Spain93
Twitter-icon Instagram-icon

เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกผิดพลาดประการใดต้องขออภัยด้วยนะคะ ขอบคุณที่ติดตามค่ะ❤อย่าลืมกดไลค์และคอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจด้วยนะคะ [01/09/61]

ชื่อตอน : [BADBOY]::CHAPTER02::

คำค้น : ริว,นัมเบอร์,ฮอล,พระพาย,ม.ปลาย,นิยายรัก,ยัยเตี้ย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 มี.ค. 2563 08:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[BADBOY]::CHAPTER02::
แบบอักษร

นัมเบอร์  talk

​​@เช้าวันต่อมา

​กว่าจะตกลงเรื่องที่นอนกันได้ กว่าจะได้นอนเอาซะฉันเหนื่อยเลย  เฮ้ยๆอย่าคิดไปไกลว่าฉันกับไอ้บ้าริวมีอะไรกันนะเว้ย แค่ตกลงกันไม่ได้เฉยๆเพราะฉันชอบนอนเตียงฝั่งขวาไอ้บ้าริวก็ชอบฝั่งขวาแต่สุดท้ายคนสวยก็ได้นอนฝั่งซ้ายค่ะเพราะเถียงแพ้ไอ้เถื่อนมันไง=_=  ปกติฉันไม่เคยเถียงแพ้ใครเลยนะมันคนเเรกเนี่ยแหละที่ฉันเถียงแพ้อะ

"อย่ามาทำหน้าตาสยองๆในห้องกูนะเว้ย" ดูปากมันพูดสิต้องชั่วขนาดไหนถึงจะคิดได้ไอ้เถื่อนเอ๊ย

"นั่นใช้ปากหรือเล็บขบมดพูด" ฉันล่ะเบื่อมันจริงๆคิดอะไรแต่ละอย่างนี่แบบเด็กอนุบาลยังคิดดีกว่ามันอีก

"มดมีเล็บขบด้วยหรอวะ" กูประชดมั้ยล่ะไอ้เห็บหมาถ้ามึงฉลาดกว่านี้สักนิดมึงคงจะรู้ว่ามันไม่มีหรอกไอ้เล็บขบมดน่ะ คือจะด่าว่าเล็บขบหมาอย่างเงี่ยคนก็ด่ามาเยอะแล้วไงเลยด่าว่าเล็บขบมดเป็นไงล่ะทึ้งอะดิกับสมองอันชาญฉลาดของฉันอะใครๆก็ว่างั้นแหละ>_<

"แล้วนายเคยเห็นมั้ยล่ะเล็บขบมดน่ะ" ฉันถามเพื่อย้ำเตือนคนโง่อย่างมันนิดๆ

"กูคิดว่ามันคงมีหน้าตาเหมือนมึงแหละเตี้ย"  ไอ้บ้านี่มันเป็นใครถึงมาด่าว่าฉันเตี้ยฉันยังโตไม่เต็มที่แค่นั้นแหละย่ะ!

"เตี้ยกว่าไม่กี่เซ็นทำมาเป็นพูดโด่วว"

"โธ่ไอ้เตี้ยแค่ไม่กี่เซ็นของมึงเนี่ยคือเกือบสามสิบเซ็นใช่ป้ะมึงไปต้มมาม่าให้กูกินเลยไปหิวละ" สั่งได้สั่งดีคิดว่าฉันจะทำหรอเหอะ! ทำค่ะถ้าไม่ทำเดี๋ยวโดนมันเตะ

"เออๆรอแป๊บนึงเดี๋ยวไปต้มให้" ฉันตอบมัน แล้วเดินเข้าไปในห้องครัวแล้วจัดการต้มมาม่าให้มันทันทีเห็นฉันเป็นแม่บ้านหรือไงวะใช้ได้ใช้ดี ฉันใช้เวลาในการต้มมาม่าประมาณสิบนาทีก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อยฝีมือฉันมันก็ดูดีเหมือนกันนะเนี่ย

"อะมากิน"

ฉันวางถ้วยมาม่าลงตรงหน้าริวก่อนตัวเองจะไปนั่งลงที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม

"มันกินได้แน่นะเตี้ยไม่ใช่มึงใส่น้ำปลามาแกล้งกูนะ" ไอ้นี่นิดูหนังมากไปป้ะวะเดี๋ยวก็เอาไปเททิ้งซะหรอกมีอย่างที่ไหนใช้คนอื่นไปทำให้แล้วยังมาว่าเราอีก

"อย่าเรื่องมากริวจะกินก็กินไม่กินฉันจะเอาไปเททิ้ง"

"เออๆกินก็ได้วะคงไม่ตายหรอก" ดูพูดเข้าครั้งหน้าฉันจะต้มเกลือนั่นแหละให้มันกิน พูดมากดีนัก​

"เตี้ยมึงไม่กินหรอ"  ผีเข้าหรอวะอยู่ดีๆก็ถาม

"ฉันไม่หิว" ฉันไม่ชอบกินอาหารเช้าเท่าไหร่ส่วนมากจะกินเป็นขนมปังไม่ก็แซนวิสและก็นมช็อกโกแลตกล่องนึงพอ กินเยอะกว่านี้เดี๋ยวได้อ้วกแตกกันพอดี

"ฉันจะไปอาบน้ำแล้วนายกินเสร็จก็ล้างให้เรียบร้อยส่วนชุดนักเรียนแขวนอยู่ในตู้ฉันรีดไว้ให้แล้ว"  ปกติฉันเป็นคนที่ไม่ขยันอะไรหรอกแต่ตอนนี้ไม่ได้อยู่บ้านไง ตอนนี้อยู่หอเลยต้องดูแลตัวเองทุกอย่างรวมทั้งไอ้บ้าริวด้วย

 

 

​ริว  talk

​ผมไม่คิดเลยว่ายัยเตี้ยจะรีดเสื้อผ้าไว้ให้ผมด้วยปกติเห็นแต่บ่นแต่ก็ดีผมยิ่งขี้เกียจอยู่ด้วยวันนี้ผมต้องรอยัยเตี้ยอาบน้ำกว่าจะเสร็จนานเป็นชาติ

"ริวไปอาบน้ำได้แล้ว"  นั่นไงตายยากจริงๆเลยแม่คุณเอ๊ย

"นึกว่าเอาหัวจุ่มชักโครกตายละอาบน้ำนานฉิบหาย"  ผมพูดแขวะเธอเล่นๆก็อาบน้ำซะนึกว่าไปกู้ชาติอะ เกือบหนึ่งชั่วโมงได้มั้ง

"ฉันผู้หญิงมั้ยล่ะจะให้วิ่งผ่านน้ำหรือไง" ผมล่ะไม่เข้าใจพวกผู้หญิงจริงๆนะ อาบน้ำเป็นชั่วโมงเเต่งตัวเป็นชาติกว่าจะได้ไปไหนมาไหนแต่ละทีนี่โคตรนาน ผมเดินเข้าไปอาบน้ำไม่นานก็ออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวไว้หลวมๆอ่าสบายชะมัด อาบน้ำตอนเช้านี่มันเป็นอะไรที่โคตรสดชื่นเลย

"นะ...นายทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้มันดีๆห้ะ!" เฮ้ยผมลืมได้ไงว่ายัยเตี้ยอยู่ในห้องนี้เนี่ย  แต่ความคิดด้านชั่วผมก็ผุดขึ้นมาผมแกล้งยัยนี่หน่อยดีกว่า ผมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆยัยเตี้ยอ่ากลิ่นยัยนี่หอมชะมัดเลยมันเป็นกลิ่นหอมอ่อนๆเหมือนกลิ่นดอกไม้เลยผมโคตรชอบอะกลิ่นนี้กลิ่นมันดูผ่อนคลายสบายๆ

"นะ...นายจะทำบ้าอะไรของนายริว ถอยออกไปนะ"

ตอนนี้ผมเดินเข้ามาใกล้ยัยเตี้ยเรื่อยๆจนมาถึงตัวแล้วค่อยๆผลักเธอลงบนเตียงอ้อตอนนี้ยัยเตี้ยนั่งเช็ดผมอยู่บนเตียงเลยสบายต่อการแกล้ง  ผมค่อยๆก้มลงไปเรื่อยๆยัยนี่หน้าแดงแจ๋เลยน่ารักชะมัด ผมกับยัยนัมเบอร์สบตากันอย่างไม่มีใครยอมใครแต่เหมือนมีพลังงานอะไรบางอย่างทำให้เราสองคนเคลื่อนตัวเข้าหากันอย่างอัตโนมัติทำให้ตอนนี้หน้าเราอยู่ห่างกันแค่ไม่กี่เซ็น ผมโน้มหน้าลงไปประกบจูบยัยเตี้ยอย่างแผ่วเบาก่อนจะเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนยัยนัมเบอร์คล้อยตาม ผมเลื่อนมือลงไปปลดกระดุมเสื้อนักเรียนของเธอออกแล้วเริ่มขย้ำหน้าอก เชี่ย!นึกว่าจะเล็กๆที่ไหนได้ยัยนี่คัพซีซ่อนรูปชะมัดผมเปลี่ยนจากจูบลงมาไซร้ที่ซอกคอหอมช้าๆอย่างไม่เร่งรีบอะไรแต่ไม่ต้องห่วงนะครับผมกับนัมเบอร์อายุครบสิบแปดแล้ว ยัยเตี้ยเปล่งเสียงครางออกมาเบาๆ

"อะ....อ๊าระ..ริวฉันเสียว"

เสียงครางของยัยนี่ปลุกอารมณ์ดิบในตัวผมเป็นอย่างมากผมขบเม้มที่ซอกที่ซอกคอขาวจนเกิดเป็นรอยแดงหลายจุดยิ่งจูบยิ่งอยากกลืนกินเธอไปทั้งตัว

​ครืด~  ครืด~

แต่แล้วสวรรค์ผมก็ล่มจนได้เพราะไอ้เสียงโทรศัพท์บ้าๆนี่แท้ๆเลย ผมตัดสินใจผละตัวออกจากยัยเตี้ยที่ตอนนี้มีสติกลับมาแล้วก่อนจะรีบติดกระดุมเสื้อนักเรียนให้เธอเเล้วเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มากดรับสาย  ไอ้ซูก้าเพื่อนเหี้ยโทรมาไม่ดูเวล่ำเวลาเลยไอ้สัส

"เออมีไรวะ" ผมกดรับโทรศัพท์แล้วถามมันออกไปด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด มันแม่งทำให้ผมเสียอารมณ์แต่เช้าเลย

​[กูแค่จะโทรมาถามว่ามึงจะมาโรงเรียนยัง]

​​"มึงจะโทรมาถามกูแค่เนี่ย"

​​[เออกูมีเรื่องจะคุยด้วย  รีบๆมานะสัส] ​มันพูดจบก็ตัดสายไปทันทีไอ้บ้านี่โทรมาแค่นี้มึงทักมาก็ได้มั้ยขัดอารมณ์กูฉิบ!

"ไปรอฉันที่โซฟาแต่งตัวแป๊ปนึง"  ผมหันไปบอกยัยเตี้ยที่ตอนนี้ก้มหน้าก้มตานั่งอยู่บนเตียง

"ดะ...ได้เดี๋ยวฉันออกไปรอข้างนอก" ผมสังเกตุเห็นยัยเตี้ยนัมเบอร์หน้าแดงด้วยว่ะทำไมหน้าฟัดอย่างนี้วะ ผมสะบัดหัวสองสามทีเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปแล้วรีบแต่งตัว

 

 

_______________________________

​ตอนที่สองมาแล้วไรท์แต่งนิยายไม่เป็นกำลังพยายามแต่งออกมาให้ดีที่สุดอยู่ เป็นมือใหม่หัดแต่งไม่รู้จะมีคนอ่านมั้ยแต่ไรท์ก็จะแต่งอยู่ดีถึงจะไม่มีคนอ่านก็เถอะ สุดท้ายนี้ขอคนละ1คอมเมนต์เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ หรือว่าใครไม่สะดวกคอมเมนต์ก็กดถูกใจให้ไรท์หน่อยน้า

ความคิดเห็น