akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 จำไม่ลืม(1)

ชื่อตอน : บทที่ 9 จำไม่ลืม(1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 106.8k

ความคิดเห็น : 168

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2558 20:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 จำไม่ลืม(1)
แบบอักษร

บทที่ 9 จำไม่ลืม

 

        นิ่มจังความรู้สึกแรงที่เข้ามาในโสตประสาทผมคือความรู้สึกนี้ มันไม่ได้นิ่มอย่างเดียว แต่มันยังอุ่นอีกด้วย

 

 

        ผมขยับตัวเบียดเข้าหาสิ่งที่ทั้งนิ่มและอุ่น นิ่มขนนิ่มๆ นั้นเหมือนตุ๊กตาราคาแพง แต่กลับมีความอบอุ่นบางอย่างที่ผมเองก็บอกไม่ถูกว่าคืออะไร ท่อนอะไรหนักๆที่วางทับบนตัวผม มันทำให้ผมต้องขมวดคิ้ว

 

 

        เปลือกตาที่ปิดสนิทค่อยๆ ลืมขึ้นมาอย่างๆช้าๆ ดวงตาพยายามปรับภาพท่ามกลางความมืดสลัวให้ชัดเจน

 

 

        !!!

 

 

        เสือ!!!!

 

 

        ผะ ผมกำลังนอนอยู่บนเท้าหน้าข้างหนึ่งสองเสือโคร่งตัวใหญ่ ร่างกายใหญ่โตที่อบอุ่นนี้คือร่างที่ผมบดเบียดไป ตอนนี้ร่างกายของผมแข็งทื่อ กลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ อย่างคิดไม่ตก หัวใจผมเริ่มเต้นแรง สมองของผมเริ่มประมวลผล ลมหายใจผมเหมือนกำลังจะขาดหาย

 

 

        ผมมานอนอยู่กับเสือตัวเป็นๆได้ยังไงกัน

 

 

        ตึก ตึก ตึก

 

 

 

        เสียงหัวใจของผมมันเต้นแรงจนน่ากลัว ความทรงจำบางอย่างไหลเข้ามาในความทรงจำของผม ผมรู้สึกเหมือนตัวเองหายใจไม่ออก ดวงตาของผมมันร้อนผ่าว น้ำตามันเอ่อคลอ

 

 

 

        ร่างกายใหญ่โตที่นอนหลับสนิท การหายใจที่ขยับกายขึ้นลง นั่นทำให้ผมรู้ว่าเสือตรงหน้าผมยังมีชีวิตอยู่ ความหวาดกลัวมากมายเข้ามาสู่ตัวผม ร่างของผมเริ่มสั่น ผมรีบประครองตัวเองให้ลุกนั่งด้วยความยากลำบาก ร่างกายของผมมันเหมือนจะโงนเงน

 

 

        “มะ ไม่จริง”

 

 

        ผมครางออกมาเสียงแผ่ว ไม่อยากยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น พยายามหลับตา สะบัดหัวน้อยๆ แล้วลืมตาขึ้นมาใหม่ ภาพทุกอย่างก็ยังคงเหมือนเดิม

 

 

        “โอ๊ย ซี๊ด”

 

 

        เพียงขยับตัวจะยันกายลุกขึ้น ขาทั้งสองของผมมันก็เหมือนจะอ่อนแรง ความรู้สึกเจ็บระบมที่ช่องทางด้านหลัง มันทำให้ผมต้องทำหน้าเหยเกอย่างทรมาน

 

 

        “อ๊ะ”

 

 

        อุ้งเท้าใหญ่โต ตวัดมารัดเอวผม ผมยกมือปิดปากตัวเอง พยายามกลั้นเสียงสะอื้น ผมไม่รู้จริงๆ ว่าความรู้สึกของผมตอนนี้มันเป็นยังไง ผมโดนเสือจริงๆข่มขืน ผมโดนข่มขืน ผะผมไม่ได้ฝันไป ทุกอย่างมันคือความจริงและช่างชัดเจน

 

 

        “ฮึก จะทำยังไงดี”

 

 

        ผมคิดอะไรไม่ออกเลย ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไง ผมควรจะหนีใช่ไหม ผมควรจะรีบไปจากตรงนี้ แล้วไม่มายุ่งเกี่ยวกับเขาอีก

 

 

        หนีใช่ ผมต้องหนี

 

 

        ผมกลั้นใจจับขาหน้าของเสือออกจากตัวผมอย่างลำบาก ผมทำมันอย่างเบาที่สุด แล้วค่อยๆขยับกายที่เหมือนจะไร้เรี่ยวแรงไปใกล้ๆกับปลายเตียงอย่างยากลำบาก

 

 

 

        เศษผ้าขาดวิ่นที่กระจายเต็มพื้น มันทำให้น้ำตาที่เหมือนจะเหือดแห้งไปแล้วกลับมาไหลอีกครั้ง ร่างกายของผมมันเริ่มจะสั่นเทา ภาพความทรงจำที่โหดร้ายไหลเข้ามาในความทรงจำทั้งหมดของผม ทั้งร่างกาย ทั้งตัวตนของเขา ที่เข้ามาเป็นหนึ่งเดียวกับผมมันทำให้ผมทรมาน จนรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาดังๆ หากไม่กลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมา

 

 

        “ฮึก”

 

 

 

        ผมทำได้เพียงสะอื้น ยกมือปิดปากตัวเอง ในขณะที่แขนอีกข้างก็พยายามช่วยดันตัวเองไปที่ปลายเตียงให้มากที่สุด

 

 

        อีกนิดเดียวผมก็จะลงจากเตียงนี้แล้ว ผมค่อยๆหย่อนขาลงทั้งสองข้าง แล้วค่อยๆ ยืนขึ้น

 

 

        “โอ๊ะ!!!

 

 

        ความเจ็บแปลบแล่นมาที่ช่องทางด้านหลังของผม พร้อมกับขาของผมที่อ่อนแรง ผมกำลังจะล้ม แต่อ้อมกอดแขนแรงมาช้อนตัวผมเอาไว้ ผมรีบหันกลับไปมอง

 

 

 

        “คะ คุณเสือ”

 

 

 

        ผมครางออกมาเสียงแผ่ว ใบหน้าหล่อคมและดุดันกำลังจ้องมองผมราวกับจะดุ ร่างกายของผมถูกเขาดึงขึ้นไปบนเตียง เขาจับผมนั่งตักเขา ร่างกายของเขาตอนนี้เปลือยเปล่า เขากลับร่างเป็นคนแล้ว มันเหมือนจะเป็นเรื่องที่มหัศจรรย์เหลือเกิน แต่มันก็เกิดขึ้นจริงๆ มีคนที่กลายร่างเป็นเสือได้จริงๆ

 

 

 

        “อ๊ะ….

 

 

 

        แขนแข็งแกร่งของเขา โอบรัดที่เอวผม แผ่นหลังเปล่าเปลือยของผม แนบชิดกับอกกว้างของเขา ผมเม้มปากแน่น รู้สึกกลัวและอับอายจนผมไม่อาจจะเข้าใจตัวเอง มือของผมดึงรั้งผ้าห่มมาคลุมกายช่วงล่าง

 

 

        “คิดจะหนีฉันไปไหน”

 

 

 

        จมูกโด่งเป็นสันนั้นกดลงที่หัวไหล่ผม ผมรู้สึกเหมือนหายใจติดขัด ผมรู้สึกเหมือนเขากำลังสูดดมกลิ่นกายผม

 

 

 

        “ปะ ปล่อยผมเถอะครับ”

 

 

 

        ในที่สุดผมก็กลั้นหายใจพูดออกไปจนได้ เขาไม่ตอบผม แต่จมูกโด่งนั้นกลับไล้ไปตามผิวของผม เสียงดูดเนื้อที่บริเวณต้นคอ มันทำให้ผมสะดุ้ง พร้อมกับมือร้อนๆของเขาที่กำลังลูบต่ำลงไปด้านล่าง ส่วนอีกมือก็เลื่อนขึ้นมาจะถึงหน้าอกผม

 

 

        “ยะ อย่า”

 

 

 

        ผมพยายามจับมือเขาไว้ ทั้งๆที่มือผมก็สั่นราวกับคนเป็นไข้ เขาจูบไล่ไปมาที่คอของผม ผมเม้มปากแน่น

 

 

        “ปล่อยผมไปเถอะนะครับ ฮึก ถ้าผมเคยทำอะไรให้คุณเกลียดผม ผมขอโทษแต่อย่าทำอะไรแบบนั้นกับผมอีกเลยนะครับ ได้โปรดปล่อยผมเถอะ ฮึก ผมกลัวแล้ว”

 

 

 

        ผมขอร้องเขาทั้งน้ำตา ร่างกายของผมมันก็สั่นไปหมด  ผมร้องไห้เหมือนคนเสียสติ ผมไม่อยากอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ ผมรู้สึกแปลกๆ ผมกลัว

 

 

 

        เขาจับหน้าของผมหันไปหา ริมฝีปากเขาจูบซับน้ำตาผม ผมไม่เข้าใจการกระทำของเขา ดวงตาเย็นชาและน่ากลัวนั่นสบตาของผม มันดูเด็ดเดี่ยวและเต็มไปด้วยความมั่นใจ

 

 

 

        “เมียฉันทั้งคนฉันไม่ปล่อยให้หนีไปง่ายๆหรอก”

 

_________________________________________________

 

ถ้าชอบ กดไลค์ โหวต เม้น  กันด้วยนะ

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}