ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 1 ค่อยๆ แรด

ชื่อตอน : ตอนที่ 1 ค่อยๆ แรด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2561 16:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1 ค่อยๆ แรด
แบบอักษร

ตอนที่ 1

ค่อยๆ แรด

sds

![]( "Click and drag to move")

2 เดือนก่อนหน้านั้น

“ไอ้หมู คืนนี้ไปส่องผู้กัน” ผมเอ่ยชวนเพื่อนสนิทสุดเลิฟของผม ขณะที่กำลังเดินไปเข้าห้องเรียนเพื่อเรียนคาบบ่าย ที่จริงมันชื่อพริก แต่ผมชอบเรียกว่าไอ้หมู เห็นไอ้หมูในคราบแว่นแบบนี้ อย่าคิดว่าติ๋มๆ จะเด็กเรียนนะครับ พอถอดแว่นเท่านั้นแหละแซ่บและเผ็ดฉิบหาย ไม่พอแถมโหดเอาเรื่อง

ต่างจากผมที่เรียบร้อยเว่อร์

“ไม่ ขี้เกียจ” ไอ้หมูตอบผมก่อนจะขยับแว่นตัวเองไปมา ไม่วายแงะมือผมออก เมื่อผมกอดแขนมัน ผมเลยรีบไปยืนขวางหน้ามันซะเลย

“ไอ้หมู หน่านะ ไปเป็นเพื่อนกูหน่อย กูเหงา กูเปลี่ยว กูอยากกินน้ำ..” ผมกุมมือตัวเองแล้วทำตาปริบๆ ใส่มันก่อนจะลากคำพูดยาว

“น้ำอะไรพูดดีๆ” ไอ้หมูผลักหัวผมจนหน้าหงาย ผมเลยหัวเราะคิกคักใส่มัน ก่อนจะทำท่าบิดตัวไปมา

“น้ำนมไง กูชอบกินนม กินแล้วรู้สึกสบายตัว” ผมตอบ แล้วทำหน้าฟินๆ ประกอบ ไอ้หมูถึงกับกรอกตาไปมาให้กับความตอแหลของผม

“ไม่ไป” ไอ้หมูพูดเสียงขาดก่อนจะเดินแทรกผ่านผมไปอย่างไม่สนใจผมอีก

“งื้อออ ไอ้หมู ไอ้เพื่อนใจร้าย ชิ ไปคนเดียวก็ได้” พอโดนปฏิเสธแบบร้ายกาจ ผมดิ้นเต้นอย่างขัดใจ เมื่อทำอะไรไม่ได้ ก่อนจะรีบวิ่งตามมันเข้าไปในห้อง

พอเข้าไปไม่ทันไร ก็เห็นไอ้หมูยืนอยู่กลางห้อง ผมเลยวิ่งไปยืนข้างๆ ก่อนจะเห็นไอ้พวกเหี้ยสองพวก ที่มันชอบหาเรื่องพวกผมอยู่ โดยเฉพาะกับไอ้หมู

พวกไอ้ไฟ กับไอ้กันต์

มันสองคนไม่ถูกกัน เลยแบ่งพรรคแบ่งพวกในห้องอย่างชัดเจน ส่วนผมและไอ้หมูไม่เข้าข้างพวกไหน เลยโดนพวกมันแกล้งเป็นประจำ ไอ้หมูมันไม่เท่าไหร่หรอก เพราะมันเก่งเรื่องการต่อสู้ อยากบอกไอ้หมูหน่ะ มันสายดำ จัดการลูกน้องของพวกนั้นเงียบๆ แบบโหดๆ ไม่พอสั่งปิดปากให้เงียบอีก พวกไอ้กันต์กับไอ้ไฟเลยไม่รู้ฤทธิ์ของไอ้หมู

ส่วนผมนะหรอ สายย่อ วิ่งหนีอย่างเดียว

ผมไม่เก่ง ไม่ค่อยสู้คน เรียกว่าขี้กลัวเลยก็ได้ เคยคิดจะเรียนฝึกการต่อสู้กับไอ้หมูอยู่ แต่ก็ไปไม่รอด เลยโดนพวกของไอ้ไฟกับไอ้กันต์แกล้งประจำ แต่ดีที่ไม่แกล้งผมแรง จนถึงกับดักตีหรือต่อย ส่วนมากจะข่มขู่ ข่มขวัญให้กลัว

“ไอ้หมู” ผมสะกิดไอ้หมูเบาๆ ผมรู้ว่ามันกำลังระงับอารมณ์อยู่ เมื่อเห็นไอ้ไฟกับไอ้กันต์กำลังจะหาเรื่อง

“ไอ้แว่นมานี่” เสียงไอ้ไฟพูดขึ้นมา ใบหน้าที่ดูหล่อเถื่อนๆ ของมัน ตอนแรกปลื้มและคลั่งไคล้ให้กับความเถื่อนที่แสนจะกร้าวใจของมัน อยากจะวิ่งไปถลาซบอกแล้วถูๆ ซบๆ แต่พอเจอสันดานเหี้ยๆ ของมันเข้าแล้ว ผมรีบสะบัดหน้าใส่เลย

“ไอ้แว่นมาหากู” ไอ้กันต์ไม่ยอมบ้าง เรียกไอ้หมูเช่นกัน พวกมันสองคนเริ่มจะทำสงครามประสาทกันอีกแล้ว ที่จริงไอ้กันต์มันโคตรหล่อ คือหล่ออ่ะ หล่อแบบสเปคผมเลย ผมแทบจะล้มไปตรงหน้ามันแล้วอ่อยแบบสุดฤทธิ์ แต่พอเห็นความโหดและเลวของมันแล้ว ผมร้องไห้กัดผ้าไปหลายวัน

เสียดายมาก บอกตรง!

ในระหว่างที่ผมแอบอิงมองไอ้หมูกับพวกนั้นหาเรื่องกันอยู่ด้วยใจระทึก ผมก็หันไปเจอเพื่อนไอ้ไฟที่มันยืนทำหน้าส้นตีนอยู่ข้างๆ กัน และกำลังมองผมอยู่ ไอ้นี่มันชื่อไอ้เหี้ยซัน ผมเจอมันบ่อยๆ เวลาไปเที่ยวผับ มันเลวและเหี้ยสุดๆ ต่างจากเบ้าหน้ามันลิบลับ แต่ไหงได้เป็นเฮดว้ากคณะก็ไม่รู้ ผมเลยจิกตาและสะบัดเชิดหน้าใส่มัน ไอ้ซันถึงกับคิ้วกระตุกยืนเข่นเขี้ยวใส่ผมที่โดนผมทำท่าทางแบบนั้นใส่

แล้วไง ใครสน

พอสะบัดเชิดหน้าใส่ไอ้ซันแล้ว ก็หันเจอไอ้เอชกับไอ้ยักษ์ที่จ้องผมเขม็งเช่นกัน ไอ้สองตัวนี้เป็นเพื่อนไอ้กันต์ พวกมันเคยแกล้งขัดขาผมจนล้มคะมำแทบจะจูบพื้น ดีที่สกิลล้มอ่อยผู้ของผมใช้บ่อย เลยรู้วิธีล้มยังไงไม่ให้เจ็บตัว แต่ก็ทำเอาผมช้ำอยู่เหมือนกัน ผมเลยเบ้ปากคว่ำใส่พวกมันซะเลย อยากจะด่าพวกมันว่าเหี้ย ก็กลัวเหี้ยมันวิ่งเข้าใส่

“นั่งเถอะ ไอติม” ไอ้หมูสะกิดชวน ไม่สนพวกนั้นสองคนที่ดูจะตะลึงเล็กน้อยให้กับความเมินเฉยไม่สนใจของไอ้หมู ก่อนจะนั่งลงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมเลยรีบนั่งตาม พลางเหลือบมองด้านหลังอย่างหวาดระแวง กลัวพวกมันลากไอ้หมูไปทำร้าย

และเป็นอย่างที่ผมคิด พวกนั้นลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินตรงมาทางพวกผม แต่ยังไม่ทันถึงโต๊ะที่พวกผมนั่งอยู่ อาจารย์ก็เดินเข้ามาพอดี ผมถึงกับกุมหน้าอกถอนหายใจรัวๆ เลยทันที

โอ้ย ขวัญเอ้ยขวัญมา

พอหมดคาบ ผมรีบดึงไอ้หมูออกจากห้องก่อนที่พวกนั้นจะมาหาเรื่องอีก ส่วนไอ้หมูดูมันจะไม่ตื่นกลัวเหมือนผมเลยสักนิด แต่ก็เดินตามผมกลับหอพัก แต่ยังไม่พ้นเขตรั้วมหาลัย กิ๊กผมก็โทรมาพอดี ผมกดรับและกรอกเสียงหวานไป

“ครับพี่มายด์”

“มาหาพี่หน่อยครับ พี่มีของจะให้” พี่มายด์สุดหล่อของผมที่เจอกันในผับเมื่อหลายวันก่อน และบังเอิญที่พี่มายด์เรียนบริหารที่มหาลัยผมด้วย และตอนนี้ดูเหมือนพี่มายด์จะชอบผมจริงๆ แต่ผมไม่คิดแบบพี่เขาหน่ะสิ ผมแค่ชอบในความหล่อของเขาเท่านั้น ตอนนี้ผมต้องหาทางสลัดพี่เขาออก เพื่อที่จะหาเป้าหมายใหม่

“ได้ครับ ติมจะเดินไปหานะ” ผมตอบไปก่อนจะวางสาย แล้วหันไปหาไอ้หมูที่ทำหน้าเซ็งยืนรออยู่

“ไอ้หมูกลับก่อนเลย พอดีกูจะไปหาผู้” ผมบอกเสียงอ่อย รู้สึกเหมือนทิ้งเพื่อนแล้วไปหาผู้ชายยังไงไม่รู้

บ้าจริงเลย

“ผู้เยอะจริงนะ” ไอ้หมูแขวะ

“เยอะหรอ ไม่รู้ตัวเลย” ผมทำหน้าใสซื่อตอบ จนไอ้หมูมันจะเอามือมาโบกผม ให้กับความแอ๊บแรดๆ ของผม

“ระวังจะเจอดี” ไอ้หมูชี้หน้าผมเหมือนเตือนกลายๆ คล้ายเป็นห่วงในน้ำเสียง ผมเลยยิ้มเบาๆ ให้มันก่อนตอบไป

“เจอดีเยอะแล้ว อยากเจอไม่ดีบ้าง” ผมตอบขำๆ ไป พร้อมทำหน้าตื่นเต้นใส่

“หึหึ แล้วอย่ามาร้องไห้ทีหลังหล่ะ” ไอ้หมูพูดจบก็เดินแยกจากผมไป ส่วนผมก็หมุนตัวไปทางคณะบริหาร ไม่สนใจคำพูดของไอ้หมูที่พูดทิ้งท้ายไว้

ไม่มีทางแน่นอน

ผมเดินไปคณะบริหารอย่างไม่รีบ ชมนกชมไม้ไปตลอดทาง ที่จริงสอดส่องหาผู้หล่อๆ ที่เดินสวนผ่านกันไปมาเท่านั้นเอง ตามจริงภายนอกผมก็เป็นผู้ชายตัวเล็กน่ารักธรรมดา ใสๆ ไร้เดียงสา ขี้กลัวน่าทะนุถนอม ไม่มีใครรู้เลยว่าพอตกกลางคืนแล้ว

ผมจะเป็นอีกคน

ก็ไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่ แค่เพิ่มเติมความ แรด ก็เท่านั้น

เวลาผมอยู่มหาลัยผมก็จะทำตัวเงียบๆ แต่สายตาฟาดเรียบผู้ชายทุกคนที่เดินผ่าน คนไหนหล่อ คนไหนล่ำ ไม่พ้นสายตาไอติมคนนี้สักคน

จึงเล็งๆ คนไหนไว้ ตกกลางคืนค่อยไปอ่อย

ว่าแล้วผมก็เดินกอดเป้ประจำตัว แอบมองพวกนักบาสที่สนามแข่ง ตรงทางเดินที่ผ่านไปยังคณะบริหาร ก่อนจะหยุดยืนมองด้วยความสนใจ เพราะนักบาสเกือบทุกคนถอดเสื้อหมด ทำเอาผมใจสั่นไปหมด

อื้อหือ หล่อ

อุ้ย นั่นกล้าม

เซ็กซี่ชะมัดเลย

ผมเกาะกรงรั้วตาข่ายที่กั้นไว้ มองตาไม่กะพริบ พร้อมกับกัดปากไปมาเหมือนเจอของถูกใจ ตากลมก็พราวระยับ เลือดในกายสูบฉีดเมื่อเห็นของดี

“งื้อออ อยากลูบจัง” ผมว่า พลางจ้องมองซิกแพคของแต่ละคนที่เป็นลอน น่าลูบ น่าจับ น่าคลำไปหมดเลย ไม่วายเผลอทำมือลูบกรงไปด้วย

“ได้สักคนคงดีไม่น้อย” ผมพูดอย่างเสียดาย จ้องภาพข้างหน้าตาเป็นมัน ก่อนจะจดจำใบหน้าผู้หล่อๆ พวกนั้นไว้ เผื่อไปเจอกันในผับ จะได้กระโดดใส่ได้ถูกคน

พอดูจนหนำใจกระชุ่มกระชวยแล้ว ก็ตัดใจจากซิคแพคตรงหน้า ไปหาพี่มายด์สุดหล่อที่รออยู่ แต่พอหันออกจากสนามบาสเท่านั้นแหละ ก็มาเจอเหี้ยหนึ่งตัวที่มายืนอยู่ข้างหลังผมตอนไหนก็ไม่รู้

ไอ้สัสเอช

“นึกว่าติ๋มๆ เหมือนไอ้แว่น ที่แท้มึงมันแรดใช่เล่นเลย” ไอ้เอชพูดเยาะ สงสัยมันจะเห็นผมตอนเกาะกรงรั้วแล้วส่งสายตาเหมือนหิวโหยใส่นักบาสอย่างแน่นอน ผมเลยมองมันอย่างหวั่นๆ พลางมองซ้ายมองขวาไปด้วย ดีที่มันมาคนเดียว ผมเลยรู้สึกกลัวน้อยลง

“เสือก” ผมสะบัดหน้าตอบแล้วเดินหนี ไม่สนคำพูดหมาๆ ของมัน เพราะรู้ถึงการมาของมัน ไอ้เอชมันมาหาเรื่องแกล้งผมอย่างแน่นอน ดังนั้นหลบได้หลบ

พรึบ!

“เฮ้ย เดียวก่อนดิว่ะ” ไอ้เอชมันจับดึงกระเป๋าเป้สะพายหลังผมยกสูงขึ้น แล้ตัวผมก็ลอยขึ้นด้วยนี่สิ แม่งจะแรงควายไปถึงไหน

มันรัดคอกูโว้ย

“ปล่อยกูนะ ไอ้เหี้ย ไม่งั้นกูจะร้องให้คนช่วย” ผมร้องออกมาอย่างตกใจ พลางดิ้นกระแด๋วๆ ให้มันปล่อย ไม่วายขู่ฟ่อมันไปด้วย

“ใครหน้าไหนจะมาช่วยมึง” มันยักคิ้วกวนตีนตอบผม ผมจึงส่งสายตาวิงวอนคนแถวนั้นที่บางคนหยุดดู และเดินผ่าน แต่ไม่มีใครหน้าไหนเข้ามาช่วยผมสักคน เพราะรู้เกียรติศัพท์ความเหี้ยและเลวของมัน จนไม่มีใครอยากยุ่ง

“แล้วมึงมาหาเรื่องกูทำไม! ” ผมดิ้นอย่างแรงไม่วายเอามือทุบตีให้มันปล่อย พลางก่นสาปแช่งมันเบาๆ ให้ไอติมรอดไปได้ก่อนเถอะ กูเล่นมึงหนักแน่ ไอ้สัสเอช

“กูพอใจ หรือมึงมีปัญหา”

มึงสิมีปัญหา

ผมด่ามันคืนในใจ ก่อนจะเงียบขบคิดหาทางหนีจากไอ้เหี้ยเอชยังไงดี ถ้าคืนไปช้าผมอดได้ของจากพี่มายด์สุดหล่ออย่างแน่นอน

งื้อ ทำไงดีถึงจะหลุดจากไอ้บ้านี่ได้

พี่มายด์ช่วยติมด้วย

“ฮึกๆ” ผมเลยก้มหน้าบีบน้ำตาสุดแรงเกิด ไม่วายทำแอคติ้งตัวสั่นประกอบไปด้วย ร้อยทั้งร้อยเจอน้ำตาผม แพ้ราบคาบ จนไอ้เอชมันตกใจเล็กน้อย ก่อนจะสงสัยว่าผมเป็นห่าอะไรอีก

“ร้องเหี้ยอะไร หยุด ไม่หยุดกูตบ! ” พอเห็นผมร้องไห้และสะอื้นยกใหญ่ ไอ้เวรนี่แทนที่จะปลอบ บ้านมึงสั่งคนคนหยุดร้องด้วยการตบหรอว่ะ

ถ่อยชิบหาย

“ฮึก” ผมเลยเงียบแต่ยังสะอื้นเล็กน้อย กลัวว่าแม่งบ้าตบผมมาจริงๆ คราวนี้มันปล่อยคอเสื้อผม จนผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะตีหน้าเศร้าร้องไห้ต่อ

“อย่าคิดว่าน้ำตาจะใช้ได้กับคนอย่างกู” ไอ้เอชว่าอย่างเหยียดๆ ผมถึงกับหน้าตึงเล็กน้อย พร้อมกับกัดฟัน เอาสิ มาดูกัน น้ำตากูจะได้ผลกับมึงแค่ไหน

มึงรู้ฤทธิ์มารยาไอติมน้อยไปแล้ว

ผมเลยเดินไปหาให้เอชอย่างช้าๆ ก่อนจะเอามือไปจับชายเสื้อของมัน ไอ้เอชมันผงะถอยและผลักผมออก

“ทำเหี้ยไรของมึง ถอยห่างๆ เลย” มันว่า แต่ผมก็ยังดึงดันจะจับมัน จนสุดท้ายมันคงรู้อยากว่าผมจะทำอะไรมันเลยยอมให้ผมจับเสื้อ

“เอช” ผมเรียกมันเบาๆ อย่างที่ไม่เคยเรียก ไอ้เอชถึงกับชะงักกึกทันที ไม่รอให้มันตั้งตัวผมจึงรีบตัดสินใจเอามือจับเสื้อมันทั้งสองข้างกระตุกเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นเห็นจมูกแดงเล็กน้อยพร้อมกับน้ำตาที่ระรื้นเอ่อล้นดวงตากลมอย่างน่าสงสาร ก่อนพูดเสียงออดอ้อนน่ารัก

“ถ้าถอย เอชจะปล่อยติมไหม..”

มาแล้วจ้าตอนแรกกก

นังเอช จะโดนน้องติมเราแรดใส่แล้ววว

ตอนหน้ามาดูสกิลการอ่อยแบบใสๆแบบแรดๆของน้องติม ว่าจะเป็นยังไง

แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า

**หวังว่านิยายเรื่องนี้จะไม่โดนลอกอีกนะ ความคิดใครความคิดมันนะจ๊ะ**

ความคิดเห็น