แมรี่แลนด์

Welcome to the world of Maryland. ขอต้อนรับสู่โลกของแมรี่แลนด์ นิยายรักอีโรติกแบบวัยรุ่น ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและรับชมนะคะ หากผิดพลาดประการใด แมรี่ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

ชื่อตอน : EP:19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.1k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ต.ค. 2561 01:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP:19
แบบอักษร


“อีโม เราจะปิดบูธกี่โมงดีวะ กูยืนขายของจนเมื่อยละเนี่ย”

เสียงกระซิบของโซดาทำให้โมลิบีหยุดชะงักจากการขายผลผลิตจากการเรียนการสอนของตัวเอง เพราะวันนี้เริ่มงานวันแรกคนเลยค่อนข้างเยอะ

รวงข้าวกำลังต้มข้าวโพด พีนัทไปเฝ้าแปลงผักที่ปลูกเอาไว้ให้คนเข้าชม ส่วนเธอและโซดาเฝ้าอยู่หน้าร้าน นักศึกษาคนอื่นๆก็ไปเปิดบูธขายเป็นของตัวเอง บางคนก็รวมกลุ่มกันบ้าง บางคนก็คอยเฝ้าผลผลิตที่คนมาเยี่ยมชมบ้าง

“ก็จนกว่างานจะเลิกแหละมึง พี่แตงโมนี่หวานนะคะ” เอ่ยพูดกับโซดาก่อนจะหันไปพูดกับลูกค้าหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่แวะเวียนมา

“ลูกเท่าไรครับ..”

“ลูกละห้าสิบบาทค่ะ มีอย่างอื่นด้วยนะคะ โซดามึงมาดูลูกค้าหน่อย เดี๋ยวกูจะไปดูทางนู้น” เอ่ยพูดเสียงหวานกับลูกค้าก่อนจะหันไปพูดกับโซดา

“เดี๋ยวกูไปเอง ดูก็รู้ว่าผู้เข้ามาเพราะมึงอีโม”

“ไม่หรอกน่า...แต่จะไปก็ไปเดี๋ยวกูดูทางนี้เอง” โมลิบีมองแรงใส่ก่อนจะหันไปยิ้มแหยๆให้ชายหนุ่มตรงหน้า

“เออ โอเค” พยักหน้าให้กันก่อนจะแยกย้าย โมลิบีหันมาสนใจลูกค้าตรงหน้าที่เพิ่มเข้ามาดูอีกคนสองคน

“ชิม..ได้มั้ยครับ..”

“ได้ค่ะ หยิบเลยปลอกไว้แล้วค่ะ”

“แล้วขอเบอร์ตอนนี้ได้มั้ยครับ..”

สิ้นเสียงชายหนุ่มหน้าหล่อ โมลิบีชะงักไปนิดกับคำพูดตรงๆและท่าทางเก้ๆกังๆของคนตรงหน้า เข้าหาเธอเองแท้ๆแต่กลับเป็นฝ่ายอายจนหน้าแดง

“คือ..คงไม่สะดวกค่ะฉันต้องขายของ ขอโทษด้วยนะคะถ้าไม่ซื้อก็เชิญหลีกทางให้ลูกค้าท่านอื่น..”

เธอเจอคนเข้ามาขอเบอร์ขอไลน์นับสิบคนได้ภายในหนึ่งวัน ไม่รู้ว่าชอบที่หน้าตาหรือชอบที่หน้าอกที่ใหญ่เกือบเท่าลูกแตงโมของเธอกันแน่ แต่ดีหน่อยที่คนนี้ไม่ค่อยหยาบคายเท่าไร ยังดูเด็กและขี้อาย

“ซื้อสิครับ..”

รีบตอบแบบไม่ต้องคิด หลังจากซื้อขายเรียบร้อย โมลิบีมองตามร่างสูงโปร่งที่เดินคอตกไปรวมกับกลุ่มเพื่อนถัดไปอีกบูธหนึ่ง

คงเป็นนักศึกษาที่นี่เหมือนกันและดูเหมือนว่าบูธหนุ่มหล่อเมื่อครู่จะเป็นพวกสัตวแพทย์เสียด้วย..

โมลิบีหันไปสบตากับชายหนุ่มบูธข้างๆคือพวกเฮียวอเทอร์ เฮียธอเรียม เฮียขุนพลและที่ขาดไม่ได้ก็คือไอ้คนนอกคณะที่มันควรจะไปอยู่คณะตัวเอง แต่กลับมาหมกตัวอยู่กับวอเทอร์ นั่งสังสรรค์เฮฮาปล่อยให่รุ่นน้องทำหน้าที่ไป

“โมน้องกู เสน่ส์แรงฉิบหาย” วอเทอร์เอ่ยพูดขึ้น ทำให้บางคนขบกรามแย่างไม่พอใจ

“กูเห็นผู้ชายเข้ามาจีบแม่งเป็นสิบคนละ” ตามมาด้วยธอเรียมเอ่ยพูดขึ้น

“มึงนี่ก็เฉยอยู่ได้ไอ้แมน ยัยนั่นจะโดนฉกไปอยู่แล้วนั่งเงียบอยู่ได้ ไหนมึงมองจะไม่ทิ้งน้องกูไงวะ”

“หึ กูแค่ข่มอารมณ์อยู่ รึมึงอยากให้ถูกถือไม้ไปฟาดพวกมันสักทีสองทีละวะ” แมนทอร์พูดขึ้นก่อนจะหยิบเอาไม้พอดีมือลุกขึ้น

“เฮ้ยๆๆๆ กูล้อเล่น ใจเย็นเพื่อนแมน”

วอเทอร์รีบแย่งไม้จากมือใหญ่ก่อนที่มันจะก่อเรื่องวุ่นวาย ถึงจะใหญ่แค่ไหนเขาก็ไม่ชอบการมีเรื่อง เขาชอบความสงบเสียมากกว่า

“พอละ กูจะพาเธอกลับ”

เพราะเขาใจเย็นลงมากแล้ว นั่งรอตั้งแต่เช้าจนมืดก็ให้เหลือเชื่อตัวเองเหลือเกินที่มานั่งรอใครได้ขนาดนี้

ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ข้างกายคนตัวเล็ก

“เฮีย...” เรียกเสียงแผ่วๆ เพราะหน้าตาเขาไม่เป็นมิตรเลย

“กลับกันเลยมั้ย วันนี้ปิดบูธไปก่อน..”

“แต่ว่า...” เธอก็อยากกลับอยู่หรอก แต่ก็อยากขายต่อแถมยังนัดกินข้าวกับกลุ่มเพื่อนไว้อีก

“กลับได้แล้ว” สั่งเสียงเรียบ

“แต่ฉันยังขายของอยู่เลยเฮีย นัดกินข้าวกับพวกพีนัทไว้ด้วยอะ เฮียกลับก่อนเลย” เอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมาถึงจะกลัวเขาแค่ไหนก็ต้องพูดสิ่งที่ต้องหารออกไป

“ถ้าจะกลับก่อนก็กลับตั้งแต่เช้าแล้วมั้ยวะโม ไม่มานั่งเฝ้าให้เสียเวลาหรอก”

“แมน...” เสียงหวานใสของผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น หันไปมองก็พบว่าเธอคือลิลลี่คู่ขาสุดหวานของคนข้างๆเธอ

“ลิลลี่” เอ่ยเสียงเรียบ

“ลี่มาเดินเล่นกับเพื่อนน่ะ ไปก่อนนะ”

เอ่ยขึ้นพลางมองมายังเธอสลับมองคนกลางอย่างแมนทอร์ เธอรู้สึกอึดอัดทุกครั้งที่เจอผู้หญิงคนนี้และดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะอึดอัดเช่าเดียวกับเธอ แวบหนึ่งเธอเห็นแววตาแห่งความเกลียดชังที่หล่อนส่งมาให้

หล่อนอยู่ในที่ของหล่อน ไม่เรียกร้องอะไรก็จริง แต่ทำไมเธอถึงรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น..มากกว่าที่เห็น

เริ่มแน่นหน้าอก...

ร่างแบบบางทิ้งบูธเพื่อเดินไปหาพีนัทที่แปลงผักถัดไป ไม่รู้ทำไมถึงไม่อยากอยู่ตรงนั้น รึเธอจะหึง

หมับ!

“จะไปไหน ฉันบอกให้กลับ!” มือหนากระชากแขนนุ่มเอาไว้ก่อนจะขึ้นเสียงใส่ด้วยอารมณ์ขัดใจ

“ฉันบอกเฮียแล้วว่าจะไปกินข้าวกับเพื่อน!”

“ฉันก็หิว รอเธอตั้งแต่เช้า คิดว่าฉันอิ่มทิพย์รึไง!”

“ไม่ได้บอกให้รอสักหน่อย!” เหวใส่เสียงสั่นกลัวว่าเขาจะโมโหจับเธอฟาดก้น

“อย่ามาดื้อตอนนี้นะโมลิบี ฉันไม่ใจดีนะจะบอกให้ กลับ!!” กระชากหญิงสาวจนตัวปลิวก่อนจะรวบเอวคอดให้เดินเคียงข้างไปที่รถคันหรูผ่านหน้ากลุ่มเพื่อน

“เฮ้ยๆ เบาๆไอ้แมน”

แมนทอร์ไม่เอ่ยสิ่งใดจับเธอลากไปขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว

“ฉันมีงานที่ผับ ไปกินข้าวที่นั่น” เขาพูดขณะนั่งหมุนพวงมาลัยเลี้ยวไปทางจุดหมาย

“ไม่อยากไปเลยเฮีย เหนื่อยแล้ว”

“ไปนอนพักที่นั่น เธอไม่มีทางเลือก”

“จะบังคับกันไปถึงไหน”

บ่นงึมงำกับคนเอาแต่ใจ สุดท้ายเธอก็ได้มานอนพักในห้องชั้นบนของเขาหลังจากสวาปามอาหารหกเจ็ดอย่างจนหมดเกลี้ยง มานึกได้ว่าตัวเองก็ไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน

“อยู่ที่นี่ไปก่อน ฉันจะไปเซ็นเอกสาร”

“ค่ะ”

เธอมองไปรอบๆห้องหลังจากเขาออกไปแล้ว คนรวยนี่น่าเหลือเชื่อจริงๆข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างมีราคาแพงมาก เธอเคยเห็นบางชิ้นราคาเป็นหมื่นก็มี

โมลิบีกลับมานั่งรอที่โซฟาหลังจากเดินทัวร์รอบห้องจนเมื่อย หนังตาเริ่มหนักลงเรื่อยๆจนปิดสนิทในที่สุด

ร่างแบบบางหลับพับไปกับโซฟาห้อง ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งเพราะได้ยินเสียงคนในห้องกำลังพูดคุยกัน...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}