กระจ่างดาว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

If you love...12 หมวย|เฮีย

ชื่อตอน : If you love...12 หมวย|เฮีย

คำค้น : yaoi,jackjae,bnior,markbam,got7,mpreg,แจ็คแจ,บีเนียร์,มาร์คแบม,ท้อง,18+

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2561 15:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
If you love...12 หมวย|เฮีย
แบบอักษร

Chapter-12

-หมวย|เฮีย-

"หมวย"


"ครับ"


"เฮียว่าหมวยทำงานหนักเกินไปรึเปล่า"


แจ็คสันเอ่ยถามอีกคนขณะกำลังเดินเข้าในซอยบ้านพักตั้งแต่เค้ามาอยู่สิ่งที่เค้าเห็นในแต่ละวันก็คือยองแจที่ทำงานพิเศษมากมายแทบจะไม่มีเวลาพักนี่แค่เค้าลองทำงานแบบเดียวกับคนตัวเล็กทุกอย่างเหลือแค่งานร้านสะดวกซื้ออย่างเดียวที่เค้ายังไม่ได้ทำเต็มตัวเค้าก็เพลียซะจนพอได้หลับก็หลับเป็นตาย...ผิดกับอีกคนที่กระตือรือร้นตื่นเช้ามาทำงานในทุกๆวัน


"ทำไงได้ครับผมมีความฝันที่ผมต้องทำให้สำเร็จและถ้าจะสำเร็จมันก็ต้องใช้เงินเยอะมากๆ...แต่ผมไม่เหนื่อยหรอกครับคนระดับเราเรื่องอย่างนี้ถือว่าปกติ"อีกคนนึงยิ้มให้อย่างร่าเริงเหมือนกับทุกครั้งแต่มันก็แฝงไปด้วยความเหนื่อยที่อีกคนต้องเจอ


...คนระดับเรา...


แจ็คสันถึงกับอึ้งไปเมื่อเจอประโยคนี้ รอยยิ้มของอีกคนช่างสดใส การมองโลกในแง่ดีของอีกคนทำเอาแจ็คสันถึงกับรู้สึกผิด...หากวันหนึ่งที่ยองแจรู้ว่าเค้าเป็นใครรอยยิ้มนี้ยังจะคงถูกมอบให้คนแบบเค้าอยู่รึเปล่า


"หมวยอยากทำอะไรที่ว่าต้องใช้เงิน...เฮียช่วยอะไรหมวยได้มั้ย"


"หื้ม ไม่ต้องหรอกครับ...เฮียหิวมั้ยเดี๋ยวกลับไปบ้านแจไปทำข้าวห่อไข่ให้กินเอาเปล่า"ร่างหนาแอบลอบยิ้มเมื่ออีกคนแทนตัวเองว่า...แจ...อย่างลืมตัว แต่ดีแล้วแหละเค้าชอบ


"หมวยไม่เหนื่อยเหรอ เฮียไม่กินก็ได้นะค่อยกินพรุ่งนี้"


"ไม่เหนื่อยหรอกครับ แจหิวด้วยเรารีบกลับกันเถอะครับ"อีกคนหันมาบอกอีกคนเมื่อเห็นบ้านหลังน้อยอยู่ไม่ไกล


"เฮียไปอาบน้ำก่อนเลยนะครับเดี๋ยวผมจะรีบทำข้าวให้"ยองแจพูดขณะที่วางกระเป๋าแล้วเดินเข้าครัวไปในทันที


"ให้เฮียช่วยมั้ย"


"ไม่ครับๆรีบไปอาบน้ำเถอะครับ"


แจ็คสันถอดใจเมื่อไม่สามารถห้ามอีกคนได้ก่อนจะเดินเข้าห้องไปทำธุระให้เสร็จเผื่อออกมาจะได้มาช่วยเพราะไม่อยากให้อีกคนเหนื่อยเกินไป


"แจ ยองแจ ยองแจครับ"


เสียงทุ้มเอ่ยเรียกอีกคนเบาๆหลังจากที่ตัวเองล้างจานเสร็จแต่ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องกลับเจอร่างบางนอนหมดสภาพอยู่ที่โซฟาซะก่อน แล้วไหนบอกว่าไม่เหนื่อย แจ็คสันส่ายหน้าเบาๆให้กับความดื้อรั้นของอีกคน


"หื้ม?"ร่างบางลุกขึ้นอย่างงัวเงียพลางขยี้ตา ผมยุ่งๆกับหน้าตาของคนที่เหมือนนอนไม่เต็มตื่นทำเอาแจ็คสันต้องข่มอารมณ์อยู่นาน


ฟู่ววว


ไม่เอานะแจ็ค นั่นน้องไง เดี๋ยวน้องก็เตลิดกันพอดี เย็นไว้แจ็คเย็นไว้

"แจขอไม่อาบน้ำสักวันได้มั้ยครับ แจง่วงมากเลยอ่ะ"โอ๊ยๆๆๆตายล่ะหว่าโดนเด็กอ้อนจะทำไงว่ะเนี่ย ร่างหนาถึงกับไปไม่เป็นเมื่ออยู่หัวน้อยๆก็พาดทับลงบนไหล่ของเค้าก่อนปากบางๆนั่นจะพ่นคำพูดที่แสนจะโคตรอ้อนออกมา


สัญญากับตัวเองเลยครับว่าถ้าเด็กนี่เกิดง่วงขึ้นมาผมจะพากลับบ้านทันที อันตรายมากครับ อ้อนมากด้วย

"ด ได้ที่ไหน หมวยลุกไปอาบน้ำก่อนเร็ว"แจ็คสันสะกิดอีกคนจนในที่สุดร่างบางก็ยอมเดินไปอาบน้ำจนได้หลังจากที่ทำให้แจ็คสันหัวใจเกือบวายกับช็อตเด็กน้อยขี้อ้อนของยองแจ


พึ่บ!!


ร่างบางที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำทิ้งตัวลงกับเตียงหนาทันทีจนคนที่นอนอยู่ข้างๆต้องลืมตาขึ้นมา สเต็ปต่อมาคือแจ็คสันต้องเช็ดผมให้เด็กน้อยครับใครเค้าสอนให้สระผมตอนกลางคืนกันเนี่ย


"หมวยไปเป่าผมก่อน หมวย"แจ็คสันลุกขึ้นมาหาอีกคนที่นอนนิ่งสนิทไม่มีท่าทีว่าจะลุกขึ้นตามที่เค้าบอก


อาบน้ำแล้วต้องตาสว่างไม่ใช่เหรอทำไมเด็กนี่หลับสนิทขนาดเนี่ย


"หมวยตื่นเร็ว หมวย~~"


"ฮ่าๆๆๆๆ ไม่เอาๆ ฮ่าๆๆ งื้อออ ตื่นแล้วๆๆ ตื่นแล้วครับแจตื่นแล้วเฮีย"


คนที่นอนหลับสนิทถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเมื่อแจ็คสันใช้นิ้วจี้ไปที่เอวและยิ่งทำหน้าขึ้นเรื่อยๆเมื่อเห็นว่ามันได้ผลกว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปเกือบเที่ยงคืนครึ่งแล้วยังต้องตื่นแต่เช้ามาส่งนมอีก...เด็กนี่จะอึดไปไหนนะ


แต่


...ตื่นแล้วครับแจตื่นเเล้วเฮีย...


คร่อกกก


ประโยคนี้กูตาย






Feel Good Coffee

กรุ๊งกริ๊งๆๆ


สายตาคมเหลือบมองไปยังหน้าร้านก่อนที่สองเท้าจะหยิบเมนูออกไปต้อนรับลูกค้าตามหน้าที่ถึงแม้จะเตรียมใจไว้บ้างว่าสักวันมันก็ต้องเกิดเรื่องแบบนี้แต่แจ็คสันก็ไม่ได้เตรียมใจเอาไว้ว่าวันที่เค้ากลัวมันจะมาถึงเร็วทันใจแบบนี้


"ฟีลกู๊ดคอฟฟี่ยินดีต้อนรับครับ"


แจ็คสันค่อมหัวให้คนอีกกลุ่มอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อไม่ให้อีกสามคนในร้านจับความผิดปกติที่เกิดขึ้นภายในร้านได้ คนกลุ่มใหญ่เลือกโต๊ะที่อยู่ด้านในสุดของร้าน สองขาแกร่งก้าวตามไปพลางทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเมื่อเห็นใบหน้ากวนเบื้องล่างของเด็กยักษ์ที่ส่งมา ภาพในวันนั้นที่อีกคนแกล้งยืนเบียดอาหมวยของเค้าบนรถเมย์ก็ผุดขึ้นมาซะดื้อๆ


"เฮียบีเลี้ยงหน่อยได้ป่ะ"แจ็คสันเหลือบมองเด็กตัวโตที่ตื่นเต้นกับเมนูตรงหน้าเปิดหน้านั้นไปหน้านี่เปิดไปเปิดมาแต่ไม่ยอมสั่งสักที


"ผมเอามอคค่าปั่น"บีไอหันมาสั่งแจ็คสันที่ยืนรอรับออเดอร์อยู่นานในใจก็สงสารเฮียพลางเอ่ยขอโทษนับครั้งไม่ถ้วนแต่ก็จำเป็นต้องทำ


"ฉันเอานมเย็นเฟ็ปปูชิโน่"ตามด้วยเมนูนมชมพูของโปรดของพี่ใหญ่


"ของฉัน...ให้คนนั้นทำฉันกินได้หมด"มาร์คที่นั่งเงียบในที่สุดก็สั่งแต่เป็นวิธีการสั่งที่เรียกเสียงโห่ให้คนในกลุ่มซะดังลั่นร้านถ้าแจ็คสันไม่ติดว่าตัวเองกำลังปิดบังตัวตนอยู่ก็อยากจะร่วมโห่ด้วยอีกคนไม่นึกว่าเพื่อนที่นิ่งที่สุดในกลุ่มจะมีมุมอะไรแบบนี้กับเค้าก็เป็น คนที่ประจำอยู่ที่เคาท์เตอร์ถึงกับต้องหลบหน้าเพราะอยู่ดีๆหนึ่งในนั้นก็ชี้นิ้วมาที่เค้าพร้อมกับเอ่ยปากออกมาอย่างหน้าตายความทรงจำในวันนั้นที่เค้าตามไปหาถึงบ้านยังไม่ลืม


"ไอ้ยูคแกจะสั่งได้ยังเนี่ย"ร่างหนาที่ยืนรอรับออเดอร์กระซิบเบาๆเมื่อเห็นว่าอีกคนก็ยังเปิดไปเปิดมาแต่ไม่มีท่าทางจะสั่งสักที


"ผมอยากสั่งกับคนนั้น"


ตาคมตวัดมองอย่างเหลืออด ยองแจทำหน้าเหวอเมื่ออยู่ๆลูกค้าก็เจาะจงว่าต้องการจะสั่งออเดอร์กับตัวเอง ไอ้เด็กนี่!อย่าให้ได้มีโอกาสได้เอาคืนนะ หึ่ม!แจ็คสันกัดฟันกรอดๆแต่ก็จำเป็นต้องให้อีกคนเดินมารับออเดอร์เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย


"มีเมนูอะไรแนะนำเหรอครับคุณ..."ยูคยอมเว้นช่องว่างเพื่อให้อีกคนแนะนำตัวเองออกมา


"เอ่อ...จะให้ผมแนะนำเมนูให้มั้ยครับ"ร่างหนาลอบยิ้มสะใจเมื่อเห็นว่ายองแจไม่ตกหลุมพลางไอ้เด็กยักษ์นั่นไม่ยอมแนะนำตัวทำเอายูคยอมถึงกับลอบยิ้ม ไม่ธรรมดา


"จะใจร้ายไม่บอกชื่อผมหน่อยเหรอครับ"


อย่าบอกนะหมวยไอ้เด็กนี่มันไว้ใจได้ที่ไหน


"ผมชื่อยองแจครับ ชเว ยองแจ ลูกค้าจะรับออเดอร์อะไรดีครับ"


"ผมชื่อคิมยูคยอมนะ เรียกยูคเหมือนพวกเฮียก็ได้ นี่ชื่อบีไอ เฮียมาร์ค เฮียเจบี"แจ็คสันมองเด็กช่างอ้อล้อนั่นพลางกำหมัดแน่นแล้วเรื่องอะไรต้องแนะนำคนในกลุ่มให้ยองแจรู้จักด้วยล่ะ


"ครับ"


คนตัวเล็กพยักหน้าน้อยก่อนจะแยกยิ้มสวยให้ทีละคน อย่ายิ้มนะหมวยอย่ายิ้มนะ แจ็คสันถึงกับเต้นเร่าๆเมื่อเห็นอีกคนแจกยิ้มไปทั่ว ทำไมเค้าถึงต้องไม่ชอบเวลาที่ยองแจไปยิ้มให้คนอื่นด้วยนะ...อาจจะเพราะว่าสเป็คของไอ้ยูคคือหมวยๆ ขาว ยิ้มสวย ขี้เล่นก็เป็นได้ มันยองแจชัดๆ


"ที่จริงยังมีอีกคนนะแต่ยองแจอาจจะรู้จักแล้ว..."ใจหนากระตุกเมื่ออยู่ๆสายตาของยูคยอมก็มองมาทางตนเอง


"ครับ?"


"ของไอ้เด็กนี่เอาช็อกโกแลตร้อนแล้วกัน...แค่กันปากว่างน่ะ"เจบีเอ่ยกับอีกคนถึงแม้การมาครั้งนี้ของพวกเค้าจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงก็ตามแต่การปล่อยให้ยูคยอมเล่นมากเกินไปอาจทำให้เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นได้


"ครับ รอสักครู่นะครับ"


"หมวย ไม่ต้องไปเสิร์ฟไอ้โต๊ะนั้นแล้วนะ"


"ทำไมล่ะครับ"


"เฮียไม่ไว้ใจไอ้เด็กนั่นน่ะ"


"อย่าคิดมากสิครับนั่นลูกค้านะ"


อีกคนถึงกับหน้างอเมื่อไม่สามารถห้ามอีกคนได้อย่างเต็มที่ พลางมองคนตัวเล็กที่เตรียมน้ำเปล่าไปเสิร์ฟก่อนจะรับออเดอร์ขนมหวานกลับมาสองสามชิ้นล้วนเป็นของไอ้เด็กยูคทั้งนั้นแจ็คสันจึงอาสาเอาไปเสิร์ฟเอง ไม่ลืมคาดโทษเด็กตัวสูงที่แอบทำหน้าเจื่อนไปนิดหน่อยแต่ทำไงได้ในเมื่อยูคยอมก็โดนบังคับมาอีกทีเหมือนกัน



กรุ๊งกริ๊งๆๆ


"ฟีลกู๊ดคอฟฟี่ยินดีต้อนรับครับ"เสียงหวานของยองแจเอ่ยต้อนรับขณะที่แจ็คสันกำลังคุยกับกับกลุ่มเพื่อนตอนที่ไปคิดเงินหลังจากป่วนกันมานาน นึกว่าจัดปาร์ตี้ในร้านเหอะ


"ชิบหาย ไอ้แจ็คอย่าหันไปนะเว้ย"


เจบีที่นั่งหันหน้าออกไปนอกร้านกระซิบกับอีกคนอย่างตื่นตระหนกเมื่อเห็นร่างสูงสะอวดสะองค์ของผู้หญิงคนหนึ่งเดินก้าวเข้ามาในร้าน ถ้าจำไม่ผิดก็คงเป็นผู้หญิงในสต๊อกของแจ็คสันคนใดคนหนึ่งเนี่ยแหละ...แต่ผู้หญิงไฮโซขนาดนี้ไม่น่าเข้ามากินกาแฟในร้านระดับนี้ได้ Feel Good Coffeeน่าจะไม่ใช่ร้านกาแฟที่คนระดับนี้เข้ามาทานได้อย่างปกติไม่ใช่ว่าร้านไม่น่านั่งการมาของอีกคนนอกซะจากตั้งใจมาโดยตรงก็คงคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้อีก


"ผู้หญิงในคลังของมึงอยู่ในร้าน"คำพูดของมาร์คทำเอาเด็กน้อยทั้งสองคนหันกลับไปมองในทันทีและอะไรก็ไม่เท่ากับการที่สองขายาวๆนั่นกำลังเดินเข้ามาหาแจ็คสันที่ยืนอยู่อย่างไม่ลังเล


"เล่นอะไรคะแจ็คทำไมถึงได้มาทำอะไรแบบนี้คะ"แจ็คสันถึงกับหน้าถอดสีเพราะทุกการกระทำล้วนตกอยู่ภายใต้สายตาของยองแจทั้งสิ้น


"เอ่อ น้องโซราครับ..."


"ซูฮวาค่ะพี่แจบอม"สายตาเรียวตวัดไปมองอีกคนที่เสี่ยงตายเรียกชื่อคนที่มาใหม่แต่ก็นั่นแหละ...เด็กของแจ็คสันเยอะเกินไปบางทีก็มีชื่อที่เหมือนกันบ้างและก็ชื่อที่คล้ายกันบ้าง พ่อคนชิคถึงกับไปไม่เป็นเมื่อโดนสายตาของอีกคนจิกใส่อย่างไม่ให้ตั้งตัว


"มีเรื่องอะไรกันรึเปล่าครับคุณลูกค้า"


"ยุ่ง!"ยองแจถึงกับหน้าเสียเมื่อโดนอีกคนตอกกลับก่อนจะเดินคอตกกลับไปประจำที่เคาท์เตอร์ตามเดิม


"ฉันว่าเธออย่าก่อเรื่องดีกว่านะ เคยตกลงอะไรกันเอาไว้ ทำตามที่เคยบอกดีกว่า"แจ็คสันพูดเสียงเบาเพื่อให้ได้ยินแค่ตรงนั้น


"ก็ได้ค่ะ ถือว่าแจ็คขอซูฮวาก็จะทำให้"แจ็คสันถึงกับลอบถอนหายใจอย่างน้อยก็ยังพูดกันรู้เรื่อง มีเพียงคนในกลุ่มเท่านั้นที่รู้สึกว่าบางอย่างมันผิดปกติ...มันง่ายเกินไป


"นี่ครับชาเขียวมัทฉะที่สั่ง"แจ็คสันมองไปยังอีกโต๊ะที่หญิงสาวเดินกลับไปนั่งประจวบเหมาะกับที่ยองแจน้ำเครื่องดื่มไปเสิร์ฟพอดี


"หึ รสชาติทุเรศมาก ฉันไม่กิน"ไม่ทันที่ปากเรียวจะได้แตะชิมรสชาติอีกคนก็รวดรัดเอาตามอำเภอใจ


ซ่า!!


"เฮ้ย/เฮ้ย/เฮ้ย/เฮ้ย"


ทั้งกลุ่มถึงกับเผลอร้องออกมา ไม่คาดคิดว่าหญิงสาวจะกล้าสาดชาร้อนๆใส่อีกคนโดยที่ไม่มีทางให้หลบได้เลยมีแต่แขนน้อยๆที่ยกขึ้นมากันเอาไว้ก็เท่านั้น


"แจ!/แจ!"แบมแบมกับมุนบยอลร้องลั่นหากแต่สองขาก็ก้าวไม่ทันอีกคนที่เข้าชาร์ตหญิงสาวร่างสูงโดยไม่เกรงกลัว


"คุณไม่มีสิทธิทำแบบนี้ไม่ว่ากับใครทั้งนั้นนะครับ ขอโทษเค้าซะ"แบมแบมมองร่างหนาที่ก้าวเข้าไปหายองแจอย่างทันท่วงทีในขณะที่ตัวเค้าเองยังคงอึ้งกับวินาทีที่ผู้หญิงคนนั้นสาดชาเขียวร้อนๆใส่ยองแจยังไม่หาย


"ก็ได้ อ่ะ สำหรับค่าเสียหายของคนอย่างนายแค่นี้ก็คงจะพอสินะ"คนตัวเล็กกัดปากแน่นเมื่อถูกอีกคนเอาเงินปึกหนึ่งฟาดใส่หน้าอย่างแรงก่อนจะเดินออกจากร้านไป


"เดี๋ยวก่อนครับ"ร่างบางสาวเท้าตามอีกคนออกไปทันทีที่เก็บธนบัตรทั้งหมดขึ้นมาเสร็จ


"มีอะไร"


"เก็บเงินของคุณไปเถอะครับผมคงไม่เหมาะกับเงินของคุณหรอก"


"นั่นสินะ"มุมปากเหยียดยิ้มอย่างไม่แคร์สายตาคนในร้านที่มองออกมา


"...เงินคุณมันสะอาด แต่คุณมันสกปรกเกินไป ผมคงรับมันไว้ไม่ได้หรอกครับ"


ปึก!


คนในร้านถึงกับหน้าเหวอกันไปเป็นแถวหนักสุดก็คงจะเป็นแบมแบมกับมุนบยอลที่เคยสัมผัสกับนิสัยน่ารักๆของยองแจเมื่อเห็นว่าอีกคนกล้าฟาดเงินใส่หน้าของอีกคนกลับก็อดจะขนลุกไม่ได้


เพลียะ!!


"หมวย!!"แจ็คสันรีบถลาไปหาร่างบางที่โดนอีกคนประเคนฝ่ามือใส่ชุดใหญ่จนล่วงลงไปนั่งจ้ำบ้ำกับพื้น


"รีบกลับไปซะก่อนที่ผมจะเอารปภ.มาโยนคุณออกไป"แจ็คสันพูดเสียงเด็ดขาดทำเอาอีกคนหน้าเสียเพราะไม่เคยเห็นคนอย่างแจ็คสันออกโรงปกป้องใครมาก่อน...ถ้าไม่เคยได้ยินว่าแจ็คสันแสนจะสุภาพบุรุษไม่ทำร้ายเด็ก คนแก่ ผู้หญิงหรือคนที่ไม่ทางสู้เธอคงโดนต่อยกระเด็นไปแล้ว...หญิงสาวกัดฟันแน่นก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไป


"หมวย เป็นไงบ้าง"แจ็คสันดึงอีกคนเข้ามากอดก่อนจะช้อนตัวอีกคนขึ้นไว้ในอ้อมอกแล้วพาเดินเข้าหลังร้านไปปล่อยให้เพื่อนของตัวเองยืนอึ้งกันไปเป็นแถว


OoO!!!!

ถึงกับอุ้มเลยเหรอว่ะสงสัยม๊าคงได้ลูกสะใภ้จริงๆแล้วล่ะมั้งเนี่ย≥﹏≤ : เจบี

ของจริงสินะ●︿● : มาร์ค

เฮียเปลี๋ยนไป๋⊙_⊙ : บีไอ


และ

ฮืออออ เฮียจริงจังสินะ (╥﹏╥): ยูคยอม


"ฮึก..."


"หมวยเป็นยังไงบ้าง"


แจ็คสันถามเสียงแหบพร่าเป็นครั้งแรกที่เค้าเห็นน้ำตาของคนตัวเล็กแล้วยิ่งทำให้แจ็คสันจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เนื้อตัวขาวนวลเนียนปรากฏรอยแดงเป็นปื้นที่เกิดจากการโดนน้ำชาร้อนๆสาดใส่อย่างจังไหนจะรอยฝ่ามือที่ปรากฏอยู่บนแก้มใสนั่นอีกล่ะหนักสุดก็คงจะแขนซ้ายที่ปรากฏรอยแดงชัดเจนที่สุด


"ฮือออ"คนตัวเล็กส่ายหน้าแต่น้ำตากลับไหลลงมามากกว่าเดิม แจ็คสันลุกขึ้นไปเอาน้ำเเข็งมาเตรียมประคบให้แต่ก็เจอแบมแบมที่มาดักเอาไว้ซะก่อนจะแย่งถุงน้ำแข็งไปไม่ให้แจ็คสันเป็นคนทำแล้วไล่ให้ร่างหนาออกมาเก็บเงินแทน


"เป็นยังไงบ้างว่ะ"


"วันนี้พวกเฮียกลับไปก่อนเถอะผมคงไม่มีอารมณ์มาดูแลพวกเฮียแล้วว่ะ"แจ็คสันบอกออกไปตามตรง


"เออๆ ไอ้แจ็ค...ม๊าอยากคุยกับแกว่ะ"


เจบีตัดสินใจบอกจุดประสงค์การมาของตัวเองและเล่าว่าม๊ายื่นคำขาดให้พาแจ็คสันไปคุยให้ได้ไม่อย่างนั้นทุกคนคงได้เจอกับจุดจบที่สยดสยองโดยการที่เหล่าแม่ๆจะบังคับให้ทุกคนแต่งงานเพราะทุกคนถึงวัยที่ควรจะมีครอบครัวได้แล้ว...หากแต่การที่ทุกคนรับผิดชอบหน้าที่การงานอยู่ในเกณฑ์ที่ดีทำให้พวกแม่ๆไม่สามารถบังคับให้ทำทุกอย่างตามที่ต้องการได้แต่เมื่อมีกรณีของแจ็คสันเกิดขึ้นแม่ทุกคนเลยรวมหัวกันคิดแผนนี้ขึ้นมาหัวเรือใหญ่ก็คงไม่พ้นคุณนายหวังแน่นอน


...เอาง่ายๆแจ็คสันเป็นผู้ทำให้เพื่อนๆพี่ๆน้องๆเกือบมีเมียนั่นเอง...


อาเมน


"..."


"บอกตรงๆว่าฉันไม่คิดว่าซูฮวาจะมาที่นี่ได้ถ้าไม่มีคนบอก"มาร์คพูดขึ้นหลังจากยืนนิ่งๆประเมินสถานการณ์อยู่เงียบๆก็ได้ข้อสรุปแบบนั้น


"...ม๊า"ร่างหนาเอ่ยเสียงเครียด


"ฉันว่าแกต้องไปคุยจริงจังแล้วแหละ...ยองแจอาจต้องเดือดร้อนอีกถ้าเกิดแกยังขืนหนีม๊าแกแบบนี้"สามคนที่เหลือยืนฟังเงียบๆก่อนจะตกลงกันได้ว่าแจ็คสันจะตามขึ้นไปทีหลังโดยอ้างว่าเอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟ



ห้องประธานกรรมการ

แจ็คสันยืนมองป้ายอยู่พักหนึ่งก่อนจะตัดสินใจเปิดเข้าไปก่อนจะพบกับทุกคนที่คาดว่าจะเจอ


"สวัสดีครับม๊า"แจ็คสันวางแก้วน้ำชาลงบนโต๊ะแล้วทรุดนั่งลงบนโซฟาที่ยังว่าง


"มาได้สักทีนะไอ้ลูกชายตัวดี"


"ม๊ามีอะไรครับ"


“แกกำลังเล่นตลกอะไรเจียเอ่อ ที่แกกำลังทำอยู่น่ะ”


“...ผมกำลังทำเรื่องที่ม๊าอยากให้ผมทำไงครับ”


“เรื่องที่ฉันอยากให้แกทำ เรื่องเด็กคนนั้นหรือว่าเรื่องงานล่ะ”


“...เรื่องงานน่ะม๊า”แจ็คสันหลบสายตาคนเป็นแม่


"ไม่จริงครับ เมื่อวันก่อนเฮียแจ็คยังเกือบฆ่าผมตายแค่ผมไปยืนเบียดยองแจนิดเดียวเอง"ยูคยอมโพล่งขึ้นมาเมื่อเห็นว่ามีคนกำลังปากไม่ตรงกับใจอยู่ในห้อง 1 อัตรา


"โอ๊ยๆๆบีไอเจ็บนะเว้ย"ยูคยอมตีมือเพื่อนเป็นพัลวันที่หยิกหมับเข้ากับเอวหนาเมื่อเห็นว่าคนเป็นเพื่อนพูดเยอะไป


“แกเนี่ยนะจะทำงานร้านกาแฟเจียเอ่อ แล้วแกจะอยู่ยังไงแกจะใช้ชีวิตธรรมดาอยู่กับเด็กนั่นน่ะเหรอทำงานพิเศษทุกอย่างเหมือนเด็กนั่นน่ะเหรอ แกทำไม่ได้หรอกเจียเอ่อแกใช้ชีวิตมาแบบไหนแกก็รู้ตัวเเกดี...เลิกทำเรื่องที่แกทำตอนนี้แล้วมาทำงานอย่างที่ฉันอยากให้ทำ ถอนตัวตอนนี้ยังทันนะเจียเอ่อ”


“ม๊าอย่ายุ่งกับยองแจนะ ยองแจไม่เกี่ยว...เค้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมเป็นใคร เค้าเป็นเด็กดีอย่ายุ่งกับเค้า”แจ็คสันรีบพูด  ม๊ารู้ว่ายองแจทำงานพิเศษแถมยังพูดเหมือนรู้ว่าทำงานพิเศษเยอะแสดงว่าต้องสืบประวัติของยองแจมาบ้างแล้ว


“อย่าบอกนะว่าเด็กนั่นคือเหตุผลที่ทำให้แกอยากทำงาน”คุณนายหวังพูดพลางมองสีหน้าของคนเป็นลูกชาย


“...”


“ตอบให้ดีนะหวังเจียเอ่อคำตอบของแกน่ะ...แกคงรู้ความหมายของมันใช่มั้ย...”คุณนายหวังกดเสียงต่ำในใจก็ลุ้นกับคำตอบที่ตัวเองก็สับสนว่าอยากได้ยินรึเปล่า


“...ผม”


“ฉันให้เวลาแกสามเดือนกับการใช้ชีวิตแบบนี้และฉันพนันได้ว่าแกไม่สามารถเปลี่ยนตัวเองได้  มันจะเสียเวลาเปล่า”


“...”


“พอครบสามเดือนแกก็ต้องกลับบ้าน เด็กคนนั้นก็จะกลับไปอยู่คนเดียวเหมือนตอนที่ยังไม่มีแก”


“ม๊าหมายความว่ายังไง...”


“ชีวิตของแกกับเด็กนั่นไม่เคยเป็นเรื่องจริงอยู่แล้ว...แกอยู่กับเด็กนั่นตลอดไปไม่ได้ แล้วแกจะรู้ได้ยังไงว่าระหว่างแกกับเด็กนั่นจะไม่มีอะไรเกินเลยเกิดขึ้น”


“ผม...ผมไม่ได้คิดกับยองแจแบบนั้น”


แจ็คสันกัดปากกำมือแน่นตัวเองแน่น ทั้งๆที่ก็รู้ว่าพักหลังตัวเองเริ่มรู้สึกแปลกๆของยองแจมากขึ้นทุกวันถึงแม้จะอยู่ด้วยกันไม่ถึงอาทิตย์แต่ความน่ารักสดใสของอีกคนกลับทำให้แจ็คสันยิ่งคิดไม่ตกว่ามันคืออะไรกันแน่กับความรู้สึกแบบนี่แบบที่เป็นอยู่ ยิ่งเห็นเวลายองแจยิ้มให้ใครที่ไม่ใช่เค้ามันก็อดที่จะหวงไม่ได้


“...แล้วแกจะรู้ได้ยังไงว่าเด็กนั่นคิดหรือไม่ได้คิด”


“...ผมต้องไปทำงานแล้ว”ร่างหนาลุกขึ้นแล้วเดินไปยังประตูทันทีโดยที่ไม่ทันได้บอกลาเพื่อนที่เหลือคนที่ยังไม่ทันได้คุยกัน


“ไม่ตอบคำถามนี้ก็ไม่เป็นไรนะเจียเอ่อ...แกรู้ใช่มั้ยว่าฉันไม่เคยว่าไม่ว่าแกจะรักจะชอบใครแกจะเป็นยังไงแต่ขอแค่คนดีที่สามารถมีทายาทให้สกุลหวังเราได้ สกุลหวังเราต้องการทายาท...แต่เด็กคนนี้ทำอย่างนั้นไม่ได้นะหวังเจียเอ่อ...”


คุณนายหวังถึงกับกุมขมับเมื่อลูกชายตัวดีไม่ได้โต้ตอบเพียงแต่เดินออกไปทันทีที่เธอพูดจบ บอกแล้วไงว่าเธอไม่อยากพูดถึงความสัมพันธ์ระหว่างลูกชายตัวดีกับเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักที่ชื่อยองแจนั่น...แต่ท่าทางที่เธอเห็นที่ร้านกาแฟในวันนี้ลูกชายของเธอเองนั่นแหละที่เป็นห่วงเด็กนั่นมากเกินกว่าที่เธอเคยเห็นมากกว่าที่เธอเคยสัมผัส

ถ้าแจ็คสันอยู่นานกว่านี้...คนที่เจ็บอาจไม่ได้มีแค่คนเดียว

-------

​อะไหนๆไรท์ก็หลายใจเลือกไม่ถูกจะภาพไหนให้หวีดก็เอาภาพนี้แล้วกันเนอะ ลุคนี้คือมันดีย์มากอะจริงอยากได้ใครเลือกเลยจ้า...แล้วอย่าลืมเข้ามาเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้าาา

​กระจ่างดาว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น