Bat Aunt ( ป้าแบท )

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : I SAY EP.33 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.1k

ความคิดเห็น : 252

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2561 23:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
I SAY EP.33 100%
แบบอักษร

I SAY YOU CRAZY Sm18+

Author : Bat Aunt (ป้าแบท)

.

..

...

" โอเค เดี๋ยวอีกประมาณอาทิตย์นึงลุงจะเอาผลตรวจไปให้แล้วกันนะ "

" ไม่เป็นไรครับลุงหมอเดี๋ยวมารับเอง " อูบินว่าอย่างเกรงใจ ลุงหมอก็พยักหน้ารับก่อนจะหันไปหาเซนที่นั่งพูดกับฮันซลงุงงิงๆกันอยู่สองคนที่เก้าอีกข้างอูบิน

" แล้วเราล่ะ จะลองตรวจดูมั้ยเผื่อไว้ " ลุงหมอถามเซน เซนเงยหน้าขึ้น คำถามของลุงหมอทำเด็กหนุ่มคิดหนักว่าจะตรวจดีมั้ย เพราะตนก็กลัวจะติดโรคจากอูบินเหมือนกัน ถ้าในกรณีที่อูบินดันเป็นขึ้นมาจริงๆน่ะนะ

" ผมไม่ได้เป็นนะครับลุง ที่มาตรวจก็เพื่อให้เซนแน่ใจเฉยๆ " อูบินรีบแก้ต่างให้ตัวเอง ลุงหมอพูดแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เซนคิดไปใหญ่ซิว่าเขาเป็นโรคเอดส์ แล้วแบบนี้ตรวจไปเซนจะยังไว้ใจเขาได้รึไงว่าเขาไม่ได้เป็นโรคบ้าบอนั้น

" ลุงแค่ถามเผื่อไว้ แต่ถ้าป้องกันทุกครั้งก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร " ลุงหมอยกมือขึ้นทำท่ายอมแพ้ อยากจะขำกับน้ำเสียงที่อูบินใช้พูดกับตนเมื่อกี้จริงๆ ถ้าจะเป็นเอามาก เอ..เขาชักจะสงสัยแล้วซิ ว่าเด็กนักเรียนม.ปลายตรงหน้าเอาอะไรให้หลานเขากิน อูบินถึงได้เป็นได้ขนาดนี้ การแสดงออกของอูบินแตกต่างจากคนที่ผ่านๆมาอย่างสิ้นเชิง แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่าจะเป็นผู้ชาย

" ผมอยากตรวจครับ " 

อูบินหันขวับไปมอง

" เซนชั้นไม่ได้เป็นโรค "

" ผมรู้..แต่ผมแค่อยากตรวจเฉยๆ "

" นายไม่เชื่อชั้น? "

" ก็..อืม.."

" เซน! "

" กะ..ก็ "

" จิ๊! " อูบินจิ๊ปากอารมณ์เสีย ขบกร้ามเเน่นพูดแบบนี้เซนหมายความอย่างไร ตลอดเวลาหลายเดือนที่ยู่ด้วยกัน เซนมองไม่เห็นอะไรเลยรึไง เขาไม่ได้ออกไปมีอะไรกับใครมานานแค่ไหนแล้ว ตั้งแต่มีเซนเข้ามาไม่ใช่รึไง แล้วพูดแบบนี้มันหมายความว่ายังไง ไม่เคยไว้ใจกันเลยงั้นซิ เหอะ! เชื่อไอ้เด็กต่างด้าวนี่เลย

" คุณอย่ารมณ์เสียซิ ไม่ใช่ผมไม่ไว้ใจ ไม่เชื่อคุณนะ แต่แบบ..ของแบบนี้มันมีโอกาสเป็นง่าย ถ้าเผื่อผมติดจากคุณขึ้นมา อย่างน้อยเราจะได้รักษาตั้งแต่เนิ่นๆไง " เซนพยายามใช้เหตุผลเข้าใจเผื่อไม่ให้อีกคนหงุดหงิด ฮันซลหันหน้าซ้ายขวามองเซนกับอูบินที่กำลังปะทะอารมณ์กันสลับไปมา จนลุงหมอต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปเอาไว้ ไว้จะส่งไปให้พ่อกับแม่ฮันซลดู

" จะทำอะไรก็ทำเถอะ " อูบินพูดเสียงนิ่ง

" คุณอูบิน~ " เซนครางเรียกชื่ออีกคนเสียงอ่อนใจ ท่าทางแบบนี้คืออะไร งอนเขารึไง? ว๊อท อูบินชี คุณเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม~

" น่าๆ อย่าไปงอนเซนเขาเลย เขาไม่ผิดนะ " ลุงหมอเข้ามาไกล่เกลี่ยสถานะการณ์ของสองผัวเมีย(?)

" ผมไม่ได้งอน " อูบินตอบกลับมันควัน อายุก็ปาไปสามสิบกว่าเเล้วใช่ว่าเขาจะมางอนอะไรเป็นเด็กๆ

" เออๆบอกเองนะว่าไม่งอนน่ะ อย่ามาให้ง้อทีหลังล่ะกัน "

" ตกลง?? "

" ตรวจครับ "

เมื่อได้คำยืนยันลุงหมอกูจับเซนตรวจเลือดอีกคน เมื่อเก็บตัวอย่างเลือดเสร็จ ทั้งสามคนก็ร่ำลาลุงหมอโดยที่ไอ้คนที่บอกว่าไม่ได้งอนนั้นหน้าบึ้งตั้งแต่ขาซ้ายก้าวออกจากห้องตรวจ

" ไออ้วงดูคนแก่งอน " เซนก้มลงไปป้องปากกระซิบกับฮันซลซุบซิบๆ

" นินทาในระยะเผาขนไปมั้ย ชั้นคงไม่ได้ยินอะไรหรอก" อูบินปรายตามอง เซนที่นั่งทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

" บรื้นๆ~ " เด็กอ้วนอยู่ดีๆก็นึกคึก กระโดดเกาะประตูรถตากลมมองรถเก็บขยะข้างๆรถของคูมลุง ลำบากเซนต้องใช้มือประคองก้นและหลัง

" อึ๊บ! ฮันซลไม่กระโดดนะคับ " เซนพูดบอก ฮันซล..ก็อย่างว่าแหละ..เด็กหนอเด็กมีหรอจะฟัง ไอ้อ้วงก้อนกลมก็กระโดดดูรถเก็บขยะคันสีเขียว ฝ่าเท้าถีบท้องเซนปึกนึง เซนกัดปากนิ่วหน้าด้วยความเจ็บจี๊ดๆ

" ฮะ..ฮันซล " เซนเจ็บจนจะประคองฮันซลต่อไปไม่ไหว อูบินเมื่อเห็นท่าไม่ดีก็อุ้มหลานมานั่งกับตน ฮันซลยิ้มดีใจกว่าเดิมเท้าเล็กเหยียบตักอูบินมือป้อมๆก็กำพวงมาลัยรถแน่น กระโดดดึ๋งๆ

" บรื้นนนนนนน บิบิ บรื้นน "

" อืมๆ " อูบินเออออตามไปตามหลาน มองไฟจราจรยังขึ้นสีแดง เขาก็หันไปถามอีกคนที่นั่งกุมท้องอยู่

" เป็นอะไรมั้ย เจ็บมากเลยหรอ? " อูบินถามด้วยความเป็นห่วง ใบหน้าเซนชื้นเหงื่อไปหมดสีหน้าดูทรมานของอีกคนทำเขาใจไม่ดี

" มันจะ..เจ็บแบบ..โอ๊ยผมอธิบายไม่ถูก "

" เดี๋ยววนรถกลับไปโรงพยาบาลไปเช็คดูหน่อยมั้ย"

" มะ..ไม่ต้องๆ ผมไม่เป็นไร โอเคอยู่ " เซนร้องห้ามจะกลับไปตรวจให้ยุ่งยากทำไม ฮันซลแค่ถีบเอง โอ๊ยแต่ทำไมมันรู้สึกเจ็บอย่างนี้วะ

 " แต่หน้านายดูไม่โอเคเลยนะ " อูบินเริ่มขมวดคิ้ว มือหน้าเอื้อมไปจับท้องน้อยของเซน แต่โดนเซนปัดมือออก อูบินใจโหวงวูบ..แต่ก็ได้ไม่นานเมื่อความเป็นห่วงมันมีมากเกินกว่าจะมาคิดมาก

" แค่โดนเด็กถีบเฉยๆน่า " เซนดื้อ เอ๊าก็จริงมั้ยล่ะ มันแค่โดนถีบเองแล้วก็ไม่ได้ถีบแรงขนาดนั้นแต่ถึงจะถีบแรงมันก็ไม่ได้เป็นไรอยู่แล้วป่ะ? ที่ท้องน้อยก็ไม่ได้มีอะไรที่ทำให้ต้องเจ็บมั้ยวะ แต่ก่อนโดนลูกบอลอัดก็ไม่ได้เจ็บด้วยซ้ำแค่จุกๆ..แต่นี่เขาแค่รู้สึกว่ามันไม่ใช่จุกแต่มันเจ็บเลย

" แต่ชั้นว่า.."

" นั่น!ไฟเขียวแล้ว "  เซนชี้ไปที่ไฟจราจร อูบินชะงักกึกถอนหายใจกับความดื้อของเซนก่อนจะหันไปตั้งใจขับรถ ไอ้เด็กอ้วนก็บรื้นๆจับพวงมาลัยอยู่นี้แหละ น้ำลายเลอะพวงมาลัยรถหมดแล้ว

.

.

.

/ @คอนโด /

เซนเดินกุมท้องน้อยไปที่ลิฟท์ อูบินอุ้มหลานมองตามหลังเซนด้วยความกระวนกระวายใจ เขาอยากจะพาเซนไปตรวจดูถึงแม้จะไม่ได้เป็นอะไรก็ตามแต่อย่างน้อยก็ให้เขามั่นใจว่าเซนไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรง

" อึก.." เซนกัดปาก กำมือแน่น พิงหน้าเข้ากับผนังลิฟท์ โดยมีอูบินมองมาด้วยความเป็นห่วงอูบินก็ไม่อยากจะเซ้าซี้มากเดี๋ยวเซนรำคาญช่วงนี้เจ้าตัวอารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าผู้หญิงในวันมามากได้แต่ส่งสายตาเป็นห่วงมองอยู่ห่างๆ เมื่อความเจ็บมันเพิ่มทวีคูณขึ้นมาเรื่อยๆจนเซนทนไม่ไหวค่อยๆหันไปบอกอูบิน

" คะ..คุณ.."

" เซน! " อูบินจับฮันซลอุ้มคาบเอว มือนึงรีบเข้าไปประคองเซน ใบหน้าใสซีดเป็นไก่ต้ม อูบินพยายามประคองเซนด้วยมือที่ว่างอยู่อีกข้างด้วยความยากลำบาก

 " พอจะกดลิฟท์ได้มั้ย " เมื่อมือเขาไม่ว่างเพราะทั้งอุ้มฮันซลทั้งประคองคนเจ็บอูบินจึงลองถามเซนดู เซนพยักหน้าเอื้อมมือไปกดลิฟท์ไปลานจอดรถ

เซนเงยหน้าหอบหายใจ กัดฟันทนความเจ็บ

" หายใจเข้าลึกๆ จะพาไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้แหละ " อูบินพูดรัว กดจูบหน้าผากชื้นเหงื่อของเซนหนึ่งทีแล้วขับรถพาเซนไปโรงพยาบาลด้วยความเร่งรีบ 

​อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด็กๆ!!

เอาแล่วๆๆๆๆ

ปล. ไม่ได้อยากอ่านเม้นหรอกจริงๆ จริงๆนะไม่เร๊ยยยย 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น