ลัลน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 9 คนไม่รู้ตัว [ตอนแถม]

ชื่อตอน : บทที่ 9 คนไม่รู้ตัว [ตอนแถม]

คำค้น : ใจห้ามรัก, ดราม่า, อีโรติก

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2561 23:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 คนไม่รู้ตัว [ตอนแถม]
แบบอักษร

บทที่ 9

คนไม่รู้ตัว



“อ้อนมันไม่ได้ไปตายหรอก แต่มันย้ายโรงเรียนหนีควายอย่างมึงไปแล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าอ้อนย้ายไปไหน ถามใครก็ไม่รู้เรื่อง เป็นไงล่ะ สมใจมึงหรือยังวะ!” ประกายแก้วปรี๊ดแตก ส่วนปราปต์ชะงักไปทันที

อารยาย้ายโรงเรียนแล้วอย่างนั้นหรือ...?

ตั้งแต่เมื่อไหร่

ทำไมเธอไม่บอกกันเลยสักคำ

จงใจจะหนีหน้างั้นอย่างนั้นใช่ไหม

ชายหนุ่มแทบจะทรงตัวไม่ไหวยามที่ได้รู้ความจริงจากปากของประกายแล้ว แบบนี้สินะเขาจึงไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้าหล่อนที่โรงเรียน

“ซีเรียสเกินไปเปล่าพวกมึง เดี๋ยวมันก็กลับมา”

เหมือนทุกคนที่เธอทำท่าจะหายไปจากชีวิตของเขาตาสุดท้ายก็ไม่ได้หายไปไหน แต่ครั้งนี้ปราปต์คิดว่าเขากำลังหลอกตัวเองอยู่

“ถ้ามันจะกลับมาแล้วมันจะขายบ้านทำไม มึงนี่ควายยังไงก็ยังควายอย่างนั้นนะไอ้ปราปต์” ประกายแก้วด่าไม่เลี้ยง ปราปต์กลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก

“เชิญกลับไปอยู่กับแม่ฟ้างามของมึงเลยเหอะ กูเบื่อ”

ประกายแก้วสะบัดตัวออกแล้วเดินหนี ส่วนเมธานั้นถือว่าใจเย็นกว่าหล่อนมาก เขาเดินเข้าไปตบบ่าปราปต์ หากคำพูดที่ออกมานั้นทำให้เพื่อนสนิทปวดใจเหลือเกิน

“เพราะมึงไม่ซื่อสัตย์กับใจตัวเอง อ้อนมันเลยต้องเจ็บแบบนี้”


---------

นานๆ นายปราปต์แห่งฟาร์มศุภโชคจะเมาเสียที วันนี้เขาเลยจัดเต็มราวกับว่าถ้าเขาดื่มเยอะที่สุดในคืนนี้จะได้รางวัลจากร้าน

...และเขาอยากให้รางวัลนั้นคืออารยา ลำบากเพื่อนอย่างเมธาและประกายแก้วต้องมาตามหิ้วปีกกลับบ้านเพราะนายปองไม่ว่าง

“แหมมึง เข้ามาในผับทั้งทีมึงก็เต้นหน่อยดิวะ” 

ระหว่างที่เดินฝ่าผู้คนเข้าไปในผับ เมธาก็หันไปตะโกนบอกประกายแก้วที่วันนี้มาแปลก แข็งเหมือนหิน และมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง

“ไม่เอาอ่ะ วันนี้ไม่อยากเต้น”

ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วก้มลงกระซิบ

“เก็บแรงไว้เต้นบนเตียงกับกูคืนนี้ใช่ป่ะ”

เพี๊ยะ!

พูดจบก็โดนตบบ้องหูเสียเต็มแรงเรียกได้ว่ามึนไปเลยทีเดียว

“เอาใหญ่ละมึง” ประกายแก้วถลึงตาใส่

“เดี๋ยวคืนนี้กูเอาแน่”

เมธากระชากเอวกิ่วของครูพละสุดโหดที่ใครจะไปคิดว่าแท้จริงแล้วบอบบางและเซ็กซี่เร้าใจจนเขาต้องร้องขอชีวิตมาแล้วเข้ามาก่อนจะจูบอย่างลงโทษ

“ไอ้เมธไอ้บ้า มึงแหกตาดูหน่อยโต๊ะนั้นผู้ปกครองนักเรียนกู”

พอเหลือบไปเห็นกลุ่มที่นั่งโต๊ะใหญ่ใกล้เวทีซึ่งก็มองมาทางนี้ด้วยทั้งสองจึงผละออกจากกันแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะเข้าไปหิ้วปราปต์กลับบ้าน


---------

“พวกมึงไม่ต้องพากูกลับบ้านหรอก”

ปราปต์พยายามผลักเพื่อนออกทั้งที่อีกไม่นานจะถึงลานจอดรถอยู่แล้ว เล่นเอางงไปตามๆ กันว่าไม่ให้พาไปบ้านจะให้พาไปไหน

“แล้วมึงจะกลับยังไง” เมธาเป็นคนถาม

“ก็เดี๋ยวจะโทร.ให้อ้อนมารับ” ปราปต์ตอบเสียงเนิบนาบ

ตอนนี้ทั้งสองเชื่อแล้วว่าปราปต์เศร้าที่อารยาหายไปจริงๆ แต่ประกายแก้วแอบสะใจเหมือนกัน คนแบบนี้ต้องปล่อยให้เฉาตายให้เข็ด

“บ้าไปแล้ว อ้อนมันจะมาได้ไง มันอยู่ไหนมึงรู้หรือ?” 

หญิงสาวทำเหมือนปราปต์พูดเรื่องไร้สาระ ทว่าตนรู้แล้วว่าอารยาอยู่ไหนเพราะฝ่ายนั้นติดต่อตนมาหลังจากย้ายไปได้หนึ่งเดือน

“รู้ดิ”

ประกายแก้วและเมธามองหน้ากันเพราะไม่อยากเชื่อว่าปราปต์รู้ได้อย่างไร แต่คนเมาก็เฉลยว่า

“อ้อนอยู่ในใจกูไง”

“โหไอ้ฟาย!” 

เมธาอดไม่ได้ถึงกับตบท้ายทอยปราปต์หนึ่งที ก่อนจะช่วยกันประคองปราปต์ไปที่รถ ต้องยอมรับว่าครั้งนี้ปราปต์อาการหนักจริงๆ 


************************

หวังว่าจะถูกใจกับตอนแถมนี้เน้อออ ^_^ 

อย่าลืมอุดหนุน eBook กันน้าา ราคาเบา 139 บาทจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น