PUNYANUTS

นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุตั้งแต่ 18 ปี ขึ้นไป เนื้อหาในบางตอนควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอบคุณสำหรับกำลังใจ และติดตามเรื่องแรกของไรท์นะคะ

ตอนที่ 16 เริ่มใหม่ที่ดีกว่า

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 เริ่มใหม่ที่ดีกว่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.4k

ความคิดเห็น : 69

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2561 21:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 เริ่มใหม่ที่ดีกว่า
แบบอักษร

ฝรั่งเศส


"มัมมี่ขา น้องทาเรียคิดถึงคุณมัมจัง"

"อืม...ว่าไงค่ะคนเก่ง เล่นซนอะไรหรือเปล่าเรา" 

"น้องทาเรียไม่ซนเลยค่ะ แต่พี่แฮรี่ซนมากกก คิกคิกๆ"

"หน๋อย!!ยัยตัวเล็กมาว่าเขาได้ไง"

"ก็ตัวซนป้ะล่ะ"

"ไม่เอาสิค่ะ มามะมาให้คุณมัมหอมแก้มหน่อยเร็ว"

~~ฟอด ~~ ฟอด ~~

ทุกวันหลังกลับจากที่่ห้องเสื้อลูกทั้งสองที่เลิกเรียนแล้วก็จะมาคอยรับเธอแบบนี้ทุกครั้ง​

"มาลูก....เข้าบ้านไปหาคุณตาคุณยายกัน"

ก่อนจะจับจูงมือลูกคนละข้างเดินเข้าไปในบ้านที่มีตากับยายรออยู่ เดินมาไม่นานสาวน้อยทาเรียมองเห็นคุณตาของเธอในห้องนั่งเล่น ก่อนจะรีบปล่อยมือจากคุณแม่คนสวย แล้วรีบวิ่งไปหาคุณตาทันที

"คุณตาขา น้องทาเรียอยากกินคุกกี้จังเลยค่ะ" น้ำเสียงออดอ้อนที่ทำให้คนเป็นตาที่เห่อหลานอยู่แล้วยิ่งหลงเข้าไปใหญ่

"อะไรกันยัยตัวเล็กเมื่อกี้ยังกินเจลลี่อยู่เลย"

"โถ่!!!! ก็น้องหิวอีกแล้วอ่ะ นะคะ..น๊าาคุณตาสุดหล่อของน้อง" คนเป็นแม่ได้แต่ส่ายหน้ายิ้มๆกับความช่างออดอ้อนออเซาะ ก่อนจะหย่อนสะโพกลงนั่งที่โซฟาแล้วจับแฮรี่มานั่งตัก

"แฮรี่ละครับ หิวหรือเปล่าหืม!!" 

"ผมไม่หิวครับมัม แล้วมัมละครับทำงานเหนื่อยไหม" มองหน้าแม่ตัวเองตาแป๋ว ในตาสีฟ้าที่ถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ก่อนจะก้มลงหอมแก้มลูกรักที่คอยเป็นห่วงคนอื่นเสมอ

"แค่เห็นหน้าแฮรี่แล้วก็ยัยตัวเล็กมัมก็หายเหนื่อยแล้วครับ" 


หลังจากทานข้าวเสร็จคุณตาคุณยายก็พาเด็กๆไปดูสารคะดีก่อนที่เธอจะรีบไปจัดการอาบน้ำแล้วลงมาพาลูกๆขึ้นข้างบนเพื่อที่เตรียมจะเข้านอน ก่อนจะเล่านิทานให้กับสองแสบฟังแต่ไม่มีทีท่าว่าเด็กทั้งสองจะง่วงสักที

"มัมมี่ขา น้องทาเรียคิดถึงคุณแด๊ดดี้จังเลย ทำไมคุณแด๊ดดี้ไม่มาอยู่กับน้องและแฮรี่ละคะ" น้ำเสียงใสแจ๋วเอ่ยถามมารดาในสิ่งที่คิดออกไป จนคนเป็นแม่ไม่รู้ว่าจะบอกลูกว่ายังไงดี

"ไม่เอาน่าตัว เรามานอนกันเถอะ อย่าถามมัมแบบนี้อีกนะ แด๊ดดี้เราตายตั้งแต่เราอยู่ในท้องมัมแล้ว" 

"แฮรี่...หนูไปเอาคำพูดแบบนี้มาจากไหนครับ" 

"คุณตาคร้าบ คุณตาบอกว่าแด๊ดดี้เสียตั้งแต่เรายังไม่เกิด" ยิ่งได้ฟังความจริงจากปากลูกเธอยิ่งตกใจ นี่แด๊ดของเธอถึงกับบอกว่าแด๊ดของพวกเขาตายเลยหรือ 

"จริงๆหรอค่ะมัมมี่ ฮือๆฮือ......แด็ดดี้ของน้องตายแล้วจริงๆหรอค่ะ ฮือฮือ..หนูอยากมีแด็ดดี้ หนูคิดถึงแด๊ดดี้ ฮือๆอึก"

"โอ๋....ไม่เอาสิคะ คนเก่งของมัมไม่ร้องนะคะ" รีบโอบกอดเอาสาวน้อยที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นร้องหาแต่คุณแด๊ดของตัวเอง

"ไม่ร้องสิตัว เดี๋ยวเขาจะดูแลตัวเองนะ ไม่ร้องนะคนสวยของเค้า" 

"ฮือฮือๆๆ....อึกตัวสัญญานะ..ฮือๆๆ ว่าจะไม่ทิ้งเค้า"

"สัญญาสิ เค้ารักตัวมากนะตัวเล็ก" ผู้เป็นแม่ได้แต่นั่งกอดลูกสาวน้ำตาคลอก่อนจะรีบโอบกอดเอาลูกชายที่มีความเป็นผู้ใหญ่เกินวัย คอยปกป้องน้องสาวของเขาแต่ไม่เคยคิดห่วงตัวเองสักครั้ง 

"เลิกร้องนะคนเก่งของมัม นอนสะนะลูกรัก" ก่อนจะจับลูกน้อยทั้งสองนอนลงแล้วโอบกอดทั้งสอง ก่อนจะกล่อมจนสาวน้อยหลับไปพร้อมกับแรงสะอื้น 

"ฝันดีนะลูก คนดีของมัม มัมขอโทษที่ทำให้พวกหนูขาดแด๊ดนะลูก" จูบกระหม่อมบางของทั้งสองก่อนจะปิดโคมไฟหัวเตียงแล้วล้มลงนอนกับลูกทั้งสองที่เป็นแก้วตาดวงใจของเธอ



สหรัฐอเมริกา


"เป็นไงบ้างนิค เจอฮันนี่บ้างไหม" น้ำเสียงเหนื่อยแหบเอ่ยถามความคืบหน้าจากลูกน้องคนสนิท 

"ไม่เลยครับนาย พวกเราตามหาแทบจะทุกที่แต่ไม่เจอร่องรอยอะไรเลยครับ" มองดูผู้เป็นนายที่ทรุดโทรมตรอมใจ เขาได้แต่สมน้ำหน้าที่เวลาเขาอยู่กลับไม่รักษา ดีแต่ทิ้งขว้าง ไปหากินเศษซากเนื้อเน่า แต่กลับปล่อยเพ็ชรเม็ดงามนอนจมน้ำตาอยู่ที่ห้อง จะมาคิดได้ก็เมื่อเขาเดินจากไปแบบไร้ร่องรอยให้ตามหาแบบนี้

"เฮ้อ...สี่ปีแล้วสินะที่ฮันนี่ทิ้งคนเลวๆแบบฉันไป"

"ครับ สี่ปีแล้วที่เธอทิ้งคนเลวๆแบบนายไป" 

"โว้ยยไอ้นี่......มึงจะซ้ำเติมกูไปถึงไหนว่ะ ไปๆนิค กูอยากอยู่คนเดียว บอกแม่บ้านเอาเหล้าเข้ามาด้วย" จะไม่ให้เขาไม่ซ้ำเติมได้ยังไงในเมื่อนายเขามันโง่จริงๆ เดินส่ายหัวออกจากห้องทำงานที่คฤหาสน์ก่อนจะลงไปบอกแม่บ้านจัดการหาเหล้ามาให้นายตัวเอง

"ฮันนี่ป่านนี้หนูจะเป็นยังไงบ้างนะ ป๋าคิดถึงหนูมากเหลือเกินที่รัก" พึมพำเบาๆพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาไม่แม้แต่จะสนใจเช็ดมันออก 

เขาเจ็บเหลือเกินในวันนั้นที่ตื่นขึ้นมากลับไม่พบร่างบางที่เขาจะบอกว่ารักเจ้าหล่อนมากแค่ไหน แต่มันก็สมควรแล้วกับความเลวร้ายที่เขาทำลับหลังเธอ อยากจะขอโทษ ขอโอกาสให้คนเลวๆคนนี้ได้เริ่มต้นใหม่กับเธออีกสักครั้ง แต่นี่ผ่านมาแล้วสี่ปีเขาออกตามหาเธอทุกหนแห่ง สอบถามเพื่อนของเธอก็ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปไหน เช็คทุกสายการบินก็ไม่มีแม้แต่ชื่อของเธอออกนอกประเทศ

"ป๋ารักหนูนะฮันนี่ ไม่ว่าหนูจะอยู่ที่ไหน แต่ป๋าจะรอ เผื่อว่าสักวันเราอาจจะได้พบกันอีกสักครั้งที่รักของป๋า" 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น