คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 1 ความเหงาเป็นเหตุ.. 50%

ชื่อตอน : บทที่ 1 ความเหงาเป็นเหตุ.. 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2561 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 ความเหงาเป็นเหตุ.. 50%
แบบอักษร

“เฮ! ดีออน ทำไมวิ่งมาอย่างนี้ล่ะ” แบรี่ เดินเข้ามาใกล้ เจ้าลูกชายตัวน้อยที่ อรภา กำลังอุ้มอยู่ “แด๊ด!” เด็กชายที่ชื่อ ดีออน เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียกของผู้เป็นบิดา ก็ขืนตัวลงจากการอุ้มของ อรภา ร้องเรียกผู้มาใหม่อย่างดีอกดีใจ และเมื่อ อรภา เห็นเด็กชายตัวน้อยขืนตัวลง จึงย่อตัวลงและวางร่างเล็กๆ ป้อมๆ นั้นลงพื้นแต่โดยดี

เมื่อเด็กชายตัวน้อยเป็นอิสระ ก็วิ่งตรงเข้าไปหาผู้เป็นบิดาทันทีอย่างดีอกดีใจ “ผมต้องขอโทษทีนะครับที่ลูกของผมทำให้คุณต้องเสียเวลา” แบรี่ รับร่างป้อมๆ น้อยๆ นั้นขึ้นมาอุ้มอย่างเร็วไว เดินเข้ามาหา อรภา นิดหนึ่งก่อนจะขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แก่น่ารักดีค่ะ แล้วนี้แก่ชื่ออะไรหรือคะ?” อรภา มองหน้าชายหนุ่มผู้เดินเข้ามายิ้ม เอ่ยถามชื่อเด็กชายตัวน้อยไปอย่างใคร่รู้

“แกชื่อดีออนครับ” แบรี่ จับจ้องมองใบหน้าสวยหวานซึ้งตาไม่กระพริบ สวย สวยจริงๆ ผู้หญิงคนนี้ช่างถูกใจเขาจริงๆ ซึ่งไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ถูกตาต้องใจเขาได้มากขนาดนี้มาก่อนเลย หากเมื่อได้มาเจออย่างนี้แล้ว แล้วจะมีเหตุผลอะไรที่เขาจะไม่ไขว่คว้าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้ไว้ล่ะ “ไม่ทราบว่าคุณ!.. เอ่อ! คุณชื่ออะไรครับ?” แบรี่ ถามชื่อผู้หญิงตรงหน้ายิ้มๆ แต่เป็นยิ้มที่ไม่มีใครจะรู้ได้เลยว่าเป็นยิ้มที่มีความหมายแอบแฝงอยู่

“เรียกฉันว่าภาก็ได้ค่ะ แล้วน้องอายุเท่าไรแล้วล่ะคะ?” อรภา ถามต่ออย่างสงสัยใคร่รู้ตามเดิม เพราะเธอรู้สึกถูกชะตากับเจ้าตัวเล็กนี้เหลือเกิน “อายุสามขวบครับ.. ผมแบรี่ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” แบรี่ กล่าวบอกอายุของเจ้าลูกชายตัวน้อย แล้วก็บอกชื่อของตนไปพร้อมกันเสร็จสรรพในคราวเดียว

“เอ่อ! ค่ะยินดีที่ได้รู้จักคะ เขาน่ารักมากเลยนะคะ ถ้ายังไงฉันขอตัวก่อนแล้วกันนะคะ/ ไปก่อนจะคะน้องดีออน” อรภา ตอบกลับยิ้มๆ แล้วกล่าวขอตัว พร้อมกับยื่นมือเรียวเล็กไปจับแก้มของเด็กชายตัวน้อยเพื่อเป็นการร่ำลา แต่เด็กชายตัวน้อยนั้นกลับหันมาหา อรภา แล้วโผเข้าสวมกอด เพื่อให้ อรภา อุ้มอีกครั้ง และไม่ยอมให้ อรภา หนีหายไปไหนซะงั้น 

“ไม่เอา ไม่ไป มัมไม่ไป” อรภา จำต้องรับเด็กชายตัวน้อยนั้นมาอุ้มอีกครั้งอย่างเสียไม่ได้  พร้อมกับเลิกคิ้วเบิกตากว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่เด็กชายตัวน้อยพูดออกมาอย่างนั้น จึงเงยหน้ามองผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาของเด็กชายตัวน้อยผู้นี้ อย่างไม่รู้จะทำอะไรดี “ดีออน คุณน้าเขาจะไปแล้วลูก มาหาพ่อครับดีออน” แบรี่ มองสบตา อรภา ยิ้มที่มุมปากนิดๆ ก่อนจะหันไปร้องบอกกับลูกชายตัวน้อย ที่ตอนนี้กำลังกอดคอหญิงสาวตรงหน้าเอาไว้แน่น

“ไม่เอาจะอยู่กับมัม” เด็กชายตัวน้อยยังดื้อไม่ยอมเชื่อฟังผู้เป็นบิดา แถมยังกอดคอระหงไว้แน่นไม่ยอมปล่อยง่ายๆ “ดีออน! อย่าดื้อกับแด๊ดนะ!” แบรี่ ส่งเสียงเข้มดุขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด “เอ่อ! ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอยู่อีกหน่อยก็ได้ค่ะ ฉันไม่ได้รีบอะไร” อรภา ได้ยินเสียงเข้มดุส่งมาให้เด็กชายตัวน้อย แทนที่คนที่อยู่ในอ้อมกอดของเธอจะกลัวแล้วผละไปหาคนที่ส่งเสียงดุมานั้น แต่เปล่าเลย กลับกอดคอเธอแน่นขึ้นไปอีก ทั้งยังส่งเสียงร้องไห้มาด้วย อรภา ใจอ่อนยวบลงไปในทันที 

“งั้นก็ขอบคุณคุณมากเลยนะครับ พอดีผมกับดีออนจะไปทานข้าวกัน งั้นผมขอเชิญคุณไปทานข้าวกับพวกเราเลยก็แล้วกันนะครับ” แบรี่ กล่าวเชื้อเชิญผู้หญิงตรงหน้าด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบนุ่มทุ้มก็จริง แต่ภายในนี้สิลิงโลดตื่นเต้นดีใจ จนหัวใจแทบจะพองคับแน่นออกมาภายนอกอกได้อยู่แล้ว

“เอ่ออ!!.. ก็ได้ค่ะ” อรภา ครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าตอบรับคำเชื้อเชิญนั้นออกไป ด้วยใบหน้าที่กรุ่นด้วยรอยยิ้ม “ดีเลยครับ แล้วคุณอยากจะทานอะไรดีล่ะครับ?” แบรี่ คลี่ยิ้มกว้างออกมาอย่างดีอกดีใจที่เห็นสาวเจ้าตอบรับอย่างนี้ “แล้วแต่คุณเลยค่ะ ฉันทานอะไรก็ได้อยู่แล้วล่ะค่ะ” อรภา บอกกล่าวอย่างเกรงอกเกรงใจเป็นอย่างยิ่ง ที่ถูกถามความเห็นเช่นนั้น 

“งั้นเราไปทานอาหารอิตาเลียนกันไหมครับ? ผมเห็นมีร้านน่าทานอยู่ร้านหนึ่ง” แบรี่ เสนอขึ้นมาทันทีอย่างกระตือรือร้น “ก็ได้ค่ะ” อรภา ตอบกลับไปยิ้มๆ “เฮ! ดีออนมาให้พ่ออุ้มมา” แบรี่ จึงยื่นมือใหญ่ไปเพื่อจะรับตัวลูกชายตัวน้อยมาอุ้มซะเอง “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันอุ้มได้ค่ะ ไม่ได้หนักอะไร เราไปกันเถอะค่ะ” อรภา เห็นว่าเด็กชายตัวน้อยนิ่งไม่ยอมไปหาผู้เป็นบิดา จึงบอกกล่าวออกไปยิ้มๆ 

“เอาอย่างงั้นเหรอครับ?” แบรี่ ถามขึ้นอีกอย่างเป็นห่วง ไม่อยากให้ อรภา หนัก เพราะเจ้าลูกชายตัวน้อยของเขาตัวหนักไม่ใช่เล่นอยู่เหมือนกัน “ค่ะ” อรภา ตอบกลับไปอย่างหนักแน่น แบรี่ จึงได้ยอมตามนั้น แล้วพาเดินไปยังร้านอาหารอิตาเลียนนั้นอย่างเร็วไว โดยที่บอดี้การ์ดของ แบรี่ เดินตามระแวดระวังภัยให้อยู่ห่างๆ 

ความคิดเห็น