พลิ้วอ่อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยังไม่เหี่ยว? [2]

ชื่อตอน : ยังไม่เหี่ยว? [2]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 760

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2561 20:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ยังไม่เหี่ยว? [2]
แบบอักษร

หัวใจของเด็กสาวเต้นแรงเหมือนจะแทงทะลุออกออกมา ทว่าพะแนงได้แต่สะกดจิตตัวเองให้นิ่งเข้าไว้ กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

**เธอก้าวขาออกจากบ้านผิดข้างหรือ ทำไมเรื่องชั่วร้ายถึงเกิดขึ้นได้แบบนี้ ร่างอวบอิ่มที่กำลังหมอบอยู่บนพื้นหลับตาปี๋

แต่ภาพไส้กรอกยักษ์ที่ยังเต่งตึง

ตราตรึงอยู่ในลูกกะตาของเธอเสียแล้ว อะไรมันจะใหญ่โตได้ขนาดนั้น เขาจะรู้สึกหนักบ้างไหม ที่ปล่อยให้มันแกว่งไกว่ถ่วงแข้งขาไว้ตลอดเวลา แถมขนสีเข้มยุ่งเหยิงนั้น น่าจะทำให้ผิวหนังระคายเคืองถ้าครูดสีไปมากับเนื้ออ่อนที่ต้นขา แต่ขาของเขาเต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำออกอย่างนั้นจะอ่อนนุ่มได้ยังไง

บ้าแล้ว

เด็กสาวอดด่าตัวเองไม่ได้ มันใช่เวลาเป็นห่วงเป็นใยร่างกายของอีกฝ่ายหรือ พะแนงลองปรือตาขึ้นดู ไส้กรอกยักษ์และคุณผู้ชายหายตัวไปแล้ว เธอยกมือขึ้นลูบอก หรือเขาจะยังไม่รู้ว่ามีคนแอบอยู่ตรงนี้ แต่แล้ว...

“อ๊าาา...”

ขาขาวถูกลากออกไปจากใต้โซฟา ร่างอวบอิ่มนิ่มนุ่มหวีดร้องไม่เป็นภาษา ตั้งสติได้ก็รีบคว้าขาโซฟาเอาไว แต่มือที่ฉุดกระชากขาเธออยู่แข็งแกร่งยิ่งกว่าแรงของพญาช้างสาร ร่างทั้งร่างของเธอไถลออกมาจากที่ซ่อน นอนพังพาบอยู่บนพื้น

ฟื้นคืนสติได้ เด็กสาวก็รีบพลิกตัวขึ้นนั่ง ยกมือขึ้นท่วมหัว ก้มหน้าหลบตาปี๋

“หนูขอโทษค่ะคุณผู้ชาย หนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจจะบุกรุกเข้ามา”

ฮือๆ อยากจะร้องไห้

ถ้าไม่ใช่ลมบ้านั่น เธอก็คงไม่ต้องพัวพันอยู่ในสถานการณ์อุบาทว์นี้ นี่คงเป็นเวรกรรมที่เธอไปขูดรีดค่าสินน้ำใจจากญาติผู้พี่มาใช่ไหม

แม้จะอาลัยเงินสามร้อยอยู่บ้าง

แต่ตอนนี้จำต้องหาทางรอดก่อน

จนแล้วจนรอดคุณผู้ชายก็ไม่ได้ว่าอะไร พะแนงแข็งใจลืมตาขึ้นมอง

“หายไปไหนแล้ว”

เหลียวมองซ้ายขวา ก่อนจะหันขวับไปข้างหลังเมื่อได้ยินเสียงคลิก! ร่างสูงใหญ่ที่เห็นเพียงแผ่นหลัง ยืนหันหลังอยู่ที่ประตู

แม้ผมจะเป็นสีขาวทั้งหัว

ทว่าผิวหนังคร้ามเข้มนอกร่มผ้าของเขากลับเรียบตึง ตอนนี้ร่างกายไม่ได้เปล่าเปลือยล้อนตจ้อน แต่เขาใส่กางเกงขาสั้นเอาไว้ กางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน รัดรึงไปกับบั้นท้ายแน่นหนั่น เรือนร่างของเขาช่างกำยำสูงใหญ่เหมือนพระเอกในหนังเรทอาร์ที่เธอแอบป้าดูไม่มีผิด

แล้ว...เขาล็อกประตูหลังบ้านทำไม

ตัดทางหนีอย่างนั้นหรือ

“หนู...หนูไม่ได้ตั้งใจจะบุกรุกเข้ามานะคะ หนูไม่ใช่ขโมยขโจร พอ...พอดีว่าเงินของหนูปลิวเข้ามา หนูเลยกะว่าจะเข้ามาเก็บแล้วก็รีบออกไป แต่...”

แสงรางเลือนในห้องทำให้ร่างใหญ่หนาดูเป็นเงาตะคุ่ม

เขาเดินใกล้เข้ามา

เธอขยับถอยห่างออกไป

ทว่าคุณผู้ชายไม่ได้หยุดยืนอยู่ตรงหน้า เขากลับเดินผ่านไปเธอไปยังประตู ไม่นานหลอดไฟเหลืองนวลบนเพดานก็สว่างจ้าขึ้นมา

พะแนงหรี่ตา ตาพร่าพรายไปชั่วขณะ

ร่างสูงใหญ่หยิบเอาบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมาจุดสูบ เขาอัดควันเข้าปอดลึกยาว ก่อนจะพ่นควันขาวออกมา

เธอยังคงนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นมองเขาตาปริบๆ …

เลื่อนสายตามองไปยังช่องประตู ที่เขาน่าจะเดินเข้ามาเมื่อครู่ ใจจดจ่ออยู่ตรงนั้น นั่นเป็นทางออกเดียวที่มี

เธอตั้งแต่จะคลานออกไป แต่เขากลับหันมา

“อ๊ะ...”

พะแนงสะดุ้ง แหงนหน้ามองอีกฝ่าย นิ่งอึ้งไปในวินาทีนั้น นี่มันอะไรกัน…

“ยัง...ยังไม่เหี่ยวซักนิด”

“หืม?”

นั่นเป็นเสียงแรกและเสียงเดียวที่เธอได้ยินจากปากของผู้ชายตรงหน้า เขาไม่ใช่ชายชรา ไม่ใช่แค่ไส้กรอกยักษ์ของเขาที่ยังเต่งตึง ใบหน้าและเนื้อตัวไม่ได้เหี่ยวย่นหย่อนคล้อยแต่ประการใด

แม้ว่าเส้นผมหัวจะเป็นสีขาว แต่หน้าตาของเขาเหมือนชายหนุ่มอายุไม่เกินสามสิบเท่านั้น

“คุณยังไม่แก่”

ปากพูดออกไป ก่อนที่จะห้ามไว้ได้ทัน คิ้วเข้มข้างหนึ่งของคนฟังเลิกขึ้นมอง สีหน้าของเขายังไม่บอกอารมณ์ใด

คุณผู้ชายที่ยังไม่เหี่ยว คว้าเอาเก้าอี้ตัวหนึ่งออกมา แล้วนั่งขวางประตูทางออกเอาไว้ เด็กสาวพยายามไม่มองต่ำลงไปยังเป้ากางเกงของเขา

ร่างสูงใหญ่นั่งคร่อมเก้าอี้ตัวนั้นเอาไว้ ท่าทางของเขาผ่อนคลาย แต่เธอกลัวใจว่าไส้กรอกยักษ์นั่นจะปริออกมา คิดได้หน้าตาหูหัวของเด็กสาวก็ร้อนผ่าวขึ้นมา ส่วนชายหนุ่มไม่มีทีท่าว่าจะกระดากอาย ทั้งที่เมื่อกี้...เป็นเธอที่เห็นร่างเปล่าเปลือยของเขา คนบนเก้าอี้อัดควันเข้าปอดต่อไป มองเธอนิ่งนาน ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำ

ใบหน้าของเขาคร้ามเข้ม…

เครื่องหน้าคมชัด จมูกโด่งตรง สันครามแข็งแรงรกเรื้อด้วยหนวดเครา ทว่ารูปรอยของริมฝีปากอิ่มเต็มนั้นกลับดูชุ่มชื้นนุ่มนวลยั่วยวนใจ

พะแนงจับจ้องที่ริมฝีปากของเขาอย่างเผลอไผล

“ฉันแก่กว่าเธอ”

เสียงห้าวลึกในลำคอ ทว่ามันกลับกังวานไปทั่วทั้งห้อง เสียงของเขาต่ำพร่า ช่องท้องของเธอหดเกร็งๆ ขนอ่อนๆ บนหลังคอลุกซู่ขึ้นมา

เสียงห้าวลึกในลำคอ ทว่ามันกลับกังวานไปทั่วทั้งห้อง เสียงของเขาต่ำพร่า ช่องท้องของเธอหดเกร็งขนอ่อนๆ บนหลังคอลุกซู่ขึ้นมา อา...คล้ายเสียงนั้นลูบไล้ใบหูของเธออย่างแผ่วเบา**

To be continued...


เขียนเท่าไหร่ก็ลงเท่าน้าน ฮ่าๆ คนเขียนบ้าไปแล้ว​ มาบ้าด้วยกันเถอะ ป.ล. เขียนเรื่องนี้แก้เครียดนะจ๊ะ อย่าถือได้ว่ามีสาระอันใด บอกให้ทำใจไว้ก่อนเด้อ

สนใจข่าวสาร หนังสือ กิจกรรมจากพลิ้ว แอดแฟนเพจไว้ได้นะจ๊ะ อีกเรื่องที่ลง คือ ท่านประธานฝึกงานให้หนูหน่อย ตามลิงค์โปรไฟล์ไปได้จ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}