love_novel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชะตา..ปีศาจยุคมืด 120%

ชื่อตอน : ชะตา..ปีศาจยุคมืด 120%

คำค้น : ชะตา..ปีศาจยุคมืด

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 49k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2558 19:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชะตา..ปีศาจยุคมืด 120%
แบบอักษร

 

 

 

12

: ชะตา..ปีศาจยุคมืด :

 

          ผมเดินเข้าไปคว้าหมอนอิงมาถือไว้ แสร้งทำตัวสบายๆแล้วปรับสีหน้าเป็นราบเรียบ

 

          "เราถือติดมือมาเมื่อกี้ อ้อ!จริงสิ เรามีธุระนิดหน่อย เดี๋ยวกลับมานะ" ผมโบกมือบ๊ายบายเพลิงนิลที่นั่งหน้านิ่งบนเตียงก่อนจะจรลีออกจากห้องพักผู้ป่วยโดยไวที่สุด หวุดหวิดโดนจับได้แล้วเชียว =_=

 

          "พึ่งตีห้า แล้วจะรีบออกไปไหนว่ะ" ผมบ่นกับตัวเอง พลางมองนาฬิกาดิจิตอลขนาดใหญ่ของโรงพยาบาล ตึกชั้นนี้ก็เงียบดีครับ มีนางพยาบาลเดินเข้าเวรน้อยคน

 

          คิดออกแล้วครับว่าจะไปไหนดี!

 

 

          ผมมาโผล่อยู่ที่หอพักนักศึกษาในเวลาตีห้าครึ่งเป๊ะๆ ไขกุญแจเข้าไปในห้องพักตัวเอง แล้วเดินไปที่มุมทำครัว เมื่อวานเพลิงนิลกินข้าวน้อยมากมันคงจะจืดชืดเกินไปและไม่ถูกรสปากเท่าไหร่มั้งครับ

 

          หรือไม่หมอนั่นมันก็เลือกกินเองมากกว่า =_=

 

          ผมทำข้าวต้มหมู เนื่องจากกุ้งหมด ผมเป็นคนชอบกินกุ้งมาก และคิดว่าเพลิงนิลน่าจะชอบกินด้วย (ใช้อะไรคิด?) แต่มีหมูก็ทำข้าวต้มหมูไปแล้วกัน ผมตักข้าวต้มที่ทำเสร็จใส่ถุงพลาสติกแล้วโรยผักชีตบท้าย จัดแจงใส่ถุงหิ้วแล้วเดินออกจากหอมาโบกแท็กซี่

 

         

          แอด..

 

          ผมเปิดประตูเข้าไปแบบเงียบเชียบ เพลิงนิลไม่ได้อยู่ในห้อง ถ้าให้เดาผมว่าเขาสูบบุหรี่อยู่ตรงระเบียง จะว่าไปผมยังไม่ได้อาบน้ำเลย เดี๋ยวไปอาบน้ำแป๊บนะครับ

 

          ผมอาบน้ำไปนานพอสมควรแล้วเดินออกมา เห็นรถเข็นอาหารอยู่ตรงมุมห้อง พยาบาลคงนำมาให้เช่นเคย ผมเดินไปสำรวจอาหาร แล้วผลักรถเข็นไปที่เตียง ร่างสูงที่นอนนิ่งปรายสายตามองผมนิดๆ

 

          "กูไม่กิน" เพลิงนิลเบือนหน้าหนีแล้วพูดขึ้น มือของเขาก็สำรวจแผลตรงหัวไหล่ไปเรื่อย ราวกับไม่สนใจทั้งอาหารและทั้งตัวผมเอง ชิ..หงุดหงิดชะมัด

 

          "งั้นกินนี่แล้วกัน เราซื้อข้าวต้มหมูจากข้างนอกมาให้ เห็นว่าสีข้าวต้มของที่นี่มันจืดๆ" ผมเดินไปหยิบถุงข้าวต้มหมูมาแกะใส่ชาม เพลิงนิลมองตามหลังแล้วเลิกคิ้วนิดๆ

 

          "มึงไปซื้อมา?"

 

          "อืม เมื่อกี้ไง" ผมยกชามข้าวต้มไปวางตรงหน้าร่างสูง ขืนบอกว่าผมทำมาให้มีหวังก็ไม่กินอีกตามเคยอ่ะครับ บอกแบบนี้แหละดีแล้ว

 

          แล้วทำไมผมต้องดูแลมันเหมือนภรรเมียเค้าดูแลสามีกันล่ะเนี่ย!

 

          และแล้วเพลิงนิลก็ตักกินจนได้ ไม่ได้อวยตัวเองนะ แต่หมอนี่กินหมดชามเลย แสดงว่าฝีมือผมยังไม่ตก หึหึ ผมเดินอารมณ์ดีเข็นที่วางอาหารไปไว้มุมห้อง แล้วยื่นน้ำให้เพลิงนิล

 

          เขารับน้ำไปดื่ม และกิจวัตรประจำวันของเราก็เวียนอยู่อย่างนี้ จนกระทั่ง..

 

         

          วันที่สี่ของการอยู่โรงพยาบาล

 

        "นายจะไปจริงๆหรอ" ผมนั่งมองเพลิงนิล เขากลัดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มคู่กับกางเกงยีน ร่างสูงสง่ามองมาทางผมก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

 

          "มารอหน้าโรง'บาล" เพลิงนิลพูดกับคนในสายโดยไม่สนใจผมเลยแม้แต่นิดเดียว ให้มันได้ยังงี้สิโว้ย!

 

          เกิดเรื่องใหญ่ครับ เช้านี้อยู่ๆหมอนี่ก็ลุกขึ้นมากระชากสายให้เลือดออก แต่งตัวด้วยชุดที่ผมไม่คิดว่าเขาจะมีในห้องนี้ และกำลังจะออกไป

 

          เพลิงนิลกำลังจะหนีจากโรงพยาบาล!

 

        ถึงจะเห็นว่าเพลิงนิลใช้ไหล่ข้างที่เจ็บได้แล้วก็เถอะ นี่พวกแมร่งเป็นยอดมนุษย์เปล่าว่ะ

 

          "หมอบอกให้นายอยู่โรงพยาบาลอีกตั้งสามวันกว่าจะออกไปได้นะ!" ผมรีบรั้งเขาไว้ก่อนที่หมอนี่จะเดินออกจากประตู หมอมาตรวจอาการใหม่ครับ แปลกใจไปตามๆกันที่ร่างกายเพลิงนิลฟื้นฟูเร็วกว่าชาวบ้าน

 

          "ไม่ใช่ว่ากูเคยโดดโรง'บาลครั้งแรกซะหน่อย อย่ามาเกะกะ" เพลิงนิลทำท่าจะผลักตัวผมที่ขวางประตูเอาไว้ ยังไงผมก็ไม่อยากให้เขาไปอยู่ดี ไม่ต้องเดาก็รู้..ที่พี่เพลิงกัลป์มาเยี่ยมเมื่อสามวันก่อน เพลิงนิลก็บอกชัดเจนอยู่แล้วว่าเขาจะไปไหน

 

          "ก็เราเป็นห่วง" ผมเกาะเสื้อเชิ้ตเขาแน่นส่งสายตาจริงจังไปให้ เพลิงนิลชะงักไปนิด นัยน์ตาสีรันติกาลสบตาผมเนิ่นนาน ก่อนที่เขาจะแกะมือผมออกไปจากเสื้อ

 

          "กลับหอไปซะ"

 

          ไม่เห็นใจผมที่เฝ้าไข้มาตั้งหลายวันเลยหรือไง ผมยืนกำมือแน่น น้ำตาเริ่มคลอหน่วยตาแต่ผมไม่ยอมให้มันหยดหรอก ตั้งแต่ที่พ่อกับแม่เลิกกัน ก็ไม่เคยมีใครทำให้ผมเสียน้ำตา เพลิงนิลมีอิทธิพลต่อร่างกายมากกว่าที่ผมคิดไว้ ผมกำลังจะร้องไห้เพราะเขาเป็นคนแรก

 

          ร่างสูงตรงหน้าค่อยๆเดินห่างออกไปแล้ว ทั้งชั้นนี้เงียบผิดปกติ ราวกับมีใครเก็บกวาดทางให้เพลิงนิลหนีไปได้ง่ายๆ และผมคงเป็นบ้า..ที่อยู่ๆก็วิ่งไปกอดเพลิงนิลทางด้านหลัง อยากจะรั้งไว้ แม้จะรู้ว่าไม่เป็นผลดีกับตัวเองก็ตาม

 

          กลัวว่าเขาจะสะบัดออก แต่ถึงสะบัดออกผมก็ไม่ปล่อยหรอก!

 

          "ห้ามตายนะ.." ผมพูด ความกลัวแล่นครอบงำจิตใจ ถ้าเพลิงนิลพลาดล่ะ คนพวกนั้นชอบลอบกัดอยู่ด้วย ครั้งที่แล้วเขายังโดนยิงที่ไหล่เลย แล้วคราวนี้ถึงกับไปบุกรังพวกมัน ผมกลัว..กลัวว่าจะไม่ได้เจอเขาอีก

 

          แต่ผมคงลืมกลัวตายแหะ..ถึงกล้าวิ่งมากอดเพลิงนิลเนี่ย

 

          "เราไปด้วยได้ไหม" อย่างน้อยก็ให้เห็นกับตาว่าผู้ชายใจร้ายจะไม่เป็นอะไร

 

          "มันไม่ใช่ที่ให้เด็กวิ่งเล่น" เพลิงนิลแกะมือผมออกอย่างแผ่วเบา ผมนิ่งอึ้งไปนิด ที่เขาไม่กระชากออกด้วยความรำคาญตามที่คาดไว้

 

          "นายน้อยครับ รถรออยู่ด้านข้างโรงพยาบาล" บุรุษลึกลับ ใส่ชุดสูทสีดำเดินมาโค้งคำนับให้เพลิงนิล พร้อมกับเอ่ยบอก คนๆนั้นมองหน้าผมนิดๆ แต่ผมไม่ได้สนเขาหรอก ผมสนใจแค่แผ่นหลังของเพลิงนิลที่เดินทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ

 

          ไม่อยากให้ไปเลย..

 

 

          'เมฆ'มือขวาของเพลิงนิลเดินตามหลังผู้เป็นนายมายังข้างโรงพยาบาล เขาจัดการปิดปากพวกหมอกับนางพยาบาลไว้แล้วตามคำสั่งนายน้อย แต่ที่ทำให้เขาอดจะครุ่นคิดไม่ได้คือฉากเมื่อกี้

 

          ผู้ชายร่างเล็กคนนั้นเป็นใคร ทำไมจึงดูสนิทกับเพลิงนิลมากกว่าคนอื่น ตั้งแต่รับใช้นายน้อยมานาน ไม่เคยเห็นนายน้อยผูกมิตรกับใครสักคน ยิ่งเป็นมิตรที่สามารถถึงเนื้อถึงตัวแบบเมื่อกี้ได้ด้วยแล้ว..

 

          นอกจากนายใหญ่กับคุณเพลิงกัลป์ ก็ไม่มีใครกล้าแตะตัวนายน้อยสักคน

 

          เมฆรู้ดีว่าบรรยากาศรอบตัวนายน้อยดูแปลกๆ มันอบอวนไปด้วยจิดสังหารมาตั้งแต่ยังเด็ก เมฆอายุมากกว่าเพลิงนิล 5 ปี แต่เขาให้ความเคารพในความเก่งกาจของเพลิงนิล และที่สำคัญนายน้อยเป็นผู้ให้ชีวิตใหม่ เมฆจึงสามารถตายแทนร่างสูงสง่าที่นั่งด้านตรงข้ามได้เลยทีเดียว

 

          รถลีมูซีน เคลื่อนตัวออกไปยังจุดหมายปลายทาง เมฆส่งปืน ไพ่ และมีดเล่มเล็ก..อาวุธประจำของนายน้อยไปทางร่างที่นั่งหน้านิ่งด้านตรงข้าม นายน้อยเบือนสายตาจากวิวข้างทางมามองเมฆ ก่อนจะหยิบอุปกรณ์ออกไปจากมือของเขา

 

          "พวกอสรพิษมีหลายกลุ่มครับนาย แต่ดูเหมือนกลุ่มที่โจมตีมาจะเป็นพวก 'แมงป่อง'" เมฆรายงานข้อมูลที่เพลิงนิลควรรู้ อาณาจักรอสรพิษนั้นประกอบไปด้วยกลุ่มตั้งใหม่ และไม่ขึ้นตรงต่อใคร เรียกรวมๆว่าแก๊งอสรพิษ

 

          เอี๊ยด..

 

          รถจอดหน้าโกดังร้างแห่งหนึ่งซึ่งเป็นแหล่งส่องสุมพวกมัน เมฆนึกสงสารคนพวกนี้นิดๆ พวกมันไม่รู้หรือไงว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร เป็นแค่แก๊งเล็กๆ ไม่น่าหาเรื่องตายไวกันซะเลย

 

          นายน้อยของเขาไม่รีรอที่จะเปิดประตูรถแล้วเดินตรงเข้าไปก่อนเสมอ ต่างจากนายใหญ่และคุณเพลิงกัลป์ที่มักจะให้ลูกน้องจัดการเก็บกวาดก่อน แล้วตัวเองก็มาจัดการเหยื่อตัวใหญ่สุดอีกที ทั้งนายใหญ่และคุณเพลิงกัลป์เลือกที่จะนั่งนิ่งๆรอเหยื่ออยู่บนบัลลังก์

 

          แต่นายน้อยของเขาไม่ใช่..

 

        เพลิงนิลปรายตาให้ลูกน้องหกเจ็ดคนที่มาด้วยกัน เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเขากำลังจะเริ่ม และพวกบอดี้การ์ดต้องจัดการคนด้านหน้าประตูให้หมด รวมถึงคนด้านนอกรอบๆบริเวณด้วย

 

          นายน้อยกำลังคิดที่จะบุกเข้าไปข้างในคนเดียว!

 

        ปังๆๆ!

 

        ไม่ใช่ว่าเมฆไม่เชื่อใจ แต่ความปลอดภัยของนายน้อยสำคัญที่สุด เขาจึงตามนายของตนเข้ามาด้วย เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นตลอดทางที่เพลิงนิลเดินผ่าน เขาหยิบปืนเล็งไปที่ตำแหน่งหัวใจของพวกแมลงที่ขวางทาง แล้วเหนี่ยวไกอย่างไม่ลังเล คนแล้วคนเล่าที่ร่วงหล่นราวกับใบไม้ร่วงตลอดข้างทางที่นายน้อยเดินผ่าน โดยที่ใบหน้านั้นช่างไร้ความรู้สึก

 

          "อ๊ากก!"

 

          ชั่วขณะหนึ่งที่ฝ่ายศัตรูผงะไม่กล้ายกปืนเล็งนายน้อยของเมฆ คงจะนึกหวั่นขึ้นมา เพราะเท่าที่อยู่ร่วมกันมา นายน้อยไม่เคยยิงใครก่อนนอกจากคนๆนั้นจะหันปืนใส่ตน และไม่เคยมีศัตรูคนใดเข้าประชิดตัวเจ้านายของเขาได้ เพราะถูกยิงตายซะก่อน

 

          ด้วยความเก่งกาจเกินตัว และความน่ากลัวนี้ล่ะมั้ง เลยทำให้เหล่าบอดี้การ์ดกว่าค่อนอาณาจักรมังกร สวามิภักดิ์ต่อเพลิงนิลอย่างไร้ข้อกังขา

 

          เมฆระดมยิงพวกลอบกัดจากทางด้านหลังแล้วหลบหมัดของศัตรู จับมันบิดแขนแล้วเตะซ้ำอีกที เสียงมันร้องโหยหวน เขาเลิกสนใจมันแล้วมองหานายน้อย พวกบอดี้การ์ดที่จัดการคนข้างนอกเสร็จ ก็เดินเข้ามาสมทบกับบอดี้การ์ดในโกดังอย่างน่าเกรงขาม

 

          เมฆเห็นนายน้อยเดินเข้าไปในห้องๆหนึ่ง เขาจึงรีบวิ่งตามไปทันที รวมถึงบอดี้การ์ดคนอื่นๆด้วย

 

          ปังๆๆๆ! เสียงปืนดังขึ้นจากในห้อง เมฆโผล่หน้าเข้ามามองภาพตรงหน้าด้วยความเคยชิน ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาคงจะขนลุกไม่น้อย..

 

          หัวหน้าของพวกแมงป่องนั่งตัวสั่นอยู่ที่พื้น นายน้อยของเขาดึงผมมันให้แหงนคอก่อนจะเอาไพ่โพดำขึ้นมาจ่อที่เส้นเลือดใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาไม่ปรากฏความรู้สึกใดๆ ในขณะที่พวกบอดี้การ์ดของฝ่ายแมงป่องยกปืนเล็งเตรียมจะยิงเพลิงนิล แต่พวกบอดี้การ์ดทางฝ่ายเมฆก็ยกปืนขึ้นจ่อหัวคนพวกนั้นเช่นกัน

 

          นายน้อยของเขาจัดการรวดเร็วจริงๆ เพียงไม่กี่นาทีที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้ ก็สามารถจับนายใหญ่ของพวกมันมาเป็นตัวประกันได้แล้ว..เมฆคิดว่านายน้อยเก่งขึ้นและอาจจะน่ากลัวกว่าเมื่อก่อนด้วยซ้ำ

 

          สมกับฉายา ปีศาจยุคมืด ที่ผู้คนในโลกมืดตั้งให้

 

          "ก..แกต้องการอะไร" นายใหญ่ของพวกแมงป่อง ดูอ่อนแอเสียจริง แค่ถูกไพ่โพดำของนายน้อยจ่อคอแค่นี้ก็ถึงกับตาเหลือกแล้ว เมฆคิดพลางแอบส่ายหัวเบาๆ

 

          ปังๆๆๆ!

 

          ทั้งเมฆและบอดี้การ์ดของเพลิงนิลจัดการปิดชีพพวกบอดี้การ์ดที่เหลือรอด มันอาจฟังดูโหดร้าย แต่วงการมืดก็เป็นแบบนี้ ไม่ฆ่าก็ต้องถูกฆ่า..

 

          นายใหญ่ของพวกแมงป่องหน้าซีดทันทีที่ลูกน้องตัวเองตายหมดแล้ว ก็คงจะช็อกเอามากๆ เพราะดูเหมือนที่นี่จะมีพวกของแก๊งแมงป่องประมาณ 60 คน แต่ถูกจัดการเรียบด้วยคนไม่ถึงสิบคนแบบนี้..

 

          ไม่ช็อกก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เมฆคิดว่าพวกนี้ฝีมือคงต่ำไปหน่อย นายน้อยถึงจัดการได้ง่ายกว่าที่เคย

 

          "อึ่ก.." เพลิงนิลลงมือกรีดไพ่ลงบนคอศัตรูนิดๆ แค่พอให้เลือดออก เห็นมันมองเขาตาเหลือกแล้วเหลือบตามองไพ่ของเขา

 

          "ปีศาจยุคมืด..ทำไม! ก็กูส่งคนไปฆ่ามึงแล้วนี่" มันพูดลนลาน

 

          "เดี๋ยวมึงได้ตายสมใจ" เสียงกระซิบเย็นยะเยือกที่มาพร้อมรอยยิ้มอันตรายทำให้เหยื่อขนลุกทั้งร่าง เพลิงนิลจ้องมันด้วยสายตาหน้ากลัวก่อนจะส่งต่อมันให้มือขวาของตัวเอง พวกบอดี้การ์ดจัดการมัดมันอย่างแน่นหนาแล้วยืนรอรับคำสั่ง

 

          "ส่งตัวมันไปให้เฮียกัลป์เค้นความลับ แล้วก็แยกย้ายกันที่นี่" เพลิงนิลพูดสั่งจบพลางปรายตามองลูกน้องของตนนิดๆก่อนจะเดินหันหลังออกมา ในขณะที่พวกบอดี้การ์ดก็โค้งคำนับตาม

 

          "มาสู้ร่วมกับนายน้อยทีไรกูล่ะไม่ชินทุกที โคตรเทพเลย แต่ก็อดขนลุกไม่ได้ว่ะ" บอดี้การ์ดคนหนึ่งชื่นชม พลางถูแขนตัวเองไปด้วย จนเพื่อนที่เหลือหันไปตบหัวด้วยความหมันไส้

 

          "นายน้อยยังโหดเหมือนเดิมว่ะ พี่เมฆ" ลูกน้องหนึ่งในนั้นพูดกับเมฆ พลางมองไปทางเหยื่อตัวใหญ่ที่ถูกปาดคอทิ้งไว้ มันจะรอดโดยที่เลือดไม่ไหลหมดตัวก่อนจะไปถึงมือคุณเพลิงกัลป์แน่หรอ?

 

          "เออ โหดกว่าเดิม" เมฆพยักหน้ารับเบาๆ แล้วจัดการนำเหยื่อไปส่งให้คุณเพลิงกัลป์ บอดี้การ์ดอีกส่วนก็ตามไปส่งเพลิงนิล

 

.......................................................................................

 

          ฉากเลือดสาดชัดๆเลยตอนนี้ หวังว่าจะจุใจนะค่ะ เพลิงนิลแอบมีมุมอ่อนโยน ไม่สะบัดแขนเบนซินทิ้งด้วย แต่เฮียแกก็ทำลายมุมอ่อนโยนในครึ่งหลังล่ะนะ บรื้อ..! ตอนหน้าใบ้ให้ว่ามีตัวโกงหมายเลยหนึ่งโผล่มาล่ะ หึหึ เนื่องจากอีกหลายวันกว่าไรท์จะมาอัพอีกครั้ง วันนี้เลยอัพให้ล่วงหน้าก่อนเลย อ่านให้สนุกนะเจ้าค่ะ

<<รักรัดเดอร์

 

 

          ตอบเม้นท์ล่าสุดค่ะ

ก้อย ลาล่า       เฮียนิลติดหมอนข้างล่ะมั้งค่ะ555 ใจเย็นๆเนอะ มีฉาก nc เมื่อไรจะวงเล็บไว้ด้านหลังตอนนั้นๆ ให้นะค่ะ >_<

teddy bear      ลงแล้วรัวๆเลยค่า ^^

p                     เบนซินก็แถไปเรื่อยน่ะสิค่ะ อิอิ ^^

Pond               ใช่ๆ ขี้ลืมแบบนี้มีหวังโดนเชือดซักวันแหงๆ ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้า >_<

Saimai             ตามพล็อตที่วางไว้มีฉากเบนซินบู๊อยู่ค่ะ อดใจรออีกนิดน้า ^^

1122               ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้า มาต่อแล้วค่า >_<

 

         

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}