kimochii

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 03:เค้กข้าใครอย่าแตะ!! [100%]

ชื่อตอน : Chapter 03:เค้กข้าใครอย่าแตะ!! [100%]

คำค้น : fuck

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 74.7k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2558 19:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 03:เค้กข้าใครอย่าแตะ!! [100%]
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

 

CHAPTER 3 

เค้กข้าใครอย่าแตะ!! 

 

 

Rrrrrrrrrrrr   

 

                          “ฮัลโหล!” ผมคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูบนหัวเตียงมารับอย่างหัวเสียทั้งๆที่ตายังไม่ลืมด้วยซ้ำ โดยไม่ดูว่าใครเป็นคนโทรมา ใครเค้าให้โทรมารบกวนคนนอนอยู่หละ มันบาปนะ(?) 

 

 

                          “น้องพาสสสสจ๋า”ทันทีที่กดรับสาย เสียงเจื้อยแจ้วของผู้หญิงก็ตะโกนมาตามสายจนแสบแก้วหู ทำให้ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในทันที 

 

เอิ่ม เสียงอย่างนี้ ..

 

 

ดวงตาที่ตอนนี้ลืมขึ้นเพราะสะดุ้งตกใจ บัดนี้มันกลับหลับลงไปอีกครั้ง ผมถอนหายใจพร้อมกับล้มตัวลงนอน 

จะเป็นใครไปได้หละ เจ้าของเสียงแหลมซะจนแก้วหูคนทั้งโลกแถมยังมีคนเดียวที่เรียกชื่อผมซะมุ้งมิ้งแบบนี้...

 

 

 

'แม่' 

 

 

                          “สวัสดีครับม๊า โทรมามีอะไรครับ” ผมกล่าวคำสวัสดีเมื่อรู้ว่าบุคคลที่โทรมานั้นเป็นแม่ผู้บังเกิดเกล้า 

 

 

                           “ก็ม๊าคิดถึงน้องพาสนี่ ลุกมาเปิดประตูให้ม๊าหน่อยเร็ว” 

 

 

                           “ม๊าอยู่หน้าห้องผมเหรอ” ผมถามด้วยความสงสัย พลางเดินไปเปิดประตู 

 

 

                           “จ๊ะเอ๋น้องพาส” เมื่อผมเปิดประตูออก ก็พบกับใบหน้าน่ารักแสนคุ้นตาที่โผเข้ากอดเอวผมไว้แน่นแล้วเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มผมหญิงวัยกลางคนยิ้มดีใจเมื่อเจอหน้าลูกชาย  ส่วนข้างหลังเป็นชายมาดขรึมหน้าตาหล่อเหลาที่กำลังแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา ถึงอายุทั้งสองคนจะขึ้นเลขสี่แล้วก็ตาม แต่ยังคงความดูดี อ่อนเยาว์อยู่ตลอดเวลา

 

 

                           “ม๊า ผมยังไม่อยากโดนป๊ากระทืบนะ” ผมเอ่ยบอกผู้เป็นแม่ เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาอิจฉา หึงหวงจากทางด้านหลังแม่

 

                          “โธ่ ก็ม๊าคิดถึงน้องพาสนี่นา” ร่างเล็กเอาหน้ามาถูกับอกผมไปมา ผมยืนนิ่งพร้อมกับมองหน้าผู้เป็นพ่อ

 

 

                          “มุกดา” ผู้ชายมาดขรึมเรียกชื่อร่างเล็กเสียงต่ำ ในที่สุดความอดทนของผู้เป็นพ่อหมดลง เมื่อเห็นภรรยาที่แสนหวงของตนเองยืนกอดชายอื่นต่อหน้าเข้า

 

 

                           “ฮึก…ป๊าดุม๊าทำไม ม๊าผิดเหรอที่คิดถึงลูก” ม๊าผมสะอื้นทันทีที่โดนป๊าดุ  แล้วกอดผมแน่นกว่าเดิมไม่ยอมหันหน้าไปมองป๊า เอาแต่ซุกใบหน้าทำทีสะอื้นใส่ผม

 

 

                          “นั่นไง ป๊าง้อเลยนะ ผมไม่เกี่ยว” ผมหันไปบอกป๊าที่ยืนทำตัวไม่ถูก แล้วกอดปลอบม๊า แอบเห็นม๊ามองผมแล้วยิ้มด้วย ผมกับม๊าเข้าขากันดีจะตาย

 

 

                          “อะ...เอ่อ คุณ..ผมขอโทษ ผมแค่หึงคุณมากไป” ป๊าผมเดินมาจับหน้าม๊าให้หันมาหาตัวเองแล้วพูด

 

 

เพี๊ยะ!

 

 

                          “ฮึก...ใจร้าย ลูกก็ไม่เว้น” ม๊าตีแขนป๊าอย่างแรงแล้วผละตัวออกจากผมไปกอดป๊าแทน

 

 

                          “โอ๋ๆ ผมขอโทษ” ป๊าลูบหัวม๊าเบาๆแล้วก้มลงหอมหน้าผากม๊า ฮึ่ย! หวานกันจริง วัยรุ่นเซ็ง 

 

 

                          “เข้าห้องกันก่อนเถอะครับป๊าม๊า”

 

 

 ครอบครัวของผมมีกันอยู่สี่คน ป๊าเป็นหัวหน้าครอบครัวแต่งงานกับม๊าตั้งแต่อายุ 26 ปี ป๊าเป็นผู้ชายเข้มๆ ดูเถื่อนๆ แต่พออยู่กับม๊าจะเปลี่ยนเป็นคนละคนเลย ม๊าเป็นผู้หญิงตัวเล็กสูงเพียง160 เซนติเมตร  ส่วนน้องผมเป็นผู้ชายตอนนี้อายุ 16 ปี ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงนัก แพ้ผักทุกชนิด ตอนเด็กๆผมเกือบฆ่าน้องตัวเองตายแล้วเพราะเล่นเอาผักยัดปากน้องนะสิ หลังจากนั้นผมก็ไม่ให้น้องกินอีกเลยแม้แต่จับผมก็ไม่ยอม คนสุดท้ายก็ผม ตอนนี้ผมอยู่ปี 1 เข้าเรียนคณะบริหาร บ้านของผมทำงานเกี่ยวกับร้านอาหารที่กำลังเป็นที่นิยม เพราะอาหารที่ร้านผมจะสะอาด และอร่อยถูกใจลูกค้า วันนึงทำรายได้ได้ไม่น้อยเลยทีเดียว คงไม่แปลกที่ผมชื่อพาสต้า ก็ม๊าชอบพาสต้ามาก ถึงขั้นคลั่งเลยหละ 

 

 

                          “ผมขอไปอาบน้ำแปปนึงนะครับ”ว่าแล้วเดินก็เข้าห้องตัวเองไป ใช้เวลาไม่นานผมก็ออกมา

 

 

                          “ป๊ากับม๊าทานข้าวมารึยังครับ” ผมถามทั้งสองคน

 

 

                           “ยังเลย ม๊าแกปลุกป๊าตั้งแต่ตีห้าให้พามาหาแกหน่อย” ป๊าผมบอก กับลูกก็ยังวางมาดไม่เลิก

 

 

                           “งั้นเดี๋ยวผมไปทำกับข้าวมาให้นะครับ ป๊ากับม๊านั่งดูทีวีไปก่อนแล้วกัน” ผมว่าแล้วเดินไปทำอาหารในครัว

 

.

.

.

.

.

                           “ป๊าม๊า อาหารเสร็จแล้วครับ” ผมเดินออกมาเรียกป๊ากับม๊าให้ไปทานข้าว แต่เห็นม๊ากำลังนอนซบไหล่ป๊าอยู่ ขณะที่ป๊าก็เอามือกอดเอวม๊าไว้

 

 

                           “อ้าว เสร็จแล้วเหรอ แกเข้าไปก่อนเลย เดี๋ยวป๊าปลุกม๊าก่อน” ผมพยักหน้าแล้วเดินมานั่งรอที่โต๊ะ

 

 

                           “ว้าววว น้องพาสยังทำกับข้าวน่ากินเหมือนเดิมเลย” เสียงใสดังขึ้นหน้าประตูห้องครัว

 

 

                           “หึหึ ก็ม๊ากับป๊าสอนมานี่ครับ” ผมหัวเราะเบาๆ พวกเราสามคนนั่งทานอาหารไปคุยเรื่องสารทุกข์สุขดิบของผมไปเรื่อยๆ 

 

 

                           “น้องพาส ม๊ามีของมาให้น้องพาสด้วยนะ” ม๊าผมยิ้มกว้าง หลังจากทานข้าวเสร็จผมกับแม่ช่วยกันเก็บจานและทำความสะอาดโต๊ะ

 

 

                           “งั้นถ้าผมล้างจานเสร็จจะไปดูนะครับ”

 

 

                           “จ้า” ม๊าบอกแล้วเดินอารมณ์ดีออกไปที่ห้องนั่งเล่น

 

 

                          “ป๊าว่าแกต้องชอบแน่ๆ” 

 

 

                           “มันคืออะไรเหรอครับ” ผมถามออกมาอย่างสงสัย จานใบสุดท้ายถูกเก็บเข้าตู้เรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้องครัว

 

                           “ไปดูเองสิ” ผมเดินตามป๊าออกมา แล้วก็ต้องพบกับกล่องกระดาษสี่เหลี่ยมคุ้นตา

 

 

                           “เค้ก!!!!” ผมตาลุกวาว

 

 

                           “ใช่จ๊ะ มีสตอเบอร์รี่ด้วยน๊า” ม๊าผมยกถาดเค้กขึ้นมาแล้วยื่นให้ผมดู

 

 

                           “หึหึ หมดมาดเลยนะไอ้ลูกชาย” ป๊าหัวเราะในลำคอที่เห็นท่าทีเหมือนเด็กของผมเวลาที่เห็นเค้ก

 

 

                           “โธ่ป๊า นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะเค้กเนี่ย” ผมเถียง ก็คนมันชอบนี่หว่า 

 

 

                           “น้องพาสของม๊าน่ารักจัง” ม๊าวางถาดเค้กลงแล้วมาหอมแก้มผมไปมาซ้ายขวา

 

 

                           “แก้มผมช้ำหมดแล้วม๊า....ไปกินเค้กและ”ผมถือถาดเค้กเข้าไปในครัวแล้วไปเอามีดมาตัดเป็นชิ้นอย่างสวยงาม

 

 

                           “ม๊าทำเองเลยนะ ทานเยอะๆ ไม่ได้ทานนานสินะ" 

 

 

                           “ขอบคุณมากครับม๊า” ผมกล่าวขอบคุณม๊า พลางอ้าปากกินเค้กคำโต

 

 

                           "คิกๆ ปากเลอะหมดแล้วจ่ะ" 

 

 

แชะ!

แชะ!

 

เสียงชัตเตอร์กล้องดังขึ้น ผมหันไปมองทางต้นเสียงก็พบว่าม๊าหยิบโทรศัพท์มาถ่ายรูปผม เค้กก้อนใหญ่ที่กำลังจะเอาเข้าปากถูกวางลงทันที

 

                          “ม๊า!! ลบเลยๆ” ผมลุกขึ้นจะไปหยิบโทรศัพท์ม๊า แต่ป๊ามาขวางเอาไว้ก่อน

 

 

                           “หยุดเลยนะ อย่าทำอะไรเมียป๊า” ป๊าผมปกป้องม๊าสุดชีวิตราวกับว่าผมเป็นผู้ร้ายที่จะมาพรากเขาสองคนออกจากกัน

 

                          “ม๊าขอเก็บไว้นะน้องพาส ก็น้องพาสน่ารักนี่นา” ม๊ายื่นหน้าออกมาจากหลังป๊า แล้วทำตาน่ารัก

 

 

                          “เฮ้อ ก็ได้ครับ แต่อย่าเอาไปให้ใครดูนะ”

 

 

                          “รับทราบ” ม๊าบอกพร้อมกับทำท่าแสดงความเคารพเหมือนตำรวจ

 

 

Rrrrrrrrrrrrrrr 

 

 

                           “ฮัลโหล” ผมกดรับสาย

 

 

                           “พี่พาสครับ เมาส์คิดถึงพี่พาสจัง” น้ำเสียงใสดังขึ้น อดีตคู่นอนของผมที่แยกทางกันหลังจากจบกิจกรรมบนเตียง

 

 

                           “มีอะไรครับ” ผมถามเสียงนิ่ง ปลายสายเงียบไปสักพัก

 

 

                           “เมาส์อยากชวนพี่พาสมากินเมาส์ เอ้ย! อาหารน่ะครับ” เสียงเล็กเอ่ยออกอย่างเชิญชวน พูดออดอ้อนอย่างสื่อความหมาย

 

                           “โทษทีนะ พี่ไม่ว่าง” ผมบอกกลับแบบตัดบท

 

 

                           “มาเถอะนะครับ” เสียงเล็กเว้าวอน

 

 

                           “พี่ไม่ว่างจริงๆครับ”

 

 

                           “พี่พาสอยู่กับคนอื่นเหรอครับ เมาส์ไม่ถึงใจเหรอ” ปลายสายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เริ่มโวยวาย

 

 

                           “โอ๊ยย!! กูจะกินเค้ก! อย่าโทรมาอีกนะ!  ติ้ด!” ผมตัดสายทันทีที่พูดจบ อารมณ์หงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้น

 

 

                           “ใครเหรอน้องพาส” ม๊าถามออกมา

 

 

                           “เปล่าหรอกครับ” 

 

 

                           “เค้กจ๋า มาอยู่ด้วยกันต่อนะ พี่รักน้องเหลือเกิน” ผมคลอเคลียกับเค้กต่อไป เวลาหงุดหงิดเค้กคงเป็นสิ่งเดียวที่จะสามารถดับอารมณ์ร้อนของผมได้

 

 

                           “งั้นป๊ากับม๊ากลับก่อนแล้วกันนะ” คนมาดนิ่งเดินเข้ามาพร้อมกับบอกลา ผู้เป็นแม่ลุกขึ้นกอดผมก่อนจะเดินไปหาป๊า

 

                           “ครับ สวัสดีครับป๊าม๊า” ผมยกมือไหว้ป๊ากับม๊า หลังจากที่ทั้งคู่กลับไปแล้ว ผมก็จัดการเอาเค้กที่เหลือไปแช่ตู้เย็น

 

.

.

.

.

.

 

กริ๊งงงงงง

 

เสียงกริ่งหน้าประตูดังขึ้น ผมลุกขึ้นไปเปิดประตู  วันนี้รู้สึกฮอตจัง มีแต่คนมาหา 

 

                           “ฮึก! พี่พาสครับ”ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างเล็กหน้าตาน่ารัก ข้างแก้มมีรอยแดงเป็นรูปฝ่ามือ ทันทีที่สบตากับผมคนตัวเล็กปล่อยโฮโผเข้าหาผม

 

 

                           “ยู มาทำอะไรที่นี่ แล้วหน้าไปโดนอะไรมา” ผมถามพลางจับหน้าร่างเล็กที่ขึ้นเป็นรอยฝ่ามือ ยูเป็นน้องชายของเพื่อนผม แล้วเวลาที่ร่างเล็กมาหาผมทีไร เนื้อตัวก็จะมีรอยฟกช้ำตลอดเวลา ร่างเล็กสะอื้นหลบหน้าผม

 

 

                           “โซลมันตบผม เพราะผมไปเจอกิ๊กมัน ฮึก....พี่พาส ยูเจ็บ” ร่างเล็กร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร ผมกอดปลอบแล้วพาร่างเล็กเข้ามาในห้อง

 

 

                           “เมื่อไหร่เราจะเลิกกับมันซักที มันทำร้ายเราขนาดนี้ยังจะคบกันอยู่อีกเหรอ” ผมเช็ดน้ำตาให้ร่างเล็ก ไม่ชอบเห็นน้ำตาเอาซะเลย..

 

 

                           “ฮึก พี่พาสช่วยทำให้ยูลืมมันหน่อยได้มั๊ยครับ” ร่างเล็กช้อนตาขึ้นมามองผม มือเล็กเริ่มลูบไล้หน้าอกแกร่ง

 

 

                           "เดี๋ยวพี่ไปส่งยูที่บ้านนะ"

 

 

                           "ไม่เอา...นะครับ ช่วยยูที...นะ" ร่างเล็กพูดอ้อนพร้อมกับแนบใบหน้ากับอกแกร่ง

 

 

                           “เราคิดดีแล้วเหรอ” ผมถามร่างเล็กเพื่อความแน่ใจ 

 

 

                           “คะ...ครับ” ผมยิ้มกริ่ม มองร่างเล็กสะอื้นด้วยอารมณ์กระหายอยาก นานๆทีจะมีหนุ่มน้อยมาให้ท่าถึงห้อง

 

 

                           “งั้นเราไปรอพี่ในห้องนอนนะ เดี๋ยวพี่ไปเอาของแปปนึง” ผมบอกร่างเล็กแล้วเดินเข้าไปเอาของในตู้เย็น

 

.

.

.

ซักพักผมก็เดินเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับของในมือ เห็นร่างเล็กนั่งอยู่บนเตียงด้วยท่าทีสั่นๆ น้ำตายังคงไหลออกมาใหเห็น

 

                           “พี่พาสเอาเค้กมาทำไมครับ” ร่างเล็กถามผมงงๆ เมื่อเห็นเค้กก้อนโตในมือผม

 

 

                           “พี่อยากกินน่ะ” ผมว่าแล้ววางจานเค้กในมือลงบนโต๊ะข้างเตียง 

 

 

                           “พร้อมรึยังครับ” ผมเริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้น อวดกล้ามเนื้อสวย ร่างเล็กบนเตียงตัวสั่นน้อยๆ ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนสายตาจะก้มลงมองลูกรักของผมที่ยังสงบนิ่งอยู่

 

 

                           “อะ...เอ่อ ทะ...ทำไมมันใหญ่จัง” ร่างเล็กถามแล้วก้มหน้างุด ผมก้าวขึ้นไปบนเตียง จับกายเล็กให้นอนราบไปกับที่นอน ก้มลงซุกไซร้ซอกคอขาว

 

 

                           “อื้มม ตัวเราหอมชะมัด ไอ้โซลมันโง่จริงๆ” ผมว่าแล้วเอามือล้วงเข้าไปในเสื้อร่างเล็ก ใช้นิ้วบดคลึงยอดอกเล็กไปมา

 

                           “อ๊ะ...อ๊า พี่พาสส” ร่างเล็กหงายหน้าขึ้นพร้อมกับร้องครางเสียงกระเส่า

 

 

                          “เรามันน่ารัก จุ๊บ” ผมประทับริมฝีปากลงบนกลีบปากบาง ดูดดุนจนปากเล็กบวมแดง ลิ้นร้อนสอดเข้าไปไล่ต้อนลิ้นเล็กในโพรงปากอุ่น คนตัวเล็กสั่นสะท้าน มือเล็กพยายามดันอกแกร่ง

 

 

                          “อื้อ แฮ่กๆๆ” ร่างเล็กหายใจหอบ ผมถอดเสื้อตัวเล็กออกจากตัวของยู เผยให้เห็นผิวขาวเนียนและยอดอกสีชมพูสวย ไม่รอช้าผมละเลงลิ้นรัวๆบนยอดอกน้อยนั้น ดูดดุนจนแดงเถือกแข็งเป็นไต

 

 

                         “อ๊ะ...อ๊า...อื้อออ พี่พาสครับบ” ร่างเล็กเอามือมากดหัวผมเอาไว้ แล้วครางออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ผมใช้จมูกโด่งซุกไซร้ลำคอ บดเบียดกลางกายใหญ่เข้าหาร่างเล็ก ความเสียวแผ่ซ่านไปทั่วตัว

 

 

                         “เป็นไงบ้าง ดีมั๊ย” ผมเลื่อนใบหน้าขึ้นไปหา แล้วเอาจมูกลูบไล้แก้มเนียนเบาๆ

 

                          “ดะ...ดีครับ อื้อ”ริมฝีปากหนาจูบร่างเล็กอีกครั้ง ลิ้นหน้าชอนไชไปทั่วโพรงปากนุ่ม ดูดดุนลิ้นเล็กไปมา มือหนาล้วงเข้าไปในกางเกงตัวเล็กลูบไล้บีบคลึงก้นเนียนนุ่ม

 

                          “ตัวเรานุ่มนิ่มไปหมดเลย” ผมว่าแล้วดึงกางเกงของยูออก แก่นกายเล็กที่กำลังชูชันมีน้ำปริ่มตรงปลายยอด มันสั่นระริกท้าสายตาของผมอยู่

 

                          “ยะ...อย่ามองสิครับ ผมอายนะ” ร่างเล็กเอื้อมมือมาปิดบังของรักเอาไว้ ผิวกายขาวบัดนี้กลายเป็นสีแดงไปซะแล้ว 

 

                          “ทำไมล่ะ น่ารักดีออก” ผมดึงมือบางออกแล้วมัดไว้กับหัวเตียง ร่างเล็กดูตกใจกับการกระทำของผม

 

                          “พะ...พี่พาสจะทำอะไรครับ” ผมจับขาเล็กอ้าออกแล้วตั้งฉากกับพื้น

 

                          “ก็จะกินเค้กไงครับ” ยูมองผมอย่างงงๆปนเขินอาย ผมหยิบเค้กที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาไว้ในมือ แล้วเอานิ้วปาดครีมบนหน้าเค้กออกมาบางส่วนป้ายลงไปบนยอดอกสีสวย

 

                          “อ๊ะ...อ๊า..พะ...พี่พาสต้า” ร่างเล็กบิดไปมา ครางสุดเสียง ขาเรียวสั่นจนผมรู้สึกได้

 

                          “ต่อไปก็...” ผมหยิบลูกเชอร์รี่มาสามลูก แล้วค่อยๆดันเข้าไปในช่องทางรักสีหวานของคนตัวเล็กช้าๆทีละลูก

 

                          “อื้อ...อ๊ะ...อ๊า...มะ...มันแปลกๆ” สะโพกเล็กส่ายไปมา ช่องทางค่อยๆกลืนกินลูกเชอร์รี่สีแดงสดเข้าไปทีละลูก ผมถอดนิ้วออกมาจากช่องทางรักแล้วแลบลิ้นเลีย

 

                          “พี่ฝากเอาไว้ก่อนนะแล้วค่อยกิน หึหึ”

 

' ยังไม่พอหรอก มันยังไม่สนุกที่สุด' 

 

สตรอเบอรี่ลูกใหญ่ใส่ไว้ในปากเล็ก แล้วนำชิ้นที่เหลือมาเรียงบนผิวกายสีชมพูน่ารัก

 

                          “ฮื้อ...อื้ม” ร่างเล็กครางในลำคอ ผมก้มลงชิมสตอเบอร์รี่ในโพรงปากเล็กก่อนเป็นอันดับแรก ใช้ลิ้นหนากวาดต้อนสตรอเบอร์รี่เข้าปากหยาดน้ำสีใสไหลลงมาตรงขอบปากบาง

 

                          “อื้ม ..อือ หวาน” ผมบอกแล้วมองหน้าร่างเล็ก ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ ขาเรียวไขว้กันเกี่ยวเอวผมไว้

 

                          “แฮ่กๆๆ” 

 

                          “ต่อไปเป็นอะไรดีน๊า” ผมมองสิ่งต่างๆที่อยู่บนตัวร่างเล็กก่อนจะก้มลงไปใช้ลิ้นชิมบางสิ่งที่น่ากินยิ่งกว่าเค้ก

 

                           “อ๊า!!...มะ...ไม่เอา อื้อ...มะ...มันเสียววว อ๊ะ!” ผมใช้ริมฝีปากครอบครองกายเล็กน่ากิน ดูดดุนตรงส่วนปลายแรงๆ ร่างเล็กบิดกายไปมาจนสตรอเบอร์รี่บนตัวร่วงลงตกผ้าปูที่นอนเสียหมด

 

                           “อ๊าาาาาาา” กายเล็กกระตุกเกร็งก่อนจะปลดปล่อยออกมาเต็มปาก ผมกลืนลงไปอย่างไม่นึกรังเกียจ

 

                           “ขอบคุณสำหรับน้ำอร่อยๆนะครับ” ผมยิ้มกระชากใจใส่ร่างเล็ก แล้วจับพลิกตัวให้อยู่ในท่านอนคว่ำ ยกสะโพกบางขึ้นมาในระดับสายตา ท่อนบนร่างเล็กแนบไปกับเตียงนอน

 

                           “มะ...มันน่าอาย” ใบหน้าหวานหันมามองก่อนจะหันไปฝังใบหน้ากับหมอนนุ่ม

 

                           “ไม่หรอก มันออกจะน่ารักขนาดนี้ ดูสิ มันขมิบใหญ่เลย นี่แค่มองเองนะ” ผมพูดหยอกให้ร่างบางเขินอาย พลางก้มหน้าลงไปเลียช่องทางรักสีหวานที่มีลูกเชอร์รี่อยู่ข้างใน

 

                          “อ๊ะ...อ๊า..มะ...ไม่เอา มะ...มันสกปรกนะครับ อื้อ...เสียว” ร่างเล็กจะถอยสะโพกหนีแต่ผมก็ยึดเอาไว้ ใช้มือบดคลึงก้นนุ่มนิ่มไปมา ลิ้นหนาก็ทำหน้าที่ไม่หยุด ชอนไชไปในช่องทางหวานค่อยๆเกี่ยวเอาลูกเชอร์รี่ออกมาได้สองลูก

 

                          “ทำไงดี อีกลูกมันอยู่ลึกแฮะ” ผมแกล้งพูด นิ้วเรียวสองนิ้วยัดเข้าไปในช่องทางสีหวานควานไปทั่ว

 

                          “จะ...เจ็บ” 

 

                          “ทนหน่อยนะ เดี๋ยวมันจะดีเอง” ผมใช้นิ้วดันลูกเชอร์รี่ให้เข้าไปข้างในลึกกว่าเดิม 

 

                          “มะ...มันเข้าไปลึกมาก อ๊ะ..อ๊า” นิ้วรียวกดเข้าไปคว้านวนทั่วผนังด้านใน เพื่อเรียกเสียงครางหวานค่อยๆเอาลูกเชอร์รี่ออกมาก่อนจะเอาเข้าปาก

 

                          "อื้มมม ลูกนี้หวานสุดเลย" 

 

                          “แฮ่กๆๆ” ร่างเล็กนอนหอบ ดวงตากลมโตมีน้ำใสเอ่ออยู่เล็กน้อย

 

                          “ต่อจากนี้พี่จะกินเราแล้วนะ” ผมบอกแล้วเอานิ้วสอดเข้าไปในช่องทางรักสามนิ้วช้าๆ เพื่อไม่ให้ร่างเล็กเจ็บเกินไป

 

                          “ฮึก จะ..เจ็บ มะ...ไม่เอาแล้ว”ร่างเล็กเอ่ยออกมา แต่ว่าผมคงทำให้ไม่ได้หรอกนะมาตั้งขนาดนี้แล้ว แถมฝ่ายเริ่มใช่ผมซะที่ไหน

 

                          “ชู่วว ผ่อนคลายนะครับ จะได้ไม่เจ็บมาก พี่กำลังทำให้เราพร้อมอยู่นะ” ผมพูดปลอบเบาๆ ค่อยๆขยับนิ้วเข้าออกช้าๆเพื่อให้ร่างเล็กได้ปรับตัว เมื่อเห็นว่าร่างเล็กเริ่มคุ้นชินผมก็ขยับข้อมือเร็วขึ้นถี่ๆจนเกิดเสียงหยาบโลนน่าอาย

 

                           “อ๊ะ...อ๊า...มันเสียว..พะ...พอแล้ว จะ..ขาดใจ พี่พาส อ๊ะ...อื้อ” ผมถอนนิ้วออกมาอย่างเร็ว ทำให้ร่างเล็กที่กำลังจะขึ้นสวรรค์ต้องถูกซาตานอย่างผมฉุดลงมาซะก่อน

 

                          “พะ...พี่พาสครับ” ร่างเล็กมองผมแบบอ้อนๆ พยายามหุบขาเล็กปิดบังส่วนล่าง

 

                          “เราออกไปแล้วนะแต่พี่ยังเลย” ผมจับแก่นกายใหญ่โตของตัวเองให้ร่างเล็กดู ส่วนหัวถูไถรอบๆช่องทาง

 

                           “อะ..เอ่อ” ร่างเล็กกลืนน้ำลายลงคอ ยอมอ้าขาออกให้ผมได้แทรกตัวเข้าไป

 

                           “ทำให้พี่บ้างสิ แบบที่พี่ทำให้เราน่ะ” ผมแก้มัดให้ร่างเล็ก พร้อมกับอุ้มร่างเล็กมาไว้บนตักแล้วผมก็ล้มตัวลงนอน โดยให้ร่างเล็กนั่งอยู่บนหน้าขาผม

 

                           “คะ...ครับ” ร่างเล็กใช้มือมาจับแก่นกายใหญ่แล้วรูดรั้งขึ้นลง ตาโตมองสิ่งที่อยู่ในมือของตัวเองด้วยแววตาตื่นๆ เพราะอยู่ๆมันก็ขยายขนาดขึ้นอีก 

 

                          "ซี้ดด..อืมมมเร็วอีก" 

 

                           "อืมมมม ลงไปใช้ปากให้พี่หน่อยสิ" ร่างเล็กทำตามอย่างว่าง่าย ผมแยกขาออกให้ยูคลานเข้ามาแทรกตรงกลาง ริมฝีปากบางค่อยๆครอบครองแก่นกายของผมเอาไว้แต่ว่าเอาเข้าไปไม่หมด จึงถอดถอนริมฝีปากออกมาแล้วใช้ลิ้นเล็กไล้เลียตั้งแต่โคนจนถึงปลายก่อนจะครอบปากเข้าไปดูดปลายยอดเบาๆแล้วเอาเล็บกดลงไปตรงรอยแยก

 

                          “อ่า...อื้มม เก่งมากครับ ไปจำมาจากไหนเนี่ย” ผมเอ่ยชมออกมา แต่ร่างเล็กไม่สนใจ ยังคงเลียแก่นกายของผมไม่เลิกราวกับว่ามันเป็นไอศกรีมแสนอร่อย

 

                          “อื้อ... ของพี่พาสอร่อยจังครับ”ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมามองผม สายตาหวานเยิ้มนั่นยิ่งทำให้ผมอยากจับคนตัวเล็กอ้าขาแล้วกระแทกเข้าไปแรงๆให้สลบคาอกผมไปเลย

 

                          "อยากสนุกมากกว่านี้มั้ย ยูจะมีความสุขมากจนลืมมันเลยละ" เสียงแหบพร่าสุดเซ็กซี่ก้มลงกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูเล็ก

 

                          “วิธีไหนเหรอครับ” 

 

                          “ขึ้นมานั่งบนตักพี่สิ” ริมฝึปากดูดดุนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะลุกขึ้นมานั่งคร่อมผม

 

                          “แล้วทำยังไงต่อเหรอครับ”

 

                          “ยกสะโพกขึ้นสิ แล้วกดตัวลงไป” ผมบอกร่างเล็ก

 

                          “อะ...เอ่อ มันจะเจ็บมั๊ยครับ” ร่างเล็กถามออกมาเบาๆ ก้มหนางุดด้วยความเขินอาย 

 

                          “ค่อยๆเอาใส่เข้าไปนะ” ผมประคองสะโพกเล็กเอาไว้ให้ตรงกับแก่นกายใหญ่ แล้วกดสะโพกเล็กลงพร้อมกับกระแทกกายเข้าไปอย่างแรง ช่องทางรักตอดรัดแก่นกายแบบรัวๆ แทบลืมหายใจเลยทีเดียว 

 

                          “อ๊าาา!! มะ...มันจุก” ร่างเล็กตัวสั่น ช่องรัดเกร่งรัดสิ่งแปลกปลอม น้ำตาเม็ดเล็กไหลซึมตรงหางตา

 

                          “เจ็บมั๊ย เราแน่นมากจริงๆ” ผมถามอย่างเป็นห่วงเพราะว่านี่เป็นครั้งแรกของยู แต่ทำไงได้ก็เด็กมันยั่ว!

 

                          “มะ...ไม่ครับ แต่มันจุก พะ...พี่พาสลามก” ร่างเล็กพูดบอก ยกแขนขึ้นกอดคอหนาแน่น ซุกหน้าไปกับไหล่แกร่ง

 

                          “ใครกันแน่ที่ลามก ตอดพี่ซะแรงเลย ถ้าพี่เสร็จเร็วจะทำยังไง” ผมจับสะโพกเล็กแล้วนวดคลึงเบาๆ

 

                          “อื้อ... พี่พาสอ่ะ” ผมยิ้มขำกับท่าทางน่ารักนั่นก่อนจะขยับสะโพกกระแทกช่องทางสีหวาน

 

                          “อ่า...สุดยอดเลย เราลองขยับดูบางสิ” 

 

                          “อ๊ะ...อ๊า...อื้อ...เสียววจังครับ” กายเล็กขยับขึ้นลงตามคำบอกของผม มือหนาคอยประคองบังคับจังหวะขึ้นลงจนเริ่มควบคุมเองได้ 

 

                          "อื้ออ....อ๊ะ...อ๊ะ"  สะโพกอวบเร่งสปีดแบบรวดเร็วทันใจ กดสะโพกลงมาบนแก่นกายผมแรงขึ้นจนมันเข้าไปลึกมากๆ

 

                          “อ๊า...ละ...ลึกจัง ชอบ...อื้อ...ฮ๊า ของพี่พาส...ยะ...ใหญ่” ร่างเล็กครางออกมาไม่รู้ภาษา ขย่มกายขึ้นลงอย่างแรง ดวงตาปรือมองหน้าของผม ตอดรัดท่อนเอ็นจนปวดหนึบไปหมด

 

                          “อ่า...เราก็เด็ดเหมือนกัน นี่ขนาดครั้งแรกนะ”

 

                          "อ๊ะ...มันหยุดไม่ได้...อื้อออ" 

 

แกร๊ก! 

 

เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นปรากฏร่างบางอันแสนคุ้นเคยเดินเข้ามาก่อนจะชะงักนิ่ง

ผมมองไปที่ประตู ในขณะที่คนตัวเล็กยังขย่มขึ้นลงอยู่อย่างนั้น

 

'ซันชายน์'

 

                          “อะ...เอ่อ” ซันชายน์ชะงักอยู่หน้าประตู ร่างเล็กบนตัวผมเองก็เช่นกัน

 

                          “พะ...พี่ซัน” ร่างเล็กบนตัวผมสั่นอย่างห้ามไม่อยู่ ผมจึงพลิกตัวเองขึ้นมาคร่อมร่างบางเอาไว้ แล้วซอยสะโพกใส่อย่างแรงและเร็วจนร่างบางหัวสั่นหัวคลอน

 

                          “อ๊ะ...อ๊า พะ...พอแล้วครับ พี่...ซันมองอยู่ อ๊ะ! อ๊าาาาาา มะ...ไม่นะ เร็วเกินไปแล้ว” ร่างเล็กเอื้อมแขนมาโอบคอผมเอาไว้แล้วจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างจนเลือดซิบ

 

                          “อ่าส์...ไอ้ซัน มึงมีอะไร” ผมถามซันชายน์ สะโพกก็ยังคงทำหน้าที่ต่อไป

 

                          “กะ...กูจะมาถามหาน้องกู มันวิ่งเตลิดหนีกูอะ” ซันชายน์ตอบแบบอึกอัก 

 

                          “อ๊ะ...อิ๊...ฮ๊า ... เสียววว พอแล้วพี่พาส ผมอาย อ๊า...อ๊ะ...อ๊ะ” ร่างเล็กเอ่ย

 

                          “อื้มมม น้องมึงอยู่นี่ไง ซี้ดดด” ผมจับขาร่างเล็กรวบกันทั้งสองข้างแล้วเหยียดขึ้นตรง ทำให้ช่องทางรักที่แน่นอยู่แล้ว ยิ่งแน่นขึ้นไปอีก

 

                          “อ๊า...มะ...ไม่เอาท่านี้ มันแน่น”ร่างเล็กส่ายหน้าไปมา ผมสวยสะบัดไปตามแรง

 

                          “เออ ปลอดภัยแล้วก็ดี งะ...งั้น กูรอข้างนอกนะ” ซันชายน์ว่าแล้วเดินออกไปโดยไม่ปิดประตู

 

                          “อ่า...อืมมม อีกนิดนะคนดี” ผมกระแทกกายรัวเร็วกว่าเดิมจนลืมหายใจ อัดท่อนเอ็นเข้าไปเน้นๆ  สาวเข้าออกตามความยาว

 

                          “อ๊ะ...อ๊า..อิ๊  จะออก ฮื้อ...เสียว” หยาดน้ำตาแห่งความเสียวของร่างเล็กหยดลงบนหมอนนุ่ม ผนังด้านในเกร่งตอดรัดแน่น ทำให้ผมเร่งกระแทกกายกดส่วนตัวเข้าไปย้ำๆ

 

                          “อ๊าาาาา / อ่าส์” ผมกับร่างเล็กปลดปล่อยออกมาพร้อมกัน น้ำรักสีขาวขุ่นของผมฉีดเข้าไปในช่องทางรักสีหวาน บางส่วนไหลย้อนออกมาตามแก่นกายผมที่ถอนออก เยิ้มไปบนที่นอน ส่วนกายเล็กก็เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำรักของตัวเองจนเยิ้มไปหมด

 

                          “แฮ่กๆๆ สะ...สุดยอดเลยครับ” ร่างเล็กเอ่ยออกมาแล้วยิ้มให้กับผม

 

                          “ลืมมันได้รึยังล่ะ”

 

                          “ครับ ตอนนี้ผมเห็นแต่หน้าพี่พาสเต็มไปหมดเลย” ร่างเล็กบอกพร้อมกับอ้าขากว้าง เบียดก้นนุ่มนิ่มเข้าหาแก่นกายที่เริ่มสงบลง

 

                          “หลงพี่แล้วรึไงเรา” ผมถามยิ้มๆ กลางกายเริ่มตื่นตัวอีกครั้ง

 

                          “นั่นสินะครับ” 

 

                          "หึ อย่าหลงพี่จนเกินไปนะ พี่ก็เป็นเหมือนไอ้โซลนั่นแหละ" 

 

'อาจจะมากกว่ามันซะอีก' 

 

                          "เฮ้ย!! พวกมึงอ่ะเอากันเบาๆหน่อยดิ" 

 

 

                          "หึ สนใจ 3P มั้ยไอ้ซัน"

 


.................................................................................................................

แก้เนื้อหาให้แล้วนะคะ 

ส่วนรูปจะมาลงให้ทีหลังค่ะ 

 

 

 

ความคิดเห็น