love_novel

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชะตา..เผลอตัว 120%

ชื่อตอน : ชะตา..เผลอตัว 120%

คำค้น : ชะตา..เผลอตัว

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.7k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 24 เม.ย. 2558 19:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชะตา..เผลอตัว 120%
แบบอักษร

 

 

11

: ชะตา..เผลอตัว :

 

          ผมเลื่อนถาดอาหารไปตรงหน้าเพลิงนิล แล้วแกะพลาสติกที่หุ้มอยู่ออกให้ มีข้าวต้มหมูสีจืดๆและส้มโอที่ปอกแล้ว ดีหน่อยที่ยังมีของหวานคือบัวลอยไข่หวาน พิเศษจากทางโรงพยาบาล ผมมองอาหารแล้วรู้สึกว่าสีมันช่างจืดเหมาะกับผู้ป่วยจริงๆ ผมถอยห่างจากเพลิงนิลนิดๆหลังจัดของเสร็จ

 

          รู้ตัวว่าร่างกายยังคงระแวงอยู่..

 

          ไม่รู้ว่าตอนไหนเขาจะบ้าลุกขึ้นมาฆ่าผมอีก ถึงในใจจะรู้สึกลึกๆว่าเพลิงนิลคงไม่ทำอย่างนั้น แต่ดูจากใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉยนี่แล้ว ไม่มีอะไรรับประกันความปลอดภัยของผมได้หรอก

 

          ถ้าเขาอยากกำจัดผมจริงๆคงสามารถทำได้ไม่ยากเย็นนัก เฮ้อ! ช่วงนี้ดูเหมือนผมจะโดนเพลิงนิลขู่ฆ่าบ่อยเหลือเกิน บอกผมทีว่านี่มันลูกมาเฟียหรือนักฆ่ากันแน่!

 

          เพลิงนิลใช้มือข้างเดียวตักข้าวต้มขึ้นมากิน แค่คำแรกเขาก็ผลักออก นั่นทำให้ผมขมวดคิ้ว

 

          "อิ่มแล้วหรอ" ผมถาม

 

          เพลิงนิลหันมามองเขาปรายสายตาไปด้านนอกระเบียงที่มีประตูกระจกกั้นอยู่ ความเงียบคือคำตอบรับของเขาเหมือนที่เคยให้ผมตั้งแต่ต้น ผมถอยหายใจนิดๆแล้วดึงที่วางถาดอาหารออกมาไว้มุมห้องรอคนมาเก็บไป

 

          ผมเดินไปหยุดตรงโต๊ะหัวเตียงโดยไม่ลืมเว้นระยะห่างจากเพลิงนิล แล้วหยิบเหยือกน้ำขึ้นมาเทใส่แก้ว เห็นผมกล้าแบบนี้ แต่ก็เข็ดเป็นนะครับ โดนขู่ฆ่าไปตั้งสองครั้ง ก็ต้องมีระแวงบ้าง แต่ผมเชื่อว่าพรุ่งนี้ความระแวงก็คงหายไป? เพราะความที่อยากอยู่ใกล้เพลิงนิลมันมีมากกว่า

 

          ผมหยิบหลอดดูดน้ำขึ้นมาใส่ในแก้วแล้วยื่นไปให้ร่างสูงที่นั่งบนเตียง เพลิงนิลจ้องมองผมนิ่ง ก่อนที่เขาจะรับแก้วไป นิ้วของเขาสัมผัสโดนนิ้วของผม นั่นทำให้อดจะชะงักนิดๆไม่ได้ ถ้าไม่มีรังสีน่ากลัวแผ่ทั่วห้องเชื่อเหอะว่าผมจะตื่นเต้นกับการอยู่กับเขาสองต่อสองมากกว่านี้!

 

          สงสัยเพลิงนิลคงจะเบื่อที่ไล่ผมแล้วผมยังไม่ไปสักที เขาจึงทำเป็นไม่เห็นผมอยู่ในห้อง เอิ่ม..ความจริงมันก็เจ็บนิดๆล่ะนะ แต่แค่นี้ สีทนได้ =_=

 

          ผมคว้าผ้าเช็ดตัวพร้อมชุดที่คิมกับโซดาเอามาให้แล้วตรงเข้าไปในห้องน้ำ ยังดีที่ห้องพิเศษของที่นี่มีอ่างอาบน้ำและฝักบัว สงสัยมีไว้สำหรับญาติผู้ป่วยมั้งครับ ผมเปิดฝักบัวแล้วถอดชุดออก เหม่อมองเงาที่สะท้อนในกระจกห้องน้ำ ขณะปล่อยให้น้ำรินรดร่างกาย

 

          ผู้ชายผิวขาวจัดรูปร่างบอบบางราวกับผู้หญิงกำลังมองตอบผมกลับมา นัยน์ตาสีน้ำตาลเกือบดำกลมโต จมูกโด่งตัดกับริมสีปากสีชมพูระเรื่อ ใบหน้าเรียวล้อมกรอบด้วยผมสีน้ำตาลเข้ม

 

          ผู้ชายในกระจกทำให้ผมคิดถึงแม่..

 

          เพราะใบหน้าของผมเหมือนแม่เกินไป ทำไมร่างบอบบางในกระจกดูเศร้าจังนะ ผมลูบไอน้ำในกระจกเล่น แล้วเลิกสนใจมันก่อนจะกลับมาทำภารกิจส่วนตัวต่อ

 

 

          ผมเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ เพลิงนิลไม่อยู่ในห้องผมจึงมองออกไปนอกระเบียง เห็นร่างสูงพิงรั้วกั้น ในมือก็คีบบุหรี่อยู่ตัวหนึ่ง ถ้าให้เดา..เขาติดบุหรี่แน่ๆ เป็นผู้ชายที่ดูเหมือนสูบบุหรี่จัดด้วยสิ กลางดึกอากาศหนาวแบบนี้ ยังมีอารมณ์ไปสูบบุหรี่อีก

 

          อา..ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆที่ผมคิดอยากจะเป็นบุหรี่ตัวนั้นขึ้นมา!

 

        เพราะอย่างน้อยเขาก็ดูสนใจบุหรี่มากกว่าสนใจผมในตอนนี้ล่ะนะ

 

          ผมสลัดหัวไล่ความคิดบ้าๆ ก่อนจะเดินไปเปิดโทรทัศน์ไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่าน สายตาก็เผลอจับจ้องใบหน้าหล่อเหลานั่นอีกครั้ง พระเจ้าต้องรักเขามากแน่ๆถึงบรรจงปั้นแต่งให้เพลิงนิลออกมาเป็นผู้ชายที่ดูมี body perfect ขนาดนี้

 

          แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่รักผมเอาซะเลย ทำไมผมต้องเกิดมาเตี้ยด้วย!

 

          คิดได้ดังนั้นผมจึงหันเหกลับมาดูทีวี และก็สะดุ้งเฮือก นัยน์ตาเบิกกว้างทันทีเมื่อรับรู้ว่ารายการที่เปิดอยู่มันคือรายการอะไร

 

          พระเจ้าครับ..เพื่อนเฮี้ยนโรงเรียนหลอน!

 

          ถ้ายังไม่ลืม..ผมเคยบอกไปแล้วว่าเป็นคนกลัวผีมาก แล้วมือกูนี่ก็ดีซะจริง เปิดไปโดนช่องไหนไม่โดน ไปโดนรายการผีซะได้! ผมหันรีหันขวางรีบควานหารีโมทเป็นการด่วน เมื่อกี้ผมโยนไปไว้ไหนเนี่ย ฮือ..กูอยากตาย

 

          ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเนื่องจากเสียงซาวน์ประกอบละครน่ากลัวมากผมจึงหันไปดู เห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งถือกล้องถ่ายวิดิโออยู่บนเตียงกลางห้อง เธอจ้องมองภาพในกล้องถ่ายวิดิโอแล้วทันใดนั้นเอง..

 

          มีตัวอะไรไม่รู้โผล่มาเต็มจอเลยครับ ผู้หญิงคนนั้นตกเตียงกรี๊ดร้องเลย แต่ผมเนี่ยสิ

 

          "เฮ้ย!! โอ้ย!"

 

          ตุ้บ! ผมผงะตกโซฟาครับ =_=

 

          ครืด..

 

          อนิจจา..ฟ้าบันดาลให้ผมตกโซฟาจนต้องอับอายขายขี้หน้าทีวีไม่พอ จังหวะที่ผมหงายหลังจากโซฟา ร่างสูงที่สูบบุหรี่เมื่อกี้ดันเปิดประตูระเบียงเข้ามาซะนี่

 

          โคตรของโคตรอับอายเลยครับ ฮือ คิดดูดิ ถึงเพลิงนิลจะเดินผ่านไปที่เตียง แต่ผมเห็นนะว่าหมอนี่หัวเราะในลำคอเบาๆ แน่จริงก็หัวเราะออกมาดังๆสิ ผมจะได้ไม่ต้องอายไปมากกว่านี้!

 

          ผมพยุงตัวลุกขึ้น มือก็ควานเจอรีโมทพอดี กดปิดแมร่งเลยครับ ไม่ดงไม่ดูมันแล้ว! พาลครับพาล

 

          ผมหยิบหมอนอิงบนโซฟามาไว้ตรงหัวนอน แล้วเริ่มพนมมือสวดมนต์ในใจ ผมสวดมนต์ก่อนนอนเวลาไปอยู่ต่างถิ่นเสมอครับ แม่นมสอนไว้ ความจริงแม่นมบอกว่าให้สวดทุกวัน แต่ผมดื้อเลยสวดบ้างไม่สวดบ้าง

 

          ผมสวมชุดนอนลายมิกกี้เม้าท์ครับ ในกระเป๋าเสื้อก็ยังมีไพ่ควีนอยู่ เกิดเพลิงนิลลุกขึ้นมาฆ่าผมกลางดึกจะได้ตั้งรับทัน

 

          "เราดับไฟเลยนะ" เมื่อเห็นว่าเพลิงนิลโน้มตัวลงนอนบนเตียงแล้ว ผมจึงหันไปพูดกับเขา เมื่อกี้ก็ยังอายอยู่นะครับ เลยไม่กล้าสบตาร่างสูงเท่าที่เคย เพลิงนิลหันมาปรายตามองนิดๆ ตอบรับด้วยความเงียบแบบนี้ผมจะแปลว่าอนุญาตแล้วกันนะ

 

          พรึ่บ!

 

          ไฟดับไปแล้ว..คุณเคยเป็นไหมครับ เมื่อดูหนังผีใหม่ๆ แล้วชอบเก็บมาหลอน และผมก็กำลังเป็นอยู่ด้วย!

 

          ถ้าอยู่ที่ห้อง ผมจะเอาผ้าห่มมาคลุมหัว แต่ที่นี่มันโรงพยาบาล ไม่มีผ้าห่มให้คนเฝ้าไข้อ่ะครับ แล้วกูจะทำยังไงดี ภาพยังติดตา..วันคืนที่ผีนั้นลอยมา.. อึ่ก!

 

 

          ผมหันไปมองบนเตียง เห็นเงาของเพลิงนิลนอนหันหลังให้ในความมืด ผมนอนไม่หลับ..กระสับกระส่ายมาตั้งชั่วโมงกว่าแล้ว เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของร่างสูงบ่งบอกว่าเขาคงกำลังไปเข้าเฝ้าพระอินทร์อยู่

 

          หลับสบายซะจนผมหมันไส้!

 

          ผมกำลังคิดแผนการบางอย่างขึ้นในหัว ให้นอนต่อไปแบบนี้ผมนอนไม่หลับแน่ๆ พรุ่งนี้เช้าตาผมคงจะคล้ายหมีแพนด้าซะก่อน มีหวังถูกจับไปปล่อยสวนสัตว์เชียงใหม่แหงแซะ

 

          และแล้วสวรรค์ก็เข้าข้างเมื่อสายตาของผมไปหยุดตรงที่ว่างบนเตียงพอดี เฮ้ย!นี่ผมคิดอะไร จะไปนอนเบียดกับคนป่วยได้ยังไง ถ้าแผลเพลิงนิลฉีกล่ะ?

 

          แต่เตียงห้องพิเศษนี่..กว้างมากเลยนะ นอนสองคนสบายๆ ต..แต่มันจะดีหรอฟะ

 

          หรือว่าผมจะนอนบนพื้นใกล้ๆเตียงดู เออ!เป็นความคิดที่ไม่เลว คิดได้ดังนั้นผมจึงลุกพรึ่บ แล้วอุ้มหมอนอิงขึ้นก่อนจะเดินตรงไปยังเป้าหมาย

 

          และทันทีที่ล้มตัวลงนอน หันหน้าไปทางเตียงที่เพลิงนิลนอนอยู่ด้านบน ด้านล่างของเตียงดันเป็นช่องว่าง หนังผีหลายๆเรื่องผีก็อยู่ใต้ตียงนิว่ะครับ!

 

          พรึ่บ! ผมนี่ลุกเลยครับ ไม่นอนต่อเลย แค่คิดถึงฉากผีเหล่านั้นโผล่แบร่มาจากใต้เตียง มันน่ากลัวกว่าตอนนอนโซฟาอีกนะโว้ย

 

          มือของผมขยี้หัวตัวเองไปด้วย สายตาก็มองโซฟาที มองเตียงที

 

 

          เอาว่ะ..ยอมถูกฆ่ามากกว่าโดนผีหลอกแล้วกัน! (แม้จะเคยโดนอำไปทีหนึ่ง แต่ผมไม่ชินนะครับ!)

 

          ผมค่อยๆกระดึ๊บๆไปบนเตียง ดีนะน้ำหนักตัวไม่มากเท่าไหร่ เตียงเลยไม่คอยยุบ ผมนอนริมๆเตียงพลางคิดในใจว่าพรุ่งนี้ต้องตื่นก่อนที่เพลิงนิลจะตื่นให้ได้ ไม่งั้นล่ะก็..ผมนี่ไม่อยากคิดสภาพต่อเท่าไหร่

 

          และแล้ว..ผมก็เข้าสู่ห้วงนิทรารมย์

 

 

          อะไรบางอย่างทำให้ผมสะดุ้งตื่นนิดๆ กำลังจะลุก แต่แล้วผมกลับลุกไม่ได้ หรือว่าจะถูกผีอำอีกแล้ว! แต่ผมยังกระดุกกระดิกนิ้วได้นะ  ยกขาได้ด้วย! คิดดังนั้นผมจึงมองสิ่งที่พันธนาการตัวเองอยู่ มันคือแขนหนักๆของใครสักคน

 

          แขน..?

 

          ลดหายใจอุ่นๆที่รินรดข้างแก้มทำให้ผมได้สติ ร่างกายแข็งเกร็งขึ้นทันทีที่เหลือบสายตาไปเห็นใบหน้าหล่อเหลาในระยะประชิด!

 

          ลมหายใจของผมขาดห้วง หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ ก่อนจะเต้นระรัวในเวลาต่อมา

 

          เพลิงนิลนอนกอดผมอยู่! หรือผมกำลังฝัน ตาย..ต้องตายแน่ๆถ้าหมอนี่ตื่นขึ้นมา

 

          ผมสำรวจระดับการหายใจของเขา แน่นอนว่ายังสม่ำเสมอ  เฮือก!ค่อยโล่งอกหน่อย ต่อไปก็ต้องหาทางยกแขนหนักๆนี่ออกมาเอวตัวเอง ผมจับแขนเพลิงนิลเบาๆแล้วค่อยๆยกออกสุดแรง นี่มันแขนคนแน่หรอวะ ทำไมมันหนักยังกะปูนแบบนี้ (ช่างจะเปรียบ)

 

          ในที่สุดผมก็ดิ้นหลุดจนได้ ผมลุกขึ้นนั่งแทบจะในทันที สายตาก็เหลือบไปมองแขนเจ้าปัญหาอย่างแค้นๆ

 

          อา..ความจริงอ้อมกอดเพลิงนิลดูคุ้นเคยชะมัด เหมือนในฝันตอนนั้นเลย ตอนที่ผมนอนอยู่โรงพยาบาล แต่ก่อนจะคิดอะไรไปมากกว่านั้น ผมก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติซะก่อน

 

          เพลิงนิลนอนตะแคงข้างนี่หว่า แล้วแขนที่กอดผมเมื่อกี้ก็เป็นข้างที่เชื่อมต่อกับแผลที่หัวไหล่ ผมโยกแขนเขาซะขนาดนั้นแผลไม่ฉีกแล้วหรอ!

 

          แต่ที่สำคัญ..ทำไมหมอนี่หลับลึกจัง ปกติคนบุคลิกแบบนี้ แค่อะไรโดนตัวก็ตื่นแล้ว หรือว่าเขาจะเป็นกรณียกเว้น?

 

          ผมหันสายตาไปมองหน้าเพลิงนิลนิดๆ โอเค..ยังไม่ตื่น คิดได้ดังนั้นจึงค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเขาออกเพื่อดูแผล ผ้าก๊อชยังแน่นอยู่และไม่มีรอยเลือด แสดงว่าแผลยังไม่ปริ และคงใกล้จะแห้งแล้ว เห็นดังนั้นผมก็วางใจจะติดกระดุมกลับคืน

 

          หมับ!

 

          ข้อมือของผมถูกคว้าไว้ นัยน์ตาคมสีดำประดุจมีดจ้องมองมาในความมืด ทำให้ลมหายใจผมขาดห้วงอีกครั้ง ได้ยินเสียงวิ้ง..วิ้ง ในสมอง หน้าอกข้างซ้ายก็เต้นกระหน่ำกว่าเดิม ไม่ใช้เพราะเขิน แต่เป็นตื่นเต้นและหวาดกลัวสุดขีดต่างหาก

 

           เพลิงนิล..บางทีนายก็ตื่นง่ายไปนะ โฮก!

 

          เอาล่ะ..ผมจะตายแบบไหนนะ ถูกปาดคอ ถูกปืนยิง ถูกมีดปักอก แค่คิดก็สยองขนพองเกล้าทันที!

 

          "มึงทำอะไร" มือเพลิงนิลบีบข้อมือผมแน่นขึ้น ผมเม้มปากนิดๆ แล้วกล่าวออกไป

 

          "ก็เห็นนายนอนตะแคง เรากลัวแผลเปิดก็เลย.. "

 

          "ปลดกระดุมเสื้อกู" เพลิงนิลต่อบท ผมพยักหน้านิดๆ

 

          หมอนี่จะคิดว่าผมแอบลวนลามมันเปล่าว่ะ ทำไมต้องทำหน้านิ่ง คิ้วขมวดขนาดนั้น แม้จะทำใจไม่ให้กลัวร่างสูงตรงหน้า แต่สถานการณ์แบบนี้ผมก็แอบสั่นนิดๆอย่างช่วยไม่ได้

 

          "ทีหลังอย่ามายุ่ง กูไม่ชอบให้ใครถูกตัวตอนหลับ" ผมนี่สะอึกเลยครับ

 

          "ทำเป็นรังเกียจ แต่นายก็จูบเรานี่" ปากกูนี่พาซวยจริงๆ เพลิงนิลหันขวับมามองผมทั้งตัวแล้วดึงตัวผมเข้าไปใกล้ ผมใช้มือยันแผงอกข้างที่ไกลแผลของเขาไว้ ใกล้เพลิงนิลมากๆเดี๋ยวผมจะเป็นโรคหัวใจซะก่อน

 

          "อย่าปากดี เดี๋ยวกูก็ตัดลิ้นหรอก" ตอนนี้หน้าผมคงซีดมาก เพราะเพลิงนิลไม่พูดเปล่า แต่เขาเอื้อมมือไปหยิบมีดปอกผลไม้ข้างเตียงแล้วนี่สิ รู้งี้ผมน่าจะเก็บวัตถุอันตรายให้พ้นมือเขาซะ!

 

          "โอเคๆ เรายอมแล้ว จะไม่ถูกตัวนายเด็ดขาดเวลานอน" พอใจไหม!

 

          ประโยคหลังนี่ผมไม่พูดออกไปหรอกครับ ไม่กล้าพอเพราะในมือเขายังควงมีดเล่นอยู่แล้ว

 

          อันตรายนะโว้ย ควงของมีคมเล่นแบบนั้น ถ้ามันพลาดพุ่งเข้าใส่ผมขึ้นมานี่เลือดสาดเลยนะเออ!

 

          "...." เพลิงนิลปล่อยข้อมือผม แต่ยังคงควงมีดเล่นอยู่ นัยน์ตาสีดำรันติกาลสบมองกับนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของผมอย่างไม่ลดละ ผมถอยตัวออกห่างจากเตียงเป็นวาในขณะที่ปรับใบหน้าให้เรียบสนิท

 

          ในเมื่อเพลิงนิลชอบเก๊กหน้านิ่งนัก ผมก็แค่อยากจะลองเก๊กบ้างน่ะ เขาจะได้ไม่คิดว่าผมกลัวจนเกินไป เมื่อได้สติรบรวมความกล้า ผมก็ขยับเข้าหาเตียงอีกนิด..

 

          "แล้วทำไมหมอนนี่มาอยู่บนเตียง?" สิ้นคำถามของเพลิงนิลที่กระตุกยิ้มเย็น ผมก็มองตามสายตาของเขาไปหยุดที่หมอนอิงบนหัวเตียง

 

          เชรดด! ผมหลุดจากหน้าเก๊ก เป็นหน้าเหวอทันทีทันใด! เชี่ย..ลืมเก็บหมอนครับ

 

 

....................................................................................

 

555 อยากจะขำเบนซินจริงๆ จะเก๊กหน้าให้นิ่งทั้งทีดันหลุดเก๊กซะได้ แล้วจะแก้ตัวกับเฮียเพลิงนิลยังไงล่ะเนี่ย วันนี้มาอัพให้น้า เนื่องจากอากาศแจ่มใส เกี่ยว?

 

<<รักรีดเดอร์

 

 

 

          ตอบเม้นท์ล่าสุดค่ะ

Pond         ยังไม่ถึงเวลาเบนซินร้ายเต็มรูปแบบค่า ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะค่ะ >_<

ตั้งใจรัก      เปลี่ยนเป็น "ศีลธรรม" ให้แล้วนะค่ะ ไรท์ตามใจคนอ่านอยู่แล้ว ^^

garfield      เบนซินสู้เต็มร้อยค่า ^^

SeeYou     อัพแล้วน้า>_< มาอ่านได้เลย เฮียเพลิงนิลกวักไพ่เรียกอยู่หน้านิยายจ้า (บรื้อ..สยอง)

1122          ขอบคุณค่า เราจะกระจายความสนุก (ผสมคาวเลือด?) ให้ทุกท่านอ่านบ่อยๆ ^^

Great_       อัพแล้วค่า >_<

ก้อย ลาล่า  เร่าร้อนแบบเลือดสาดใช่ไหมค่ะ อิอิ ^^

p               มาต่อแบบด่วนๆๆให้เลย อ่านให้สนุกนะเจ้าค่ะ >_<

 

 

 

 

 

 

         

 

 

          

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}