email-icon

นิยายน่ารักๆ ฟินๆ เชิญทางนี้จ้าาาา

ตอนพิเศษ หน้าที่พ่อบ้าน

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ หน้าที่พ่อบ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2561 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ หน้าที่พ่อบ้าน
แบบอักษร

**พี่เวย์

“พี่เวย์จะจ้องอะไรนักหนา” ผมกะพริบตาปริบๆ มองหมวยที่ให้นมลูก ปากเล็กๆ ที่ดูดดึงยอดอกของเธอเป็นจังหวะมีคราบขาวๆ ไหลออกมาตรงขอบปากหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข เด็กตัวเล็กๆ ที่อยู่ในอ้อมแขนของเมียผมตอนนี้คือลูกของผมเอง

มันบอกอารมณ์ไม่ถูก

“ก็ไม่เคยเห็น” ผมพูดเสียงแผ่วกลัวว่าจะขัดความสุขของลูก

“ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้”

“เขินรึไง” ผมมองหน้าแม่ของลูกที่แดงระรื่นขึ้นจากการแซวของผม ปากบางเม้มเข้าหากันมองผมตาคว่ำ

“ใครใช้ให้เล่นจ้องขนาดนั้นกันเล่า” หมวยค้อนผมอย่างน่ารัก

“แค่มองเอง ยังไม่ได้ก้มลงไปดูดกับลูกซะหน่อย” ผมมองเต้าอีกข้างของเธอแล้วกลืนน้ำลายลงคอ มีความคิดอยากจะชิมนมจากเต้าว่ามันอร่อยแค่ไหน ลูกถึงชอบดูดนัก

“บ้า อย่าแม้แต่จะคิด” แม่คุณเบี่ยงตัวหลับทันที

“กำลังคิดเลย ขอชิมหน่อยได้ไหม” ผมขยับตาม หมวยรีบจับเสื้ออีกด้านเอาไว้

“พี่เวย์ ไปไกลๆ เลยนะไปซักผ้าอ้อมให้ลูกเลย” หมวยไล่ผมเสียงเด็ดขาด และนี่เป็นอีกหน้าที่หนึ่งที่ผมต้องทำคือซักผ้าให้ลูก เมียผมอ้างเหตุผลต่างนานาว่าเธอแค่เลี้ยงลูกก็เหนื่อยแล้วเป็นสามีที่ดีต้องช่วยกันทำงานบ้าน

ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร เต็มใจช่วยอยู่แล้ว ผมเองก็ไม่อยากให้เธอเหนื่อยเกินไป

“วันเดย์ดูแม่เราสิครับใช้พ่ออีกแล้ว” ผมก้มลงไปพูดชิดแก้มลูกให้แกล้งให้ปากเสียดหน้าอกเธอเบาๆ

“พี่เวย์ ไม่ต้องมาฟ้องลูกเลยนะ แล้วเอาหน้าออกไปเลย” หมวยมองผมอย่างไม่ไว้ใจ

“นี่กะจะหวงทุกอย่างไม่ให้พี่เข้าใกล้เลยรึไง ใช่สิพี่มันหมาหัวเน่าแล้วนิ” ผมพูดหน้ามุ่ยอย่างน้อยใจ แต่หมวยนี่อ้าปากค้างเลย

“ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย” เธอรีบแกล้งตัว

“ไม่ใช่อะไร ใกล้นิดใกล้หน่อยก็ไม่ได้” บอกเลยอารมณ์ตอนนี้มาเต็ม อารมณ์แกล้งงอนเมียไงครับ ฮ่าๆ ๆ ไม่อยากให้เข้าใกล้ดีนัก

“ไม่งอนสิคะ หมวยให้นมลูกอยู่พี่ก็แกล้งกันอยู่ได้” คราวนี้เป็นหมวยที่หน้ามุ่ยบ้าง แต่ผมไม่ยอมหรอกครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้เธอเป็นฝ่ายงอนคืนเด็ดขาด

“ใครแกล้ง พูดจริง” ผมพยายามพูดหน้าตึง ไม่ยิ้ม

“พูดจริงเรื่อง” หน้ามีเครื่องหมายคำถาม

“ชิม” ผมพูดสั้นๆ แค่นี้เธอก็น่าจะเข้าใจแล้ว ไม่ได้โรคจิตนะแค่อยากรู้ รสชาติมันจะเป็นยังไง

“มาหื่นอะไรตอนนี้เนี่ย”

“ไม่ได้หื่นแค่ชิม” หื่นไหมเหรอ มีนิดหนึ่งก็ได้ ก็ตั้งแต่ที่หมวยคลอดลูกมาผมกับเธอก็ยังไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่าเลย หมอบอกเว้นสักเดือนหนึ่ง นี่ก็ครบเดือนแล้ว

“แต่..”

“หวง”

“ไม่ได้หวง อะ ก็ได้นิดเดียวนะ” ผมยิ้มกริ่มเมื่อได้ยินเมียอนุญาต

“ครับ เปิดเสื้อสิ”

“ลูกกินอยู่”

“เห็นแล้ว พ่อกับลูกคนละข้างแฟร์ดีออก ที่จริงลูกต้องขอพ่อก่อนนะ เพราะสองข้างนี้เคยเป็นของพ่อมาก่อน”

“พูดบ้าอะไรเนี่ย” หมวยตีผมเบาๆ เขินแล้วตีทุกทีเลย

“ความจริง ชิมละนะ” ผมมองน้ำนมที่หยดออกมาจากปลายยอดแล้วกลืนน้ำลาย ดูเหมือนข้างนี้จะตึงเต็มที่แล้ว ก่อนหน้านั้นก็ใหญ่อยู่แล้วพอมีลูกยิ่งใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า จะเท่าหัวผมแล้วมั้งเนี่ย

“ชิมก็ชิมจ้องอยู่นั่นแหละ” ผมกลืนน้ำลายลงคออีกเฮือกใหญ่แล้วค่อยๆ เตะลิ้นลงบนปลายยอดเมื่อโดนเร่ง แต่แค่เตะแค่นั้นคนเป็นแม่ก็สะดุ้งทันที รสชาติมันๆ หวานนิดๆ ถึงว่าลูกชอบ และไม่รอช้าผมจัดการกลืนทั้งยอดเข้าปากทันที ดูดดึงเหมือนที่ลูกทำแต่มันก็อดไม่ได้ที่จะละเลงลิ้นลงบนยอดอกของเธอ น้ำนมก็ออกมาเป็นสายทำให้ผมกลืนลงคอไปหลายอึก

“อือ พอแล้วพี่เวย์” ปากบอกว่าพอแต่มือนี่ขย้ำหัวผมไม่วาง

ผมไม่สนใจเสียงห้ามอยากดื่มด่ำรสชาตินมจากเต้าต่อ แต่เสียงครางหวานที่ดังขึ้นทำให้อารมณ์ผมขึ้นเหมือนกัน

“พอแล้ว” หมวยห้ามเสียงแหบ ผมเงยหน้าขึ้นแล้วเลียริมฝีปากตัวเองปัดป่ายเก็บคราบน้ำนมที่เลอะ

“เสียวเหรอ” ผมมองคนหายใจแรง

“ยังจะถาม” เธอส่งสายตาดุๆ ให้แล้วรีบปิดเต้าข้างที่ผมดูดเอาไว้ คิ้วผมขมวดเข้าหากัน

“ลูกดูดไม่เสียวรึไง” อันนี้ไม่ได้แกล้งโง่นะ โง่จริง

“มันเหมือนกันซะที่ไหน”

“ไม่เหมือนยังไง ปากเหมือนกัน” ผมถามเธอหน้าซื่อ

“ไม่รู้” แต่คนหน้าแดงสะบัดเสียงตอบแล้วก้มหน้า แต่ผมก็พอจะเข้าใจแล้วแหละ ลูกกับผัวมันจะเหมือนกันได้ไงเนอะ

“รสชาติไม่เลว ถึงว่าวันเดย์ชอบนัก” ผมก้มลงไปหอมแก้มลูกเบาๆ

“พอแล้ว ไปซักผ้าเลย” หมวยทำเสียงดุ

“คร๊าบ...คุณแม่ จุ๊บ สงสัยแม่เราจะค้าง รีบหลับนะครับพ่อจะได้มาต่อให้แม่หายอารมณ์เสีย” ผมก้มลงไปพูดกับลูกแล้วจุ๊บที่เนินอกเธอเบาๆ แล้วรีบยืนขึ้นก่อนจะโดนตี

“พี่เวย์ ไปเลย แกล้งกันอยู่ได้”

“ฮ่าๆ ไม่แกล้งก็ได้ แต่ถ้าลูกหลับแล้วเรียกพี่นะครับเดี๋ยวมาต่อให้” ผมหัวเราะอย่างอารมณ์ดีแล้วขยิบตาให้เธอส่งท้ายก่อนจะเดินไปหลังบ้าน ได้ยินเสียงด่าแววๆ ตามหลังยิ่งมีความสุข

หลังจากที่แต่งงานกันผมก็สร้างบ้านของตัวเองซึ่งอยู่ในบริเวณบ้านของพ่อกับแม่ ชีวิตแต่งงานของผมกับหมวยก็ไม่ได้หวือหวามาก จะมีทะเลาะกันบ้างนิดหน่อยตอนที่เธอตั้งท้องเพราะอารมณ์แปรปรวนแต่มันก็ผ่านมาได้

ผมคิดว่าตัวเองคิดไม่ผิดนะที่แต่งงาน เพื่อนบางคนถามแต่งงานเร็วไปไหมพึ่งจะเรียนจบเองยังไม่ใช้ชีวิตเลย แต่สำหรับผมมันไม่เร็วไปสักนิด อนาคตเราจะเป็นยังไงก็ไม่รู้ จะตายวันตายพรุ่งจะรู้ได้ยังไง ถ้ามีโอกาสก็ต้องรีบคว้าไว้ รีบทำในสิ่งที่อยากทำ

ผมอยากใช้ชีวิตอยู่กับคนที่ผมรักอยากทำให้ทุกวันของเรามีความสุข จนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิตแค่นี้มันไม่เร็วไปหรอก

แต่มันก็แล้วแต่ความคิดของแต่ละคน บางคนอาจจะอยากใช้ชีวิตช่วงวัยรุ่นให้มากที่สุดก่อนแต่งงาน แต่ผมไม่ใช่ไง ผมอยากครอบครองอยากสร้างครอบครัวกับหมวย

จากการแต่งงานผลพวงที่ตามมาก็คือลูก ลูกเข้ามาเติมเต็มชีวิตคู่ของเราสองคนถึงมันจะเหนื่อยหน่อยแต่ผมก็มีความสุขนะ

อยากตอนนี้ผมกำลังขยี้ผ้าอ้อมลูกอยู่ จะปั่นเครื่องก็ไม่ได้ต้องซักมืออย่างเดียว ผมได้ยินเสียงแววๆ ดังจากมาในบ้าน เหมือนหมวยคุยอยู่กับใคร

ใครมาตอนนี้นะ

“ไอ้เวย์ เอาละครับใครอยากเห็นพี่เวย์สุดหล่อของเราซักผ้าอ้อมลูกบ้าง ฮ่าๆ ๆ มันได้วะ ยิ้มหน่อยสิวะ” ผมกลอกตาไปมาทำหน้าเบื่อหน่ายใส่มัน

“มึงหยุดเลยนะ” ไอ้นัมเบอร์มันกำลังถ่ายวิดีโอผมอยู่น่ะสิ แล้วเหมือนมันจะไม่ได้มาคนเดียว

“เก็บไว้ให้ลูกดูไงมึง ลูกจะได้รู้ว่ามึงเป็นพ่อที่ดีขนาดไหน” มันยังเล่นไม่หยุด เดินวนไปวนมาเก็บภาพผมทุกมุม

“พ่อบ้านที่ดีจริงวุย” ไอ้เอสเดินมาอีกคน

“พวกมึงสองตัวมาทำไม” ผมบิดผ้าใส่ตะกร้าเมื่อล้างน้ำเสร็จ แช่น้ำยาปรับน้ำนุ่มซะหน่อย

“มาเยี่ยมหลานสิครับ ไม่ใช่แค่กูนะเพื่อนเมียมึงก็มา” ผมลุกขึ้นหลังจากที่นำผ้าแช่น้ำยาปรับผ้านุ่มเสร็จ แช่ทิ้งไว้สักพักแล้วกันค่อยกลับมาตาก

“เลิกถ่ายได้แล้วไอ้สัส” ผมปัดโทรศัพท์มันลง มันก็ยอมทำตาม

“กูจะเอาลงไอจี เก็บไว้เป็นที่ระลึกและให้สาวๆ ที่เคยกรี๊ดมึงเข้ามาดูพี่เวย์สุดหล่อ ฮ่าๆ” มันร่ายบ้าอะไรของมัน

“ไร้สาระ”

ผมเดินเข้าไปในบ้านก็เจอกับเพื่อนของหมวยครบทีม

“หวัดดีครับพี่ ได้ข่าวว่าได้ซักผ้าอ้อมลูกเหรอครับ” แม้แต่พวกมันนี้ยังกล้าล้อผม นี่ความเกรงใจความกลัวที่มันเคยมีให้กับผมนี่ไม่เหลือแล้วใช่ไหม

“เออ” ผมกระแทกเสียงใส่อย่างอารมณ์เสีย นั่งลงข้างๆ หมวย ลูกผมหลับแล้ว

“พี่เวย์ทำดีแล้วค่ะ กี้ยกนิ้วให้” กีกี้เพื่อนของหมวยชมผม

“กูลงเรียบร้อย แคปชั่นโดนมาก พี่เวย์จอมขยี้ #ผ้าอ้อมลูก ฮ่าๆ” ดูเหมือนพวกมันจะมีความสุขกันซะจริงที่ได้แกล้งผม แม้แต่เมียผมก็ยังหัวเราะไปกับพวกมันด้วย

“ลูกกูนอนอยู่อย่าเสียงดัง” ผมพูดขึ้นเสียงเรียบ พวกมันก็หุบปากฉับทันที

“ไหนของขวัญรับขวัญหลานเอามาเลย ถ้าให้น้อยไม่ต้องมาเหยียบบ้านกูอีก” ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ได้เวลาเอาคืนพวกมันแล้ว ล้อเรียนผมดีนักพ่อจะเอาให้หนัก

“ไรวะ มึงเห็นมิตรภาพของเพื่อนน้อยกว่าเงินรึไง”

“มิตรอย่างพวกมึงมีไว้ก็หนวกหูเอาเงินไว้ให้ลูกกูดีกว่า”

“ไอ้เวร” พวกมันมองผมอย่างเอือมๆ

“ไม่ต้องพูดมาก เอามาเลย” ผมยังทวงพวกมันต่อ

“เออๆ ๆ นี่ของกูทองห้าบาทพอไหม” ไอ้นัมเบอร์มันหยิบสร้อยทองออกมาจากถุงแล้ววางข้างๆ ลูกผม

“ไม่พอ” มันทำหน้าเหวอ

“ไอ้หน้าเลือด มึงจะเอาลูกมาขูดเลือดขูดเนื้อกับกูรึไง”

“เงินสดในกระเป๋ามึงมีเท่าไหร่เอามาให้หมด”

มันรีบตะคุบกระเป๋าตัวเองทันที ไม่ใช่แค่ไอ้นัมเบอร์แต่รวมถึงได้เอสด้วย

“มึงด้วย”

“ไม่เอา” มันร้องโอดโอย

“กูจะเอา” ผมทำหน้าจริงจัง พวกมันสองคนสองเป็นประเภทที่พกเงินสดติดตัวไม่ต่ำกว่าห้าพัน

“มึงมันไอ้หน้าเลือด” ผมยักไหล่ให้มัน

“กูให้ก็ได้แต่มีข้อแม้”

“อะไร”

“มึงก็ให้ลูกมึงเรียกพวกกูว่าพี่” ไอ้นัมเบอร์มันบอก ไอ้เอสก็พยักหน้าเห็นด้วย

“นั่นมันแล้วแต่ความสามารถของมึง”

“ได้เลย วันเดย์น้องรัก วันนี้น้องเอาเงินพี่ไปหมดกระเป๋าเลยนะ โตขึ้นมาต้องขอเงินพ่อมาเลี้ยงเหล้าพี่นะ” ดูมันพูดกับลูกผม

“มึงอ่ะ” ผมหันไปถามไอ้เอส

“กูไม่ได้เตรียมอะไรมา แต่กูจะให้เงินสดหมดกระเป๋าตามที่มึงบอก” มันมองผมด้วยสีหน้าหวาดๆ ผมทำท่าครุ่นคิด

“แล้วนั้นกระเป๋าอะไร”

“ก็เอกสารกูไง กูพึ่งเข้าบริษัทมา”

“มีเช็ดเงินสดใหม่”

“มี” พอมันตอบเสร็จมันก็รีบเอามือตะคุบปากตัวเองอย่างไว ผมได้แต่หัวเราะได้ลำคอเบาๆ

“มึงพลาดแล้วเอส ฮ่าๆ ๆ กูรอดแล้วโว้ย” ไอ้นัมเบอร์มันร้องดีใจ

“หมวยอยากได้รถสักคันให้ลูกไหม” ผมหันไปถามหมวยที่นั่งมองผมกับเพื่อนคุยกับ

“รถอะไรคะ รถเด็กหน่ะเหรอคะ”

“เอามาทำไมรถเด็ก ปอเช่สักคันเป็นไง”

“โนๆ ไอ้เวร ลูกมึงยังไม่โตเอาไปทำไมวะ” ได้เอสรีบลนลานพูด

“ไปเอาเช็คในกระเป๋ามึงมา”

“ไม่” มันปฏิเสธเสียงแข็ง

“มึงกล้าไม่ให้กูเหรอ” ที่ผมขอพวกมันนี่มันแค่เล็กน้อยเท่านั้น พวกมันรวยจะตายขอแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก อีกอย่างทุกคนมีงานทำหมดแล้ว

อีกอย่างพวกมันไม่มีทางปฏิเสธผมได้เพราะผมมีความลับของพวกมันอยู่

“ทำไมกูจะไม่กล้า”

“แน่ใจ”

“แน่” ผมยิ้มกริ่ม หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดไล่หาเบอร์โทรที่โทรเข้ามาหาผมนานๆ ครั้ง พอเจอผมก็ชูหน้าจอให้มันดู

“มึงจะทำอะไร” มันเริ่มมองผมด้วยสีหน้าไม่ไว้วางใจ

“มึงเลือกรูปหน่อยสิ รูปไหนดี” แล้วก็หารูปที่ผมถ่ายไว้

“ไอ้เวร มึงเวรจริงๆ หยุดเลยนะเว้ย มึงจะถ่ายไว้ทำซากอะไรวะ” มันเริ่มทำหน้าเหมือนจะตาย

“ก็ถ่ายไว้ต่อรองกับมึงเรื่องนี้ไง”

“กูจะบ้าตาย” มันโอดครวญ

“รูปอะไรคะ” หมวยก็อยากรู้ด้วยผมเลยเอาให้เธอดู

“พี่เอสมีผู้หญิงคนอื่นเหรอคะ หมวยจะบอกน้องอ้อ” เมียผมนี่ก็รู้หน้าที่ดีจริง แล้วน้องอ้อที่พูดถึงนี่ก็คือแฟนมัน ไอ้เอสมันมีแฟนมาได้สักพักแล้วล่ะ แล้วคนนี้ก็ดูเหมือนจะจริงจังด้วยเพราะมันตามเขาต้อยๆ แต่นิสัยเที่ยวก็ยังไม่ยอมหยุด มันให้เหตุผลว่าจะค่อยๆ หยุดเอง

“โอ๊ย ทั้งผัวทั้งเมีย”

“เอาไง กูมีไลน์เขาด้วยนะเว้ย”

“โอเค” มันเดินปึงบังไปที่กระเป๋าเอกสาร กระชากซิบกระเป๋าแรงๆ แล้วหยิบเช็ดออกมา

“กูไม่น่าเอากระเป๋าลงมาด้วยเลย” มันบ่นเบาๆ

“เอาไป ถึงทีกูบ้างกูจะเอาคืนให้หนัก” ผมรับเช็คมาด้วยความพอใจ แล้วกรอกเลขศูนย์ลงไป ไม่เอารถให้ลูกก็ได้สงสารมัน เอาแค่พอกรุบกริบ

“ขอบใจ เซ็นด้วย” ผมได้ยินเสียงมันถอนหายใจตอนรับไปเซ็น

“ดีที่มึงยังมีความเป็นคนอยู่บ้าง ถ้าอยากได้รถกูจะบอกป๋ากูให้ รับขวัญลูกมึงท่านคงยอมให้”

“ให้ไว” ผมยิ้มรับ

“แล้วพวกกูต้องโดนด้วยไหมวะ” เพื่อนของหมวยพูดขึ้นบ้าง ผมมองหน้าเธอ อันนี้มันก็แล้วแต่เธอ เพื่อนเธอนิ

“แล้วแต่พวกมึงเถอะ กูยังไงก็ได้”

“มึงดูเมียมึงไว้นะไอ้เวย์ เพื่อนกันมันต้องแบบนี้” ไอ้นัมเบอร์พูด

“กูว่าไม่ต่างกันหรอก เมื่อกี้ยังจะฟ้องแฟนกูอยู่เลย” ไอ้เอสยังหน้าบึ้งไม่หาย

“ฮ่าๆ หมวยก็มองอยู่ว่าเพื่อนจะให้อะไร”

“มึงกำลังบีบพวกกูทางอ้อมใช่ไหม” กีกี้ว่า

“เปล๊า...เลย”

หลังจากนั้นพวกมันก็คุยเล่นอีกสักพักก็พากันกลับ สรุปแล้ววันนี้ลูกผมได้ของรับขวัญหลายแสน

“ได้แกล้งเพื่อนแล้วอารมณ์ดีจังนะคะ”

“นิดหน่อยใครบอกให้พวกมันกวนตีน แต่แค่นี้ขนหน้าแข้งพวกมันไม่ร่วงหรอก ดีซะอีกเราจะได้เก็บไว้เป็นทุกการศึกษาลูก” ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ถึงจะมีเงินอยู่แล้ว แต่การเก็บออมมันก็เป็นประโยชน์ในอนาคตไม่ใช่เหรอ

“ค่ะ ดีก็ดี”

“ดีมากเชื่อฟังผัว”

“โอ๊ยเจ็บนะพี่เวย์” ผมหยิกแก้มเธอทำให้คนตัวเล็กร้องโอดครวญ

“เรามาทำสิ่งที่มันค้างๆ อยู่ต่อดีไหม” ผมก้มหน้าลงไปถามหมวย

“ทำอะไรคะ” เธอถามผมหน้าซื่อ

“ก็....” ผมเว้นช่วงให้เธอคิด

“อ่อ พี่เวย์ตากผ้ารึยัง”

“เชี้ย” ผมเกือบตกโซฟา ใช่ผมยังไม่ตากผ้านี่น่า

“ไปเลย ไปตากผ้า”

“คร๊าบ” ผมเดินมาหลังบ้านอย่างเซ็งๆ นี่แหละน๊าชีวิตครอบครัว มีลูกแล้วเวลาสวีทกับเมียก็น้อยลง แต่มันก็ทำให้ผมมีความสุขนะ**

​มาแล้วจ้า ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาตั้งแต่ต้น ขอบคุณทุกคนที่ชอบหมวยและเวย์  ฝากติดตามเรื่องอื่นๆของไรท์ด้วยน๊าาา

ปล1.ตอนแรกว่าจะเปิดเร่ื่องของเต้อิง คงต้องขอพักไว้ก่อน แต่ไม่เทแน่นอนจ้า รออะไรเข้าที่ก่อนจะมาลงให้อ่าน

ตอนนี้ก็ได้อ่านเรื่อง นางบำเรอเติมใจ  ก่อนน๊าาากำลังเข้มข้น

ปล2.ใครซื้อพี่เวย์เป็นชุดมีส่วนลดให้เด้อ  นิยายไรท์ทุกเรื่องมีส่วนลดนะจ๊ะ ซื้อเป็นชุดคุ้มสุด

ความคิดเห็น