ลัลน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 เหตุเกิดเพราะอยากสวย [50%]

ชื่อตอน : บทที่ 2 เหตุเกิดเพราะอยากสวย [50%]

คำค้น : ตามจีบ, แอบรัก, โรแมนติก, หวาน, น่ารัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 114

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2561 01:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 เหตุเกิดเพราะอยากสวย [50%]
แบบอักษร

บทที่ 2

เหตุเกิดเพราะอยากสวย



“ไอ้ลีมันทำอะไรพี่ลักษมณ์มากกว่าหอมแก้มหรือเปล่าคะ”

เป็นคำถามที่ทำให้ลักษมณ์อึ้ง เขากลัวแทบแย่ว่าจะถูกกล่าวหาว่าทำอะไรมิดีมิร้ายผู้หญิง ไหงเป็นงี้ แต่ที่ชญาภรณ์ถามแบบนี้หมายความว่ายังไง...หรือมุกดาวลีทำแบบนี้ (อาจจะมากกว่านี้) กับผู้ชายทุกคน

“เวลาไอ้ลีมันเมามันจะชอบแสดงความรักเพื่อนน่ะค่ะพี่ลักษมณ์ โชคดีที่พวกเรารู้ว่ามันชอบผู้ชาย แต่มันไม่ทำแบบนี้กับผู้ชายหรอกนะคะ เพราะเราไม่เคยปล่อยให้ผู้ชายเข้าใกล้มันเลยสักครั้งถ้ามันเมา” ชญาภรณ์อธิบาย

“อ๋อ”

ลักษมณ์ยิ้มแห้งๆ รู้สึกโล่งอกไปเลย

“น้องลีไม่ได้ทำอะไรพี่มากกว่านี้หรอก” ทั้งที่ก็อยากจะให้ทำอยู่เหมือนกัน

“ทิชชูหน่อยไหมคะ แก้มมีแต่รอยจูบ” ชญาภรณ์กลั้นขำจนหน้าแดง

“ก็ดี”

ลักษมณ์ยิ้มเขินพลางหยิบทิชชูบนโต๊ะขึ้นมาแต่ไม่ได้เช็ดทันที เขาขอตัวกลับ ขณะเดินออกมานอกบ้านและมั่นใจแล้วว่าชญาภรณ์จะไม่ตามมาเห็นจึงทาบทิชชูแผ่นนั้นกับรอยลิปสติกบนแก้มอย่างเบามือ มองรอยสีแดงรูปปากกระจับนั่นด้วยสายตาเพ้อฝัน

อดไม่ได้ที่จะฝากจุมพิตลงไปกับรอยนั้น


---------


เอกสารที่กองตรงหน้าเป็นอะไรที่น่าเบื่อ ลักษมณ์จะหน้าตึงเคร่งเครียดทุกครั้งที่เข้าออฟฟิศมาสะสางงานการที่คั่งค้าง แต่ไม่ใช่วันนี้ เพราะตั้งแต่เช้าชายหนุ่มยิ้มไม่หุบ ทักทายตั้งแต่ยามหน้าประตู ยันแม่บ้านในห้องน้ำ ทำให้วันนี้สำนักงานดูมีชีวิตชีวาอย่างประหลาด

ซึ่งกรรณารู้ว่าเพราะอะไร

“ได้ข่าวว่าเมื่อคืนไอ้ลีมันสร้างวีรกรรมเด็ดเอาไว้หรือคะ”

กรรณาเดินเข้ามาในห้องทำงานของพี่ชาย ชญาภรณ์เล่าให้ฟังหมดแล้ว

“อย่าไปพูดที่ไหนนะ เดี๋ยวน้องลีเสียหาย”

ลักษมณ์ไม่แปลกใจเลยที่น้องสาวจะรู้เรื่องเพราะสาวๆ กลุ่มนี้มีอะไรก็จะพูดคุยกันตลอด แต่ที่เขาห่วงคือชื่อเสียงของมุกดาวลีมากกว่า

“พวกเรารู้ค่า”

คนเป็นน้องเท้ามือทั้งสองข้างลงกับโต๊ะทำงานแล้วจ้องเข้าไปในดวงตาของพี่ชาย

“นี่ใช่ป่ะสาเหตุที่ทำให้เฮียยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แบบนี้”

“อะไร เฮียก็เป็นของเฮียแบบนี้ทุกวัน” ลักษมณ์ทำไก๋

“อย่ามา”

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูเป็นเหมือนเสียงระฆังช่วยชีวิตลักษมณ์ แต่ไม่รู่เสียแล้วว่านั่นแหละที่จะตอกย้ำสถานการณ์ในตอนนี้ให้ชัดเจนขึ้นไปอีก

“โลชันที่คุณลักษมณ์สั่งให้ดิฉันไปซื้อได้แล้วค่ะ”

เลขานุการสาวใหญ่วัยสี่สิบวางถุงลงบนโต๊ะของผู้บริหาร กรรณามือไวรีบหยิบออกมาดู

“นี่มันยี่ห้อที่ยัยลีใช้นี่ แหมๆ เจอกันวันเดียวถึงกับซื้อโลชงโลชัน ทีกับน้องกับนุ่งละ งกซะไม่มี” แกล้งพูดไปงั้น แต่ความจริงก็ดีใจที่พี่ชายเดินหน้าเต็มกำลัง

“ไปง้องแง้งไกลๆ ไป”

ลักษมณ์พูดอย่างไม่จริงจังนัก คนเป็นน้องสาวหัวเราะพลางใส่โลชันกลับเข้าที่แล้วส่งให้พี่ชาย

“เจ้าข้าเอ๊ย! พี่ชายอิฉันจะสละโสดแล้วจ้า”

“เตรียมขันหมากเอาไว้ได้เลย คนนี้จริงจัง”

ร่างสูงลุกขึ้นยืนกอดอกแล้วพูดด้วยความมั่นอกมั่นใจ ก่อนจะคว้าถุงครีมแล้วเดินออกไปด้วยหัวใจที่พองโต

มุกดาวลีจะต้องรับผิดชอบที่หอมแก้มเขาเมื่อคืน


---------


หนักหัวชะมัด!

น่ารำคาญจริงๆ กับอาการแฮงก์เหล้าแบบนี้ เมื่อคืนกลับบ้านมาได้ยังไงก็ไม่รู้ จำได้ว่าไวน์งานเลี้ยงอร่อยมากจนหยุดกินไม่ได้

ในเช้านี้มุกดาวลีเลยแทบจะคลานไปเข้าห้องน้ำเพราะลุกเดินเมื่อไหร่ก็แทบจะล้มตึงเมื่อนั้น พอได้อาบน้ำแล้วก็ดีขึ้น แต่ก็ยังเดินเร็วไม่ได้เดี๋ยวโลกมันจะกลับหัว อ้วกอาจจะพุ่งไม่รู้ตัว ของกินร้อนๆ อาจจะช่วยได้

เธอเดินลงมาเข้าครัว คิดถึงแม่ใจแทบขาด เพราะถ้าอยู่บ้านตอนนี้คงได้กินกับข้าวอร่อยๆ นี่แค่คิดว่าจะต้องทำเองก็อยากตัดกระเพาะออก จะให้เดินออกไปซื้อคงแล้วใหญ่

สุดท้ายก็ได้กาแฟแก้วนึงกินกับปาท่องโก๋แข็งโปกที่ซื้อมาแช่ตู้ไว้เมื่อสองวันก่อน โถ่ ชีวิต! อดคิดถึงคำพูดของพ่อไม่ได้เลย

‘ขี้เกียจแบบนี้ถ้ามีผัวขึ้นมาแม่ผัวเอ็งจะไล่ถีบเอาสักวัน’

แล้วไงใครแคร์ อยากบอกพ่อแบบนี้ตั้งนานแล้วแต่กลัวโดนถีบ เธอวางแผนเอาไว้แล้วว่าจะโสดตลอดชีวิต ฉะนั้นตัดปัญหาเรื่องแม่ผัวลูกสะใภ้ไปได้เลย

ขณะนั้นสายตาเหลือบไปเห็นชวดเบบี้ออยที่วางอยู่บนโต๊ะ

ของใคร!? ของเธอใช้หมดแล้วนี่นา

วื้ด.... มือถือสั่นเพราะการแจ้งเตือนจากกลุ่มไลน์


กรรณ*’ นี่ : ตื่นยังเจ๊ลี*

เจ๊ใหญ่ไฟมอด : ตื่นแล้ว ทรมานฉิบ!

ส้มยักษ์ : เมื่อคืนคุณมึงตกน้ำนะคะ จำได้ไหม

มุกดาวลีนิ่วหน้า เธอตกน้ำด้วยเหรอ ให้ตายเถอะ เรื้อนขนาดนั้นเชียว แล้วนี่เธอเป็นภารนะใครบ้างล่ะเนี่ย

เจ๊ใหญ่ไฟมอด : เมื่อคืนหนักเลยเหรอวะ โทดทีนะเว้ย

กรรณ*’ นี่ : แกไม่ได้เป็นภาระพวกฉันหรอก*

ไม่ได้เป็นภาระพวกมันแล้วเป็นภาระใคร เธอคงขี่พรมกลับมาบ้านได้สินะ บ้า! มุกดาวลีคิดในใจก่อนที่จะได้เห็นข้อความจากชญาภรณ์


ฟ้ามุ่ย : ภาระตรูกับพี่ลักษมณ์ว้อย

พี่ลักษมณ์อย่างนั้นหรือ! มุกดาวลีทวนคำ รู่ม่านตาเปิดโพลงยิ่งกว่าดูหนังผี พี่ลักษมณ์ที่ว่าใช่คนเดียวกับพี่ลักษมณ์พี่ชายกรรณาหรือเปล่า โอย...แสดงว่าเธอเรื้อนใส่เขาด้วยสินะ ให้ตายเถอะ รู้จักกรรณามาตั้งนานไม่เคยเจอพี่เขาเลยสักครั้ง พอเจอครั้งแรกก็เป็นเรื่องเลย

แต่คิดว่าพี่ลักษมณ์คงไม่จำเธอหรอก อีกเดี๋ยวเขาก็ลืม


ฟ้ามุ่ย : มึงจำได้ไหมว่ามึงทำอะไรพี่เขา

เจ๊ใหญ่ไฟมอด : ตรูทำอะไร (ถามไปหัวใจก็โคตรเต้นแรง)

ฟ้ามุ่ย : คุณมึงหอมแก้มพี่เขา กรูห้ามไม่ทัน

นิศาจากยานแม่ : ผ่าง!!!

มุกดาวลีทำโทรศัพท์หลุดมือพร้อมๆ กับหัวใจที่วิ่งไปอยู่ปลายเท้า เมื่อคืนเธอทำแบบนั้นจริงๆ หรือ ไม่น่าเชื่อ อำกันเล่นหรือเปล่า ขณะนั้นก็ตาลีตาเหลือหยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์กลับไปด้วยหัวใจสั่นระรัว


เจ๊ใหญ่ขาโหด : อย่าอำกันดิ

กรรณ*’ นี่ : ไอ้ฟ้ามันไม่ได้อำ*

ไม่ได้อำ! คำยืนยันนี้เป็นเหมือนเท้าขนาดใหญ่ที่กระทืบให้เธอจมลงไปในรอยแยกของแผ่นดินอะไรทำนองนั้น เธอได้เรื่องแล้ว! และไม่ใช่เรื่องเล็กซะด้วย


เจ๊ใหญ่ไฟมอด : กลับยานแม่ทันป่ะวะ

กรรณ’ นี่ : เตรียมรับของขวัญจากฉันได้เลยนะคะคุณเพื่อน

********************

เตรียมตัวเลยจ้านุ้งลี เจอดีแน่นอน คิคิ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น