ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 55 (END)..... [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 55 (END)..... [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 170.7k

ความคิดเห็น : 1k

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ย. 2561 18:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 55 (END)..... [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 55 (END)

Author :   (ยอนิม)



แล้วก็จริงอย่างที่เดย์พูด แซลมอนงอแงใส่เดย์ทันที เมื่อเดย์รับสายไปคุยด้วย

(“ทำไมน้าเดย์ ไม่ปกป้องน้าอิฐล่ะครับ”) เสียงแซลมอนที่ดังออกมาให้ได้ยิน ทำให้อิฐยิ้มขำนิดๆ


“น้าก็ปกป้องแล้วไง ก็พากลับมาได้แล้ว” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้นึกหงุดหงิดหลานที่มางอแงใส่เขาแต่อย่างไร


(“แต่น้าอิฐโดนยิง น้าอิฐเจ็บตัวด้วย”) แซลมอนบอกออกมาอีก ด้วยสีหน้ายุ่งๆ เดย์มองหน้าหลานแล้วนึกขำในใจ


“น้าขอโทษครับ เราก็โตเร็วๆสิ จะได้มาช่วยน้าปกป้องน้าอิฐ อ่อ แล้วที่ให้ไปเรียนน่ะ เป็นไงบ้าง” เดย์เปลี่ยนเรื่องทันที


(“ก็เรียนอยู่ครับ”) แซลมอนตอบกลับ เดย์ก็พยักหน้ารับ


“ตั้งใจเรียน กลับมาเที่ยวไทย มาทดสอบฝีมือกันหน่อย” เดย์พูดพร้อมกับยกยิ้ม


“นี่ให้หลานไปเรียนอะไร” กมลถามขึ้นอย่างสงสัย


“ให้ไปเรียนศิลปะป้องกันตัวครับ ล่าสุดเค้าอยากเรียนมวยไทย” เดย์หันไปตอบกมล กมลยกยิ้มนิดๆ


“ทำไม จะให้สืบทอดเดย์รุ่นต่อไปรึไง” คมแกล้งถามขึ้นมาอย่างขำๆ


“ไม่เอาหรอก โหดแบบเดย์เนี่ยนะ คิดแล้วก็ขนลุก” อิฐรีบพูดห้ามความคิดนี้ออกมาทันที


“ขนลุกเพราะกลัวว่าหลานจะคอยมาตามคุมมึงอีกคนน่ะเหรอวะ” เกียร์แซวขึ้นมาบ้าง


“เออน่ะสิ มึงไม่รู้อะไร ขนาดตัวแค่นี้ ยังหวงกูแทนเดย์มาแล้วเลย” อิฐบอกออกมาให้เพื่อนๆฟัง


“ความคิดพี่คมก็ดีเหมือนกันนะ ว่าไงแซลมอน อยากเรียนการต่อสู้ เพื่อเอาไว้มาคุมน้าอิฐไม่ให้ไปซนที่ไหนมั้ย” เดย์หันไปถามแซลมอนในหน้าจอมือถือ เด็กน้อยหรี่ตานิดๆ ทำท่าคิดเหมือนกับผู้ใหญ่ เดย์ก็หันกล้องไปให้อิฐดูหน้าหลานด้วย


(“ดีเหมือนกันครับ น้าเดย์ว่าแซลควรไปเรียนอะไรต่อดีครับ”) แซลมอนปรึกษาเดย์ทันที เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนได้เป็นอย่างดี


“แซลมอน อย่าไปฟังน้าเดย์มากสิ เรียนแค่นั้นพอ โตขึ้นค่อยว่ากันอีกที” อิฐรีบค้านความคิดหลาน แซลมอนทำหน้ายุ่งใส่อิฐเมื่อได้ยิน


(“แต่แซลอยากเรียนนี่ครับ แซลจะได้ปกป้องน้าอิฐ น้าเดย์จะได้พักบ้าง น้าเดย์เหนื่อยเวลาน้าอิฐดื้อ”) แซลมอนพูดออกมาเป็นชุด


“ฮ่าๆ ขนาดหลานยังรู้เลยมึง” นิคพูดออกมาอย่างขำๆ


“จื้อ น้าอิจื้อ” น้องกันต์พูดตามแซลมอนออกมา ทำให้อิฐยิ้มขำ


“น้าไม่ได้ดื้อสักหน่อย” อิฐพูดขึ้นก่อนจะก้มไปฟัดพุงของน้องกันต์อย่างมันเขี้ยว น้องกันต์ก็หัวเราะคิกคัก


“อิฐ อย่าทำหลานแรง เดี๋ยวหลานก็อ้วกหรอก” เดย์ปรามออกมา อิฐเลยหยุดฟัดพุงเด็กน้อย


“ไงแซลมอน อิจฉาน้องมั้ย น้องได้อยู่กับน้าอิฐด้วย” นิคแกล้งถามขึ้นมา แซ,มอนทำปากยู่ใส่ทันที


“พูดแบบนี้เดี๋ยวได้ร้อง” นีลว่านิคไม่จริงจังนัก


(“น้านีลตีน้านิคเลย ชอบพูดให้แซลเสียใจ”) แซลมอนฟ้องออกมาทันที นีลก็หัวเราะขำ


“เดี๋ยวน้าตีให้ จะตีให้ร้องทั้งคืนเลย” นีลพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้านิคด้วยสายตาแพรวพราว


“ใช้มือล่างตีนะ ไม่งั้นกูไม่ร้อง ตีหลายๆทีละกัน รออยู่” นิคพูดออกมาอย่างกำกวม ซึ่งทุกคน รู้ดีว่านิคหมายถึงอะไร ยกเว้นอยู่ 1 คน ใบบุญหันไปหาคม แล้วกระซิบถามบางอย่าง ก่อนที่คมจะหัวเราะขำออกมา ทำให้ทุกคนหันไปมองคมเป็นตาเดียว ส่วนใบบุญหน้าขึ้นสีนิดๆ เมื่อเห็นว่าทุกคนหันมามอง


“อะไรเหรอครับพี่คม” ไนท์ถามขึ้นด้วยความอยากรู้


“ใบบุญถามว่า นิคหมายถึงเท้าเหรอ ที่บอกว่ามือล่างน่ะ” คมบอกออกมายิ้มๆ ก่อนจะดึงเด็กน้อยของเขาเข้ามากอดเอาไว้ ให้ใบบุญซุกอกแก้เขิน


“โอ๊ย ลืมไปว่ามีเด็กน้อยอยู่ด้วย” นิคพูดขึ้นอย่างขำๆ เดย์ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะหันไปคุยกับแซลมอนต่อ อิฐก็ไปคุยด้วย แซลมอนมีกำชับเดย์เรื่องให้ดูแลอิฐดีๆ แล้วบอกให้อิฐดูแลตัวเองดีๆด้วยเหมือนกัน ก่อนที่จะต้องวางสาย เนื่องจากจะต้องไปเรียนแล้ว แซลมอนโบกมือลาทุกคน และสายก็ตัดไป


“คิดถึงแซลมอน พอได้คุยแบบนี้ก็ยิ่งคิดถึง” อิฐบ่นออกมาเล็กน้อย ขณะนั่งอยู่ข้างๆเดย์บนเก้าอี้ เพราะลุกไปนั่งด้วยตอนที่คุยกับแซลมอนตอนท้าย น้องกันต์ก็วิ่งเข้ามาคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง


“นี่พี่กำลังคิดว่า ถ้าทุกคนแยกย้ายกันกลับ น้องกันต์จะยอมกลับไปนอนรึเปล่า” จันพูดขึ้นยิ้มๆ


“งั้นเดี๋ยวกล่อมให้หลับที่บ้านผมก่อนก็ได้ครับ แล้วค่อยอุ้มไปบ้านพี่จัน” อิฐบอกออกมา


“งั้นปล่อยให้วิ่งเล่นจนเหนื่อยก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที” จันบอกกลับ ทุกคนก็นั่งคุยนั่งดื่มด้วยกันจนเริ่มดึก จันหลอกล่อน้องกันต์ว่าให้ไปอาบน้ำที่บ้านก่อน แล้วค่อยมาหาน้าอิฐ น้องกันต์ก็ยอมไปโดยดี ก่อนจะโดนจันกล่อมให้ดูดนมหลังจากอาบน้ำเสร็จ ไม่นานเด็กน้อยก็หลับไปตามระเบียบ อิฐเดินไปดูเห็นว่าน้องกันต์หลับแล้ว เลยให้จันพักผ่อนไปด้วยเลย  ส่วนคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันกลับ ยกเว้นเกียร์กับไนท์ ที่จะนอนค้างที่นี่ ส่วนนันก็จะกลับไปดูสนามต่อ


“พรุ่งนี้พี่อิฐไปเอาหมาตอนไหน” ไนท์ถามขึ้นเมื่อเก็บของเข้าบ้านเรียบร้อยแล้ว


“เห็นเดย์บอกว่าจะไปเอาช่วงเย็น” อิฐตอบกลับ


“แล้วตอนเช้าพี่เดย์จะไปไหนก่อนรึเปล่าครับ” ไนท์หันไปถามเดย์ที่กำลังจะปิดประตูบ้านบ้าง


“ว่าจะพาอิฐไปหาป๊ากับม๊าก่อน  แล้วว่าจะพาไปเดินหาซื้อของใช้สำหรับหมาด้วย” เดย์พูดขึ้น ทำให้อิฐตาลุกวาวด้วยความดีใจ


“พี่อิฐจะซื้ออะไรบ้างครับ เอาบ้านหมาด้วยมั้ย” ไนท์ถามด้วยความตื่นเต้นเหมือนกัน กลายเป็นว่าอิฐกับไนท์ยังไม่นอน นั่งเปิดดูเวปขายของสัตว์เลี้ยง ว่ามีอะไรที่น่าสนใจบ้าง แล้วพรุ่งนี้ค่อยซื้อทีเดียว เดย์ให้ขึ้นไปนั่งดูบนห้อง ไนท์เลยให้เกียร์ไปอาบน้ำก่อน ส่วนตัวเองก็มานอนเล่นที่ห้องพี่ชาย แล้วคุยกับอิฐไปด้วย


“เดี๋ยวต้องสอนมันเข้ากระบะฉี่ด้วย ที่เป็นห้องน้ำหมาอ่ะ จดไว้ด้วยดีกว่า” อิฐจดรายการที่จะซื้อใส่กระดาษด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะหันมาหาเดย์

“เดย์ มึงจำกัดงบมั้ยวะ” อิฐถามเมื่อนึกได้


“อยากได้อะไร จดไว้ แล้วเอามาให้กูดู ถ้าอะไรไม่จำเป็นก็จะไม่ซื้อ” เดย์บอกกลับ ขณะจะเตรียมตัวอาบน้ำ


“งั้นถ้ากูจดไป 20 อย่าง แล้วมันจำเป็นหมดเลย มึงก็จะซื้อใช่มั้ย” อิฐถามยิ้มๆ เดย์ยกยิ้มมุมปากกับความคิดของคนรัก


“มึงก็มาพรีเซนส์ให้ดีละกัน ว่าแต่ละอย่างมันจำเป็นยังไง” เดย์พูดส่งท้าย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ ปล่อยให้อิฐกับไนท์คุยกันไป สักพักเกียร์ก็เข้ามาสมทบด้วย จนเวลาผ่านไปสักพักใหญ่ๆ เดย์ก็ให้ไนท์ไปอาบน้ำนอน ส่วนอิฐก็ถูกไล่ให้ไปอาบน้ำเช่นเดียวกัน เดย์หยิบรายการที่อิฐจดมาดู ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย เพราะอิฐมีจดรายการกรรไกรตัดซอยขนสุนัขด้วย  เขาจึงเอาปากกาขีดออก แล้วนั่งดูไปเรื่อยๆ จนอิฐออกมาจากห้องน้ำ และแต่งตัวจนเสร็จเรียบร้อย จึงกระโดดขึ้นเตียงมานั่งข้างๆเดย์


“ตัดกรรไกรออกทำไมวะ” อิฐถามอย่างสงสัย


“แล้วมึงจะเอามาทำไม” เดย์ถามกลับไป


“ก็แบบ มึงเป็นช่างตัดผมไง เผื่อมึงอยากลองตัดขนหมาบ้าง” อิฐพูดขึ้นอย่างขำๆ เดย์ก็หัวเราะขำในลำคอเบาๆ ก่อนจะนั่งคุยเรื่องของที่จะซื้อไปอีกสักพัก จนอิฐเริ่มหาวหวอดๆ


“นอนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยไปดูที่ร้านกันอีกที” เดย์บอกออกมา อิฐพยักหน้ารับ ก่อนที่จะล้มตัวลงนอนข้างกัน เดย์ก็ปิดไฟกลางห้องทันที


“เดย์” อิฐเรียกเดย์เสียงแผ่ว ทำให้เดย์หันไปมองคนรักที่กำลังนอนตะแคงมองเขาอยู่


“ว่า..” เดย์ขานรับสั้นๆ ก่อนที่อิฐจะยิ้มน้อยๆ แล้วยื่นหน้าไปหอมแก้มเดย์ แล้วเอาหน้าซุกไปกับไหล่ของเดย์ด้วยความเขิน


“ขอบคุณนะ” อิฐพูดเสียงอู้อี้ เดย์ยิ้มขำออกมา ก่อนจะยกมือไปลูบหัวของอิฐเบาๆ


“ไม่เป็นไร ถ้ามึงเลี้ยงหมาไม่ดี กูจะทำโทษมึงให้หนักกว่าทำโทษหมาเอง” เดย์พูดหยอกออกมา ทำให้อิฐผงะไปนิด


“กูเลี้ยงดีอยู่แล้วน่า แต่ช่วงแรกมันคงยากหน่อย เพราะกูไม่เคยเลี้ยง มึงอย่าเพิ่งทำโทษกูนะ” อิฐรีบหาทางหนีทีไล่เอาไว้ก่อน เดย์ได้แต่ยิ้มขำอ่อนๆ ก่อนจะให้อิฐนอน อิฐก็นอนซุกไหล่ของเดย์เอาไว้อย่างสุขใจ



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


เดย์ลืมตาตื่นขึ้นมาตอนเช้า ก็ต้องแปลกใจ เมื่อไม่เห็นอิฐนอนอยู่ข้างกาย เขาจึงลุกไปล้างหน้าแปรงฟัน ก่อนจะเดินลงไปที่ชั้นล่าง เพื่อตามหาอิฐ

“อิฐ” เดย์ส่งเสียงเรียกอิฐ ก่อนที่อิฐจะวิ่งออกมาจากครัว โดยสวมผ้ากันเปื้อนไว้ด้วย มือก็ถือตะหลิวไปข้างหนึ่ง เดย์มองภาพนี้อย่างแปลกใจ


“ตื่นแล้วเหรอ มานี่เร็วเดย์ มาช่วยกูดูหน่อย ว่ากูทำถูกมั้ย” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ แล้ววิ่งกลับเข้าไปในครัว เดย์เลยเดินตามเข้าไป ในครัวมีแค่อิฐคนเดียวที่กำลังสาละวนอยู่ตรงหน้ากระทะ ส่วนเคาน์เตอร์นั้น...

“อย่าเพิ่งด่านะ เดี๋ยวกูเก็บเอง” อิฐรีบพูดดักออกมา เมื่ออิฐวางของระเกะระกะไปหมด


“แล้วทำอะไร” เดย์ถามพร้อมกับเดินเข้ามาดูใกล้ๆ ก็เห็นอิฐกำลังใส่พริกกระเทียมที่ตำแล้วลงไปผัดในกระทะ


“กูจะทำผัดกระเพรา ต้องใส่พริกกับกระเทียมก่อนใช่มั้ย  แล้วค่อยใส่หมูสับลงไป” อิฐถามขึ้น เดย์ก็พยักหน้ารับ อิฐยิ้มกว้างที่ตนเองจำได้ ก่อนจะลงมือทำตามขั้นตอนที่ตนเองเคยลองทำทันที ส่วนเดย์เห็นว่าไม่มีอะไรน่าห่วง จึงเดินไปดูหม้อข้าว ก็เห็นว่าอิฐได้ทำการหุงไว้แล้ว เขาจึงลองเปิดดู ก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ

“ข้าวเป็นไงบ้าง กูใส่น้ำตามที่มึงเคยสอน” อิฐถามออกมาอีก


“ดีแล้ว แต่ข้าวเยอะไปหน่อย คงกินได้ยันเช้าพรุ่งนี้” เดย์บอกออกมาอย่างขำๆ


“ก็กูกลัวไม่อิ่ม” อิฐหาข้ออ้าง แถไปก่อน เดย์เดินกลับมาหาอิฐ แล้วจูบไปที่ขมับของอิฐเบาๆ


“มึงเก่งแล้ว” เดย์พูดสั้นๆ แต่ทำให้อิฐหัวใจพองฟู มีกำลังใจในการทำกับข้าวมากขึ้น


“งั้นเดี๋ยวมึงนั่งดูนะ เผื่อกูทำอะไรผิดตรงไหน มึงก็บอกนะ แต่อย่าช่วยกูนะ กูอยากทำเอง” อิฐพูดขึ้นมายิ้มๆ เดย์เลิกคิ้วเล็กน้อย ขณะที่อิฐก็กำลังทำผัดกระเพราไปด้วย


“ตื่นลงมานานรึยัง” เดย์ถามขึ้น


“ตั้งแต่ 6 โมงน่ะ” อิฐตอบกลับ โดยไม่ได้หันมามองเดย์ เพราะกำลังสนใจกับสิ่งที่ทำอยู่ เดย์อึ้งนิดหน่อย เพราะไม่คิดว่าอิฐจะตื่นเร็วขนาดนั้น ทั้งๆที่เมื่อคืนนอนดึก


“แล้วนึกยังไง ตื่นมาทำกับข้าว” เดย์ถามต่อ อิฐหันมามองหน้าเดย์แล้วยิ้มออกมาอย่างเขินๆ


“ก็..อยากเอาใจมึงบ้าง” อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม แล้วหันไปทำกับข้าวต่อทันที โดยมีเดย์นั่งยกยิ่มอย่างพอใจอยู่ด้านหลัง



+++++++++++++++++++++++++++++++++ 50% ++++++++++++++++++++++++++


เดย์นั่งมองอิฐทำกับข้าวอย่างเพลินตา ถึงแม้ว่าจะดูเงอะงะ แต่มันก็ทำให้เดย์ยิ้มได้ เดย์นั่งคิดว่า ชีวิตของเขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าเห็นคนที่รักมีความสุข ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวัน ดูแลซึ่งกันและกัน มีเรื่องสุขบ้าง ทุกข์บ้าง แต่ก็ขอแค่ได้อยู่กับคนที่รัก เขาก็พอใจแล้ว

“เดย์ๆ ชิมหน่อย โอเคยัง” อิฐยื่นช้อนที่ตักผัดกระเพรามาให้เดย์ชิม เดย์ก็อ้าปากรับ ก่อนจะพยักหน้า


“โอเคแล้ว” เดย์ตอบกลับ ทำให้อิฐยิ้มกว้าง ที่ครั้งนี้ เดย์ไม่ได้สั่งให้เติมอะไรเพิ่ม พอผัดเสร็จ อิฐก็ตักใส่จาน ก่อนจะเริ่มทำไข่เจียวอีกอย่าง เดย์ทำท่าจะลุกไปเก็บกวาดบนเคาน์เตอร์ครัว ที่อิฐทำรกไว้


“อย่า เดี๋ยวกูเก็บเอง มึงนั่งรอเฉยๆ หรือไม่ก็ตักข้าวใส่จานให้หน่อย” อิฐร้องห้ามออกมา เพราะเขาอยากเก็บกวาดด้วยตัวเอง


“แน่ใจ?” เดย์ถามย้ำ อิฐก็พยักหน้ารับ เดย์เลยแยกไปจัดโต๊ะ รอให้อิฐทอดไข่ให้เสร็จ อิฐตั้งใจในการทำอาหารในวันนี้มาก จนทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย


“เดย์ กูไม่ได้ทำซุปหรือต้มจืดให้นะ มึงพอกินได้มั้ยอ่ะ” อิฐถามเสียงอ่อยๆ เพราะกลัวว่าคนรักจะรู้สึกฝืด


“ใช้ซุปสำเร็จก่อนก็ได้ มีอยู่ในตู้น่ะ” เดย์บอกกลับ อิฐเลยนึกขึ้นได้ จึงรีบไปเปิดหาซุปสำเร็จที่เติมแค่น้ำร้อน อิฐเลือกซุปไข่ แล้วกดน้ำร้อนใส่ถ้วยสำหรับตนเองและเดย์


“เรียบร้อยแล้ว” อิฐกางแขนพร้อมผายมือให้กับอาหารบนโต๊ะ เดย์ยกยิ้ม


“กินได้แล้ว เดี๋ยวค่อยเก็บกวาด” เดย์พูดขึ้น เพราะรู้ว่าอิฐอยากให้เขาชิมอาหารมื้อนี้เร็วๆ ทั้งสองนั่งประจำที่ อิฐนั่งมองเดย์ลุ้นๆให้เดย์ได้ลองกินก่อน ถึงแม้ว่าเดย์จะชิมมาก่อนหน้านี้แล้วก็ตาม เดย์ตักผัดกระเพรา และไข่เจียวกินคู่กับข้าวสวยร้อนๆไปพร้อมกัน

“ใช้ได้” เดย์พูดออกมาตรงๆ ทำให้อิฐยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ก่อนจะนั่งกินไปด้วยกัน อิฐคอยตักกับข้าวให้เดย์สลับกับกินเองด้วย


“เดี๋ยวไปหาป๊ากับม๊าก่อนใช่มั้ย” อิฐถามขึ้นขณะกินข้าว


“ใช่ แล้วเดี๋ยวค่อยไปหาซื้อของ และไปรับหมาด้วยกันอีกที” เดย์บอกแพลนที่จะออกไปข้างนอกวันนี้ ทำให้อิฐยิ้มอย่างอารมณ์ดี พอกินอิ่ม อิฐก็ขอเป็นคนเก็บกวาดเอง ไม่ให้เดย์เข้าไปยุ่ง เดย์ก็ยอมให้อิฐทำอะไรๆด้วยตัวเองไป พออิฐเก็บกวาดเสร็จ ก็ขึ้นไปอาบน้ำพร้อมกับเดย์ เพื่อออกไปบ้านพ่อแม่ของอิฐด้วยกัน


“พี่จันยังไม่ตื่นเหรอ เงียบเลย” อิฐถามเดย์ เมื่อออกมาที่รถ


“น้องชายเค้ามารับเมื่อเช้า ตอนมึงเก็บกวาดอยู่ในครัวน่ะ” เดย์ตอบกลับ แล้วขึ้นไปถอยรถออกจากบ้าน อิฐก็ปิดประตูรั้วแล้วพากันขึ้นรถไปทันที ไม่นานนักก็มาถึงบ้านพ่อแม่ของอิฐ ตอนนี้ร้านก็เปิดอยู่ โดยมีพ่อของอิฐช่วยดูแลในช่วงนี้ให้ก่อน


“ป๊า ม๊า” อิฐเดินเข้าไปกอดแม่ตนเอง เดย์ที่เดินตามหลังก็ยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง


“กินข้าวเช้ากันมายัง” แม่ของอิฐถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง


“เรียบร้อยแล้วครับ ผมทำกับข้าวเองด้วย” อิฐพูดอวดออกมาด้วยรอยยิ้ม


“ต้องเข้าโรงพยาบาลอีกรอบรึเปล่า” พ่อของอิฐแกล้งแซว


“โธ่ ป๊า ผมทำอร่อยจะตาย ถามเดย์สิ กินข้าวไปตั้งสองจาน” อิฐหาแนวร่วม พ่อของอิฐก็ยิ้มขำ ก่อนจะหันมาหาเดย์


“หมอว่าไงบ้าง” พ่อของอิฐถามถึงอาการของอิฐโดยรวมหลังจากออกจากโรงพยาบาล


“ดีขึ้นครับ อาการ PTSD ก็ดีขึ้นครับ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เดี๋ยวมีนัดตรวจร่างกายอีกทีอาทิตย์หน้าครับ” เดย์บอกกลับไป พ่อของอิฐก็พยักหน้ารับด้วยสีหน้าสบายใจ


“ป๊า วันนี้ผมกับเดย์จะไปรับหมาจรมาเลี้ยงด้วยล่ะ” อิฐบอกให้พ่อตนเองรับรู้ พ่อของอิฐก็เลิกคิ้วขึ้นทันที ก่อนจะหันไปหาเดย์


“ยอมให้เลี้ยงแล้วเหรอ” พ่อของอิฐถามเดย์ยิ้มๆ


“ก็ลองดูครับถือว่าฝึกความรับผิดชอบไปด้วย” เดย์ตอบกลับ พ่อของอิฐก็พยักหน้ารับเห็นด้วย ก่อนที่แม่ของอิฐจะถามเรื่องสุนัขต่อ อิฐก็รีบเอารูปให้แม่ตนเองดู และพูดคุยกันเรื่องอื่นๆอยู่สักพักใหญ่ๆ แล้วถึงขอตัวไปห้าง เพื่อซื้อของใช้สำหรับสุนัข ที่อิฐได้จดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืน


“เดย์ จะให้มันนอนในบ้านหรือนอกบ้าน” อิฐถามขึ้นเมื่อนึกได้ ขณะเดินไปยังโซนขายของสำหรับสัตว์เลี้ยง


“ช่วงแรกๆให้นอนในบ้านก็ได้ แต่ก็ต้องฝึกเรื่องการขับถ่ายกับมันด้วยนะ” เดย์พูดกำชับ อิฐเกาะแขนเดย์ทันที


“มึงช่วยกูสอนมันหน่อยนะเดย์” อิฐพูดเสียงอ้อนๆอ่อยๆ เดย์ยกยิ้มนิดๆ เพราะคิดไว้แล้วว่าอิฐต้องขอให้เขาช่วยด้วย


“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอ ก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันไปเลือกซื้อที่นอนให้กับสุนัขก่อน


“เอาอันใหญ่ไปเลยมั้ยเดย์ เผื่อมันโต จะได้ไม่ต้องซื้อใหม่บ่อยๆ” อิฐหันมาถามเดย์ ขณะเลือกดูสีและลายของที่นอนสุนัข เดย์พยักหน้ารับ ตอนนี้เดย์เข็นรถตามอิฐ โดยให้อิฐเป็นคนเลือกของด้วยตัวเอง แต่อิฐก็มักจะหันมาขอความคิดเห็นจากเดย์ด้วย เพราะคิดว่าสุนัขก็เป็นของเขาทั้งสองคน ไม่ใช่ของอิฐแค่คนเดียว ระหว่างที่อิฐยืนเลือกซื้อของ นีลก็โทรมาหาเดย์ เดย์เลยกดรับสายแล้วยืนคุยอยู่ไม่ห่าง


“หึหึ ตัดสินใจแล้วเหรอ..โอเค พรุ่งนี้ใช่มั้ย....ได้ เดี๋ยวกูจะโทรนัดพวกนั้นให้ละกัน...ยินดีล่วงหน้าว่ะ....เออ เดี๋ยวกูกำชับอิฐมันให้ ไม่ต้องห่วง...แล้วเจอกัน” อิฐหันไปมองเดย์ทันที เมื่อได้ยินชื่อของตัวเองด้วย


“ใครโทรมาเหรอเดย์” อิฐถามขึ้นด้วยความสงสัย


“ไอ้นีลน่ะ” เดย์ตอบกลับ พร้อมกับยิ้มอ่อนๆ


“มีอะไรเหรอวะ เห็นมึงบอกว่าจะกำชับกูด้วย” อิฐถามต่อ เมื่อเดย์ไม่พูดอะไรสักที เดย์ยกมือไปขยี้หัวคนรักเบาๆ


“พรุ่งนี้เย็น ไอ้นีลจะเซอร์ไพรส์ขอเพื่อนมึงแต่งงาน” เดย์พูดขึ้นมา ทำให้อิฐตาโตทันที


“จริงดิ จะขอยังไงอ่ะ กี่โมง แล้วเราต้องเตรียมอะไรมั้ย” อิฐถามด้วยความตื่นเต้น และรู้สึกดีใจแทนเพื่อน


“ใจเย็นอิฐ ไอ้นีลขอเพื่อนมึงแต่งงาน ไม่ได้ขอมึง” เดย์พูดพร้อมกับหัวเราะขำเบาๆ


“บ้า กูดีใจแทนไอ้นิคต่างหาก กูรู้ว่ามันน้อยใจไอ้นีลอยู่ ถ้าไอ้นีลเซอร์ไพรส์มันต้องดีใจมากๆแน่เลย” อิฐพูดพร้อมรอยยิ้ม


“ไอ้นีลมันเตรียมไปถึงงานแต่งแล้ว แค่เพื่อนมึงยังไม่รู้เท่านั้น กูถึงบอกว่าจะต้องกำชับมึงไง ว่าอย่าไปหลุดพูดให้นิคมันรู้ก่อน” เดย์บอกกลับมา อิฐก็พยักหน้ารับหงึกหงัก


“ได้ๆ กูจะไม่หลุดพูดอะไรเด็ดขาด แล้วมันจะขอไอ้นิคแต่งงานยังไงอ่ะ กูอยากรู้แล้ว” อิฐถามออกมาอีก


“เลือกซื้อของก่อน เดี๋ยวเล่าให้ฟังตอนกินข้าว” เดย์ต้องการให้อิฐซื้อของให้เสร็จเรียบร้อยซะก่อน เพราะเบื่อกับสายตาของบางคนที่มองมาที่อิฐ หรือเขา


“ก็ได้ ป่ะๆ ไปเลือกอาหารหมากัน” อิฐรีบพาเดย์เดินเลือกซื้อของให้กับสุนัขที่เขาจะไปรับมาเลี้ยง ทั้งอุปกรณ์ทำความสะอาด อาหาร ที่นอน แผ่นรองขับถ่าย เดย์ให้ซื้อกรงแบบพับได้ไปด้วย เพราะเขาจะใช้ฝึกเรื่องการขับถ่าย ปลอกคอ สายจูง และอีกหลายๆอย่าง

“หืม เยอะเหมือนกันนะเนี่ย” อิฐมองของในรถเข็น


“ถ้าเลี้ยงเด็กของจะเยอะกว่านี้อีกนะ” เดย์บอกกลับมา


“หรือจะเปลี่ยนไปเลี้ยงเด็กเลยดีล่ะ” อิฐแกล้งกระเซ้าคนรัก เดย์ก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย


“เลี้ยงหมาให้ดีก่อนเถอะ เรื่องนั้นค่อยว่ากันอีกที” เดย์ตอบกลับมา ทำให้อิฐตาเป็นประกาย


“เดย์ๆ มึงพูดแบบนี้เหมือนว่าอนาคตข้างหน้าจะยอมให้เลี้ยงเด็กเลย” อิฐถามด้วยความตื่นเต้น


“อย่าเพิ่งคิดหวัง การที่จะรับเลี้ยงเด็กสักคน มันไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งเราเป็นคู่ผู้ชายด้วยกัน มันจะต้องเช็คอะไรหลายอย่าง” เดย์บอกกลับไปเสียงจริงจัง อิฐทำหน้าหงอยไปนิด


“อืม ก็ได้ จะไม่หวังมากละกัน ตอนนี้ก็เลี้ยงหมาไปก่อนเนอะ” อิฐพูดแล้วยิ้มในตอนท้าย เดย์ก็ยิ้มรับอย่างพอใจ ที่อิฐไม่งอแงใส่เขา

“ของที่ซื้อก็ครบแล้ว เราไปจ่ายเงินก่อนดีกว่า แล้วไปหาอะไรกินกัน กูอยากรู้เรื่องไอ้นิคจะแย่แล้ว” อิฐพูดขึ้น พร้อมกับเข็นรถคู่ไปกับเดย์เพื่อไปจ่ายเงิน เมื่อจ่ายเสร็จก็เข็นรถไปยังร้านอาหาร เพื่อนั่งทานอาหารกลางวันด้วยกัน จริงๆตอนนี้มันบ่ายสองแล้ว เดย์กะว่ากินข้าวเสร็จก็จะพาอิฐไปรับลูกสุนัขทันที

“ตกลงว่าไงอ่ะ เรื่องของไอ้นิคน่ะ” อิฐถามขึ้น เมื่ออาหารมาเสริฟ


“ก็ไม่มีอะไรมาก มันจะขอแต่งงานผ่านรายการทีวีที่มาสัมภาษณ์มันน่ะ” เดย์บอกให้อิฐรับรู้ไปเลย อิฐตาโตเมื่อได้ยิน


“เฮ้ย เจ๋งอ่ะ ไอ้นิคต้องร้องไห้โฮแน่ๆเลย” อิฐพูดด้วยความยินดี


“อยากให้กูทำแบบไอ้นีลรึเปล่า” เดย์แกล้งถาม อิฐส่ายหน้าไปมา


“ไม่เอาหรอก แบบที่มึงขอกูน่ะดีที่สุดสำหรับกูแล้ว มึงไม่ใช่คนหวือหวา กูไม่อยากให้มึงฝืนตัวเอง ไอ้นีลน่ะ มันพอทำได้ แต่กับมึงแล้ว กูว่าอย่าไปทำแบบนั้นเลย อีกอย่างกูเขินต่อหน้ามึงคนเดียวก็พอ ไม่อยากเขินต่อหน้าคนอื่น อายว่ะ” อิฐพูดอย่างขำๆ เขาไม่ได้นึกอิจฉานิคเลย เขายินดีกับเพื่อนเสียด้วยซ้ำ และตื่นเต้นตามไปด้วย


“แล้วเรื่องงานแต่งล่ะ มึงบอกว่าไอ้นีลมันเตรียมไว้แล้ว” อิฐถามต่อ


“ใช่ เรื่องขอแต่งงานกับเรื่องงานแต่ง ไอ้นีลมันตั้งใจเซอร์ไพรส์ทั้งสองเรื่อง พรุ่งนี้มันจะเซอร์ไพรส์เรื่องขอแต่งงานก่อน มึงอย่ากระโตกกระตากไป ส่วนเรื่องงานแต่ง เดี๋ยวรอมันบอกรายละเอียดอีกที มันเตรียมการณ์นี้มานานแล้ว” เดย์บอกให้อิฐรับรู้


“หรือว่าช่วงที่มันทำให้ไอ้นิคน้อยใจบ่อยๆ เพราะมันแอบเตรียมจะเซอร์ไพรส์เหรอวะ” อิฐถามเมื่อนึกขึ้นได้ เดย์ก็ยกยิ้มมุมปากนิดๆ ทำให้อิฐมั่นใจในทันที

“โห ไอ้นีลร้ายว่ะ ทำเพื่อนกูน้อยใจอยู่ได้ตั้งนาน” อิฐพูดออกมาอย่างขำๆ


“กูบอกแล้วไง ว่าไอ้นีลมันไม่ทำให้เพื่อนมึงเสียใจหรอก” เดย์บอกกลับ ถึงคำพูดที่เขาเคยพูดกับอิฐก่อนหน้านี้ อิฐก็พยักหน้ารับ


“อ๊ะ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จ ไปหาซื้อพลุกระดาษไปด้วยดีกว่า” อิฐพูดขึ้นอย่างนึกสนุก เดย์ก็ไม่ได้ห้ามแต่อย่างไร พอกินข้าวอิ่ม ไปหาซื้อพลุกระดาษเรียบร้อยแล้ว เดย์ก็โทรหาคนที่ดูแลสุนัข ว่าเขากำลังจะเข้าไปรับสุนัข อีกฝ่ายก็ส่งโลเคชั่นมาให้

“ตื่นเต้นว่ะ” อิฐพูดขึ้น ขณะนั่งอยู่บนรถ ตอนนี้ของที่ซื้อมาก็อยู่ทางด้านหลังรถจนเต็ม


“นึกไว้รึยัง ว่าจะตั้งชื่อว่าอะไร” เดย์ถามขึ้น แต่อิฐส่ายหน้าไปมา


“ขอไปเจอตัวจริงก่อน แล้วค่อยคิดชื่อมันอีกที” อิฐพูดยิ้มๆ เดย์ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ทั้งสองคนช่วยกันดูทาง จนในที่สุดก็มาจอดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่ง อิฐกับเดย์ลงจากรถเพื่อไปหาเจ้าของบ้าน ที่ยืนรออยู่โดยมีสุนัข 3 ตัวอยู่ใกล้ๆ แต่เจ้าของก็ดุไม่ให้เห่า


“สวัสดีครับ คุณเดย์รึเปล่าครับ” เจ้าของบ้านถามขึ้น


“ครับ” เดย์ตอบรับ


“เดี๋ยวรอสักครู่นะครับ” เจ้าของบ้านพูดขึ้น ก่อนจะเดินไปข้างบ้าน เพื่อนำสุนัขมาให้ สุนัขของเจ้าของบ้านมีเดินๆมาดมอิฐกับเดย์บ้าง แต่ไม่ได้มีท่าทีดุร้ายแต่อย่างไร


“คุณเดย์มีตะกร้ามาใส่มั้ยครับ มันมอมแมมไปสักหน่อย ใส่ตะกร้าตอนขากลับก็ได้” เจ้าของบ้านพูดออกมา ขณะอุ้มสุนัขตัวสีขาวตัวเล็ก ผอมนิดหน่อยตรงมาให้ อิฐยิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็น


“พี่ไปเจอมันที่ไหนเหรอครับ” อิฐถามด้วยความอยากรู้เมื่อเอื้อมมือไปอุ้มต่อจากเจ้าของบ้าน เนื้อตัวสุนัขมอมแมมเล็กน้อย เพราะเหมือนเล่นดินมา ลูกสุนัขส่งเสียงงื้ดๆในลำคอ แต่ไม่ได้ดิ้นหนีแต่อย่างไร ยอมให้อิฐอุ้มแต่โดยดี


“มีคนเอาใส่กระสอบมาทิ้งหน้าวัดน่ะครับ ผมไปทำบุญแล้วเจอ ก็เลยพากลับมา แต่ที่บ้านเลี้ยงไม่ไหวแล้วล่ะครับ นี่ก็มีคนมารับพี่น้องมันไปหมดแล้ว เหลือมันนี่แหละครับ” เจ้าของบ้านพูดยิ้มๆ

“แล้วนึกยังไงถึงจะเลี้ยงหมาจรแบบนี้ล่ะครับ ผมว่าระดับพวกคุณคงหาเลี้ยงพันธุ์ดีๆได้” เจ้าของบ้านถามขึ้น เพราดูจากการแต่งกาย และรถที่ขับมา ซึ่งเดย์ก็พอมองออกว่าอีกฝ่ายคงต้องการลองเชิงเขา เพราะกลัวว่าทางเขาจะนำสุนัขไปทำร้ายเหมือนกับข่าวที่เคยมีมา


“ผมสองคนไม่ได้เลี้ยงที่พันธุ์ดีครับ แต่เลี้ยงเพราะอยากเลี้ยงจริงๆ อีกอย่างอยากช่วยลดจำนวนหมาจรด้วย” เดย์ตอบกลับไป เจ้าของบ้านก็ยิ้มรับ


“ผมอาจจะรบกวนให้คุณสองคนช่วยถ่ายรูปมันส่งมาให้ผมบ้างนะครับ ผมอยากรู้ว่ามันจะเป็นอยู่ยังไง” เจ้าของบ้านพูดขอขึ้นมา


“ครับ ได้ครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ” อิฐตอบรับออกมาทันที


“ขอบคุณครับ งั้นผมขอถ่ายรูปไว้ด้วยได้มั้ยครับ” เจ้าของบ้านพูดขออนุญาต เดย์กับอิฐก็ยอมให้ถ่ายรูปไว้


“เดย์ ขออุ้มไปได้มั้ย ให้มันนอนตักกูไปนะ” อิฐพูดขอขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเดย์จะไปเอากระเป๋าสำหรับใส่ลูกสุนัขเพื่อเดินทาง


“ได้ งั้นเดี๋ยวเอาผ้าขนหนูห่อตัวมันไว้ด้วยละกัน กลับไปบ้านก็ค่ออยจับอาบน้ำอีกที” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะหันไปสอบถามกับทางเจ้าของบ้านที่ส่งมอบลูกสุนัขให้กับเขาว่าได้ฉีดวัคซีนอะไรบ้างแล้วหรือยัง พอสอบถามเสร็จเรียบร้อย ก็พากันเดินทางกลับ โดยที่อิฐจับเจ้าสุนัขตัวเล็กวางไว้บนตักตนเอง


“เดย์ มึงว่ามันเหมือนบางแก้วมั้ย”  อิฐถามขึ้น เพราะดูลักษณะของสุนัขบนตักของเขาแล้ว คล้ายกับบางแก้ว


“น่าจะมีเชื้ออยู่ คงผสมกับพันทางทั่วไปน่ะ” เดย์ตอบกลับ อิฐก็นั่งลูบหัวลูกสุนัขที่เหมือนพอเจอแอร์ก็ทำท่าจะหลับ


“แล้วตกลงตั้งชื่อให้มันได้ยัง” เดย์ถามขึ้นอีกครั้ง อิฐทำหน้าครุ่นคิด เขามองสุนัขบนตักพร้อมกับคิดชื่อในใจไปด้วย     

“อย่าตั้งชื่อที่เรียกยากๆมากนักล่ะ” เดย์พูดดักเอาไว้ก่อน อิฐหันไปมองนอกรถเพื่อหาแรงบันดาลใจเพื่อตั้งชื่อให้กับลูกสุนัขขณะที่รถกำลังจอดติดไฟแดง แล้วสายตาก็ไปเห็นรถเข็นขายสายไหมอยู่ข้างถนน สายไหมฟูฟ่องหลากสี แต่อิฐมองไปที่สีขาว แล้วก้มมองลูกสุนัขบนตัก สลับไปมาพลางคิดว่าถ้าลูกสุนัขบนตักตัวเองตัวอ้วนกว่านี้ น่าจะเหมือนกับสายไหมแน่ๆ


“สายไหม” อิฐพูดขึ้นมาลอยๆ เดย์หันไปมองอิฐ แล้วมองตามสายตาของอิฐไป


“อยากกินรึไง” เดย์ถามขึ้น อิฐหันมายิ้มให้เดย์


“ไม่ได้อยากกิน กูจะตั้งชื่อให้หมาตัวนี้ว่า สายไหม ถ้าเราขุนมันดีๆ ขนมันจะต้องฟูฟ่องเหมือนสายไหมแน่ๆเลยมึง ให้มันชื่อสายไหมนะ” อิฐพูดขึ้นมา ทำเอาเดย์หัวเราะขำในลำคอ


“คิดง่ายดี” เดย์ตอบกลับยิ้มๆ


“ก็เหมือนมึงแหละ ตั้งชื่อให้เจ้าคลีโม เพราะเห็นว่าสีขนมันสีซีดๆเหมือนคนไปทำคีโมบำบัดมาน่ะ” อิฐพูดย้อนกลับไป เดย์ก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย


“ตกลงว่าจะให้ชื่อว่าสายไหมใช่มั้ย” เดย์ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ เขาตามใจอิฐอยู่แล้ว และคิดว่าชื่อสายไหมก็โอเคอยู่


“ใช่” อิฐตอบอย่างหมายมั่น


“โอเค สายไหมก็สายไหม” เดย์ตอบรับ ทำให้อิฐยิ้มกว้าง ก่อนจะอุ้มสุนัขบนตักตัวเองขึ้นมาเล็กน้อย


“แกชื่อสายไหมนะเจ้าตัวเล็ก แกจะได้มีบ้านอยู่แล้ว ดีใจมั้ย” อิฐพูดกับลูกสุนัขที่เขาเพิ่งตั้งชื่อให้ว่าสายไหม ด้วยรอยยิ้ม เดย์เอื้อมมือข้างหนึ่งไปลูบหัวของเจ้าสายไหมเบาๆ


“บ้านเรามีสมาชิกเพิ่มสินะ” เดย์พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงปกติ


“ใช่ เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราไงล่ะ”  อิฐบอกออกมาบ้างด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในใจ


“มาเป็นครอบครัวเดียวกัน” เดย์บอกออกมาพร้อมยิ้มอ่อนๆ โดยมีอิฐยิ้มรับอยู่ข้างๆ เมื่อได้ยินคำว่าครอบครัวจากปากของเดย์


“บ๊อก!” เจ้าสายไหมเห่าออกมา 1 ครั้ง ทำให้อิฐกับเดย์ก้มไปมอง แล้วหัวเราะออกมา  เพราะเหมือนกับว่าเจ้าสายไหมก็เห่าตอบรับคำพูดของเดย์กับอิฐเหมือนกัน อิฐเอนหัวไปซบไหล่ของคนรักอย่างสุขใจ เขาสองคนใช้ชีวิตด้วยกันมาได้ร่วมสี่ปีแล้ว ตอนนี้มีสมาชิกใหม่เพิ่มมาอีก 1 ตัว อนาคตข้างหน้าจะมีเพิ่มมาอีกหรือไม่ อิฐไม่คาดหวัง เพราะเขาคิดว่าเมื่อถึงเวลาสมควร สิ่งนั้นก็จะมาเอง เขาแค่จะทำปัจจุบันตอนนี้ให้ดีที่สุด กับ...


..ครอบครัวที่มีสมาชิกอยู่ 3 คน คือ..รวิพล  อิทธิพล และ เจ้าสายไหม...


อนาคตนั้น....ก็ต้องรอดูกันต่อไป


ยินดีต้อนรับ สู่ครอบครัวของเรานะ.....


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ END++++++++++++++++++++++++++++++++++


จบแล้วค่ะ รักโคตรๆ โหดอย่างมึง ภาค 4 

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามกันมาอย่างยาวนาน

อัพช้าบ้าง ก็ยังตามอ่านกันอยู่ 

และขอแจ้งคร่าวๆตรงนี้ว่า เรื่องนี้ จะจบที่ภาค 5 เป็นภาคสุดท้ายนะคะ

ไว้เดี๋ยวจะประกาศอย่างเป็นทางการให้รับทราบถึงรายละเอียดกันอีกที

ขอบคุณค่ะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น