Waterbee

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.3k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2561 22:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.19
แบบอักษร

ฉันกับเค้าเดินเข้ามาในห้อง ฉันอารมณ์ไม่ดีเลยขอบอก ตอนเดินมาอี้ตานี่ก็เอาแต่บนๆ

“อธิบายมานาไอซ์” พอปิดประตูก็โยนคำถามใส่เลย

“อธิบายอะไร”

“ก็ที่ออกไปกับไอ้นั้นนะ”

“ก็ไม่มีอะไร ปีเตอร์เป็นเพื่อนไอซ์ออกไปด้วยกันไม่เห็นจะแปลก” ฉันพูดแล้วก็เดินเข้าไปในห้องไม่สนใจเค้า

“ดูก็รู้มันคิดอะไร แล้วหนีพี่ออกไปกับมันอีก พี่ไม่ชอบอย่ายุ่งกับมันอีก” เค้าพูดออกมาเสียงดัง

“พี่อย่ามาสั่งหนูนะ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน” ฉันพูดใส่หน้าเค้าอย่างอารมณ์เสีย ฉันกำลังจะหั้นหลังเดินหนีก็โดนเค้าดันจนหลังฉันชนเข้ากับประตู สีหน้าเค้าดูโกรธมาก

ปึก

“โอ้ย..!!ทำอะไรของพี่เนี่ยหนูเจ็บนะ”

“พูดประโยคเมื่อกี้อีกที่สิ”

“อะไร...” ฉันเริ่มหวั่นๆแล้ว เค้าหน้ากลัวมากเลยฉันไม่เคียเห็นเค้ามุมนี้มาก่อน

“ที่ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน” เค้ากดเสียงต่ำพร้อมจ้องมาที่ตาฉัน

“กะ...ก็เราไม่ดะ....อื๊อ.!!” เค้าก้มลงมาจูบ ไม่สิเรียกกระแทกปากเลยดีกว่าฉันเจ็บจนรับรู้ได้ถึงกลิ่นเลือดที่ริมฝีปาก

แคว่ก!!

เค้ากระชากชุดฉันจนขาดจนมันลงไปกองกับพื้น บนร่างกายฉันเหลือแต่บราปีกนกกับกางเกงในสีดำ เค้าโกรธอะไรฉันอะ ฉันพูดความจริงนิ

“มึงเป็นของกูคนเดียว” พูดจบเค้าก็อุ้มฉันเดินไปในห้องนอน

“ปล่อย ปล่อยหนูนะ” ฉันพยายามดิ้นสุดเเรง แต่เค้ารัดเอวฉันไว้แน่นจนเจ็บไปหมด

ปึก..!!

เค้าโยนร่างฉันลงบนเตียง ฉันเจ็บไปหมดทั้งร่างพยายามหนีแต่คนอย่างฉันหรอจะสู้เเรงเค้าได้

เค้าปลดกางเกงตัวเองออกจับท่อนเอ็นของเค้าออกมา ฉันถอยจนชิดหัวเตียง มันใหญ่มากถึงตอนนั้นจะได้เสียกันแล้วแต่นั้นฉันโดนยาไม่มีสติ แต่ตอนนิสติฉันเต็มร้อย ฉันกลัว

“พี่มินอย่าทำอย่างนี้เลยนะ...หนูกลัว” ฉันพูดออกไปเสียงสั่นๆด้วยความกลัว

“กลัวหรอทีหนีออกไปกับมัน มึงไม่เห็นกลัวกูนิ” พูดจบเค้าก็ดึงขาฉันจนถึงตัวเค้าพร้อมดึงกางเกงในฉันออก จากนั้นเค้าก็จับขาฉันแยกออกฉันพยายามขัดขืนแต่ไม่ได้ผลเลย น้ำตาฉันไหล

เขาสอดท้อนเอ็นเข้ามาที่ตรงนั้นของฉันโดยมี่ไม่มีการเร้าโรมอะไรทั้งนั้น มันทั้งแน่นและฝึดจนฉันแสบไปหมด เค้าโน้มตัวลงมาเพื่อให้ท้อนเอ็นเข้ามาได้สุดความยาว ฉันเบือนหน้าหนีเค้าทั้งน้ำตา

“มองหน้าผัวสิ มอง!!!” เค้าบิบเเก้มฉันให้หั้นมามองหย้าเค้า

“ฮึก...ฮึอๆ..” ฉันร้องไห้ออกมาทั้งความเจ็บน้อยใจเสียใจ

“พะ..พี่ขอโทษ” ดูเหมือนเค้าจะตกใจที่ฉันร้องไห้ ฉันตามอารมณ์เค้าไม่ทันแล้วนะ

“ฮึอๆ...” ฉันยิ่งร้องมากกว่าเดิม เค้าหยุดการกระทำป่าเถื่อนนั้นแต่ตรงนั้นของเรายังเชื่อมต่อกัน

“อย่าร้องไห้เลยนะ พี่ขอโทษ พี่ขอโทษ” เค้าพูดออกมาช้ำๆ

“หยุดๆ หยุดได้ไหม...ฮึก..” ฉันพูดออกไป เมื่อเค้าไปยินเหมือนจะลังเล

“พี่หยุดไม่ได้แล้ว.....พี่ขอโทษครับอย่าร้องนะพี่จะทำเบาๆ”

“ฮึก...ฮึก..”

จุบ จุบ

เค้าก้มลงมาจูบซับน้ำตาให้ฉัน ด้วยที่เค้าก้มลงมาแล้วส่วนนั้นมันขยับเข้ามาตาม มันทำให้ฉันรู้สึก...แบบๆว่า เสียว..นะ

“อะอ๊าา..” ฉันเผลอค้างออกมา

“หึๆ” อยู่ๆเค้าก็ถอนท้อนเอ็นออก

“อร๊ายยย....” ฉันร้องออกมาด้วยเสียว

ฉันมองหน้าเค้าอย่างสงสัย ตอนแรกไม่อยากให้ทำ แต่ตอนนี้ฉันรู้สึกต้องการเค้าขึ้นมาเฉยๆ

“บอกพี่ให้ชื่นใจหน่อยสิครับว่า หนูต้องการพี่”

“ขี้โกงอะ” ฉันอย่างงอนๆ พอตัวเองเริ่มปับอารมณ์ก็เอาใหย่เลยฉันเนี่ย ปัจจุบันสำคัญสุดอดีตคืออะไร ไอซ์ลืมหมดแล้ว 0.0

“เปล่าสักหน่อย แค่ต้องการคำตอบที่ชัดเจน” ไอ้คนเจ้าเล่ห์

“.......” ฉันไม่ตอบ จะให้ฉันพูดคำพูดหน้าอายแบบนั้นเนี่ยนะ

“อะ...” ฉันสะดุ้งเมื่อเค้าเอามือไปแตะตรงนั้น

“บราเนี่ยใครบอกให้ใส่ห๊ะ คราวหน้าอย่าใส่อีกนะ...” เค้าดึงบราออกจากหน้าอกฉันจนตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรปกปิดร่างกายเลย

“แต่ถ้าอยู่กับพี่ใส่ได้นะ มันถอดง่ายดี”

“o//o” หน้าฉันร้อนขึ้นมาทันที

“ว่าไงครับ ต้องการพี่หรึอเปล่า” เค้ามองฉันด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ พร้อมก้มลงมาเลียหัวนมฉันจนฉันเสียวไปหมด ส่วนมือนี่ก็ครึ่งตรงนั้นฉันบิดร่างกายตามสัมผัสของเค้า

“อ๊าาา...อะ..พี่มิน..หนูไม่ไหวแล้ว...”

“ให้พี่ช่วยไหม” เค้ากมล้มดูดนมฉัน

“คะ...ชะ ช่วยหนหน่อย”

“ครับ..ครั้งนี้พี่จะแก้ตัวใหม่”

จากนั้นตัดภาพไปที่ วิวทะเลนอกหน้าต่าง



อีกด้านหนึ่ง

ร่างสูงของปีเตอร์ที่เดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยตามชายหาดคนเดียวหลังจากแยกกับสองคนนั้น ระหว่างที่เดินอยู่นั้น

“โอ้ย...!!!” เสียงร้องที่ดังขึ้นด้วยความเจ็บปวดอยู่ตรงหน้าของเค้า

“คุญ.!!!” ร่างสูงรีบวิ่งเข้าไปหา

“เกิดอะไรขึ้นครับ” ปีเตอร์ถามด้วยความร้อนรน

“สงสัยข้อเท้าจะแพงนะคะ” ร่างเล็กตอบด้วยสีหน้าไม่สู้ดี เพราะความเจ็บปวด

“ด้วยผมดู....อ้าวคุณนั้นเองมาเดินทำอะไรคนเดียวครับ” ปีเตอร์ทักเธอเพราะจำเธอได้

“เอ่อ...พอดีพวกพี่ๆเค้าอยู่เป็นคู่ฉันเลยไม่อยากขัดพวกเค้านะคะ”

“อ้อ...เจ็บตรงไหนครับ”

“ตรงนี้คะ” เธอชี้ไปที่ข้อเท้าข้างซ้าย

“ในโรงแรมมียาประคบ คุณเดินไหวไหม” ร่างสูงถามคนตัวเล็กด้วยความเป็นห่วง

“ไหวคะ”

“โอเคครับงั้นผมช่วยพยุงอีกแรงนะ”

“ขอบคุณคะ” แต่พอเดินไปไม่ถึงก้าว

“โอ้ย...” มะลิที่พยายามจะเดินก็ขาอ่อนลงอีกเพราะความเจ็บถ้าไม่มีร่างสูงพยุงคงล้มลงพื้นชายอีกแน่

“ผมว่าผมอุ้มคุณเลยดีกว่า คุณคงเดินไม่ไหวหรอก” ร่างสูงช้อนร่างเล็กขึ้นทันที

“คุญ...ฉันเดินได้ไม่ต้องอุ้มหรอกปล่อยฉันลงเถอะ” เธอรีบพูดห้ามแต่คงไม่ทัน เพราะไม่เคยมีผู้ชายคนไหนอยู่ใกล้เธอได้ขนาดนี้ เค้าคือคนแรก ตอนที่กำลังเดินนั้นเธอก็แอบเหลือบมองหน้าเค้า หน้าเค้ามีรอยซ้ำด้วยนิ ไปต่อยกับใครมาละเนี่ย

เค้าพาเธอนั่งตรงระเบียงจุดชมวิวของโรงแรมที่เดินมาไม่ไกลนัก ระหว่างเดินมามีพนักงานหลายคนก้มหัวทำความเคารพแล้วก็ซุบซิบยิ้มอิจฉาร่างเล็ก

“เอายาประคบมาให้ฉันหน่อย” ร่างสูงหั้นไปบอกพนักงาน

“ครับ”

รอไม่นานพนักงานก็เอายาประคบมาให้ ร่างสูงก้มถอดรองเท้าให้เธอ

“คุญให้ฉันทำเองก็ได้นะ มันสกปรก” เธอพูดอย่าง เก่งใจ

“คุญนั่งเฉยๆเถอะ เดี๋ยวผมทำให้”

“แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่” จากนั้นปีเตอร์ก็ประคบยาให้มะลิ มะลิที่นั่งขาเกร็ง ด้วยความเขินรู้ว่าเค้าไม่คิดอะไรแต่การกระทำของเค้ามันทำให้เธอตกหลุมรักกับความอ่อนโยนเค้าไปแล้ว มะลินั่งยิมอยู่ได้ไม่นาน

“อะเสร็จละ รองบิดข้อเท้าไปมาดูนะว่าดีขึ้นหรึอยัง”

“คะ” มะลิทำตามที่เค้าบอก ก็รู้สึกว่ามันดีขึ้นแล้วจริงๆ

“รู้สึกดีขึ้นไหมครับ” เค้าถามด้วยน้ำเสียงที่บงบอกถึงความจริงใจ

“เรียกว่าหายแล้วก็ได้คะ^^” เธอยิ้้มให้เค้า

“ดีแล้วครับ”

“ขอบคุณ คุณมากนะคะ ถ้าไม่ได้คุญช่วยฉันคงคานกลับมาที่นี่”

“ฮ่าๆไม่ขนาดมั้งครับ”

“แล้วนี่หน้าคุณไปโดนอะไรมาคะบวมหมดเลย”

“เอ่อ....”

“ไม่บอกก็ได้คะ แต่ฉันขอทำแผลให้คุณนะคะเพื่อเป็นการตอบแทนที่คุณช่วยฉันไว้”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกคะ ....น้องคะขออุปกรณ์ทำแผลหน่อยคะ” พอได้อุปกรณ์ทำแผลมาแล้วมะลิก็จัดการทำแผลให้ร่างสูงอย่างคล่องแคล้ว ก็เพราะเธอเรียนหมอนิ เรื่องแบบนี้มันจิบๆ

“ขยับหน้ามาสิค่ะ” มะลิตั้งใจทำแผลให้เค้าอย่างเบามือ

ในขณะที่ร่างสูงจองมองการกระทำเธออย่างไม่ละสายตา

“เสร็จแล้วคะ” เธอมือเบามากจนปีเตอร์ไม่รู้สึกเจ็บหรืออะไรเลย

“ขอบคุณครับ”

“ไม่เป็นไรคะ ถึอว่าหายกัน^^”

“ตอนใกล้จะเย็นละเดี๋ยวผมเดินไปส่งคุณนะครับ เพื่อเจ็บข้อเท้าอีก”

“ขอบคุณนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ” จากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปคุยกันไป




โปรดติดตามตอนต่อไป^^🙏🏻

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น