แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -44- ...เพราะเป็นเพื่อนถึงเข้าใจ...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -44- ...เพราะเป็นเพื่อนถึงเข้าใจ...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.1k

ความคิดเห็น : 31

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2558 23:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -44- ...เพราะเป็นเพื่อนถึงเข้าใจ...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

ตอนที่ 44

 

...เพราะเป็นเพื่อนถึงเข้าใจ...

 

 

 

            สิ้นเสียงคำพูดของไอเดียทุกอย่างก็นิ่งเงียบไปทันที ไม่เว้นแม่แต่ลีโอเน่และเร็นโอที่นิ่งเงียบไปเช่นกัน ราวกับว่าสิ่งที่ไอเดียต้องการนั้นมันยากเกินที่พวกเขาจะทำได้

 

 

 

            “สิ่งที่ท่านขอนั้น...พวกข้าจะพยายามทำให้มันดีที่สุด” เร็นโอพูดบอก ไอเดียถอนหายใจออกมาทันทีเมื่อได้ยินก่อนจะนั่งลงข้างๆรีคอน

 

 

 

            “คุณทำได้มั้ย” ไอเดียพูดถาม รีคอนมองหน้าเหล่าแวมไพร์อย่างไม่เป็นมิตรนักแต่ก็ต้องถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นใบหน้าของไอเดีย

 

 

 

            “อืม...ข้าก็จะพยายาม...” รีคอนพูดบอกก่อนจะลุกขึ้นยืนโดยที่ไอเดียก็ลุกขึ้นยืนตาม

 

 

 

            “เอาละ แยกย้ายกันได้แล้ว” ซิลเวียหันไปพูดบอกกับพวกที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นซึ่งทั้งหมดก็พากันแยกย้ายกันไปตามคำพูดของซิลเวียซึ่งเป็นถึงเจ้าหญิงเลือดแท้

 

 

 

            “เจ้าอยากไปพักหน่อยมั้ย” ลูซพูดถามไอเดีย

 

 

 

            “ผมอยากกลับบ้านผม...ได้มั้ย” ไอเดียพูดเสียงแผ่วเบาๆ

 

 

 

            “ไปบ้านแม่!” เรนเดลที่นั่งอยู่ในวงแขนของลูซพูดขึ้นอย่างดีใจ ไอเดียยิ้มรับก่อนจะนึกไปถึงเพื่อนสนิทของตนที่ป่านนี้คงโทรหาไอเดียให้วุ่นไปแล้ว

 

 

 

            “งั้นพวกเจ้าจะไปเลยใช่มั้ย” ลีโอเน่พูดถาม ไอเดียจึงพยักหน้ารับ

 

 

 

            “ในอีกสามวันข้าจะให้คนไปตามเจ้านะเพราะว่าข้าจะต้องแนะนำเจ้าอย่างเป็นทางการ” เร็นโอพูดบอก ดิเอโก้มองหน้าไอเดียนิ่งๆก่อนจะเดินออกไปตามเส้นทางที่เชื่อมต่อไปยังปราสาทเออซิลของตน

 

 

 

            “ข้าก็คงต้องขอตัวก่อนนะ” ซิลเวียพูดบอกก่อนจะแยกไปทางเขตปราสาทลาสไนท์

 

 

 

            “ข้ากับเร็นโอจะไปที่ปราสาทแฟทอลเสียก่อน ข้าจะได้ไปบอกพวกแวมไพร์ที่ยังไม่รู้ว่าทายาทราชาที่หายไปนานถึง 18 ปี ได้กลับมาแล้ว” ลีโอเน่พูดบอกยิ้มๆก่อนจะเดินแยกไปอีกทาง

 

 

 

            “ป่ะ เราไปบ้านแม่กัน” ดาร์คหันไปพูดกับไมล์เนอร์ ซึ่งไมล์เนอร์ก็ยิ้มร่าทันที

 

 

 

 

            ทั้งหมดพากันเดินไปยังประตูที่เชื่อมต่อมิติและพากันเดินข้ามมายังบ้านของลูซและดาร์คที่โลกมนุษย์ ก่อนจะพากันเดินไปบ้านของไอเดียซึ่งยังคงสะอาดดีเพราะไอเดียให้กุญแจบ้านไว้กับเกต และในบ้านของไอเดียก็ยังคงติดกลิ่นหอมของน้ำหอมที่เกตใช้เป็นประจำอยู่จางๆ

 

 

 

            “ท่านแม่...ทำไมมันร้อนจัง” เรนเดลงอแงออกมาทันทีเพราช่วงนี้มันเป็นช่วงเที่ยงของโลกมนุษย์

 

 

 

            “ไหนบอกว่าอยากมาหื้ม” ดาร์คพูดถามลูกชายยิ้มๆ

 

 

 

            “โตแล้วนะเรนเดลอย่างอแงสิ” ลูซพูดบอกลูกชาย ไมล์เนอร์รีบวิ่งไปนอนบนโซฟาทันทีโดยไม่งอแงเหมือนน้องชายของตนหรือบ่นอะไรแม้แต่น้อย

 

 

 

            “ไอเดีย ข้าอยากกินอาหารฝีมือเจ้า” ลูซพูดอ้อนคนรัก ไอเดียยิ้มนิดๆ

 

 

 

 

            “งั้นผมชวนเกตมานั่งกินข้าวด้วยได้มั้ยครับ ผมไม่ได้เจอเกตนานแล้ว อีกอย่างผมอยากจะบอกเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดกับเกตด้วย” ไอเดียพูดบอกเพราะตลอดเวลาที่ไอเดียต้องไปอยู่ที่โลกแวมไพร์ ไอเดียก็คิดมาตลอดเลยว่าจะบอกเกตยังไง ถ้าไม่บอกไอเดียก็คาใจและถ้าบอกไอเดียอาจสูญเสียเพื่อนที่ไว้ใจที่สุด

 

 

 

 

            “เจ้าคิดดีแล้วหรอที่จะบอกนะ” ลูซพูดถามขึ้น ไอเดียนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้ารับ

 

 

 

            “ครับ ผมคิดดีแล้ว” ไอเดียตอบกลับลูซและดาร์คก็ไม่คิดจะพูดอะไรต่อ ร่างสูงทั้งสองเดินไปนั่งเล่นกับลูกชายเพื่อให้ไอเดียไปโทรศัพท์หาเกต ไอเดียเดินขึ้นไปบนห้องนอนและเสียบสายชาร์จแบตโทรศัพท์ เมื่อเสียบสายชาร์จแล้วไอเดียก็เปิดเครื่องก่อนจะโทรไปยังเบอร์ของเกต

 

 

 

            “(ฮัลโหล)” เกตรับสายและกรอกเสียงลงมาในโทรศัพท์

 

 

 

            “เกต วันนี้ว่างมั้ย”

 

 

 

            “(ว่าง แกกลับมากรุงเทพฯแล้วหรอ)” เกตพูดถาม

 

 

 

            “อืม กลับมาแล้ว...เกตเข้ามาบ้านเราได้มั้ย” ไอเดียพูดถามขึ้นเสียงแผ่ว

 

 

 

            “(ตอนนี้หรอ...เข้าไปได้อยู่นะ พอดีเลยฉันจะได้ซื้อข้าวเข้าไปกินบ้านแกด้วย)” เกตพูดบอก

 

 

 

            “เกตเราฝากซื้อของมาด้วยสิ...มีหลายคนด้วยสิเกตไหวมั้ย” ไอเดียพูดขึ้น

 

 

 

            “(สั่งมาเลย ฉันได้รับอนุญาติให้ขับรถยนต์แล้ว)” เกตพูดบอกด้วยน้ำเสียงดีใจนิดๆ

 

 

 

 

            “เอากาแฟมาให้ด้วย...มอคค่า 1 แก้ว อเมริกาโน่ 2 กับ โอวัลตินภูเขาไฟมา 2 แก้ว แล้วก็ซื้อของมาทำกับข้าวกินกันเองดีกว่าเพราะว่าซื้อจากข้างนอกได้น้อยเอามาทำกินเองจะได้กินกันได้เยอะๆ” ไอเดียพูดบอกและพูดสั่งว่าจะเอาอะไรบ้างซึ่งเกตก็ตกลงว่าจะซื้อมาด้วยโดยไม่ได้ถามอะไรมากมาย

 

 

 

 

            ไอเดียเดินลงมาหุงข้าวเอาไว้และมานั่งเล่นกับลูกชายทั้งสองรอเกตมา สักพักใหญ่ๆเกตก็ขับรถเข้ามาในบ้านพร้อมกับของสดและพวกผักที่ไอเดียบอกให้ซื้อเข้ามาพร้อมกับกาแฟที่ไอเดียสั่งมาด้วย เมื่อเกตเดินเข้ามาในบ้านก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเรนเดลและไมล์เนอร์แต่เกตก็ยังไม่พูดถามอะไร

 

 

 

            “ท่านแม่ ๆ ไอ้นี้มันคืออะไรหรอ” ไมล์เนอร์พูดถามแม่ของตนเมื่อเห็นโอวัลตินภูเขาไฟ

 

 

 

            “แม่ ?” เกตพูดทวนก่อนจะหันมามองไอเดีย ซึ่งไอเดียก็นิ่งไปและเดินมาหาไมล์เนอร์พร้อมกับอธิบายทุกอย่างให้ไมล์เนอร์และเรนเดลฟังและมาทำอาหารต่อเป็นปกติซึ่งเกตก็ได้แต่สงสัยในใจ

 

 

 

 

            เมื่ออาหารเสร็จไอเดียก็เรียกทุกคนมากิน ไมล์เนอร์และเรนเดลกินไปถามไปและพยายามอยู่ใกล้เกตเพราะเกตมีกลิ่นมนุษย์ซึ่งมันเป็นกลิ่นที่กระตุ้นต่อมกระหายของเรนเดลและไมล์เนอร์ได้เป็นอย่างดีแต่พอเรนเดลและไมล์เนอร์ได้กินอาหารก็ไม่สนใจกลิ่นของเกตต่อแล้ว

 

 

 

            ทั้งหมดนั่งกินข้าวกันจนเสร็จไอเดียก็ให้ลูซและดาร์คพาเรนเดลและไมล์เนอร์ขึ้นไปเปิดแอร์นั่งเล่นบนห้องนอนเพราะแอร์ในห้องนั่งเล่นไม่ค่อยเย็นเท่าไหร่ เกตกับไอเดียช่วยกันล้างจานจนเสร็จก็มานั่งเล่นที่ห้องนั่งเล่นพร้อมกับพูดคุยเรื่องร้านกาแฟที่ไอเดียเปิดไปด้วย

 

 

 

 

            “ไอเดีย” เกตพูดเรียกไอเดียขึ้น ไอเดียหันหน้าออกมาจากจอทีวีและเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงถาม

 

 

 

            “แกจะอธิบายให้ฉันฟังได้รึยัง” เกตพูดถามขึ้น ซึ่งไอเดียก็รับรู้ได้ทันทีเลยว่าเกตหมายถึงเรื่องอะไร

 

 

 

            “เกต...” ไอเดียถอนหายใจออกมาด้วยความกังวล

 

 

 

            “ฉันรู้สึกว่าแกเปลี่ยนไปจริงๆนะไอเดีย...แกว่าฉันบ้าก็ได้นะ...แต่แกอย่าโกรธฉันนะถ้าฉันจะพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดและมันกระทบต่อแกนิดนึ่งนะ” เกตพูดด้วยสีหน้าที่กังกล

 

 

 

            “เราเปลี่ยนไปหรอ”

 

 

 

 

            “อืม...แกเปลี่ยนไปมากเลยละ...แกที่ไม่ชอบอยู่ในมุมมืดแต่กลับปิดหน้าต่างทุกบานปิดผ้าม่านทำให้ภายในบ้านไม่มีแสงส่องเข้ามาแถมยังเปิดไฟดวงน้อยแทนที่จะเปิดดวงใหญ่อีก” เกตพูดบอก

 

 

 

            “ก็มันร้อนนี้หน่า แถมยังเปิดแอร์อยู่จะให้เปิดหน้าต่างไว้รึไง” ไอเดียพูดแก้

 

 

 

 

            “นั้นมันก็จริง...แล้วอีกอย่างเด็กเรียนอย่างแกเป็นไปไม่ได้ที่แกจะดรอปเรียน แกบอกว่าแกอยากเป็นหมอไม่ใช่หรอ ? อีกอย่างฉันโทรไปถามญาติที่อยู่ต่างจังหวัดแล้วมีแต่คนบอกว่าไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่เป็นไข้จนต้องเข้าโรงพยาบาลและแกก็ไม่ได้ไปหาญาติที่อยู่ต่างจังหวัดเลย” เกตพูดบอกเพราะเกตก็สนิทกับทางบ้านของไอเดียมากอยู่เหมือนกันและเกตก็เคยไปหาญาติที่อยู่ต่างจังหวัดของไอเดียอยู่แทบทุกๆปิดเทอม

 

 

 

            “เกต...” ไอเดียพูดเรียกเกตเสียงแผ่วถึงแม้ว่าจะเตรียมใจมาแล้วว่าจะบอกทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เกตฟัง แต่ถ้าบอกไปแล้วเกตกลัว เกตเกลียดไอเดียขึ้นมา ไอเดียคงเสียเพื่อนที่ดีที่สุดไป

 

 

 

            “ทำไมแกต้องโกหกฉันวะไอเดีย ฉันเป็นเพื่อนแกป่ะ” เกตพูดว่าด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

 

            “เกต...เราขอโทษ” ไอเดียพูดขอโทษออกมา เกตถอนหายใจออกมาก่อนจะเอื้อมมือไปตีหน้าผากไอเดียเบาๆซึ่งเป็นประจำอยู่แล้วเวลาเกตโมโหหรือโกรธอะไร เกตจะไม่โวยวายแต่จะเอื้อมมือไปตีหน้าผากของไอเดียเลยให้ไอเดียได้รู้ว่าเกตโมโหและโกรธมากที่ไอเดียโกหกเกตแบบนี้

 

 

 

            “ถ้าแกจะขอโทษฉัน แกต้องบอกความจริงฉันเข้าใจมั้ย” เกตพูดบอกไอเดียยิ้มจางๆ

 

 

 

            “เรากลัวแกรับไม่ได้วะ” ไอเดียพูดบอก เกตเลิกคิ้วขึ้นสูง

 

 

 

            “แกเป็นเพื่อนฉันมากี่ปี 6 ปีแล้วนะที่เราเป็นเพื่อนกันมา บอกมาสิฉันรับได้อยู่แล้ว” เกตพูดบอกไอเดียสูดหายใจเข้าลึกๆและถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

 

 

 

 

            ไอเดียนั่งเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นให้เกตฟังตั้งแต่แรกที่ไอเดียเจอกับลูซและดาร์คแล้วก็ถูกกัดจากนั้นทั้งสองก็มาวุ่นวายรอบๆตัวไอเดียจนได้เผลอหลงรักเข้าไปซึ่งแรกๆเกตก็ไม่เชื่อพอไอเดียโชว์เขี้ยวและดวงตาที่แปลเปลี่ยนเป็นสีแดงเองเกตก็ต้องจำใจเชื่อและเล่าเรื่องของทาโร่และรีคอนให้เกตฟังด้วย ไอเดียเล่ามาจนถึงตอนที่ตนเองโดยทดสอบ เกตมีท่าทีอึ้งและทึ่งนิดๆแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทางว่ากลัวเลยแม้แต่น้อยเพราะเกตคิดว่าไอเดียนั้นไม่ทำร้ายตนเองแน่นอน

 

 

 

            “สรุป...แกเป็นเจ้าชายเลือดแท้งั้นหรอ” เกตพูดถามขึ้นไอเดียถอนหายใจออกมาก่อนจะพยักหน้ารับ เกตนิ่งไปนิดเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “แล้วคุณอาและคุณน้าเขาไปพาแกออกมาจากมิติแวมไพร์อะไรนั้นได้ยังไง” เกตพูดถามด้วยความไม่เข้าใจ ไอเดียเม้มปากนิดๆเมื่อรับรู้ว่าลูซและดาร์คกับลังเดินลงมา

 

 

 

            “อันนี้เราก็ยังไม่รู้ เราถึงว่าจะถามอยู่เหมือนกัน” ไอเดียพูดขึ้นและมองไปทางบันไดที่ตอนนี้ลูซและดาร์คเดินลงมาแล้ว

 

 

 

            “ลูกละ” ไอเดียพูดถามขึ้นเมื่อไม่เห็นเรนเดลและไมล์เนอร์

 

 

 

            “หลับ พอเปิดแอร์แล้วพันลมให้แล้วก็หลับ” ลูซพูดตอบและเดินมานั่งข้างๆไอเดียซึ่งเกตก็รีบลงไปนั่งโซฟาเดี่ยวเพราะดาร์คเดินมานั่งข้างๆไอเดียเช่นเดียวกันจึงไม่อยากจะคั้นกลางเสียงเท่าไหร่

 

 

 

            “เจ้าบอกเพื่อนเจ้าไปแล้วหรอ” ดาร์คพูดถาม ไอเดียพยักหน้ารับลูซและดาร์คจึงปล่อยตัวตามสบายเพราะเกตไม่รู้ว่าทั้งสองเป็นใครมาจากไหนแล้วลูซและดาร์คก็เกร็งอยู่บ้างเพราะกลัวเผลอพูดอะไรที่เกตไม่เข้าใจไป

 

 

 

            “ไอเดีย เจ้ายังมีห้องอีกห้องหนึ่งอยู่ใช่มั้ย” ลูซพูดถามไอเดียขึ้น ไอเดียก็พยักหน้ารับ

 

 

 

            “ติดแอร์มั้ย” ดาร์คพูดถาม ไอเดียพยักหน้ารับ

 

 

 

            “ดีเลย ข้าจะได้พักผ่อนบ้าง” ดาร์คพูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากซึ่งลูซเองก็ยกยิ้มเช่นเดียวกัน

 

 

 

            “งั้นฉันกลับก่อนนะไอเดีย” เกตพูดบอกและหันไปยกมือไหว้ลาลูซและดาร์คโดยที่ไอเดียเดินไปส่งที่รถ เมื่อเดินออกมานอกบ้านไอเดียก็ลูบแขนตัวเองเบาๆเพราะรู้สึกแสบเพราะแสงแดด

 

 

 

            “แกไม่ต้องฝืนมาส่งฉันก็ได้นะ” เกตพูดบอกไอเดีย ไอเดียระบายยิ้มนิดๆ

 

 

 

            “ไม่ได้หรอกเราเป็นห่วง” ไอเดียพูดบอกก่อนจะอ้าแขนไปกอดเกต ซึ่งยกมือขึ้นมาตบบ่าของไอเดียเบาๆ ไอเดียซุกหน้าลงไปที่ไหล่ของเกต

 

 

 

            “ขอบคุณนะเกต...ขอบคุณที่ไม่เกลียดเรา...ขอบคุณที่เข้าใจเรา...ขอบคุณที่อยู่ข้างเรานะ”

 

 

 

            “ฉันจะเกลียดแกทำไม ฉันอยู่ข้างแกเสมออยู่แล้วไอเดีย...เพราะเราเป็นเพื่อนกันไงถึงเข้าใจ” เกตพูดบอก ไอเดียยิ้มรับก่อนที่เกตจะพลักไอเดียออกและขึ้นรถของตนและขับออกไปทันที

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สี่สิบสี่!!++++++++++

มาแล้วคร้าบบบบ รอนานมั้ย

ขอโทษที่ให้รอน๊า

 

 

ความคิดเห็น