หอหมื่นอักษร

เมื่อสวรรค์ให้นางมีชีวิตใหม่อีกครั้ง นางจะขอทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องวงศ์ตระกูลไว้ให้จงได้!

ตอนที่ 88 เสิ่นหวาซั่นกลับมาแล้ว

ชื่อตอน : ตอนที่ 88 เสิ่นหวาซั่นกลับมาแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2561 15:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 88 เสิ่นหวาซั่นกลับมาแล้ว
แบบอักษร

“คณะทูตครั้งนี้ก็มีขุนนางกระทรวงการคลังไปด้วย ระหว่างทางก็ได้เสาะหาข้อมูลถนนการค้าของซีหนิงเต้ากับซีเอี้ยนไปไม่น้อย ข้าดูว่าราชสำนักตั้งใจจะเปิดถนนการค้าซีหนิง” เสิ่นเจ๋อหรูพูดถึงเรื่องสำคัญนี้ ถ้าจะบอกว่าการไปครั้งนี้มีอะไรที่น่าสนใจ นอกจากตั้งฐานที่ซีเอี้ยนแล้ว ก็คือเรื่องที่กระทรวงการคลังสืบหาข่าวนี่เอง เสิ่นเจ๋อหรูรู้สึกว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ น่าเสียดายที่เสิ่นหวาซั่นยังจัดการน้ำอยู่ที่ไถเฉียน ตอนนี้พวกเขาปรึกษาเรื่องนี้ก็ไม่มีประโยชน์ ตัดสินใจอะไรไม่ได้

การเปิดถนนการค้าซีหนิงเกี่ยวข้องกับซีหนิงเต้า หลิ่งหนานเต้า เจียงหนานเต้า เหอเน่ยเต้ากับเมืองหลวง เป็นเรื่องใหญ่ที่เกี่ยวพันกันถึงสี่เต้ากับเมืองหลวง โครงการที่ยิ่งใหญ่และการกำหนดแผน ราชสำนักคงไม่ตกลงใจง่ายๆ แต่การที่ขุนนางกระทรวงการคลังไปสำรวจเส้นทางเป็นข้อมูลเห็นชัดเจนนั้นมีความหมายไปอีกระดับหนึ่ง

ใจฮ่องเต้คาดเดายาก ไม่แน่ว่าเรื่องนี้อาจทำจริงอย่างรวดเร็ว ถ้าเช่นนั้นก็จะต้องชิงตัดหน้าคนอื่น! พอได้ยินข่าวนี้แล้ว สิ่งที่เสิ่นเจ๋อหย่วนคิดก่อนก็คือทำอย่างไรจึงเป็นหลักประกันว่าตระกูลเสิ่นจะได้รับผลประโยชน์เรื่องนี้อย่างมาก ช่วยไม่ได้ที่เขามีนิสัยเช่นพ่อค้า

เรื่องยิ่งใหญ่เช่นนี้ พวกเสิ่นเจ๋อจิ้งตัดสินใจอะไรไม่ได้จริงๆ จึงทำหนังสือแจ้งเสิ่นหวาซั่นเรื่องนี้ รอการตัดสินใจจากเขา

นอกจากนั้น พี่น้องอาหลานยังพูดถึงเรื่ององค์ชายสามกับชายแดนเหนือ พวกเสิ่นเจ๋อจิ้งแสดงความยินดีที่เสิ่นเจ๋อหรูได้รับสมญานามปรมาจารย์หมากรุก ให้เสิ่นเจ๋อหรูอยู่กินอาหารค่ำ เสิ่นเจ๋อหรูก็ถามคร่าวๆถึงเรื่องการสอบเลื่อนขั้น รู้ว่าพี่ชายคนนี้ทำงานระวังตัวอย่างมาก ก็ไม่ได้หนักใจอะไร

ส่วนคนของเรือนชิงจู๋ เรือนปั้นเสียนกับเรือนจิงเฉี่ยวต่างได้รับของพื้นเมืองซีเอี้ยนที่เสิ่นเจ๋อหรูนำกลับมา พากันดีใจอย่างยิ่ง เสิ่นหนิงรู้ว่าอาหกคนนี้โดดเด่นที่ซีเอี้ยน ปีหน้าจะได้เลื่อนตำแหน่งเลื่อนขั้นอย่างแน่นอน ฐานะของตระกูลเสิ่นกำลังเลื่อนสูงขึ้นอย่างมั่นคง เสิ่นหนิงก็รู้สึกดีใจอย่างยิ่ง

เกี่ยวกับถนนการค้าซีหนิง นางไม่ได้ห่วงใยมากมายเหมือนเสิ่นเจ๋อหย่วน ราชสำนักถึงแม้มีใจอยากเปิดทางถนนการค้าซีหนิง แต่สุดท้ายแล้วก็ทำไม่สำเร็จ ชาติก่อน เริ่มที่สามอ๋องแย่งเป็นรัชทายาท ต่อมาซีเอี้ยนเกิดจลาจล  สุดท้ายต้าหย่งกับซีเอี้ยนเกิดสงคราม ถนนการค้าเส้นทางนี้จึงไม่มีโอกาสเปิดได้สำเร็จ ถึงแม้ตระกูลเสิ่นจะหว่านสมบัติลงไปที่ซีหนิงเต้าเกือบครึ่ง แต่ถนนการค้าซีหนิงก็ยังไม่สำเร็จ แต่ตอนนี้เรื่องราวเปลี่ยนแปลงไปมาก เสิ่นหนิงจึงไม่รู้ว่าถนนการค้าซีหนิงในชาตินี้จะเป็นอย่างไรแล้ว

อีกไม่กี่วันก็จะปีใหม่แล้ว ในวังจึงมีแต่บรรยากาศสนุกสนาน องค์ชายสามก็ได้ย้ายจากสำนักหมอหลวงกลับวังองค์ชายสามแล้ว เพียงแต่ยังต้องนอนอยู่บนเตียง สีหน้ามิได้ซีดเซียวมากแล้ว ร่างกายค่อยๆฟื้นคืน

ทั้งรัชทายาท องค์ชายรองและองค์ชายห้าต่างส่งของมาเยี่ยมเยียน เสี่ยนเม่าซิ่นที่เหลือรอดในคดีลอบสังหารฉินหลิ่ง หลังจากรายงานเรื่องยุทธภัณฑ์ที่ส่งไปชายแดนเหนือให้เปี้ยนจือเหอแล้ว ก็มาเยี่ยมเยียนที่วังองค์ชายสาม

ซั่งกวนหย่งผิงไม่ได้พูดอะไรมาก เห็นเพียงเสี่ยนเม่าซิ่นยิ้มอย่างอ่อนแรง ก็รู้สึกสงสาร เขาชี้พวกยาบำรุงมากมายที่ฮ่องเต้ให้ขันทีนำมา อยากคุยกับเสี่ยนเม่าซิ่นก่อน

“เจ็บตัวครั้งนี้ นับว่าคุ้มแล้ว! พักนี้ฮ่องเต้ดีต่อข้ามาก เจ้ารอง เจ้าห้าต่างเห็นจนอิจฉาตาร้อน!  ดีใจจริงๆ!” ซั่งกวนหย่งผิงเอ่ยเสียงอ่อนระโหยโรยแรง แต่เห็นชัดว่ากำลังใจดีเยี่ยม

เรื่องชายแดนเหนือสามารถกลบเกลื่อนไปได้แล้ว ทั้งยังได้รับความสงสารจากฮ่องเต้ เขารู้สึกทึ่งในความสามารถของเสี่ยนเม่าซิ่น ไม่เพียงแต่หาโจรผู้ร้ายมาได้มากมาย ยังรู้ด้วยว่าต้องใช้ธนูทหารมาอำพรางความจริง ถึงแม้จะเสียคนในวังองค์ชายสามกว่าครึ่ง แต่ก็คุ้มมาก คนพวกนั้นล้วนโง่เขลาเบาปัญญา เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์

เสี่ยนเม่าซิ่นมององค์ชายสามที่อ่อนแรง ไม่นึกว่าเขาจะทำตัวเองได้อย่างโหดเหี้ยมปานนั้น แผลจากธนูกับดาบยังมีเลือดซึม แต่ก็ต้องเป็นเช่นนี้ เรื่องทั้งหมดจึงจะผ่านไปได้อย่างราบรื่น ที่เขายอมเจ็บปางตายขนาดนี้ เสี่ยนเม่าซิ่นยังนึกไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ! องค์ชายสามเวลานี้เหมือนเปลี่ยนไปคนละคน ดูแล้วคงเป็นเหมือนเช่นสถานการณ์สร้างวีรบุรุษ เสี่ยนเม่าซิ่นเห็นแล้วก็ต้องยอมเขา คิดว่าต่อไปจะต้องช่วยสนับสนุนเขาดีๆ

“องค์ชายพักผ่อนดีๆไปก่อน ใกล้ปีใหม่แล้ว ราชสำนักก็คงสงบเงียบแล้วพะย่ะค่ะ” เสี่ยนเม่าซิ่นปลอบให้ซั่งกวนหย่งผิงพักฟื้นดีๆ ตอนนี้คณะทูตกลับมาแล้ว ทุกคนกำลังเตรียมตัวฉลองปีใหม่กัน ไม่ต้องมีการวางแผนอะไร

ใกล้ปีใหม่แล้ว เสิ่นอวี๋ซื่อกับเสิ่นอันซื่อกำลังเตรียมตัวเรื่องปีใหม่ ยังมีเด็กมาเจี๊ยวจ๊าวอีกสามคน    ยุ่งกันมากมาย เสิ่นหนิงกับเสิ่นมี่ยังคงจัดเตรียมเรื่องของขวัญ จึงช่วยแบ่งเบาพวกนางสองคนไปได้ไม่น้อย ส่วนเสิ่นหวาซั่นท่าทางคงไม่ได้กลับมาช่วงปีใหม่  เสิ่นเจ๋อเกาก็อยู่ไกลถึงหลิ่งหนานไม่กลับมา แม้แต่เสิ่นอวี๋เสียนก็มีงานสำคัญที่เซียงโจวกลับมาฉลองปีใหม่ไม่ได้ เมื่อเป็นเช่นนี้ บรรยากาศรวมญาติปีใหม่จึงกร่อยไปมาก

ระยะนี้เสิ่นหนิงออกจะกลัดกลุ้ม แต่ความกลัดกลุ้มของนางเกิดจากเรื่องอื่น

ก่อนนั้น ชิวอู๋เกือบเจอพวกเสิ่นอวี๋หงที่ฉินหลิ่ง พอกลับถึงเมืองหลวงแล้ว ชิวอู๋เสนอเสิ่นหนิงอีกครั้งว่าให้บอกเสิ่นเจ๋อจิ้งเรื่องมดงาน หากไม่แล้วอาจต้องมีการปะทะกัน ชิวอู๋รู้สึกว่าเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ดีแน่

ฝ่ายเสิ่นอวี๋หงก็มิได้หยุดสืบหาคนในบ้าน คราวก่อนที่ชิวอู๋ลาไปเมืองอันจิ้งก็ถูกเขาถามโน่นนี่หลายครั้ง เรื่องคงต้องเปิดเผยในอีกไม่นาน สู้รีบรวมมดงานกับหรูหลิวชู่ไว้ด้วยกัน เขาจะทำงานได้สะดวกขึ้น กระนั้นเสิ่นหนิงกลับบอกว่าขอคิดดูก่อน

ครั้นได้ยินชิวอู๋พูดแล้ว เสิ่นหนิงก็รู้สึกน่าจะได้เวลายกมดงานให้เขาไปได้แล้ว อีกหน่อยจะได้ไม่มีเรื่องชนกันเอง งานมดงานก็เพื่อหาข่าวสารให้ตระกูลเสิ่น คนของพี่รองก็ทำเรื่องเดียวกัน เพียงแต่เรื่องนี้จะบอกอย่างไร บิดากับพี่ชายจึงจะไม่ตกใจกันหนอ? รู้เรื่องมดงานแล้ว ท่านปู่กับท่านพ่อจะมองนางเช่นไรกัน?

สำหรับเรื่องนี้ เสิ่นหนิงเองก็ตัดสินใจไม่ถูก เดิมทีตั้งใจว่าก่อนปีใหม่จะหาโอกาสเหมาะบอกเสิ่นเจ๋อจิ้งเรื่องมดงาน ยังดีที่นางมีต้นทุนในฐานะลูกสาวภรรยาเอกกับมีฐานเรื่องการจัดการเรือนชิงจู๋ เสิ่นหนิงนึกถึงจุดนี้ เริ่มรู้สึกว่าเรื่องอาจไม่ยากนักก็เป็นได้

เสิ่นหนิงยังไม่ทันมีโอกาสได้คุยกับเสิ่นเจ๋อจิ้ง ในวันที่ยี่สิบหก เสิ่นหวาซั่นซึ่งควรจะอยู่จัดการน้ำที่ไถเฉียนก็กลับมาถึงบ้านตระกูลเสิ่นกระทันหัน!

ทุกคนต่างดีใจระคนแปลกใจเป็นอย่างมาก ไม่ใช่บอกว่าจะไม่กลับเมืองหลวงช่วงปีใหม่หรอกหรือ? เหตุไฉนอยู่ดีๆ ก็กลับมา? แถมไม่ส่งคนมาบอกใครในบ้านให้รู้เลย ทุกคนล้วนแล้วแต่นึกไม่ถึงทั้งสิ้น

เสิ่นหวาซั่นบอกว่าฮ่องเต้ตัดสินใจกะทันหันให้เขากลับมารายงานเรื่องการจัดการน้ำ เขาจึงกลับมาพร้อมกับพวกจินอู๋เว่ยที่ไปทำงานยังเหอเน่ยเต้า เดินทางด้วยความเร็วตลอดทาง หมายจะถึงเมืองหลวงอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องเสียเวลาส่งจดหมาย เผลอๆ คนอาจถึงก่อนจดหมายอีกด้วยซ้ำ อีกอย่างการกลับมาครั้งนี้มีเวลาสั้นมาก ปีใหม่วันที่สองก็ต้องกลับไปไถเฉียนอีก ด้วยเพราะเวลากระชั้นชิด จึงสั่งลูกหลานเตรียมรายงานเรื่องราวที่สำคัญทั้งปี วันที่ยี่สิบเก้าประชุมในห้องหนังสือ ตกลงเรื่องที่จะทำต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น