email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หางานทำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2561 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หางานทำ
แบบอักษร

วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วพิรุณรักกับเพื่อนก็จะเรียนจบแล้ว เธอกลับมาใช้ชีวิตปกติ สนุกกับชีวิต เลิกหวังและเลิกมโนกับคนที่ไม่มีวันเอื้อมถึง แต่ถึงยังไงเธอก็มีติดตามข่าวเขาตามหน้าหนังสือพิมพ์หรือนิตยสาร เธอได้แต่มองเขาผ่านรูปภาพ และก็คิดตลอดว่าเคยมีครั้งหนึ่งที่เธอได้ใกล้ชิดกับผู้ชายที่อยู่สูงขนาดนี้

**และหลังจากวันนั้นเธอก็ได้พี่ชายเพิ่มมาอีกคน ก็คือดนุ คนที่เข้ามาขอเบอร์เธอที่ผับวันนั้น แรกๆ ดนุจะจีบเธอ แต่พิรุณรักปฏิเสธเขาไปตรงๆ ดนุก็ยอมรับ พิรุณรักคิดว่าเขาจะห่างออกไปแต่เปล่า ดนุยังวนเวียนอยู่ใกล้ๆ เธอ เขาให้เหตุผลว่าเธอไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นและเขาเริ่มเอ็นดูเธอเหมือนน้องสาว

คราแรกก็อึดอัดเพราะคิดว่าเขาอาจใช้วิธีนี่เข้ามาจีบ แต่เปล่าเลย ดนุทำให้เธอเห็นว่าเขาคิดกับเธอแค่น้องสาวจริงๆ ความสนิทสนมของทั้งคู่เลยพัฒนาขึ้น ดนุพาเธอไปรู้จักกับเพื่อนๆ ของเขา และกันทุกคนไม่ให้จีบเธอ

“หวานวันนี้แกจะไปไหน”

“คุณกรมารับ”

“แกกับเขานี่ยังไงกันวะหวาน แกอยู่กับเขามาเกือบจะสองปีแล้วนะเว้ย เขาไม่คิดจะจริงจังกับแกบ้างเหรอ” หทัยรัตน์อยู่กับกรวิทย์มาเกือบจะสองปีแล้ว เขายังไม่เอ่ยปากว่าเบื่อเธอและขอยุติความสัมผัส หทัยรัตน์ก็ไม่ได้คิดจะไปไหนถ้าเขาไม่เอ่ยปาก การใช้ชีวิตของทั้งสองคนก็เหมือนเดิม สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมคือความผูกพันที่มีให้กัน

“เขาจะมาจริงจังกับฉันทำไม ฉันเป็นแค่เด็กเขาไม่ได้เป็นแฟนซะหน่อย” หทัยรัตน์ตอบแบบชิวๆ ไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยคิดว่าตัวเองก็อยากใช้ชีวิตกับเขาตลอดไปแต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้ เพราะเธอก็รู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่มีทางจริงจังกับผู้หญิงอย่างเธอ

“เขาอยู่กับแกนานมากแล้วนะ แกไม่รักเขาบ้างเหรอ” ใครบอก อยู่ด้วยกันนานขนาดนี้ เธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่ผู้ชายทำดีด้วย แล้วก็นอนกับเขาเกือบจะทุกคืน ไม่รักก็บ้าแล้ว

“รักแล้วยังไง เลิกพูดเรื่องฉันเถอะ ไม่ต้องใส่ใจหรอก หางานได้รึยังเหอะพวกแก” ทั้งสามคนเริ่มพากันหางาน เพื่อที่ว่าเรียนจบจะได้มีงานทำเลย

ในส่วนของพิรุณรัก พ่อกับแม่เธอบอกว่าให้กลับบ้านไปพักก่อนค่อยหางานทำก็ได้ แต่เธอไม่เอาอย่างนั้นเธออยากหาเลย รีบหาจะได้มีงานทำ เธอไม่อยากเป็นคนที่เรียนจบปริญญาแล้วตกงาน

“ฉันยื่นใบสมัครไปหลายที่แล้ว” เอมมี่พูดอย่างเซ็งๆ

“ฉันก็ยื่นไปแล้วเหมือนกัน”

“ไปสมัครกับฉันไหม คุณกรแนะนำให้” หทัยรัตน์ชวนเพื่อน

“ที่ไหน” ทั้งสองคนถามอย่างสนใจ

“บริษัท CK IMPORT-EXPORT เป็นบริษัทที่เข้ามาเทคโอเวอร์บริษัทนำเข้าส่งออกรายใหญ่ของประเทศเลยนะ เปิดตัวได้ปีกว่าๆ”

“น่าสนนะ แล้วเขาเปิดรับนักศึกษาจบใหม่ด้วยเหรอวะ บริษัทใหญ่ๆ แบบนี้เขาน่าจะต้องการคนมีประสบการณ์มากกว่า”

“ไม่มีปัญหา คุณกรฝากให้ได้”

“เขาจะไม่ว่าเราเป็นเด็กเส้นเหรอวะ”

“ทุกวันนี้เขาก็ต้องมีเส้นทั้งนั้นแหละ งานมันหายากจะตาย อีกอย่างพอเข้าไปทำงานเราก็ทำงานอย่างเต็มที่สิ แสดงฝีมือให้พวกเขาเห็น แค่นี้ก็ลบคำว่าเด็กเส้นได้แล้ว” ทั้งสองคนพยักหน้ายอมรับความคิดเห็นของเพื่อน

“ตกลงไหมแก ปลาย ไปนะ” พิรุณรักทำหน้าครุ่นคิด

“อืม ไปก็ไป แล้วแกล่ะเอมมี่”

“ฉันต้องดูก่อน”

“เค อ่อ ฉันต้องไปแล้ว คุณกรมาแล้ว ไปนะ เจอกันพรุ่งนี้” หทัยรัตน์มองดูโทรศัพท์ที่มีสายเข้า คนที่มารับเธอมาแล้ว

“แล้วแกอ่ะ” เอมมี่หันมาถามเพื่อน

“พี่นุมารับ”

“แกก็อีกคน พี่ชายที่แสนดี ดีจริงเปล่าวะ” ไม่ใช่ว่าเพื่อนของพิรุณรักไม่ไว้ใจดนุผู้ชายที่เข้ามาเสนอตัวเป็นพี่ชายให้เพื่อนสนิท แต่มันก็อดแขวะไม่ได้ คนอะไรจะดีเลิศขนาดนั้น เข้ามาจีบพอจีบไม่สำเร็จก็ขออยู่ในฐานะพี่ชาย

“เขาก็ดีนะ ฉันก็สบายใจนะที่ได้อยู่กับพี่นุ ความรู้สึกมันเหมือนเขาเป็นพี่ชายจริงๆ”

“สองสาว ทำอะไรอยู่ครับ” ดนุคนที่อยู่ในหัวข้อสนทนาเดินเข้ามาแล้วเอ่ยถามยิ้มๆ

“นินทาพี่นุอยู่ค่ะ”

“นินทาอะไรพี่ครับ” ดนุขมวดคิ้วมอง

“นินทาว่าเมื่อไหร่พี่นุจะมีแฟน แก่แล้ว” พิรุณรักพูดยิ้มๆ

“แล้วรู้ได้ไงครับว่าพี่ยังไม่มี” ดนุพูดอย่างมีเลศนัย

“มีแล้วเหรอคะ” พิรุณรักตาโต

“ก็ ยังหรอกครับ พี่กำลังตามจีบเขาอยู่ ไม่รู้ว่าจะได้น้องสาวมาเพิ่มอีกคนรึเปล่า”

“พี่นุก็ มีน้องสาวอย่างปลายดีจะตาย”

“แกดีตายแหละ วันๆ เอาแต่ดูฝรั่ง” เอมมี่แขวะเพื่อน นึกว่าเพื่อนจะเข็ดกับฝรั่ง ที่ไหนได้ก็ยังบ้าเหมือนเดิม

“จริงครับ หนุ่มไทยไม่ดีตรงไหน” ดนุแสร้งพูดน่าเศร้า

“หนุ่มไทยดีค่ะ ปลายไม่ได้บอกสะหน่อยว่าไม่ชอบหนุ่มไทย แต่มันไม่เปคอ่ะ เข้าใจป่ะ”

“คร๊าบๆ ๆ ไปเถอะ หิวแล้ว เอมมี่ไปด้วยกันไหมครับ”

“ไปเลยค่ะ เอมมี่มีธุระกับที่บ้าน”

“งั้นฉันไปนะแก”

พิรุณรักลาเพื่อนแล้วเดินไปขึ้นรถดนุ

“เรียนจบแล้วเราจะทำอะไร” ดนุหันมาถามหญิงสาวที่เขาคิดด้วยเพียงแค่น้องสาว ถึงตอนแรกจะจีบ แต่พอเธอไม่เล่นด้วยเขาก็เอ็นดูเธอเหมือนน้องสาว เพราะรู้ว่าพิรุณรักแตกต่างจากคนอื่น

“หางานทำค่ะ”

“แล้วได้รึยัง”

“ยังค่ะ แต่หวานชวนให้ไปทำด้วย จะมีคนฝากให้” ดนุพยักหน้าเข้าใจพร้อมกับออกรถตรงไปยังร้านอาหารที่พวกเขาจะไปกิน

“พี่นุเล่าเรื่องหญิงที่กำลังจีบให้ฟังหน่อยสิ” เมื่อมาถึงร้านอาหารพิรุณรักก็ถามขึ้นในเรื่องที่ตัวเองอยากรู้

“ไม่เล่าได้ไหม”

“ไม่ได้ เล่ามาเลย” ความสนิทของทั้งสองคนถึงขั้นว่าสนิทกันมาก เพราะตลอดปีที่ผ่านมาดนุวนเวียนอยู่ใกล้พิรุณรักตลอด

“มีข้อแลกเปลี่ยน”

“อะไรคะ”

“เราต้องไปกินข้างที่บ้านพี่อาทิตย์นี้ แม่พี่บ่นคิดถึง” นี่ก็เป็นความสนิทสนมที่แน่นขึ้นไปอีกเมื่อครอบครัวของดนุก็เอ็นดูในตัวเธอ

“ก็ได้ค่ะปลายก็คิดถึงฝีมือทำกับข้าวคุณป้าเหมือนกัน”

“อย่ารู้จริงๆ เหรอ”

“จริง”

“ก็ เด็กฝึกงานที่บริษัทน่ะ”

“เด็กฝึกงาน พี่นุจะเป็นสมภารกินไก่วัดเหรอคะ

“แค่เด็กฝึกงาน ฝึกไม่กี่เดือนเอง แต่น้องเขาน่ารัก”

“คนนี้จริงจัง”

“มันเป็นเรื่องของอนาคตครับ สั่งอาหารเถอะ มีอะไรคืบหน้าจะมารายงาน”

“เค” พิรุณรักยิ้มกริ่มยินดีที่ดนุเจอผู้หญิงที่ถูกใจ

“แกริคนายจะไปประเทศไทยวันไหน” เกรสันถามน้องชาย

“อีกสามเดือน”

“อืม”

“คราวนี้ต้องไปนานหน่อย นายก็ดูทางนี้ด้วยแล้วกัน”

“รู้น่า ไม่ใช่ว่าไปคราวนี้ได้เมียกลับมาให้แด๊ดนะเว้ย” เกรสันอดแซ็วน้องชายไม่ได้ เพราะไปคราวก่อนได้ยินว่าติดใจสาวไทย แต่น้องชายเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงออก เลยไม่รู้ว่าคิดอะไรกันแน่ แต่ที่แน่ๆ เขาเชื่อลูกน้องของน้องชายว่าดูไม่ผิด

เพราะหลังจากนั้นแซคบอกว่าแกริคไม่ได้นอนกับใครอีกเลย ถึงจะควงผู้หญิงไปไหนมาไหนด้วยแต่ไม่ได้นอนด้วย เรื่องนี้แซคมันคอนเฟิร์มร้อยเปอร์เซ็นต์

เกรสันเลยคิดว่าแกริคอาจจะยังไม่ลืมผู้หญิงไทยคนนั้น แต่ก็ไม่เห็นทำอะไร

“ไม่ใช่เรื่องของนาย” แกริคตอบกลับเสียงเรียบ

“ป่านนี้เขาคงมีแฟนไปแล้วมั้ง”

“อย่ามาทำเป็นรู้ดี” แกริคกรามกระตุก

“ฉันรู้ไม่ดีเท่านายหรอก จะทำอะไรก็รีบทำ อาการของนายนี่มันเข้าขั้นหนักมากเลยนะริค นอนกับผู้หญิงไม่ได้นี่ เข้าขั้นโลกแตกเลยนะ” นึกอยากตบรางวัลให้ลูกน้องที่ทำงานได้ดีเกินหน้าที่ เขาหนักเงินเดือนหรือไล่ออกเลยดีไหม รายงานแม้กระทั่งเรื่องนี้

“สงสัยฉันต้องหาผู้ช่วยคนใหม่”

แซคสะดุ้งนึกหวาดๆ ตั้งแต่ได้ยินเจ้านายคนที่สองพูดเรื่องผู้หญิงไทยแล้ว

“ผมว่าผมไปเตรียมห้องประชุมดีกว่าครับ อีกสิบนาทีนายตามไปนะครับ” แซครีบเผ่นออกมาก่อนจะโดนมากกว่านี้

“ว่าแต่เรื่องที่แซคมันรายงานฉันนี่เรื่องจริงเหรอวะ”

“เรื่องอะไร”

“ก็ที่นายไม่นอนกับใครเลยตั้งแต่กลับมาจากเมืองไทยคราวนั้น”

“ก็ที่นายไม่นอนกับใครเลยตั้งแต่กลับมาจากเมืองไทยคราวนั้น”

ใช่ มันเป็นเรื่องจริง แกริคไม่คิดว่าตัวเองจะอาการหนักขนาดนี้ เขาคิดว่ามันจะเป็นแค่ชั่วคราว แต่เปล่าเลย เพราะตลอดเวลาที่เขาคิดจะนอนกับคนอื่น ก็จะมีหน้ายัยเด็กบริการนั้นลอยเข้ามา มันทำให้เขาหมดอารมณ์กับคนอื่น

และเขาคิดว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่คอยแต่จะคิดถึงเด็กนั้น ถึงวันเวลาจะล่วงเลยเป็นปีเขาก็ยังไม่สามารถลบภาพของผู้หญิงคนนั้นออกได้ แกริคคอยย้ำเตือนตัวเองอยู่บ่อยๆ ว่าเธอเป็นแค่ผู้หญิงบริการ อยากได้เงิน อยากสบาย มันไม่ใช่เรื่องที่เธอจะเข้ามาวุ่นวายในความคิดของเขาเลยสักนิด

“ฉันแค่งานยุ่ง ไม่ได้เกี่ยวกับใครทั้งนั้น”

“งั้นเหรอ”

“ออกไปได้แล้ว”

“ครับท่านรองประธาน” เมื่อพี่ชายที่เป็นประธานใหญ่ของตระกูลซีคีเลียโนเดินออกไปแกริคก็เอนตัวลงบนเก้าอี้แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

มันคงถึงเวลาที่เขาจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง**

ความคิดเห็น