Aliyah.P
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

NIGHTSHADE’S STORIES 🥃 [No.1] PAYU x NILLA ขอบคุณทุกการสนับสนุนนะคะ 💰⭐️🔑

ชื่อตอน : THE LOST MEMORIES 🍁 Ep.4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.3k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2561 21:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE LOST MEMORIES 🍁 Ep.4
แบบอักษร

@ ZTUDIO


และแล้วช่วงเวลาแห่งการทวงคืนของรักก็มาถึง ในที่สุดฉันก็พาตัวเองมายืนอยู่ใน Ztudio จนได้ บอกตามตรงว่าที่นี่หรูกว่าที่คิด แบ่งโซนต่างๆได้อย่างลงตัวจริงๆ เกรดลูกค้าแยกกันชัดเจนแต่ก็ดูมีสไตล์ไม่แพ้กันเลย ชั้นบนมีห้องพักให้ member กระเป๋าหนัก แถมชั้นดาดฟ้ายังมีสระว่ายน้ำส่วนตัวแบบ Exclusive สุดๆอีก มิน่าล่ะคนถึงได้แห่กันมายั้วเยี้ยเต็มไปหมด เหอะๆ นั่นคนหรือหนอน -.- แถมวันนี้ดูคึกคักเป็นพิเศษคงเพราะเป็นวันศุกร์ด้วยล่ะมั้ง


“เอ่อโทษนะคะ VIP #9 ไปทางไหนคะ” ฉันมองหาคนที่น่าจะพอบอกทางได้แล้วจึงเดินเข้าไปถาม ให้เดานะโซน VIP ที่ว่านี่ต้องผ่านประตูที่มีการ์ดเฝ้าอยู่ 3-4 คนประตูนี้แน่นอนเชื่อสิ


“Ztudio Nightshade ตรงไปสุดทางเลี้ยวขวาห้องสุดท้ายครับ ขอ Night Card ด้วยครับ” คนที่ตอบฉันไม่ใช่ชายชุดดำหน้าตาดุๆอย่างที่คิดหรอก แต่เป็นผู้ชายหน้าตาหล่อโฮกในเสื้อเชิ้ตสีเทาตัดขอบดำกับกางเกงแสล็คที่ดูกึ่งทางการนิดๆคนหนึ่งเดินเข้ามายิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร


“Night Card?” ฉันทวนคำพูดผู้ชายยิ้มเก่งตรงหน้า แล้วนึกตำหนิตัวเองขึ้นมาทันที ทำไมฉันคิดไม่ถึงนะว่าสถานที่ระดับนี้ความปลอดภัย ความเป็นส่วนตัวต้องรัดกุมสุดๆอยู่แล้ว อยู่ๆจะยอมให้ใครก็ไม่รู้เข้าไปเดินเพ่นพ่านได้ยังไง แล้วนี่จะไปเอามาจากไหนล่ะ ไอ้ Night Card อะไรเนี่ย


“ครับ Night Card เพราะชอบมีคนเนียนมาวุ่นวายกับพวกเฮียๆอยู่เรื่อย เธอคงไม่ใช่หนึ่งในนั้นหรอกนะ..ใช่มั้ย?”


“เอ่อคือฉัน” เอิ่ม อุตส่าห์ชมว่าหล่อนะเมื่อกี๊ แต่ถ้ารู้ทันกันแบบนี้ขอถอนคำพูดทันมั้ย -.- แต่จริงๆไม่ได้มาวุ่นวายสักหน่อย แค่ทำของหายแล้วอยากได้คืนเอง


“ถ้าไม่มี Night Card คงให้เข้าไม่ได้จริงๆ น่าเสียดายจัง” ผู้ชายคนนั้นเอาแต่ยิ้มทั้งที่ปากก็เพิ่งจะปฏิเสธฉันไปหมาดๆ


“เอ่อ..พายุ”


“ครับ”


“คือฉัน..มาหาพายุ” ฉันบอกความต้องการออกไปหวังว่าเขาจะเข้าใจนะว่าไม่ได้เนียนมาเหมือนพวกผู้หญิงที่เขาพูดจริงๆ


“มาหาเฮียพาย?” ผู้ชายตรงหน้าถามซ้ำอีกครั้งฉันเลยพยักหน้าตอบ


“ใช่ หมอนั่นแหละ คือ..เฮียนายขโมยของบางอย่างของฉันไปแค่จะมาเอาคืน” ฉันชี้แจงเจตนาของตัวเองออกไปแต่สิ่งที่ได้กลับรับมาคือคนตรงหน้าเลิกคิ้วใส่แบบไม่อยากจะเชื่อ


“ขโมย?” ดูจากสีหน้าก็พอจะรู้แหละว่าเขาไม่เชื่อฉันเลยสักนิด แถมยังพยายามแก้ตัวให้รุ่นพี่พายุที่ตัวเองเทิดทูน


“จำผิดรึเปล่าอย่างเฮียพายเนี่ยนะจะขโมยของ”


“เอางี้ถ้าฉันเข้าไปไม่ได้ งั้นช่วยเรียกเฮียนายออกมาทีได้มั้ย” ฉันพยายามเจรจาเพื่อให้เข้าไปเอาสร้อยคืนให้ได้แต่ดูเหมือนไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะหมอนี่ยืนดักอยู่ไม่ยอมปล่อยเลย


“ไม่ได้เนียนจริงๆสาบานได้” ฉันย้ำออกไปอีกครั้งพร้อมกับชูสามนิ้วแบบลูกเสือเนตรนารีด้วย แต่ก็ได้รับแค่รอยยิ้มแห้งๆตอบกลับมา แต่ไม่มีการหลีกทางให้แม้แต่ก้าวเดียว


“นิลลา?” ฉันหันไปตามเสียงเรียกที่ดังขึ้นจากข้างหลังก็พบกับผู้ชายร่างสูงคนนึงในชุดมหาลัย หืม เขาเรียน ม.เดียวกับฉันเลยนี่นา


“อ้าวเฮียโย วันนี้มาเร็วจังนะครับ” ผู้ชายตรงหน้าฉันหันไปทักทายคนที่เดินเข้ามา โยหรอ.. ชื่อไม่คุ้นเลยแหะ แล้วทำไมเขาถึงเรียกชื่อฉันอย่างกับรู้จักกันงั้นแหละ


“อืม มีไรกัน”


“ไม่มีไรเฮีย ผู้หญิงคนนี้มาหาเฮียพายแต่ไม่มี Night Card” พอนายโยอะไรนั่นหันมาถาม ผู้ชายที่ดักทางฉันไว้ก็อธิบายอย่างละเอียด ย้ำจังเลยนะไม่มี Night Card เนี่ย -.-


“อืม เดี๋ยวกูพาเข้าไปเอง” แล้วอยู่ๆผู้ชายชื่อโยก็หันมาคว้าแขนฉันพาเดินเข้าประตู VIP มาหน้าตาเฉย ส่วนหมอนั่นที่ยิ้มกว้างๆน่ะ ก็ยืนเฝ้าหน้าประตูต่อไปแบบงงๆแต่ไม่ได้ว่าอะไร


“ไม่เจอกันนานเลยนะยัยตัวแสบ”


“นายหมายถึงฉันหรอ” ฉันมองแขนตัวเองที่ถูกมือหนาจับไว้สลับกับแผ่นหลังของผู้ชายที่กำลังก้าวขาไปเรื่อยๆอย่างสงสัย


“แล้วมีคนอื่นมั้ยล่ะ”


“เอ่อ โทษนะ เรารู้จักกันด้วยหรอ” ที่ถามไปแบบนั้นเพราะฉันจำไม่ได้จริงๆว่ารู้จักผู้ชายคนนี้ จะว่าเป็นเพื่อนตอน ม.ปลายก็ไม่น่าจะใช่นะ เพราะตอนนั้นฉันสนิทกับเจด้าคนเดียวจริงๆอ่ะ


“ที่พูดนี่หมายความว่าไง” ผู้ชายชื่อโยใช้มืออีกข้างผลักประตูห้องๆนึงเข้าไป แต่ในนี้ก็ไม่มีใคร ก่อนจะปล่อยแขนฉันเป็นอิสระและกดไหล่ฉันให้นั่งลงบนโซฟา ส่วนเขาก็ทิ้งตัวลงนั่งตรงข้ามกับฉัน


“ก็ฉันกับนาย เรา..”


“เธอจำฉันไม่ได้ ?” คนตรงหน้าชิงถามขึ้นมาได้ถูกจังหวะเป๊ะๆ ฉันเลยพยักหน้าตอบไปแบบมึนๆ


“ก็..ประมาณนั้น”


“ตลก ทำกันไว้แสบมากนะยัยบ้าควรจำฉันให้ขึ้นใจสิ” โยไม่พูดเปล่า เขาถกแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้นเลยข้อศอกไปจนเห็นรอยแผลเป็นตรงช่วงต้นแขนด้านใน


“รอยนั่นไปโดนอะไรมา” ฉันถามออกไปอย่างสงสัยมันดูคล้ายรอยกัดอยู่นะ แต่หมาที่ไหนจะกัดต้นแขนด้านในแบบนั้น นี่คือต้องอุ้มท่าไหนกัน นึกไม่ออกเลยจริงๆ


“ยังจะถามอีก” โยไม่พูดเปล่า เขาจ้องหน้าฉันอย่างกับว่าฉันเป็นคนทำอย่างงั้นแหละ มือก็คว้าแก้วเหล้ากับถังน้ำแข็งที่ถูกจัดไว้มาชงช้าๆ แถมคำพูดแต่ละคำของเขามันดูเหมือนเรารู้จักกันจริงๆจนอดสงสัยไม่ได้


“นี่นาย..รู้จักฉันจริงๆน่ะหรอ”


“พูดบ้าอะไรของเธอก็ต้องรู้ดิ” ยิ่งเขายืนยันแบบนั้นฉันยิ่งไม่แน่ใจ เพราะสิ่งที่ฉันรู้สึกในขณะที่มองหน้าเขามันมีแต่ความว่างเปล่า


“แน่ใจนะว่านายไม่ได้ทักคนผิด”


“เธอชื่อนิลลา ยัยหมาบ้าห้อง 3/2 ส่วนฉันวาโย 3/1 คู่แข่งว่ายน้ำตัวฉกาจของเธอไงเล่ายัยโง่” ดูเหมือนว่าวาโยจะรู้จักแค่ชื่อฉันนั่นแหละนะ เพราะข้อมูลบางอย่างมันไม่ตรงกับตัวฉันเลย


“เอ่อ นายจำคนผิดแล้วล่ะวาโย ฉันว่ายน้ำไม่เป็นสักหน่อย”


“สรุปจะไม่หยุด” ใบหน้าของเขาเริ่มเอาจริงขึ้นมาจนฉันเองก็ไม่เข้าใจ เหมือนเขาจะเริ่มไม่ค่อยพอใจที่ฉันยืนยันว่าไม่รู้จักเขา และเขาจำคนผิดอย่างแน่นอน


“ฉันว่ายน้ำไม่เป็นจริงๆ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยหัดว่ายเลยด้วยซ้ำ” ฉันย้ำออกไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ


“นิลลาเป็นอะไรของเธอวะ มันเริ่มจะไม่ตลกละ” คิ้วที่ขมวดกันบวกกับใบหน้านิ่งๆเป็นทุนเดิมทำให้รู้สึกว่าเขาดูจริงจังกับการรู้จักฉันมากจริงๆ หรือจริงๆแล้ววาโยอาจเป็นที่เพื่อนที่โรงเรียนประจำของฉันก็ได้ เพราะถึงแม้การทดสอบความจำฉันจะจำอะไรๆได้แค่เลือนลาง แต่ถ้าวันนั้นเราเคยเจอกันแล้วยังไงก็ต้องจำได้แน่นอน


“วาโย นายเคยอยู่โรงเรียนประจำกับฉันรึเปล่า” ฉันจ้องหน้าวาโยอย่างคาดหวังในคำตอบ เพราะถ้าเขาเคยอยู่แปลว่าเราอาจเคยเป็นเพื่อนกันจริงๆก็ได้ ถ้าเป็นงั้นคงดีเพราะดูเขาก็ไม่ค่อยถือตัวกับฉันเท่าไหร่ แถมวาโยก็ดูเหมือนจะรู้จักกับพายุ นั่นอาจทำให้ฉันได้สร้อยคืนมาไม่ยาก


“เปล่า”


“งั้นหรอ.. ถ้างั้นโทษทีนะฉันว่าฉันไม่รู้จักนายจริงๆ” ฉันบอกออกไปทั้งที่ในใจก็ยังรู้สึกขัดๆ คงเพราะแอบคาดหวังไว้นิดนึงแล้วล่ะมั้งว่าจะมีเพื่อนเพิ่มอีกคน แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก


“ต้องรู้สิ เธอรู้จักฉันดีกว่าที่ฉันรู้จักตัวเองซะอีก” ฉันมองหน้าวาโยอย่างไม่เข้าใจ เขาเองก็ไม่พูดอะไรนอกจากยกแก้วเหล้ากระดกอึกๆอย่างไม่กลัวสำลัก


“นายมั่นใจว่าแค่ไหนว่าไม่ได้จำคนผิด”


“99%”


“แล้วอีก 1% ล่ะ” ฉันถามออกไปเพราะอย่างน้อยหนึ่งเปอร์เซ็นต์นั้นมันอาจจะเป็นจุดสำคัญที่บอกได้ว่าวาโยเข้าใจผิด


“รายละเอียดเล็กน้อย ช่างมันเถอะ”


“อืม แล้วไหนล่ะพายุ ฉันมีธุระกับหมอนั่น” ฉันถามออกไปเพราะคิดว่าตัวเองน่าจะต้องกลับได้แล้วล่ะ ถึงจะยังไม่ดึกมาก แต่ฉันก็ไม่ชอบเที่ยวที่แบบนี้สักเท่าไหร่ เพราะมันเสี่ยงที่จะมีควันบุหรี่ศัตรูตัวร้ายของฉันไงล่ะ


“หึ เธอจำมันได้แต่จำฉันไม่ได้เนี่ยนะ” น้ำเสียงของวาโยดูแปลกไปแต่บอกตามตรงฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของมันเท่าไหร่หรอก และดูเหมือนเขาจะเข้าใจผิดนะเพราะฉันไม่เคยรู้จัก ไม่เคยจำอะไรเกี่ยวกับพายุด้วยเหมือนกัน นอกจาก..ไอ้บ้านั่นขี้ขโมย


“ฉันแค่บังเอิญทำของหายแล้วหมอนั่นเก็บไว้แต่ไม่ยอมคืนก็เท่านั้น มันไปเกี่ยวกับเรื่องจำได้จำไม่ได้ตรงไหน ทั้งนาย ทั้งพายุฉันไม่รู้จักใครทั้งนั้นแหละ”


ฉันพูดออกไปตามที่คิดทำเอาวาโยชะงักไปจนเห็นได้ชัด ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแต่รู้สึกวันนี้มันเป็นวันที่ยุ่งเหยิงมากถึงมากที่สุดเลย -.-

ความคิดเห็น