ลานไพลิน/โรสแมร์รี่/B.L.Robins
Instagram-icon Line-icon

ฝากผลงานเรื่องอื่นด้วยนะคะ ขอบคุณเหล่าสาวกรีดเดอร์ทั้งหลายที่เข้ามานะคะ ไรท์ขอสัญญาว่าจะทำให้เต็มที่ค่ะ

ชื่อตอน : ป่วย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2561 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ป่วย
แบบอักษร

พระพายพยายามหอบร่างของตัวเองเพื่อไปทำงานอย่างยากลำบาก เพราะว่ายังจุกและระบมตรงบริเวณน้องสาวของเธอเป็นอย่างมาก

เมื่อมาถึงห้องสอน หญิงสาวก็ต้องยืนสอนไปอย่างยากลำบากเพราะขาเธอมันถ่างตลอดเวลาที่เธอต้องเดินไปเดินมา แต่เธอก็พยายามเดินที่จะให้ปกติที่สุด เพื่อไม่ให้ใครสงสัย แต่มันก็ยังไม่พ้นอยู่ดี

"นี่เธอ วันนี้ทำไมครูพายถึงเดินแปลกๆอ่ะ" นักเรียนหญิงคนหนึ่งในห้องหันไปกระซิบถามเพื่อนที่นั่งข้างๆ

"ใช่แก นึกว่าฉันคิดไปคนเดียวซะอีก...ครูพายเดินเหมือนกับคนที่เพิ่งไป เอิ่มมมม มีเซ็กซ์อ่ะแก"

"จะบ้าเหรอเธอ ครูพายยังไม่มีแฟนนะ"

นักเรียนหญิงทั้งสองต่างจ้องไปที่พระพายอย่างครุ่นคิด กระทั่งหญิงสาวสั่งการบ้านก่อนที่จะเลิกคาบเรียน

"ครูพายคะ"

พระพายหันมาตามเสียงของนักเรียนหญิง

"ครูพายเป็นอะไรหรือเปล่าคะ เห็นครูหน้าซีดๆ"

พระพายพยายามฝืนยิ้มออกไป "อ้อ สงสัยครูคงจะทำงานหนักไปน่ะ ก็เลยไม่ค่อยสบายเท่าไหร่"

"ครูพายไหวไหมคะ ให้พวกหนูพาครูไปห้องพยาบาลไหมคะ"

"อ๋อ ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวครูสอนเสร็จเมื่อไหร่ เดี๋ยวครูไปเอง พวกเธอสองคนไม่ต้องเป็นห่วงครูหรอก...แล้วก็ตั้งใจเรียนกันด้วยล่ะ อย่าให้ครูต้องลงโทษพวกเธอภายหลังแล้วกันล่ะ"

"ค่าาาครูพาย"

จากนั้นพระพายก็พยายามฝืนสังขารตัวเองเพื่อออกจากห้องไป โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าอนาวินได้มองตามเธอด้วย


ที่เคยบอกว่าจะรอสอนให้เสร็จก็คงจะเป็นไปไม่ได้ เพราะว่าฤทธิ์ไข้ เริ่มเล่นงานเข้าให้แล้ว

ในตอนที่เธอจะไปสอนจู่ๆก็เกือบจะเป็นลมวูบ แต่โชคดีที่มีครูคนหนึ่งเข้ามาพยุงพาเธอมาห้องพยาบาล

"นี่ยาค่ะ ครูพายจะกลับไปสอนหรือว่าจะนอนพักดีคะ" ครูที่อยู่ห้องพยาบาลถามเธอ

"พายคงจะต้องขอยกเลิกคลาสไปก่อนน่ะค่ะ เพราะพายรู้สึกไม่ไหวเท่าไหร่ อยากจะขอนอนพักสักหน่อยน่ะค่ะ" พระพายตอบ

"ค่ะ แต่ยังไงครูพายก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะคะ ไม่งั้นนักเรียนห้องครูคงเหงาแย่ถ้าขาดครูพาย"

พระพายส่งยิ้มอ่อนๆให้เป็นคำตอบ กระทั่งครูคนนั้นเดินออกไปแล้ว หญิงสาวจึงได้ขอตัวล้มนอนพัก ด้วยความเพลีย

แต่แล้วเธอก็ได้ยินเสียงเหมือนใครบางคนกำลังเดินเข้ามาใกล้เธอ

"อื้อออ ไม่ต้องห่วงพายหรอกค่ะ พายดูแลตัวเองได้" หญิงสาวตอบโดยที่ไม่ได้ลืมตาดู

"ครูเป็นไงบ้างอ่ะ"

หญิงสาวได้กระชากเปลือกตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นหู

"อนาวิน"

เขายืนล้วงกระเป๋าอยู่ตรงหน้าเธอด้วยทีท่ากวนๆ แม้ว่าพระพายอยากจะนั่งดุเขา แต่ร่างกายเธอมันไม่มีแรงเอาเสียเลย จึงได้แค่มองเขา

"เธอมาทำไมกันอนาวิน ทำไมเธอถึงไม่ไปเรียน"

"ก็...ผมป่วยอ่ะ" เขายกเรื่องนี้มาอ้าง ทั้งๆที่ร่างกายเขาแข็งแรงดี "แล้วครูอ่ะ ผมได้ยินว่าตอนเช้า ครูดูเพลีย เป็นอะไรมากหรือเปล่า?"

พระพายมองเขาด้วยความรู้สึกงุนงงระคนสงสัย ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไปว่า

"เธอไม่ต้องมาห่วงครูหรอก"

"ครูจะไม่ให้ผมห่วงครูได้ไง ในเมื่อผมเป็นผะ..." เขายั้งคำนั้นไว้ ไม่ใช่เพราะกลัวคนอื่นมาได้ยิน แต่เป็นเพราะเห็นสีหน้าอันอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงใดๆ ทำให้เขาอดที่จะเป็นห่วงเธอไม่ได้

"ผมเอานี่มาให้อ่ะ" เขาหยิบหลอดยาแก้บวมฟกช้ำมาให้เธอ ไว้ทาที่ดอกไม้ของเธอซึ่งเขารู้ว่ามันจะต้องบวมเป็นแน่เพราะ ถูกเขาจัดหนักมาหลายต่อหลายครั้ง

"อะไร"

"เอาไว้ทาตรงนั้นของครูน่ะ...หรือว่าครูจะให้ผมทาให้"

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวมันก็หาย" เธอรีบปฏิเสธอย่างหน้าแดงเพราะเขิน

"ไม่ได้ ขืนไม่ทาแล้วเกิดช้ำในขึ้นมาจะทำไง มาๆเดี๋ยวผมทาให้...ไม่ต้องอายหรอกน่ะ ของมันเคยเห็นๆก้นมาหลายครั้งแล้ว"

พระพายได้หน้าแดงขึ้นมาทันที เมื่ออนาวินมายืนอยู่ที่หว่างขาเธอ จับขาเธอตั้งชันและถอดชั้นในเธอออก

"เอ่อ วิน"

เธอยกมือขึ้นมาปิดด้วยความอายและกลัวว่าจะมีคนเข้ามาเห็น

"ไม่ต้องกลัวหรอกครู ในห้องนี้มีแค่ผมกับครูเท่านั้นเอง...ครูเชื่อใจผมนะ"

พอเธอได้สบตากับเขาแล้วหันใจเธอมันก็เต้นแรงไม่หยุดเลย อย่างกับว่ามันจะออกมาจากอก แล้วปล่อยให้เขาทายาที่บริเวณน้องสาวของเธอ

"เสร็จแล้ว" เขาพูดหลังจากใส่ชั้นในกลับให้เธอ

"เสร็จแล้ว...ก็ไปสิ ครูจะได้พักผ่อน"

"ผมบอกแล้วไงว่าผมป่วย ผมจะมานอนพัก"

พระพายไม่เถียง นอนหลับตาหลับด้วยความเพลียเต็มที

อนาวินเดินขึ้นมานอนที่เตียงคนไข้อย่างสบายใจ แล้วหันมานอนตะแคงมองพระพายซึ่งนอนอยู่ข้างๆ ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่มันได้ตีวนอยู่ในอกเขาเต็มที

แต่แล้วเขาก็ได้ระบายยิ้มออกมาอย่างไม่มีเหตุผล เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมเขาถึงรู้สึกมีความสุขเวลาอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้

ถึงแม้ว่าเธอจะจุ้นจ้านกับชีวิตเขา เป็นครูประจำห้องของเขา และเขาเป็นนักเรียนของเธอ แต่สิ่งเหล่านั้นกลับไม่ทำให้เขารู้สึกเสียใจหรือรู้สึกผิดเลยสักนิด ราวกับว่าในตอนนี้เขากำลังลืมว่าตัวเองเป็นใครและคนข้างๆนี่เป็นใคร ยามอยู่กันแค่สองต่อสอง

ผู้หญิงคนนี้ได้ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองพิเศษ แปลกไป และเปลี่ยนไป พร้อมกับความรู้สึกที่มันเริ่มก่อตัว

"ครูพาย ผม...ชอบครูนะ"

ความคิดเห็น