Aliyah.P
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

NIGHTSHADE’S STORIES 🥃 [No.1] PAYU x NILLA ขอบคุณทุกการสนับสนุนนะคะ 💰⭐️🔑

ชื่อตอน : THE LOST MEMORIES 🍁 Ep.3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2561 13:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE LOST MEMORIES 🍁 Ep.3
แบบอักษร

“บอกให้ปล่อยไง ปล่อย!!!”


พลั่กกกกกก ตึง!


หลังจากโดนลากออกมาจากห้องพยาบาล ฉันก็ผลักพายุออกเต็มแรงจนหมอนั่นเซถอยไปกระแทกกับผนัง แต่น่าจะเพราะหมอนั่นปล่อยฉันพอดีด้วยแหละมั้งเลยเสียหลักซะเอง


“สมน้ำหน้า ไอ้บ้ากาม ไอ้หื่น ไอ้คนไม่รู้กาลเทศะ ไอ้คนไม่มีหัวคิด นี่มันสถานศึกษานะเว้ย นายกล้ามีเซ็กส์ใน ม. ได้ไง แถมนายเกือบจะฆ่าฉันแล้วไอ้โรคจิ..”


“จิ๊ จะหยุดได้ยัง” พายุสบถออกมาก่อนที่จะถามฉันกลับอย่างอารมณ์เสีย จะว่าไปฉันเองก็แอบงงตัวเองเหมือนกันทำไมถึงด่าหมอนั่นด้วยประโยคที่โคตรยาวแบบนั้นออกไปได้ แต่ก็ช่างเหอะ -.-


“ยัง ขอโทษมารอฟังอยู่” ฉันเงยหน้าท้าทายไอ้หน้าดุนี่อย่างไม่กลัวตาย คนทำผิดก็ต้องขอโทษดิ มีความเป็นสุภาพบุรุษบ้างรึเปล่าเนี่ย


“ไร้สาระ” พอเห็นนายพายุอะไรนั่นทำท่าจะเดินหนีขึ้นมาก็รู้เลยว่าเขาเอาจริง ไม่ขอโทษแล้วยังเดินหนีเนี่ยนะ มารยาทดีใช้ได้ เหอะ!


“เดี๋ยว ไม่ขอโทษก็ช่าง นายเห็นสร้อยฉันรึเปล่า”


“แค่สร้อยมันสำคัญอะไรนักหนา” นี่เขาเป็นอะไรกับสร้อยฉันนักเนี่ยถามหาแต่ความสำคัญอะไรนั่นอยู่ได้ ถ้าฉันบอกว่าไม่รู้นี่ได้รึเปล่าล่ะ ก็ความรู้สึกของฉันมันไม่รู้จริงๆนี่นา


“ฉัน..”


“ตอบได้ค่อยมาเอา” พายุตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แล้วเริ่มก้าวขาเดินหนีฉันไปจริงๆ แผ่นหลังที่ค่อยๆไกลออกไปชวนให้หงุดหงิดมากถึงมากที่สุด เพราะคำตอบนั้นมันชัดแล้วว่าสร้อยฉันอยู่กับหมอนั่นยังไงล่ะ


กว่าจะได้สติพายุก็เดินทิ้งระยะจากฉันไปไกลพอสมควรฉันรีบก้าวขาวิ่งตามหลังเขาไป แต่หมอนี่ขายาวชะมัดกว่าจะตามให้ทันเล่นเอาเหนื่อย


“หยุดนะพายุ เอาคืนมา นี่นาย..กลับมาก่อน!”


“เงียบ! รำคาญ! ตอบไม่ได้ก็รอไป”


รอ รองั้นหรอ


กึกกก..


อยู่ๆขาก็ฉันก็หมดแรงเอาดื้อๆ เสียงเดิมๆวนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้ง ประโยคพวกนั้นที่ฉันจำมันไม่ได้สักที


รอฉันนะ..นิลลา


นายจะกลับมาใช่ไหม..


ฉันยืนนิ่งกับเสียงในความทรงจำที่แล่นเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว อีกแล้วหรอเนี่ยอะไรนักหนา หันไปอีกทีพายุก็หายไปแล้วแต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาโฟกัสว่าเขาจะไปไหนไง ที่มันสำคัญคือตอนนี้สิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในหัวฉันมันดังขึ้นซ้ำๆต่างจากเมื่อก่อน เริ่มหนัก..กว่าเมื่อก่อนแล้วน่ะสิ


“ไอ้นิล นิลลา นิลโว้ยยย”


“หะ..ห๊ะ ห๊ะว่าไง” เสียงเรียกจากเจด้าทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ รู้สึกตัวอีกทีคือเจด้ากำลังเขย่าตัวฉันอยู่ ยัยนี่มาตอนไหนกันล่ะเนี่ย


“เจอมั้ยสรุป กูไปห้องพยาบาลไม่เห็นมีใคร”


“ก็เจอ..เจอมั้ง” ฉันตอบออกไปแบบงงๆ ก็เจอแต่ไม่ได้คืนอะไรทำนองนั้นแหละ


“เจอมั้งอะไรของมึงวะ”


“ไอ้ด้า” ฉันตัดบทเจด้าแล้วขอความช่วยเหลือจากมันทันที เรื่องนี้ถ้าจะมีใครพอช่วยได้ก็มันนี่แหละ


“ว่า”


“กูอยากรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับพายุ เอ่อหมายถึง..รุ่นพี่พายุ” ไม่รู้ทำไมฉันถึงพูดออกไปแบบนั้น แต่ตอนนี้หมอนั่นเอาของรักของหวงฉันไปยังไงก็ต้องทวงคืน เพราะงั้นรู้เขารู้เรารบร้อยครั้งก็ชนะร้อยครั้ง เฮ้! เดี๋ยวนะว่าแต่ นี่ฉันจริงจังไปรึเปล่า -.-


“สรุปที่ยืนอึ้งคือปิ๊งผู้ว่างั้น” เจด้าเลิกคิ้วใส่ฉันอย่างงงๆ ฉันเลยใช้จังหวะนี้เล่าทั้งหมดให้ยัยนี่ฟังซะเลย


“เปล่า คือ.. #%฿!&?@$€¥^>!”


เราเดินคุยกันมาเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนยัยเจด้าจะชิลมากไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไรกับฉันสักนิด ทั้งที่สำหรับฉันตอนนี้มันเป็นเรื่องใหญ่ยิ่งกว่า อุ้ม พัชรากาขี่ไม้กวาดบินอยู่บนฟ้าซะอีก


“ไม่เห็นยากมึงก็หาคำตอบให้ได้ เดี๋ยวรุ่นพี่เขาก็คืนให้”


“นั่นแหละที่ยาก” เพราะไม่รู้จะตอบยังไงไงเล่ารู้แค่เคยชินที่ใส่มันทุกวัน ก็แค่นั้น


“งั้นก็แต่งเรื่องเอา”


“มึงก็รู้กูไม่ชอบคนโกหกให้ทำเองยิ่งไม่มีทางอ่ะ” ฉันตอบเจด้าออกไปแบบเซ็งๆ ก็มันจริงหนิคนเราถ้าโกหกก็ต้องจำเรื่องที่ตัวเองทำให้ได้ตลอดเพื่อความเนียน มันยากกว่าพูดความจริงซะอีก แถมเปลืองแรมในสมองด้วย


“งั้นมึงก็ไปซื้อสร้อยใหม่”


“ไม่ได้ ต้องเป็นเส้นนี้เท่านั้นเว้ย” ฉันค้านเสียงดังพอเจด้าพูดเหมือนจะให้ฉันยอมทิ้งสร้อยเส้นนั้นให้คนแปลกหน้า


“ทำไมวะ นี่กูเริ่มคิดจริงละนะว่าสร้อยนี่มันมีเงื่อนงำเนี่ย”


“ก็ไม่รู้อีกนั่นแหละ” โว้ยยย ในหัวมีแต่คำว่าไม่รู้ๆ ไม่ว่ายัยนี่จะถามอะไรฉันก็ตอบได้แค่ไม่รู้นั่นแหละ


“แล้วมึงได้มันมายังไงล่ะ” ยัง.. เจด้ายังไม่หยุดยิงคำถามใส่ฉันทั้งที่มันน่าจะรู้คำตอบดี


“นั่นก็ไม่รู้ รู้แค่ไม่เคยถอด” ฉันตอบออกไปอย่างหมดอาลัยตายอยาก รู้สึกวันนี่โง่ๆยังไงบอกไม่ถูก


“เออไม่รู้อะไรสักอย่าง แต่ตอนนี้ขึ้นเรียนก่อนมั้ย สายไปครึ่งชั่วโมงละ” ฉันเดินตามหลังเจด้าที่เดินนำขึ้นตึกไปแบบเซ็งๆ ไอ้บ้าพายุ เจออีกทีฉันจะอัดนายให้น่วมเลย!


.

.

.

.

.


“เอาไปโปรไฟล์รุ่นพี่พายุของมึงอ่ะเท่าที่พอหาได้ก่อนนะ”


Line~ Line~ Line~


JEDA : ส่งรูปภาพถึงคุณ

JEDA : ส่งรูปภาพถึงคุณ

JEDA : ส่งรูปภาพถึงคุณ


ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งหงุดหงิดเรื่องพายุและสงสัยกับเรื่องเสียงหลอนๆในหัวจนไม่เป็นอันเรียน เจด้ามันก็ใช้จังหวะนี้หาโปรไฟล์บางส่วนของพายุส่งมาให้


อืมมม.. หนึ่งในหนุ่มสุดฮอตของมหาลัยงั้นหรอ

หน้าดุอย่างกับโจรเนี่ยนะ -.-


ภาสกร อัศวโภคิน (พายุ)

KING OF IST 👑

กำลังศึกษา : คณะวิทยาการและเทคโนโลยีสารสนเทศ สาขาวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ (ปี 2)

เรียนดี กีฬาเด่น เน้นกิจกรรม

มือวางอันดับ 1 ด้าน IT

บ้านรวยระดับมหาเศรษฐี ดีกรีทายาทบริษัทซอฟต์แวร์ชั้นนำของประเทศ

สีที่ชอบ : ดำ ขาว เทา น้ำตาล

บุคลิก : นิ่งๆ ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย ไม่ชอบคนเยอะ ขี้รำคาญ เย็นชา เย็นยะเยือก ยิ่งกว่าเหยือกใส่น้ำแข็ง


What?! ลงโปรไฟล์แบบนี้ก็ได้หรอ -.-

แล้วรูปถัดไปล่ะ


ถึงภายนอกจะนิ่งแค่ไหน แต่ภายในใจดีมากกกก.. รักเด็ก ชอบช่วยเหลือคนอื่น แต่หาตัวจับยากหน่อย แล้วแต่อารมณ์ตอนนั้นว่าจะไปอยู่ที่ไหน ..เอ๋ -.-?

หงุดหงิดอยู่มั้ยสังเกตได้จากการสูบบุหรี่

สังสรรค์ไม่เว้นวันผับประจำคือ ZTUDIO

หุ่น Sexy ขยี้ใจ สาวใน ม. ฟินกระจาย จะครางดังเท่าไหร่ก็ได้แต่ครางชื่อพี่เขาไม่ได้!

เจ้าของเรื่อนร่างนี้ที่ทุกคนใฝ่ฝัน (แนบรูป..)

เปิดว๊าบรูปฮ็อต ลับๆ ร้ายๆ สไตล์พายุ, ตารางเรียน, Private Social Media ทั้งหมด

คลิ๊ก link เข้ากลุ่มลับ


บลา..บลา..บลา..


สรุปเด็ก IST ปี 2 แค่นั่นแหละที่อยากรู้

ผับประจำคือ ZTUDIO งั้นหรอ อ่าหะ..

งั้นรู้ละว่าจะเจอหมอนี่ได้ที่ไหน


“มึง คืนนี้ว่างป่ะ” ฉันหันไปถามเจด้าที่นอนฟุ๊บอยู่ที่โต๊ะเลคเชอร์


“หึ บอกแล้วไม่ใช่ไงว่าจะบินไปสิงคโปร์วีคนึง” เจด้าตอบฉันอย่างงัวเงีย แล้วนอนต่อ เออแหะ ลืมไปว่ายัยนี่มีธุระที่สิงคโปร์ นี่มันเพิ่งเปิดเทอมวันที่สอง เจด้ามันก็จะทิ้งฉันให้โดดเดี่ยวแล้วหรอเนี่ย เวรรรร!


“อยู่ได้แน่นะ” เจด้ามันเงยหน้าขึ้นมาถามฉันซ้ำอีกครั้ง ถึงจะดูมึนๆง่วงๆแต่มันก็เป็นห่วงนั่นแหละ


“ได้ดิ เดินทางปลอดภัย ของฝากด้วย”


“อืม”


อื้มมมม บอกว่าอยู่ได้ก็ต้องอยู่ได้! ไม่เป็นไร แค่ชีวิตที่ไม่มีเพื่อนเคียงข้าง เพื่อของรักของฉันยังไงตอนต้องเอาคืนมาให้ได้ ได้เจอกันแน่ ไอ้รุ่นพี่ หึ..


“อย่าคิดจะไป ZTUDIO คนเดียว”


เพล้งงงง~


เสียงเจด้าขัดขึ้นมาทำให้ฝันฉันดับสลายแตกละเอียดไปในพริบตา


“แต่มึงก็รู้ว่ากูต้อง..” ฉันพยายามอธิบายแต่ยัยนี่ก็ดูรู้มันไปซะหมด


“รู้ แต่มันไม่ปลอดภัยที่นั่นยิ่งดึกยิ่งอันตราย”


“กูไปแป๊บเดียวน่า แค่เอาของแล้วกลับ”


“มึงเนี่ยนะ” เจด้าคว้ามือถือมากดยุกยิกแล้วส่งให้ฉัน หน้าจอที่มันส่งมามีรูปสถานที่ๆหนึ่งที่หรูหรามากกว่าผับทั่วไป


“อะไรอ่ะ?”


“VIP #9 รุ่นพี่พายุของมึงนั่งโซนนั้นกับแก๊งค์เพื่อนเขา”


“มึงรู้ได้ไง” ฉันฟังเจด้าอธิบายแล้วก็นึกสงสัยขึ้นมา


“กูเก่ง”


“เดี๋ยว แล้วทำไมทุกคำที่เรียกหมอนั่นต้องใช้คำว่ารุ่นพี่พายุของกูด้วย” ฟังแล้วขนลุกอย่างน่าประหลาดพูดจริง -.-


“ก็ในโปรไฟล์ไม่เห็นมีบอกว่าเขาเคยคุยกับใครเกินสามประโยคนอกจากมึง” สามประโยคเนี่ยนะจะประหยัดคำไปไหน ฉันว่าฉันพูดน้อยแล้วนะกับคนที่ไม่สนิทอ่ะ


“โปรไฟล์มันเมคได้มั้ยล่ะ”


“เอากันเสร็จไล่ออกจากห้อง เรียกชื่อยังห้าม ใครถามไม่อยากจะตอบ มึงว่าคนแบบนี้อยากทำความรู้จักกับใครบ้าง” ฟังเจด้าพูดถึงหมอนั่นอย่างละเอียดยิบก็ยิ่งรู้สึกรู้ลึกรู้จริงเหลือเกิน


“ทำไมมึงรู้จักเขาดีนักวะไอ้ด้า”


“กูไม่ได้รู้ดีแต่มึงอ่ะไม่เคยรู้เลย รุ่นพี่พายุที่มึงพูดถึงกับแก๊งค์เพื่อนเขามี content เป็นของตัวเองแทบจะทุกเพจใน ม. เหลือแต่เพจสิ่งแวดล้อมที่วันๆถ่ายแต่ต้นไม้ดอกไม้ลงเพจแหละมั้งที่ไม่ลงเรื่องร้อนฉ่าของแก๊งค์นี้”


“อ๋อหรอ โทษทีพอดีกูไม่ใช่ติ่งพวกนั้น” ฉันตอบไปแบบเชิดๆ บางทีก็รู้สึกเหมือนตกข่าว แต่ไม่ใช่หรอกเชื่อดิ แค่ไม่มีรสนิยมตามกรี๊ดบุคคลสาธารณะเฉยๆ ก็ไม่น่าจะผิดอะไรมั้ง


“อืม ระวังตัวด้วยล่ะ” แล้วเจด้ามันก็นอนต่อยาวไปจนหมดคาบ

ความคิดเห็น