นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

37. สุดสัปดาห์นี้ผมเหมา

ชื่อตอน : 37. สุดสัปดาห์นี้ผมเหมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 554

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ส.ค. 2561 18:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
37. สุดสัปดาห์นี้ผมเหมา
แบบอักษร

​**แจ้งนักอ่านค่ะ

วันพุธ-พฤหัส นิมไม่ได้อยู่หน้าจอเลยไม่ได้ลงตอนเพิ่มให้อ่านนะคะ 

แต่วันนี้กับพรุ่งนี้ จะลงให้หลายๆ ตอนหน่อย ชดเชยที่ต้องหายไปสองวันค่ะ

ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ ^^

.........................

“อิน...” เสียงแหบพร่าเปล่งออกมาเมื่อต้องยอมถอดริมฝีปากจากคนที่กำลังหอบหายใจหนัก

“คุณต้า...” เสียงระโหยครางออกมา ดวงตาค่อยหรี่ปรือขึ้นทีละนิด

อ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดร่างบางไว้อย่างอ่อนโยนคลายออกเพียงครู่เพื่อจับสองแขนของหญิงสาวขึ้นมาโอบไว้รอบลำคอตน แล้วจึงรวบร่างบางเข้าแนบชิด บดเบียดแผงอกแกร่งเข้าหาความอวบอิ่มอย่างเจตนายั่วเย้า โน้มใบหน้าเข้าหาคนก้มหน้าเอียงอายเพื่อไซ้ปลายจมูกกับแก้มเนียนเบาๆ ให้หญิงสาวยอมเงยขึ้นมองสบดวงตาหยาดเยิ้ม

“รู้ตัวหรือเปล่า ว่าคุณเป็นผู้หญิงที่น่าปรารถนาแค่ไหน สวย หอม หวาน”

“ก็พอรู้ค่ะ แต่ฉันอยากเป็นผู้หญิงที่น่ารักมากกว่า” ตอนนี้เธออยากได้ยินคำว่ารักจากปากธานินทร์อีกสักครั้งเพื่อความสบายใจส่วนตัว ยอมรับว่ากลัวแต่ก็อยากรู้อยากลองมากกว่า

“นั่นก็ด้วย ทั้งน่ารักน่าปรารถนา จนผมแทบจะอดใจไม่ไหว”

ถ้อยคำระรื่นหูนี้ได้รับการตอบกลับเป็นรอยยิ้มขันปนอาย คนอดใจไม่ไหวเลยโน้มลงไปบดคลึงริมฝีปากกันและกันอีกครั้งอย่างดื่มด่ำและยาวนานจนร่างกายไม่อาจต้านทานไฟปรารถนาที่โหมหนักได้อีกต่อไป

“ไปกันดีกว่านะครับ ยืนตากน้ำค้างนานๆ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา” คนรอบจัดหว่านล้อมต้อนลูกแกะเข้าคอก มือหนากดรั้งแผ่นหลังบางและเนินสะโพกกลมมนไว้อย่างรอคอย

“ค่ะ” คำตอบรับสั้นๆ แต่แปลความหมายได้ยาวเหยียด ทั้งที่เดาไม่ได้เลยว่าเขาจะพาไปไหนต่อ ถ้าขืนให้เดินกลับไปทางเดิม กว่าจะถึงรีสอร์ตก็คงขาลาก

ธานินทร์คลี่ยิ้มทรงเสน่ห์ ปลดมือหญิงสาวออกจากลำคอแกร่งมาคล้องควงแขนพาเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าวก็หันหน้าเข้าหาทิวสนและถนนเรียบชายหาดที่มีรถตู้คันหรูของรีสอร์ตจอดรอรับอยู่ อินทิราอดทึ่งกับการสร้างบรรยากาศของเขาไม่ได้ เลิกสงสัยเป็นปลิดทิ้งว่าทำไมผู้หญิงมากมายถึงหลงใหลผู้ชายคนนี้นักหนา เพราะแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ที่ได้คบหากัน เขาก็ทำให้เธอลืมตัวและลืมเจตนารมณ์ของตัวเองไปแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

รถตู้ใช้เวลาวิ่งอยู่บนถนนเกือบชั่วโมงโดยที่อินทิราไม่ได้สนใจมองว่าไปทางไหน เพราะมัวแต่เขินอายอยู่กับการหาเศษหาเลยของธานินทร์ เธอถูกเขาจูบแล้วจูบอีก จับแล้วจับอีกจนร่างงามเกือบจะเหลวเป็นวุ้น

“พอเถอะค่ะ ถึงแล้ว”

เมื่อรู้สึกว่ารถชะลอความเร็วลงก็รีบประท้วง ผลักแผงอกหนาออกห่างกาย ส่งผลให้ปลายจมูกที่ซุกอยู่ตรงซอกคอต้องขยับออกห่างพร้อมเสียงหัวเราะทุ้มต่ำ

“เชิญครับ ไปล่องสวรรค์กัน”

ท่าเรือส่วนบุคคลเป็นจุดหมายปลายทางที่มาถึง เรือยอร์ชสีขาวของ ธานินทร์ วราเวศกุล จอดเทียบอยู่เบื้องหน้า เรือลำใหญ่ขนาดห้าสิบเอ็ดฟุ๊ตแบ่งเป็นสองชั้น ออกแบบตกแต่งภายในอย่างสวยหรู ชั้นล่างมีห้องนอนใหญ่ ห้องดูหนัง ห้องครัว ห้องน้ำ ชั้นบนเป็นห้องนั่งเล่น ห้องควบคุมเรือ ดาดฟ้า และพื้นที่ตัวยูขนาดใหญ่ไว้สำหรับทำกิจกรรมสารพัด

ธานินทร์ไม่ได้ใช้เรือลำนี้เพื่อประโยชน์อย่างว่ามานานหลายนับปีแล้ว ตั้งแต่เริ่มรับภาระงานหนัก กิจกรรมเพื่อความสำราญส่วนตัวก็ค่อยๆ ลดน้อยถอยห่างไป จนเหลือไว้แค่การพักผ่อนส่วนตัวจริงๆ หรือไม่ก็เพื่อปลดปล่อยความต้องการตามธรรมชาติของร่างกายหนุ่มแน่นเท่านั้น อินทิราเป็นผู้หญิงคนแรกที่ทำให้เขานึกอยากจะล่องเรือเพื่อเสพความสุขสำราญใจชนิดที่ว่า มีเวลามากแค่ไหนก็ใช้ให้คุ้ม

“สุดสัปดาห์นี้ผมเหมานะครับ” เสียงกระซิบข้างหูดังขึ้นเมื่ออินทิราก้าวลงมายืนอยู่ข้างกายหนุ่ม แสงสปอตไลท์สาดส่องไปยังเรือยอร์ชลำใหญ่สะดุดตา และนั่นก็นำมาซึ่งความตื่นตาตื่นใจอีกครั้ง

“ยังไงคะ” เธอยอมรับว่ากลัวแต่ตื่นเต้นเร้าใจยิ่งกว่า

“ผมจะพาคุณกลับเข้าฝั่งเช้าวันจันทร์ แต่กว่าจะกลับถึงหาดใหญ่คงเกือบเที่ยง”

“คุณต้า...”

“ถ้าอยากจะติดต่อบอกใครก็จัดการซะตอนนี้เลยนะครับ หลังจากนี้ผมอยากให้เรามีแค่กันและกัน ตลอดเวลาสามวันสามคืน”

“เอ่อ... คือ”

“ห้ามปฏิเสธเป็นครั้งที่สี่ครับคุณผู้หญิง อย่าให้ผมต้องใช้ความรุนแรงกับคนที่ผมรัก”

แล้วใครจะกล้า ทั้งที่ไม่ได้กลัวเลยไอ้ความรุนแรงอะไรนั่น เพราะถ้าเธอเป็นผู้หญิงที่เขารักอย่างปากว่าจริงๆ อะไรๆ ที่เขาคิดจะทำกับเธอมันจะรุนแรงสักแค่ไหนกันเชียว ในเมื่อเธอพร้อมแล้วที่จะเป็นของเขา ทั้งกายทั้งใจ

“งั้นฉันโทรหาแม่ก่อนนะคะ”

“ตามสบายครับ ผมขอไปตรวจความเรียบร้อยหน่อย เดี๋ยวจะกลับมารับ” 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น