ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 7: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] เมื่อเขาเปลี่ยนไป 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 7: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] เมื่อเขาเปลี่ยนไป 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2561 13:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 7: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] เมื่อเขาเปลี่ยนไป 100%
แบบอักษร

​​HATE LOVE 7: เมื่อเขาเปลี่ยนไป


ร้านชาบู.....


บนโต๊ะอาหารที่ถูกตกแต่งไปด้วยอาหารและอุปกรณ์สำหรับการรับประทานชาบู แน่นอนว่าคนต้นคิดนั้นเป็นผู้เลือกสรรค์เมนูทั้งหมด อินทุกรและกันตามองสองคนที่นั่งตรงข้ามโดยไม่ได้ปริปากใดๆตั้งแต่ออกมาจากมหาวิทยาลัยแล้ว เธอไม่ได้ยินว่าเขาสองคนพูดคุยอะไรกัน ได้ยินอะไรที่เกี่ยวกับ ย่าๆ ป้าๆแบบนี้นี่แหละ


มีอะไรสั่งให้เธอพยายามไม่สนใจ....


แต่ก็ไม่สามารถควบคุมความรู้สึกในตอนนี้ได้เลย...


"พี่ภาคย์ไม่บริการแฟนตัวเองหน่อยหรอคะ? เป็นผู้ชายประสาอะไรคะเนี่ย" ภิชาภัสพูดเสียงเชิงหยอกล้อ "เอาแต่ตักอาหารให้ภิชาแบบนี้เดี๋ยวจะมีคนเข้าใจอีกหรอก"


"ใครจะมาเข้าใจผิด หน้าเราก็บล็อกเดียวกันทั้งตระกูลใครดูก็รู้ว่าภิชาเป็นน้องสาวพี่" ภาคย์กล่างน้ำเสียงนิ่งเรียบพร้อมตักอาหารใส่จานของภิชาภัสไปด้วย


"แหม? ก็เคยมีแล้วไหมคะ?"


น้องสาว.... 


กันตาเขยิบเข้าไปใกล้ๆเพื่อนสาวแล้วสะกิดเบาๆ "ที่กันย์เคยได้ยินมา คุณภาคย์มีน้องสาวแต่เป็นฝาแฝดกันไม่ใช่ไหร?"


"อื้ม แต่...."


"ก็ภิชาเป็นลูกพี่ลูกน้องไงล่ะ พ่อของภิชามีศักดิ์เป็นลุงของพี่ภาคย์ ส่วนแม่ของภิชาก็มีศักดิ์เป็นน้า" ภิชาภัสมองตาว่าที่คู่หมั้นของชายหนุ่มก็พอจะเดาความคิดเธอได้ "สับสนล่ะสิ เรื่องนี้ขี้เกียจอธิบายแล้ว"


"อะ อื้อ แต่ก่อนหน้านี้อุ่นไม่เคยเจอภิชาตอนไปเล่นที่บ้านพี่ภาคย์เลย" ทำไมรู้สึกเบาใจแบบนี้นะ เมื่อสบายใจขึ้นอินทุกรก็เริ่มพูดตอบภิชาภัสบ้าง


"จะไปเจอได้ยังไงล่ะ ภิชาไม่ค่อยได้มากรุงเทพฯหรอกนอกจากปิดเทอม เพิ่งจะมาอยู่กรุงเทพฯก็ตอนเข้ามหา'ลัยนี่แหละ แล้วก็นอกนั้นน่ะมีแต่อาคิณกับป้าณิริณคอยพาพี่ๆไปหาที่พิษณุโลก ทั้งสองคน...ปิดเทอมก็ลองไปเที่ยวที่บ้านภิชาบ้างสิ แต่แดดที่นั่นน่ะแรงมากถ้าไม่กลัวผิวเสียล้ะก็จะพาไปลุยโคลน โอ๊ยย!" สาวน้อยเอามือกุมหน้าผากบริเวณที่ถูกภาคย์เอาตะเกียบเคาะ


ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ "หิวไม่ใช่ไหรือยังไง? กินได้แล้ว"


"ค่าาา"


กันตากับอินทุกรหลุดหัวเราะกับท่าทีหยอกล้อของลูกพี่ลูกน้องคู่ตรงหน้าออกมา บรรยากาศที่เงียบงันเริ่มมีสีสันขึ้นมาบ้างหลังจากที่อึมครึมกันมานานแสนนาน ภิชาภัสคอยเป็นตัวกลางในการเชื่อมบทสนทนาให้กับทุกที่อยู่ในที่นั้น เริ่มทานอาหารกันไปได้สักพักหญิงสาวก็คีบชิ้นหมูที่ย่างสุกแล้วใส่ไปที่จานของอินทุกรด้วยรอยยิ้ม


"พี่ภาคย์ พรุ่งนี้พี่ภีมมาถึงแล้วไม่ต้องทำหน้าเหนื่อยอีกแล้วน๊าา" ภิชาภัสหันมายิ้มให้กับอินทุกรก่อนจะสลับมองมาที่ภาคย์อีกครั้ง "สนใจแฟนตัวเองหน่อยสิคะ! แล้วก็ทำเป็นเก็กไม่ยอมคุยกับเขา สายตามองเขาไม่กระพริบเลยนะ" เธอแอบกระซิบญาติหนุ่มพลันส่งสายตาหยอกล้อ 


ภาคย์ปั้นหน้านิ่งแล้วดันตัวคนชอบแหย่ออกไปให้ห่างจากตัว "พูดเยอะจริงๆ"


"ครอบครัวดูมีความสุขมากๆเลยนะคะ อิจฉาจัง" กันตายิ้มกับภาพที่เห็นตรงหน้า เพราะเธอไม่มีโอกาสที่จะมีบรรยากาศแบบสองคนตรงหน้าหรอก ตั้งแต่จำความได้ก็อยู่กับแม่มาสองคนโดยตลอดและไม่รู้ว่าพ่อที่แท้จริงเป็นใครเพราะถูกทิ้งไปตั้งแต่ยังไม่เกิด


อินทุกรเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน


"นี่ไออุ่น ได้คิดธีมวันงานแล้วหรือยังว่าจะให้แขกในงานใส่โทนสีอะไร ภิชาว่าเป็นสีพาสเทลก็ดูสดใสอยู่นะ" ความคิดของภิชาภัสยังคงยึดติดกับความชอบในวัยเด็กอยู่เสมอ


อินทุกรส่ายหัวเบาๆ "แล้วแต่ผู้ใหญ่น่ะ"


ภิชาภัสพยักหน้ารับว่าเข้าใจแต่ก็หาเรื่องนั้นเรื่องนี้มาคุยไม่หยุด พูดไปทานไปจนภาคย์เองต้องคอยบ่นอยู่ตลอดเวลา ไม่นานนักช่วงเวลาที่กึ่งๆจะวุ่นวายก็จบลง หลังจากที่ชำระเงินค่าอาหารเรียบร้อยแล้วภาคย์ก็รับหน้าที่ไปส่งทุกคนจนถึงที่พักแม้ว่าระหว่างทางจะได้ยินแต่เสียงเจื้อยแจ้วของภิชาภัสก็ตามที


#######


INFINIT CONDO....


ติ๊ง !


ทันทีที่ลิฟต์ถูกเปิดออกอินทุกรก็เดินออกมาเงียบๆโดยที่ภาคย์เองก็เดินตามมาติดๆ วันนี้ทั้งวันเธอรู้สึกว่าเขาเอาแต่จ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา ทำไมกันนะเธอไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจอีกหรือเปล่า หญิงสาวไม่ได้หันหลังกับไปมองหรือพูดจากับเขาเลยสักคำ เมื่อถึงหน้าห้องก็แตะคีย์การ์ดเปิดประตูตามปกติ


"ได้ข่าวว่ามหาวิทยาลัยจะจัดงานประเพณี" เขาถาม


"ค่ะ ช่วงนี้อุ่นอาจจะเลิกดึกหน่อย ถ้าพี่ภาคย์ไม่สะดวกอุ่นกลับบ้านกับกันย์ก็ได้ค่ะ ตอนนี้พอจะขึ้นรถเมล์กับรถไฟฟ้าเป็นแล้ว"


ภาคย์พงกหัวเล็กน้อย "ก็ดี จะได้ช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง เผื่อเวลาที่พี่ไม่ว่างด้วย"


"พี่ภาคย์ ไม่สบายหรือเปล่าคะ?"


"...." พรืด! จู่ๆชายหนุ่มก็หลุดขำออกมาเสียดื้อๆจนหญิงสาวประหลาดใจ


"ก็...พี่ภาคย์มาพูดเพราะกับอุ่นแบบนี้ทั้งๆที่ก่อนหน้าไม่ค่อยโอเคสักเท่าไหร่ ไปโรงพยาบาลก่อนไหมคะ?"


ร่างสูงหัวเราะในลำคอแล้วเดินตรงไปนั่งยังที่โซฟา "พี่ไม่ได้เป็นอะไร สงสัยตรงไหนอีกหรือเปล่า?"


"ไม่ค่ะ" อินทุกรกำลังจะเดินเอากระเป๋าของเธอไปเก็บแต่ก็ถูกแขนแกร่งรวบตัวเธอเอาไว้ ร่างเล็กเซล้มนั่งลงข้างๆเขา "พี่...พี่ภาคย์จะทำอะไรคะ?"


"แค่อยากจะดูหน้าให้ชัดๆ ทำไมต้องสั่นขนาดนี้ด้วย" ดวงตาคมมองหญิงสาวในอ้อมแขนก็พลันเห็นภาพของเธอในวัยเด็กขึ้นมา เด็กหญิงในชุดของกระโปรงสีฟ้าที่เขาเคยเดินจับมือเที่ยวเล่นในสวนสนุก คอยปลอบโยนในยามที่เธอร้องไห้เมื่อทำไอศครีมตกลงกับพื้น 


เด็กผู้หญิงที่เขาเคยรำคาญมากที่สุด...


อินทุกรเองก็นิ่งราวกับโดนมนต์สะกดของเขาเช่นเดียวกัน ไม่นานนักหญิงสาวก็หลุบตาลงและพยายามซ่อนใบหน้าที่เขินอายของตัวเองเอาไว้ หัวใจของเธอตอนนี้มันเต้นเร็วเหลือเกิน เร็วมากราวกับว่ามันจะทะลุออกมาเสียให้ได้ เขาจะแกล้งเธอไปถึงไหนกัน...จ้องแบบนี้ใครมันจะไปทำตัวถูก


"ประจำเดือนมาแล้วหรือยัง?" เขาถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา


"กำลังเป็นอยู่ค่ะ"


"สบายใจได้ ไม่ท้องแล้วล่ะ" ภาคย์คลายอ้อมแขนของตัวเองออกปล่อยให้ร่างเล็กได้เป็นอิสระ อินทุกรเขยิบออกห่างจากตัวเขาเล็กน้อย "พี่จะกลับแล้ว อุ่นพักผ่อนเถอะ"


"...."


ไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเธอภาคย์เองก็ไม่ได้บังคับใดๆ เขาออกมาจากคอนโดห้องนั้นแล้วเดินทางกลับบ้านในทันทีเช่นเดียวกัน ตั้งแต่ที่คุยกับอัศนัยเขาก็เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมาจากด้านใน ตลอดทางที่ขับรถกลับบ้านนั้น...ในหัวของเขาตอนนี้เหมือนจะมีบางสิ่งที่เขาต้องรีบหาคำตอบให้ได้โดยเร็วที่สุดก่อนที่ทุกอย่างมันจะยากเกินกว่าที่เขาจะสามารถทำได้ 


บ้านรัตนโยธิน....


ภาคย์เดินเข้ามายังตัวบ้านด้วยท่าทีที่นิ่งสงบเหมือนอย่างเคย สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจนั้นคือคนที่มารอเขาอยู่ที่โซฟาใหญ่ของบ้านต่างหาก ตรงนั้นปกติจะต้องเป็นวาณิริณแต่ทำไมตอนนี้น้องชายแสนกวนถึงมานั่งกระดิกเท้าแทนที่อยู่นะ 


"เวล คัม โฮมครับ พี่ชาย!" ภิชญ์กล่าวทักทายพี่ชายของเขาด้วยความร่าเริง "อย่าทำหน้าดุแบบนั้นสิครับ"


"แม่กับพ่อล่ะ แล้วคนอื่นๆไปไหน?"


"วันนี้ครบรอบแต่งงานพ่อพาแม่ไปดินเนอร์นอกบ้าน ย่าน่ะสวดมนต์และหลับไปแล้ว พี่ภัทรยังไม่กลับเลยครับ ผมก็เลยมาอยู่รอพี่ภาคย์แทนนี่ไง"


ภาคย์เดินถอดเสื้อสูทแล้วนั่งลงข้างๆภิชญ์ "แกมีอะไรจะพูดก็รีบพูดมา ถ้าเป็นเรื่องไร้สาระล่ะก็ฉันจะส่งแกกลับไปเรียนต่อซะตอนนี้เลย"


"เห็นผมไร้แก่นสารขนาดนั้นเลยหรือไง ที่อยู่รอก็เพื่อจะถามว่าพี่ภาคย์คุยกับน้องไออุ่นหรือยังที่จะให้มาเป็นนางแบบเครื่องสำอางของเรา อย่าบอกนะว่าลืม...เพราะแม่ก็บอกพี่ภาคย์ไปแล้วนี่" ภิชญ์ขยับตัวเข้ามาใกล้ๆพี่ชายของตน "เอางี้! พรุ่งนี้ผมไปหาน้องไออุ่นที่มหา'ลัยเองก็ได้ เอาตรงๆเลยนะพี่ภาคย์...ไออุ่นนี่แหละสเป็คผมเลย"


ควับ !


ภาคย์หันหน้าไปทางภิชญ์ทันทีที่ได้ยิน...


"ผมรู้ว่าใครก็ขัดใจพ่อไม่ได้หรอกและผมก็รู้ว่าพี่ภาคย์อึดอัด แต่ไม่เป็นไร...ผมนี่แหละจะเป็นน้องชายที่แสนดี ช่วยให้พี่ชายหลุดพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปให้ได้"


"ไม่ต้อง !!"


"...."


"แกยังไม่รู้อะไรอีกมาก ฉันยังไม่ต้องการความช่วยเหลือจากแกตอนนี้ ส่วนเรื่องที่จะให้ไออุ่นมาเป็นนางแบบเดี๋ยวฉันจะจัดการเอง" ภิชญ์ทำหน้างงราวกับไก่ตาแตก พี่ชายของเขาเป็นอะไร...ดูไม่เหมือนเจ้าชายเย็นชาก่อนหน้านี้เลยนะ ภาคย์เอนหลังไปแนบกับพนักพิงของโซฟา "แกมีอะไรจะถามฉันอีกหรือไง"


"ปละ เปล่า... ผมไปเช็คกล้องเตรียมถ่ายรูปน้องไออุ่นดีกว่า" ภิชญ์ย่นคิ้วเล็กน้อบให้กับท่าทีของพี่ชาย วันนี้สงสัยจะเกิดอาการผีเข้าผีออก ภาคย์คงจะเหนื่อยจากการทำงานหนักถึงสองที่เกินไปเลยทำให้ดูเหมือนหงุดหงิดง่ายกว่าเดิมเช่นนั้นล่ะมั้ง


ส่วนอีกคน...ทำไมถึงรู้สึกหงุดหงิดกับไอ้น้องชายตัวดีคนนี้จริงๆเลยนะ


ภาคย์เดินพาร่างอันเหนื่อยล้าของตัวเองกลับขึ้นห้องนอนของตัวเอง เขาล้มฟุบทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนที่นอนกว้าง มือขวายกขึ้นทาบที่หน้ากข้างซ้ายก็ได้ยินเสียงดัง ตุบๆ ตุบๆ เหมือนกับตอนที่เขาเคยไม่พอใจตอนที่รู้ข่าวการแต่งงานของอัญชนา แต่มันไม่เหมือนกัน...ครั้งนั้นความรู้สึกเหมือกับโลกมันพังทลายไปต่อหน้าต่อตา เพราะเขาตั้งใจจะขออัญชนาแต่งงานซึ่งเป็นวันที่ผู้หญิงคนนั้นเดินมาบอกว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเธอก็แค่ใช้เขาเป็นเครื่องแก้เซ็งเท่านั้น


ครั้งนี้รู้สึกแปลกๆตรงที่เขาไม่ชอบท่าทีที่ภิชญ์แสดงออกถึงอินทุกรอย่างชัดเจน...


เธอเป็นผู้หญิงของเขาแล้วจะเป็นของใครอีกไม่ได้!! และคงจะเป็นเช่นนั้น....


ช่วงบ่ายของวันต่อมา...


​PK AUTU GROUP....

หลังจากที่ประชุมกับบรรดาหุ้นส่วนจบสิ้นลง ภาคย์พร้อมด้วยภีมะเดินผ่านท่ามกลางสายตาของพนักงานที่ต่างจับจ้องมาด้วยความสนใจ เจ้านายของพวกเขาทั้งหล่อ เท่ห์ รวย ดูดีไปครบทุกด้าน ไม่ต่างอะไรกับญาติหนุ่มที่เข้ามารับตำแหน่งรองประธาน ซึ่งดูสุขุมและน่าค้นหาเป็นอย่างมากและเขาผู้นี้กำลังจะเป็นผู้เข้ามาช่วยเขาทำงานซึ่งจะแบ่งเบาไปได้เกือบครึ่งเลยทีเดียว


ในห้องทำงานของภีมะ...


ภาคย์นั่งลงที่โซฟารับแขกด้านในพลันจัดทรงเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่ "ลำบากแกหน่อยนะภีม เพราะฉันพึ่งพาไอ้ภิชญ์มันไม่ได้จริงๆ"


"ผมเข้าใจครับ ภิชญ์มันยังสนุกกับชีวิตอยู่ก็ปล่อยๆมันไปก่อนจะดีกว่า" ภีมะนั่งลงข้างๆ "แล้วพี่ภาคย์ต้องบริหารอยู่ที่โรงแรมนั้นอีกนานแค่ไหนครับ"


"ก็จนกว่าจะหาต้นตอของคนที่มันทำให้โรงแรมนั่นล่มจมนั่นแหละ อยู่ที่นี่ฉันไม่ให้แกทำงานคนเดียวหรอกนะ พรุ่งนี้เลขาของแกจะเข้ามารายงานตัว ฝากงานตรงนี้ด้วยก็แล้วกัน"


"ไม่มีปัญหาครับ" ภีมะยิ้มรับคำแนะนำของพี่ใหญ่ของตระกูล ในระหว่างที่เขากำลังสนใจเกี่ยวกับการศึกษาการทำงานของที่นี่นั่น ท่าทีของภาคย์ก็ดูเหมือนว่าจะอยู่นิ่งเฉยไม่ได้ซึ่งเหมือนจะดุแต่นาฬิกาที่ข้อมือหรือไม่ก็คอยดูหน้าจอโทรศัพท์อยู่ตลอดเวลา


"เย็นป่านนี้แล้วทำไมไม่ให้ไปรับสักทีนะ..." เสียงแผ่วเบาของภาคย์ดังลอดออกมาจากไรฟัน


"มีธุระหรอครับพี่ภาคย์" เสียงของภีมะทำให้ภาคย์ต้องสะดุงออกจากภวังค์ที่เขาสร้างขึ้น "นัดคู่หมั้นเอาไว้หรอครับ เห็นภิชาบอกว่าน่ารักมากเลย"


"เปล่า แค่รองานจากธกฤต"  ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นเล็กน้อย "วันนี้ไปทานข้าวที่บ้านได้นะ พายัยแสบภิชาไปด้วย ย่าเขาอยากเจอ"


"ครับ"


แกร็กๆ...


ไม่นานนักคนที่ภาคย์เอ่ยถึงก่อนหน้าก็เปิดประตูเข้ามา ธกฤตถือแฟ้มเอกสารสีดำเข้ามาด้วยความสงบก่อนจะยื่นมันให้กับเจ้านายของเขา "ข้อมูลที่คุณภาคย์ต้องการครับ ตอนนี้ได้มาไม่มากเลยยังไม่สามารถสรุปได้เลยว่าจะเป็นไปตามที่คุรภาคย์สงสัยหรือเปล่า"


ภาคย์พยักหน้ารับ "เรื่องแรกฉันได้คำตอบจากอาอ้นมาแล้ว สิ่งที่ฉันต้องการก็คืออะไรก็ได้ที่จะสามารถช่วยให้ฉันจบเรื่องบ้าๆนี่ให้เร็วที่สุด แล้วเรื่องบัญชีของโรงแรมที่ฉันให้แกไปดูได้เรื่องว่ายังไงบ้าง"


"คนพวกนั้นทำกันอย่างรัดกุม แต่ก็ใช่ว่าไม่มีช่องให้เราหาหลักฐานหรอกนะครับ" ธกฤตเปิดเอกสารในแฟ้มไปหน้าสุดท้ายให้แก่เจ้านาย "แค่ตอนนี้เรายังหาตัวคนทำไม่ได้ก็เท่านั้นเอง"


ภีมะที่รับรู้เรื่องราวมาก่อนหน้านี้บ้างแล้วก็นั่งเป็นผู้ฟังที่ดี เพราะหน้าที่ของเขาที่ต้องมาที่นี่คือการทำให้ทุกอย่างสำเร็จไปได้อย่างราบรื่น ภาคย์นั่งอ่านเอกสารทุกอย่างที่อยู่ในแฟ้มสีดำด้วยสีหน้าคร่ำเคร่ง ทุกตัวอักษร ทุกตัวเลข ไม่มีทางที่จะเล็ดลอดสายตาของเขาไปได้แม้แต่ตัวเดียว


เวลาผ่านไปสักพัก....


Arrr Arrrr


ปึกๆ ตุบ!


"ฮะ ฮัลโหล...ซ้อมเสร็จหรือยัง? จะให้พี่ไปรับเลยใช่ไหม?" ภาคย์คว้าโทรศัพท์และกดรับสายด้วยความรวดเร็ว ทุกการกระทำของเขาทำเอาสองคนที่อยู่ในห้องด้วยตอนนี้ต่างประหลาดใจไม่น้อย "ไอ้ภิชญ์!!"


​"น้องชายเองครับ คิดว่าใครหรอ? ไม่ต้องมารับผมหรอกเพราะผมจะโทรมาบอกว่าวันนี้ผมไปรับไออุ่นมาแล้วล่ะ ตอนนี้กำลังรอแคสหน้ากล้องอยู่ที่ NIRINCHA นะ"

"ใครอนุญาตให้แกไปรับไออุ่น!!"


​"ผมอนุญาตเองแหละ ขืนรอพี่ภาคย์นะรับรองของไม่ได้ขายพอดี ถ้าอยากดูก็ตามมาเร็วๆนะครับ พี่ภัทรกำลังแต่งหน้าให้น้องไออุ่น คนอะไร้! ไม่แต่งหน้าก็สวยอยู่แล้ว ยิ่งแต่งหน้ายิ่งโคตรจะสวยเลย"

"...."


​"ผมจะโทรมาบอกแค่นี้แหละ จะมาไม่มาก็แล้วแต่พี่ภาคย์ก็แล้วกัน ไม่ต้องกังวลหรอกเพราะผมจะไม่บอกพ่อว่าผมเป็นสารถีให้ไออุ่นแทนพี่วันนี้ บั๊บบายครับ"

ตื๊ดๆ


เอาอีกแล้ว... ก้อนเนื้อที่อกด้านซ้ายมันเต้นจนสั่นอีกแล้ว จริงๆแล้วเขาก้ไม่ต้องใส่ใจก็ได้ว่าเธอจะไปไหนมาไหนกับใคร แต่ทำไมตอนนี้เหมือนความคิดของเขากำลังตบตีกันอยู่ในหัว ส่วนลึกมันพยายามสั่งให้เขาทำอะไรบางอย่าง...บางอย่างที่เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไร ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นหากว่าเป็นแบบนี้เขาก็แค่เขียนเชกก้อนสุดท้ายส่งให้แล้วจบกัน


แต่คนนี้ไม่ใช่...


อินทุกรเป็นของเขา... เธอเป็นผู้หญิงของเขาฉะนั้นเธอจะไปไหนกับใครไม่ได้เด็ดขาดถ้าเขาไม่อนุญาต แม้ว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นจะเป็นน้องชายของเขาก็ตาม...


"ธกฤต ฉันฝากพาภีมะไปดูส่วนอื่นๆของบริษัทด้วย"


"คุณภาคย์จะไปไหนครับ?" ธกฤตมองตามด้วยความแปลกใจ


"นั่นสิครับ" ภีมะเองก็รู้สึกไม่แตกต่างกับเลขาหนุ่ม "ให้ผมช่วยอะไรไหมครับ?"


"ไม่ต้อง" ภาคย์ตอบเสียงเรียบ "ถ้าแกเหนื่อยแล้ววันนี้พักก่อนก็ได้นะ พรุ่งนี้ค่อยมาดูงานต่อ" ชายหนุ่มลุกขึ้นหยิบกุญแจรถของตนออกไปจากห้องนี้ในทันที ภาคย์กำลังควบคุมร่างกายของตัวเองไม่ได้และไม่รุ้ว่าทำไมถึงต้องไปหายังที่ที่เธออยู่ ณ ตอนนี้ ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าเธอก็แค่น้องสาวของคนที่เคยเหยียบหัวใจของเขาจนพังยับเยิน เป็นแค่เด็กผู้หญิงที่เคยทำให้เขารู้สึกรำคาญมากที่สุด


สิ่งที่เขาควรจะทำคือการไม่สนใจ...


แบบนี้มันไม่ใช่ เพียงแค่ความเมาในคืนนั้นเพียงคืนเดียวจะเปลี่ยนความรู้สึกของเขาในทันทีแบบนี้คงเป็นไปไม่ได้ถ้ามันไม่มีองค์ประกอบอย่างอื่นเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้อง 


​ติ๊งๆ!!

​PITT: (รูปภาพ)

​**​*​PITT: (รูปภาพ)***​

​PITT: (รูปภาพ)

​**​*​PITT: (รูปภาพ)***​


ในจังหวะที่ภาคย์กำลังจะสตาร์ทรถเจ้าน้องชายตัวดีก็ส่งรูปของอินทุกรผ่านทางไลนืมารัวๆ แต่ละรูปมีการเปลี่ยนแปลงไปตามลุคที่แต่งซึ่งเธอดูดีมากทุกสไตล์ แม้กระทั่งลุคสุดท้าย...ชุดเดรสสีแดงสั้นรัดรูปแหวกเว้าจนเห็นสัดส่วนของเธอชัดเจนทำเอาเขาตาค้างไปสักพัก ภิชญ์เน้นที่จะส่งรูปภาพในชุดราวกับจงใจจะเร่งให้เขาไปเร็วๆ


กึกๆ บรื๊นนนน!!

___________________________________ 100 % _________________________________________________________

มาแล้วค่าาา กับพี่ภาคย์คนไบโพล่า

นางเปลี่ยนอารมณ์อีกแล้วนะเออ ตามให้ทันกันด้วยนะคะ


ไรท์มีข่าวจะมาบอก ตอนนี้ไรท์เรียนจบอย่างเป็นทางการและสมัครงานได้งานทำแล้ว

เพิ่งเริ่มงานได้ 2 อาทิตย์เอง ช่วงที่ไรท์กำลังปรับตัวอาจจะมาอัพช้าไปนิดนึงนะคะ

หวังว่านักอ่านจะยังรออ่านนิยายของไรท์อยู่นะคะ ไรท์ไม่ทิ้งนักอ่านทุกท่านไปไหนแน่นอน

เสร็จจากงานแล้วไรท์จะรีบมาต่อให้ทันทีเลย

เจอกันตอนต่อไปนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น