ลัลน์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 เจ็บจนทนไม่ไหว [Last tract]

ชื่อตอน : บทที่ 8 เจ็บจนทนไม่ไหว [Last tract]

คำค้น : ใจห้ามรัก, ดราม่า, อีโรติก

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ส.ค. 2561 20:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 เจ็บจนทนไม่ไหว [Last tract]
แบบอักษร

บทที่ 8 

เจ็บจนทนไม่ไหว



ร่างเปลือยเปล่าของอารยาถูกกดลงกับเตียง ปราปต์ตรึงแขนทั้งสองข้างออกไว้กับที่นอนแล้วเขาก็คร่อมตัวพร้อมกับการสอดใส่อย่างล้ำลึกแบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนแรกที่ชั้นล่าง จากนั้นเขาก็ทำที่บันได ดีหน่อยก็เปลี่ยนมาทำหน้าประตูห้อง ตอนนี้เขาก็ทำมันที่เตียงอีก

อารยาทั้งเหนื่อยทั้งเสียใจ เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะตอบสนองเขาอีกแล้วเลยได้แต่นอนนิ่งๆ ปล่อยให้ปราปต์ขับเคลื่อนลูกสูบกำลังสูงอยู่ในกาย แต่เขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะอ่อนแรง

“พอเถอะปราปต์ อ้อนเหนื่อยแล้ว”

“เหนื่อยนั่นแหละดี ฉันต้องการให้เธอรับรู้ถึงบทเรียนที่เธอไปยุ่งกับคนอื่น”

“อ๊ะ!”

เพราะเขาดันเข้ามาลึกสุดทางกอปรกับแรงมหาศาลที่บ่งบอกว่ากำลังทำโทษเธออยู่ทำให้อารยาจุกจนตัวบิด น้ำตาซึมออกมาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะยึดเอวบางแล้วโถมเข้ามาอีกระลอกจนระเบิดโพลงอย่างสุขสม มือบางรีบผลักเขาออกแล้วพลิกกายนอนตะแคงหันหลังให้ทันที

“นอนเถอะ คืนนี้ฉันไม่ปล่อยเธอกลับบ้านหรอก”

ปราปต์สอดแขนช้อนร่างบางเข้ามากอดกระชับ จูบหัวไหล่มนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ แต่อารยาทั้งน้อยใจและเสียใจ อดพูดออกมาไม่ได้ว่า

“ขนาดปราปต์ไม่ได้รักไม่ได้คิดอะไร แค่อ้อนไปยุ่งกับคนอื่นยังโมโหขนาดนี้เลย แต่อ้อนสิ...ปราปต์ก็รู้ว่าคิดยังไง อ้อนจะรู้สึกยังไงเวลาที่ต้องทนเห็นปราปต์อยู่กับงาม”

ปราปต์ไม่ได้พูดอะไรต่อเขากอดเธออยู่อย่างนั้น ขณะที่หัวใจบีบรัดรุนแรง เพราะความเห็นแก่ตัวทำให้เขาทำร้ายเธอมากขนาดนี้เชียวหรือ ตอนนี้เขาไม่อยากทำแบบนี้แล้ว แต่จะทำอย่างไรดี เขาอยากเป็นผู้ชายที่ซื่อสัตย์กับแฟนแต่นั่นหมายถึงเขาต้องปล่อยอารยาไปให้ได้ แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน

เวลาที่ปราปต์หลับสนิทเป็นโอกาสทองของอารยา หญิงสาวหยิบเสื้อยืดของเขามาใส่แล้วก่อนจะกลับบ้าน แล้วรีบเก็บเสื้อผ้าทันทีไม่รอช้า เธอต้องใช้กระเป๋าหลายใบเพราะคิดว่าจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว...

“ลาก่อนนะปราปต์ อ้อนจะตัดใจจากปราปต์ให้ได้”


---------


ปราปต์แปลกใจนิดหน่อยที่ตื่นมาไม่เจออารยานอนอยู่ข้างๆ เธอไปตั้งแต่เมื่อไหร่ได้อย่างไรนั้นนายปองคงตอบเขาได้ดี และเพราะคิดว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องปล่อยเธอไปเขาเลยไม่ได้ตามไปเจอที่เธอบ้านแม้จะอยากเจอหน้ามากแค่ไหนก็ตาม หากอีกใจหนึ่งก็ยังคิดว่าสุดท้ายแล้วคนที่ทนไม่ไหวเป็นฝ่ายมาหาก่อนอาจะเป็นเธอเองด้วยซ้ำ

เหมือนครั้งที่แล้วหลังจากเกิดเรื่องตอนงานเปิดฟาร์มอย่างไรล่ะ

แต่ความมั่นใจของปราปต์ก็ลดน้อยถอยลง เพราะอารยาเงียบหายไปจนน่าสงสัย เวลาที่เขาไปรับส่งฟ้างามที่โรงเรียนก็ไม่เคยแม้แต่จะเห็นเงาของอารยา อยากถามแฟนสาวเหมือนกันว่าฝ่ายนั้นหายไปไหนแต่ก็กลัวเธอจะแคลงใจที่ถามหาผู้หญิงคนอื่น ส่วนประกายแก้วเองก็ไม่ยอมคุยด้วย ถามเมธาก็ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน

จนในที่สุดเขาก็มายืนอยู่หน้าบ้านอารยาเพาะทนต่อไปอีกไม่ไหว ขณะที่ประกายแก้วกับเมธากำลังติดป้ายอะไรก็ไม่รู้ที่หน้ารั้ว

“มึงสองตัวทำไรกันวะ”

ทั้งสองคนหันกลับมามอง แต่สายตาของประกายแก้วบ่งบอกว่าไม่พอใจเขาอย่างมากส่วนเมธานั้นเป็นคนอธิบายว่า

“ติดประกาศขายบ้านอ่ะดิ”

“ขายบ้าน?”

อารยาจะขายบ้านอย่างนั้นหรือ ทำไมเขาไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน แล้วเจ้าตัวจะไปอยู่ที่ไหน บ้านหลังนี้เป็นมรดกตกทอดจากครอบครัวไม่ใช่หรือ

“อ้อนมันคิดบ้าอะไรของมันวะ แล้วนี่มันอยู่ไหน บอกมันออกมาคุยกันหน่อย”

ปราปต์พยายามมองหาเจ้าของบ้านแต่ก็ไม่เจอ ส่วนเพื่อนทั้งสองก็มองตากันด้วยความหนักใจ แล้วเมธาก็ตัดสินใจพูดบางอย่าง

“กูถามมึงจริงๆ นะไอ้ปราปต์ มึงคิดยังไงกับอ้อนกันแน่”

ปราปต์ชะงักไปนิดหนึ่ง คำถามนี้ตอบยากจริงๆ

“ว่ายังไงล่ะ”

ประกายแก้วซักต่อ คนที่รู้สึกเหมือนถูกต้อนให้จนมุมกลัวเสียฟอร์มเลยทำเป็นหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วพูดขึ้นว่า

“โอ๊ย! กูจะไปคิดไรกับมันล่ะ กูก็บอกมันไปแล้วว่ากูรักงาม”

“หรือ?”

ประกายแก้วถามเยาะๆ ปราปต์แปลกใจว่าทำไมเพื่อนถึงทำเสียงแบบนั้นแต่ฝ่ายนั้นก้าวเข้ามายืนประจันหน้าแล้วตบปากเขาแรงๆ ราวกับแค้นมาแต่ชาติปางไหน ถ้าไม่ติดที่ว่าเป็นผู้หญิงคงถูกเขาต่อยคืนไปแล้ว

“เป็นเหี้ยไรเนี่ย!”

“มึงนั่นแหละเหี้ย” ประกายแก้วสวนกลับอย่างร้อนแรง

นึกถึงเรื่องที่ครูสิทธิเดชแอบมาถามตนด้วยสีหน้าเศร้าๆ ว่าระหว่างอารยากับปราปต์คืออะไรกันแน่ ทีแรกตนก็ไม่เข้าใจว่าครูเต้ไปเอามาจากไหน พอฟังฝ่ายนั้นเล่าจนจบว่าเจอปราปต์ที่บ้านอารยาพร้อมทั้งพูดจาแสดงความเป็นเจ้าของอย่างออกนอกหน้าประกายแก้วก็รู้สึกโกรธปราปต์มากที่ทำแบบนี้ ไหนจะเรื่องที่เปิดตัวเป็นแฟนกับฟ้างามและชอบมาหวานเย้ยอารยาอีก

ประกายแก้วขอให้สิทธิเดชเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ ซึ่งฝ่ายนั้นยินดีเพราะไม่อยากให้อารยาเสียหาย จนกระทั่งอารยาย้ายโรงเรียนโดยไม่บอกใครแม้กระทั่งตน หญิงสาวก็ยิ่งโกรธปราปต์มากขึ้น เพราะแน่นอนว่าบ้านเกิดอยู่ใกล้โรงเรียนแค่นี้อารยาจะต้องการไปไกลบ้านเพื่ออะไรหากไม่ใช่เพราะต้องการหนีปราปต์ และการจะย้ายโรงเรียนมันไม่ใช่เรื่องที่ทำกันวันสองวันก็ได้ แสดงว่าครูอ้อนจะต้องแอบทำเรื่องมานานแล้ว อาจจะตั้งแต่เกิดเรื่องในงานเปิดฟาร์ม

“มึงรู้เอาไว้ด้วยนะว่าที่อ้อนต้องทำแบบนี้ก็เพราะมึง”

“กูงงว่ากูไปทำอะไร แล้วมึงก็พูดเหมือนอ้อนมันไปตายงั้นแหละ”

ปราปต์เอ่ยถามอย่างเหลืออด

นั่นทำให้เขาถูกครูพละสุดโหดยันโครมเข้ากลางลำตัวอย่างแรงจากนั้นเมธาก็เข้ามาห้ามศึกโดยรั้งตัวหญิงสาวเอาไว้ ปราปต์โมโหแต่ก็ไม่อยากตอบโต้เพื่อนกลัวเรื่องจะเลวร้ายมากกว่านี้

“อ้อนมันไม่ได้ไปตายหรอก แต่มันย้ายโรงเรียนหนีควายอย่างมึงไปแล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าอ้อนย้ายไปไหน ถามใครก็ไม่รู้เรื่อง เป็นไงล่ะ สมใจมึงหรือยังวะ!”


**************************

สมใจหรือยังคะคุณปราปต์ขา ชิ! สมน้ำหน้าาาาา

ตอนนี้อัปให้อ่านเป็นตอนสุดท้ายแล้วนะคะ

สามารถติดตามเรื่องราวทั้งหมดได้ในรูปแบบ eBook เด้อ ^_^

ปล. จอยจะลบแล้วรีอัปในวันที่ 21 นะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}