ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

Ep. 3 : วันแข่งจริง

ชื่อตอน : Ep. 3 : วันแข่งจริง

คำค้น : แข่งบาส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ย. 2561 19:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep. 3 : วันแข่งจริง
แบบอักษร

"เวลาชูตบาสเขาถือลูกแบบนี้ เล็งลูกให้ตรงห่วง" กล้ายืนซ้อนหลังผมจับลูกบาส ยื่นหน้ามาแนบหน้าผมแล้วเล็งลูกบาสอย่างตั้งใจ ผมหันไปมองหน้าเขาที่มันอยู่ใกล้มากๆ ผมหอมแก้มเขาหนักๆอย่างหมั่นเขี้ยว 

"หืม ไอ้เด็กแสบ ตามมาแย่งลูกเองเลยไม่สอนแล้ว" เขาเลี้ยงลูกบาสหนีผม 

"พี่กล้า อ่อนให้กูบ้างสิ" ผมวิ่งตามคนที่เลี้ยงลูกบาสอย่างคล่องแคล่ว 

"แน่จริงก็แย่งให้ได้สิ" เขาเตรียมตัวจะพุ่งตัวชูตบาสแต่ผมพุ่งไปขวางไว้ก่อน เลยกลายเป็นเขากระแทกผมจนล้มไปทั้งคู่ 

"เห้ยมุข เจ็บตรงไหนไหม" คนที่ทับผมอยู่ตกใจมาก 

"กูไม่เป็นไร" ผมดึงตัวเขาไว้เมื่อเขาจะลุกออกจากตัวผม 

"ทำแบบนี้ต้องการอะไรหืม" 

"อยากกอดเอาไว้เฉยๆ ไม่ได้หรอ" ผมกอดมันไว้แน่น 

"งั้น.. กูขอจูบมึงเฉยๆบ้างนะ" กล้ายื่นหน้ามาใกล้เรื่อยๆจนริมฝีปากเราแตะกันเบาๆ

"โว้ยยยยย ไอ้มุขตื่นได้แล้ว!" ผมสะดุ้งตื่นกับเสียงไอ้ยิม 

"เชี่ยไรมึงเนี่ยยิม" ผมเกาหัวแล้วหันมองรอบๆ พบว่าผมนอนฟุบอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนในมหาลัย เมื่อกี้ฝันหรอกหรอ.. ฝันเหมือนตอน2ปีที่แล้วเลย 

"เมื่อคืนมึงไม่ได้นอนไงมุข?" ฟ้าจางท้าวคางถาม 

"เออแม่ง เมื่อคืนเอาแต่ยืนรำลึกชาติที่ระเบียงทั้งคืน" 

"หุบปากไปไอ้เคน พูดมาก" ผมขมวดคิ้วหงุดหงิดที่พวกมันมาทำลายฝันดีของผม


ห้องประชุมเชียร์

"เอาล่ะครับ กิจกรรมต่อไปของพวกคุณคือ.. ล่าลายเซ็นรุ่นพี่ในคณะทุกรุ่น ใครที่ได้น้อยที่สุดโดนทำโทษ!" พี่ไผ่ประกาศเสียงกร้าว

ผมรับสมุดเล็กๆนี่มาและเดินล่าลายเซ็นแถวๆโรงอาหาร จริงๆผมแทบจะล่าแค่ผู้ชายเพราะผู้หญิงเขาเข้ามาเซ็นให้ผมเองทั้งนั้น 

"พี่ไผ่ครับ ขอลายเซ็นหน่อยครับ" ผมเข้าไปขอลายเซ็นพี่ไผ่ที่นั่งอยู่กับพวกแก๊งพี่ว๊าก 

"ได้ แต่ต้องตะโกนว่า มุขรักพี่ไผ่ 3ครั้ง" 

"..." ผมหันไปสบตากล้าที่จ้องผมอยู่ 

"มุขรักพี่ไผ่ ๆๆ" ผมตะโกนลั่นโรงอาหาร 

"เชื่อฟังดีนะมึง" พี่ไผ่ก้มลงเซ็นให้ผม 

"พี่ชล พี่พีท ขอลายเซ็นหน่อย" 

"ของพวกพี่ไม่มีไรมาก มาหอมแก้มพี่คนละทีก็พอละ"  

"..."ผมเดินไปหอมแก้มพี่ชลกับพี่พีทคนละที 

"พี่กล้า ขอลายเซ็นหน่อยครับ" 

"ถ้าอยากได้ ก็วิดพื้นไป20ครั้ง!" 

"ไอ้เชี่ยโหดอะไรขนาดนั้นไอ้กล้า" 

"เงียบปากไปไอ้ชล!" 

"..." ยังโกรธแค้นเรื่อง2ปีก่อนกันขนาดนั้นเลยหรอวะ ผมลงไปวิดพื้นอย่างยากลำบากจนครบ20ครั้ง 

"แฮ่กๆๆ.." ผมยังคงหอบเหมือนทุกที ผมหันไปสบตากล้าอีกครั้ง ตอนนี้มันมองผมนิ่งเลย ไม่พูดมากมันเซ็นให้แล้วโยนสมุดมาเลย สมุดคงกระแทกหน้าถ้าผมรับไม่ทัน เกรี้ยวกราดสัสๆ


วันแข่งกีฬาวันที่2

และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันที่ผมพยายามฝึกซ้อมทุ่มเทจนดึกทุกคืน วันนี้ผมจะชนะให้ได้ 

หลายชั่วโมงผ่านไป ผมรู้สึกว่าการฝึกซ้อมของผมที่ผ่านมาไม่เสียเปล่าเพราะเราชนะจนมาถึงรอบชิง ผมผ่านเมื่อวานมาได้ด้วยความลำบากเพราะมันโคตรเหนื่อยเลย กล้าก็ไม่ให้กำลังใจกันสักนิด 

"แฮ่กๆ กูไม่ไหวแล้วว่ะเคน" ผมนั่งลงหอบแฮ่กตัวพาดเก้าอี้ 

"อย่าเพิ่งตายไอ้สัส เราแข่งอีกแค่แมตช์เดียวก็ชนะแล้ว" ไอ้ฟ้ามาเขย่าตัวผมรัวๆ 

"อะไรวะ ไหนบอกจะชนะ แค่นี้ก็ตายอ๊องแล้วหรอ" ผมเงยหน้ามองเจ้าของเสียงที่ผมคิดถึง 

"เพชรกล้า.." "ไหนบอกว่าจะชนะให้กูดู? กากว่ะ" 

"ได้กล้า มึงคอยดูละกันว่ากูจะชนะไหม" 

"ถึงเวลาแข่งละไปกันเถอะ" ยิมลากผมลงสนาม คราวนี้เราแข่งกับสถาปัต 

เมื่อเกมเริ่มผมก็เล่นอย่างเต็มที่ ยังไงผมก็จะชนะให้ได้ ในเกมนี้ผมแย่งบอลจากไอ้หน้าอ่อนนี่ได้บ่อยมาก และเหมือนมันก็ไม่ค่อยพอใจในตัวผมนักกระแทกผมล้มลงจนฟาวล์มาแล้วรอบนึง  บนสกอร์ตอนนี้ฝั่งเรานำอยู่ที่29-28 อีกไม่กี่วินาทีก็จะหมดเวลาในควอเตอร์สุดท้าย พวกฝั่งสถาปัตมันเล่นดุเดือดมากขึ้น ฝั่งเราก็พยายามสกัดกันให้ได้มากที่สุด

ปี๊ดดดดดด. 

"เฮ~~~~" ในจังหวะที่สัญญาณหมดเวลาเตือนก่อนจะมีเสียงเฮ ลูกบาสที่อยู่ในมือไอ้หน้าอ่อนนั่นก็ลอยมากระแทกหัวผมอย่างแรง ผมที่ร่างกายอ่อนล้าอยู่แล้วเลยล้มลงไปตามแรงกระแทก หัวผมฟาดลงกับพื้น

วี๊ดดดดดด~ เสียงหวีดดังในหูของผมเหมือนหูอื้อ ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือพี่กล้าวิ่งเข้ามาหาผมก่อนที่ภาพจะตัดไป

-----------------ตัด--------------

ความคิดเห็น