ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : ) ช่วยเม้นติชมเพื่อการปรับปรุงด้วยนะ ทุกคอมเม้นต์คือกำลังใจให้ไรท์เขียนต่อ ถ้าชอบเรื่องนี้หรืองานของไรท์ก็กด👍 กด 🌟 ให้กับนักเขียนไส้แห้งคนนี้ด้วยนะ 💕

Ep.2 : อย่ายอมแพ้ง่ายๆ

ชื่อตอน : Ep.2 : อย่ายอมแพ้ง่ายๆ

คำค้น : เรื่องหัวใจ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ย. 2561 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.2 : อย่ายอมแพ้ง่ายๆ
แบบอักษร

"เชี่ยมุข มึงรู้ยังว่าอีก2 อาทิตย์จะมีแข่งกีฬา" ไอ้เคนเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันรีบร้อนวิ่งมาบอก 

"กีฬาเชี่ยไร" 

"ก็กีฬาภายในของเฟรชชี่ไง เขาจะเอาเฟรชชี่ของแต่ละคณะมาแข่งกัน" 

"แล้วไงวะ?" 

"คณะเราแม่งมึงดูหน้าแต่ละคนดิ้ ไม่มีใครที่มีแววนักกีฬาเลย" หึ ผมรู้แล้วครับ ว่าจะเรียกร้องความสนใจจากเพชรกล้ายังไง 

"ก็กูนี่ไง" 

"ห๊ะ? มึงเนี่ยนะ" มันมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า 

"เออกูนี่แหละทำไม" 

"หน่อมแน้มแบบมึงจะไหวหรอวะ กลัวตายคาสนาม" 

"หน่อมแน้มพ่อมึงอ่ะ" ผมตบหัวมันป้าบเข้าให้ 

"ไอ้สัสมุข ทำร้ายเพื่อนไอ้เหี้ย" 

"หึ ยังไงกูก็จะลงแข่งให้ได้"


ห้องประชุมเชียร์

"อย่างที่พวกคุณทราบกันมาบ้างแล้วว่าอีก2อาทิตย์จะมีแข่งกีฬา ผมเลยอยากให้พวกคุณที่อยากแข่ง และแข็งแรงพอ ไปลงชื่อที่พี่แพรวด้วยครับ!" พี่ไผ่เฮดว๊ากก็เอาแต่ว๊ากๆน้องทันทีที่เข้ามา ส่วนกล้าก็ยืนปั้นหน้าอยู่ข้างๆนั่น

ผมลุกขึ้นไปลงชื่อที่พี่แพรว ผู้หญิงที่อยู่กับกล้าตอนนั้น.. มองใกล้ๆก็ไม่เห็นจะสวยอะไรเลย ทำไมถึงคว้าผู้หญิงคนนี้มาเป็นดาวได้ ในรุ่นไม่มีดีกว่านี้แล้วหรอวะ  

"ผมหวังว่า พวกคุณจะไม่ทำให้วิศวะของเรา ตกอันดับจากปีรุ่นพี่พวกคุณ" ผมเดินมาเข้าแถวละยังจะว๊ากตามมาอีก ตอนนี้ผม เคน ยิม ฟ้าจาง พวกเราทั้ง4คนเป็นเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อกี้และลงกีฬาเหมือนกัน ดูเหมือนผมจะดูอ่อนหัดที่สุดด้วย จริงๆผมก็เล่นไม่เก่งหรอกครับ แต่สมัยก่อนเพชรกล้าชอบชวนผมไปเล่นด้วยบ่อยๆ

"หลังการเข้าเชียร์ นักกีฬาทุกคนช่วยไปซ้อมกันอย่างจริงจังด้วย!" 

"ครับ!" ทุกคนพร้อมใจกันตอบรับเสียงดัง


สนามบาส 

ตอนนี้ผมกับเพื่อนซ้อมบาสกันอยู่ครับ ชูตไป10ลูกลงแค่5ลูก แบบนี้จะแข่งกับใครเขาได้เนี่ย 

"ไงพวกมึง แน่ใจแล้วใช่ป่ะที่จะแข่ง" 

"แน่ใจครับ" ฟ้าตอบพี่ไผ่ที่กอดอกถามอยู่ 

"ดี เรียนวิศวะอย่ายอมแพ้อะไรง่ายๆ" พูดจบพวกพี่ว๊ากก็เดินไป แต่กล้ายังอยู่ เขาเดินเข้ามาใกล้ผม 

"คุณหนูแบบมึงจะแข่งอะไรได้ แข่งไปก็แพ้เปล่าๆ" 

"มึงดูถูกกูเกินไปป่ะกล้า" 

"ก็เท่าที่ดูมึงน่าจะเป็นคนที่ทำวิดวะขายหน้าที่สุด" 

"งั้นมึงคอยดูให้ดีๆแล้วกันนะกล้า กูจะเอาชัยชนะมาฟาดใจมึงให้ได้" ผมจ้องตามันอย่างแน่วแน่ 

"หึ อย่าคลานกลับมาละกัน" มันขำในลำคอเบาๆก่อนจะเดินออกไป ได้เลยเพชรกล้า เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกัน


2วันต่อมา.

19:00น.

"โอ้ยเหนื่อย ซ้อมห่าไรไม่รู้เยอะแยะ กลับหอไปนอนแล้วโว้ย" ไอ้เคนแหกปากบ่น 

"เออกูก็กลับละแม่ง" 

"เออกูด้วย" เพื่อนๆทุกคนพากันเก็บของกลับหอกัน 

"พวกมึงกลับกันก่อนเลยนะกูจะซ้อมต่อ แฮ่กๆ ถ้าง่วงก็นอนไปก่อนเลยเคนไม่ต้องรอกู" 

"ไอ้มุข เหงื่อมึงท่วมตัวขนาดนี้พอได้แล้วสัส เดี๋ยวได้ตายก่อนแข่งหรอก" 

"เออน่านิดเดียว แฮ่กๆ เดี๋ยวกูเบื่อก็กลับเองแหละ" ผมยังคงวิ่งเก็บลูกบาสไปชูตลงห่วง 

"เออๆอย่านานนะเว้ย พวกกูไปล่ะ" พวกมันพากันเดินออกไป จากที่สนามบาสเคยเฮฮา ตอนนี้กลับมีแต่ความเงียบ

กึก. 

ผมหันไปมองเสียงฝีเท้าของใครบางคน 

"เพชรกล้า.." 

"ทำไมยังไม่กลับไปอีก" 

"แฮ่ก.. กูจะทำให้มึงเห็นไงว่ากูจะชนะ" 

"นี่ก็มืดละ กูว่ามึงกลับไปเหอะว่ะ อ่อนแบบมึงซ้อมยังไงก็เหมือนเดิม" 

"กูจะกลับก็ต่อเมื่อมึงเลิกพูดว่ากูอ่อน" 

"งั้นมาแข่งกันไหมล่ะ ใครได้3ลูกก่อนชนะ ถ้ามึงชนะกูจะเลิกดูถูกมึงต่อให้วันจริงมึงจะแพ้ " 

"..." 

"แต่ถ้าวันนี้มึงแพ้ ยอมรับคำดูถูกของกูแล้วกลับบ้านไปซะ" 

"...ได้ งั้นมาเลย"

ผมกับเพชรกล้าเริ่มแข่งกันโดยที่มันนำไปก่อน2แต้ม และมีจังหวะให้ผมได้1แต้มขึ้นมา ลูกนี้ถามมันชูตลงผมจะแพ้ทันที ผมวิ่งไล่บอลอยู่ไม่นาน มันก็กระโดดชูตบอล ผมกระโดดแย่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ตัวมันตกลงมาเลยกระแทกผมเข้าเต็มๆ ผมตัวปลิวนอนแผ่หลาลงบนพื้นอย่างคนหมดแรง

"แฮ่กๆๆ" หอบอย่างกับวิ่ง10กิโล 

"หึ ยอมรับได้รึยังว่าตัวเองอ่อน" มันเดินมานั่งจ้องหน้าผม 

"เออ.." ผมยอมรับไปง่ายๆก่อนที่มันจะนอนแผ่ลงข้างผม 

"..คิดอะไรถึงจะลงแข่ง" มันถามขึ้นมาหลังจากที่เงียบไปสักพัก 

"คิดถึง.. แค่คิดถึงเมื่อก่อน ที่เคยเล่นมันด้วยกัน" 

"จะบอกว่าแข่งเพราะกูหรอ" 

"จะว่างั้นก็ถูก" 

"ถ้ากูคือเหตุผล.. กูว่ามึงถอนตัวซะเถอะ อย่าเอาชัยชนะของเพื่อนมาเสี่ยงเลย" 

"ไม่.. "ผมลุกขึ้นนั่งแล้วจ้องหน้าคนที่นอนอยู่อย่างมุ่งมั่น 

"ทำไม?" 

"เรียนวิศวะต้องไม่ยอมแพ้กับอะไรง่ายๆ ...เรื่องหัวใจก็เหมือนกัน" 

"..." มันจ้องตาผมนิ่งก่อนจะลุกขึ้นยืน 

"กูกลับล่ะ มึงก็กลับไปได้ละ" มันก้าวเท้าเดินออกไป 

"ถ้ากูชนะ มึงกลับมาเป็นเพื่อนกับกูนะ" 

"ชนะให้ได้ค่อยว่ากัน" 

"เยส! " เป็นเพื่อนก็ยังดีวะ ค่อยๆพัฒนากันก็ได้ 

-------------ตัด------------

ความคิดเห็น