AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 ร่วมเดินทาง 1

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 ร่วมเดินทาง 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 103

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2561 23:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 ร่วมเดินทาง 1
แบบอักษร

ตอนที่ 7 ร่วมเดินทาง 1

เขตแดนเทพเดเรนซ์กลายเป็นเพียงเรื่องเล่า กล่าวกันว่า มันคืออดีตเขตแดนเทพขนาดเล็กแห่งหนึ่งท่ามกลางเขตแดนเทพจำนวนมากมายจากคำบอกเล่าของผู้อพยพเมื่อสองปีที่แล้ว เขากล่าวว่าที่แห่งนั้นถูกกองทัพปีศาจที่น่ากลัวบุกรุก มันเข่นฆ่าทำลายผู้คนไปเป็นจำนวนมาก

ว่ากันด้วยเรื่องเขตแดนเทพ เมื่อเป็นเขตแดนของเทพก็ย่อมต้องมีเทพอารักษ์เขตแดนนั้น ๆ ยิ่งเทพมีระดับสูงเขตแดนก็ยิ่งแข็งแกร่ง ความอุดมสมบูรณ์ก็ยิ่งมีมาก เหล่าผู้คนที่อาศัยอยู่ในเขตแดนนั้น ๆ จะได้รับพรวิเศษ

ซึ่งเป็นความสามารถบางอย่างที่เทพผู้อารักษ์มอบให้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความเร็ว การมองเห็น การได้ยิน ความแข็งแกร่งในส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย หรือทักษะอื่น ๆ ยิ่งเทพมีระดับสูงมากสามารถควบคุมเขตแดนที่ใหญ่ ผู้อาศัยก็จะได้รับพรมากตามไปด้วย

ทว่า...ปัจจุบันนี้เทพอารักษ์ไม่ได้อยู่ขอบเขตแดนของตนแล้ว เนื่องเพราะมนุษย์กระหายในสงคราม ศึกภายนอกก็ต้องหาวิธีรับมือกับพวกปีศาจ ศึกภายในจากเหล่ามนุษย์ยิ่งสร้างความวุ่นวายให้กับพวกเขา เหล่าทวยเทพผู้สร้างเขตแดนอันทรงพลังต่างอพยพออกไปอยู่เขตมหาเทพ

ซึ่งเป็นสถานที่เหล่าเทพชนชั้นต่าง ๆ อาศัยอยู่ร่วมกัน มันเป็นสถานที่ ซึ่งมนุษย์ไม่อาจย่างกรายเข้าไปได้ เพราะเส้นทางไปยังสถานที่แห่งนี้ต่างเต็มไปด้วยอันตรายมากมาย จะมีก็แต่เหล่าผู้กล้าเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป

เนื่องเพราะพวกเขาคือทรัพยากรสำคัญที่จะนำมาใช้ต่อกรกับปีศาจ แต่กระนั้นหนทางก็ยังเต็มไปด้วยอันตรายมากมายอยู่ดี

อาณาจักรใหญ่แห่งหนึ่งเป็นศูนย์กลางที่ราชันเทพมอบหมายให้บ่มเพาะผู้กล้า พวกเขาต่างได้รับของวิเศษมากมายจากเบื้องบน ฝีมือของผู้กล้านั้นก้าวหน้าเหนือล้ำสมกับเป็นผู้ถูกคัดเลือก แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ไม่สามารถหาผู้กล้าอีก 4 คนที่เหลือได้ ปัจจุบันไม่รู้ว่าความเป็นอยู่จะเป็นอย่างไร หรือบางที อาจจะตายกันไปแล้วก็เป็นได้

ฮัดเช้ย!!!

“อ่า....ถุย!! รู้สึกเหมือนใครมาสาปแช่ง” เสียงฟุดฟิดเกาจมูกของฮอปสบถด้วยความไม่พอใจ ทำเอาเหล่าผู้ให้ร่วมทางสะดุ้งกันเป็นแถว

**...........................................

ย้อนไปก่อนหน้านั้นสักเล็กน้อย

“กาเหงา เสร็จจากงานนี้เดี๋ยวเราเข้าไปเมาในบาร์กัน” ชายร่างกำยำกำลังแบกศพมอนสเตอร์ที่ล่ามาได้พูดคุยกับเพื่อน เขามีร่างกายที่กำยำและแข็งแกร่ง

กลุ่มคนราว ๆ 24 คนเดินเท้าขนวัตถุดิบ และของตามภารกิจจำนวนหนึ่ง โดยมอนสเตอร์ส่วนใหญ่นั้นอยู่ที่ระดับ ไม่ถึง 1 ดาว ส่วนระดับของพวกเขานั้นอยู่ที่ 1 ดาวเลเวล 50 ขึ้นไป

ท่ามกลางการทำงานอันหนักหน่วงและเหน็ดเหนื่อยของพวกเขาที่ต้องคอยหลบมอนสเตอร์เลเวลสูง ๆ เช่นสัตว์ 1 ดาวเป็นต้น แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ได้ออกมาล่าในระยะที่อันตรายกันมากพอแล้ว ดังนั้นจึงต้องเดินทางกลับ

“ข้าว่าบรรยากาศวันนี้มันแปลก ๆ ชอบกล ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ก็ช่างเหอะ” ชายร่างกำยำอีกคนพูดด้วยท่าทีเป็นกังวล เขาแบกสมุนไพรระดับต่ำที่หามาได้จากป่าละแวกนี้

“มันก็เป็นอย่างนี้ทุกวันแหละบัลก้า ข้าว่าพวกเรารีบ ๆ เดินทางกันให้เร็วอีกหน่อยดีกว่า เดี๋ยวมันจะค่ำเสียก่อน ยิ่งช่วงนั้นมอนสเตอร์กลางคืนจะออกหากินเสียด้วยสิ” ชายร่างกำยำอีกคนหันหน้าไปหาเพื่อนแล้วพูด

แต่ระหว่างที่หันไปนั้นในครรลองสายตาพลันปรากฏกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง มีจำนวน 6 คน พวกเขาเหล่านั้นสวมหน้ากากสีขาว ชุดที่สวมเหมือนกับชุดของกลุ่มกิลด์ระดับสูง ยิ่งอาวุธแปลกตาที่พกพาของพวกเขายิ่งทำให้ดูน่าหวาดหวั่น

ทว่าสิ่งที่หวั่นกลัวกว่านั้นก็คือ พวกนั้นเข้ามาใกล้ถึงขนาดนี้โดยที่ไม่มีใครรู้ตัวได้อย่างไร เพราะสำหรับกลุ่มนักล่าเช่นเขาแล้วหากมีอะไรเข้ามาใกล้ในระยะ 30 เมตรจะรู้ตัวทันที แต่นี่ กลุ่มแปลกหน้าดังกล่าวอยู่ห่างกันไม่ถึง 5 เมตรด้วยซ้ำ

ความตกใจโลดแล่นเข้าสู่สมองเขารีบชักอาวุธออกมาตั้งท่าสู้ทันที เพื่อน ๆ ที่เห็นท่าทีหวั่นวิตกของเขาต่างก็ชักอาวุธพร้อมสู้หันไปในทิศทางของศัตรูทันที นี่เป็นเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันอย่างแท้จริง

“พะ พวกเจ้าเป็นใคร” เสียงอันสั่นเทิ้มของบัลก้าพูดติดอ่าง แรงกดดันที่บุคคลเบื้องหน้าแผ่ออกมาทำให้พวกเขารู้สึกเย็นยะเยือกไปถึงกระดูก

กลุ่มที่อยู่เบื้องหน้าบัลก้าคือกลุ่มของไผ่นั่นเอง พวกเขาแน่นิ่งสายตาที่เล็ดลอดออกมาจากหน้ากากกวาดมองกลุ่มของบัลก้าครู่หนึ่ง ปากที่หน้ากากไม่ได้ปิดบังเอ่ยออกมาอย่างช้า ๆ

“นักผจญภัย” เสียงอันเรียบนิ่งของไผ่เอ่ยตอบแววตาที่ดูเย็นชาจนน่ากลัวทำให้บัลก้าถึงกับสั่นสะท้าน

เขตแดนเทพของบัลก้านั้นมีพื้นที่ที่ใหญ่โตกว้างขวางกว่าเขตแดนเทพเดเรนซ์ 4-6 เท่า พวกเขาจึงไม่รู้ว่ามีนักผจญภัยกลุ่มไหนบ้าง อีกทั้งนักผจญภัยระดับสูงก็มักจะมีออกมาล่าแถวนี้บ่อยอยู่เหมือนกัน ทั้งของเขตแดนเทพพวกเขาและมาจากเขตแดนเทพอื่น

“มะ มาดีหรือมาร้าย” บัลก้ารีบถามอย่างรวดเร็ว เพราะพวกเขาเคยโดนนักผจญภัยจากเขตแดนเทพแห่งอื่นโจมตีชิงวัตถุดิบมาหลายครั้ง แต่สำหรับคำถามนี้พวกไผ่ไม่ได้รู้เรื่องด้วย

“พวกข้าจะเข้าเขตแดน เจ้าก็เดินไปสิ” ไผ่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทำเอากลุ่มบัลก้ายิ่งรู้สึกระแวงขึ้นไปใหญ่

“ชะ เชิญพวกท่านไปก่อนเถิด” บัลก้ารีบพูด เพราะกลัวว่าจะโดนโจมตีข้างหลัง

“พวกข้าพึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่รู้ทาง เจ้านำไปสิ” ไผ่พูดเสียงเรียบนิ่งตามเคย ยิ่งใบหน้าเฉยเมยของคนอื่น ๆ ที่มองมาทางพวกเขาก็ยิ่งทำให้ความกลัวเกาะกุมจิตใจอย่างล้นหลาม

“พวกท่านมาจากที่ใด” บัลก้ายังคงถามต่อ

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้” ไผ่ตอบด้วยน้ำเสียงเช่นเคย บัลก้าครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เขาคิดว่ากลุ่มนี้คงเป็นกลุ่มกิลด์ระดับสูงจากเขตแดนเทพแห่งอื่น เพราะฉะนั้นไม่ควรจะไปยุ่งกับเขามาก จึงให้สัญญาณพรรคพวกเดินนำไปในที่สุด แต่ก็ไม่เว้นที่จะมองมาทางกลุ่มของไผ่เป็นระยะ

................................................................**

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น