รักล้นขอบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความวุ่นวายครั้งที่ 16 ครบ

ชื่อตอน : ความวุ่นวายครั้งที่ 16 ครบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2561 19:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความวุ่นวายครั้งที่ 16 ครบ
แบบอักษร


พาร์ทเหมือน


ตั้งแต่ที่กลับมาจากบ้านของผมเมื่อวาน ตอนที่พวกเรากำลังกลับได้ถูกคนมาลอบยิงผมรู้สึกไม่ดี เมื่อคืนก็นอนไม่หลับกว่าจะหลับก็ดึกเลยทีเดียว ผมรู้สึกเป็นห่วงพี่คริสมากๆและวันนี้ผมก็โดนสั่งให้อยู่บ้านเพราะพี่คริสไม่ยอมให้ผมไปทำงาน แล้วตอนนี้พี่คริสก็พาพวกพี่ๆบอดิการ์ดออกไปจัดการกับพวกที่มาลอบยิงพวกเราเมื่อวาน นี่พี่คริสก็ออกไปนานมากแล้วด้วยผมนั่งไม่ติดได้แต่เดินวนไปเดินวนมาเพราะรู้สึกเป็นห่วงพี่คริส ผมรู้สึกใจคอไม่ดีเป็นอย่างมากจนแม่นมต้องออกมาอยู่เป็นเพื่อนผม

“หนูเหมือนคะ นมว่าหนูเหมือนอย่าคิดมากเลยนะคะเราไปนั่งรอกันดีกว่าค่ะคุณชายจะต้องไม่เป็นอะไรหนูเหมือนเชื่อนมนะคะ”

“ครับ”

“มานั่งข้างๆนมดีกว่านะคะ นมเอาน้ำผลไม้กับขนมมาให้ด้วย” แม่นมแม่นมบอกกับผมยิ้มๆ

“แต่เหมือนไม่ค่อยหิวเลยอะครับ”

“กินสักนิดก็ยังดีนะคะนมตั้งใจทำมาให้หนูเหมือนเลยนะ ถ้าหนูเหมือนไม่ยอมกินนมคงต้องเอาไปทิ้ง” แม่นมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ

“เหมือนกินก็ได้ครับแม่นมไม่ทำหน้าเศร้านะ เดี๋ยวเหมือนจะกินให้หมดเลย” ผมตอบกลีับไปพร้อมรับของว่างมาถือไว้ในมือ

“ค่ะ เดี๋ยวนมนั่งรอคุณชายเป็นเพื่อนนะคะอย่าคิดมากเลยนะ”

“ครับ”

แม่นมนั่งเป็นเพื่อนและชวนผมคุยไปเรื่อยๆ สักพักก็มีรถขับเข้ามาจอด ผมจึงรีบวิ่งออกไปดูและก็เห็นเป็นพี่คริสที่กลับมาพร้อมกับรอยเลือดที่เปื้อนเต็มแขนข้างซ้ายของพี่คริสด้วยความตกใจผมเลยรีบวิ่งเข้าไปดู ตอนนี้ผมรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรถูกทั้งดีใจและเสียใจ ดีใจที่พี่คริสกลับมาและเสียใจที่พี่คริสต้องเจ็บตัว ผมไม่ชอบเลยจริง ๆ ที่ต้องมาเห็นพี่คริสเจ็บตัวแบบนี้

“พี่คริส ฮึก ไหนสัญญาแล้วไงว่าจะไม่เป็นอะไร ฮือ”

“ขอโทษครับที่พี่เจ็บตัวกลับมา ไม่เอาไม่ร้องนะคนดีดูสิตาแดงหมดแล้วเนี่ย หยุดร้องให้ก่อนนะพี่ไม่เป็นอะไรแค่โดนยิงแผลนิดเดียวเอง”

“ฮึก ครับไปทำแผลกันนะเดี๋ยวเหมือนทำแผลให้”

“ครับ เลิกร้องได้แล้วนะครับ”

พูดจบผมก็เดินพยุงพาพี่คริสขึ้นมาบนห้องเพื่อทำแผล พแมาถึงผมก็จัดการถอดเสื้อของพี่คริสออกและเช็ดตัวเช็ดคาบเลือดและทำแผลที่แขนให้พี่คริส ดีนะที่มีแผลแค่ที่เดียวพอทำเสร็จผมก็จัดการให้พี่คริสนอน พักผ่อนรอ แล้วผมก็เดินเอาของลงมาเก็บและทำข้ามต้มไปให้พี่คริสกินก่อนจะได้กินยา สักพักผมก็กลับขึ้นมาบนห้องพร้อมกับถาดอาหารและยาผมวางไว้ที่โต๊ะข้างๆเตียงแล้วเดินไปปลุกพี่คริส

“พี่คริสครับ”

“พี่คริสครับ”

“ครับน้อง”

“พี่คริสลุกขึ้นมากินข้าวกินยาก่อนนะครับเหมือนตั้งใจทำมาให้พี่กับมือเลยนะครับ”

“น้องป้อนพี่หน่อยสิครับนะ ๆ ตอนนี้พี่เจ็บแขนมากเลยอะ”

“ก็ได้ครับ พี่คริสค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่งดีๆนะครับเหมือนจะได้ป้อนสะดวก”

“ครับ”

“ค่อย ๆ ลุกนะครับมาเดี๋ยวเหมือนช่วย”

ผมป้อนข้าวอยู่สักพักพี่คริสก็กินจนหมดผมเลยให้พี่คริสพักผ่อน และขอตัวเอาของลงมาเก็บข้างล่างแล้วขึ้นไปดูอาการพี่คริสบนห้อง พอเดินขึ้นมาถึงก็เห็น พี่คริสนั่งพิงหัวเตียงอยู่ผมเลยเดินเข้าไปหา

“ทำไมไม่นอนพักผ่อนหล่ะครับ”

“พี่นอนไม่หลับครับ น้องมานอนเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ”

“ก็ได้ครับ” ผมตอบและเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียงและขึ้นไปข้างๆพี่คริส

“จุ๊บ ฝันดีนะครับ” และหลังจากนั้นผมก็หลับไป


จบพาร์ทเหมือน


พอผมมาถึงก็เห็นน้องวิ่งออกมาพร้อมกับแม่นมที่เดินตามมาข้างหลังพอน้องเห็นเลือดผมเท่านั้นแหละ น้องก็ร้อไห้ออกมาทันทีเลยทำเอาผมรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีที่ผิดสัญญากับน้อง กว่าจะทำให้น้องหยุดร้องไห้ได้ก็เกลี้ยกล่อมอยู่นานเหมือนกัน จนในที่สุดน้องก็ยอมหยุดร้องไห้ และหลังจากนั้นน้องก็เดินพยุงผมขึ้นไปข้างบนห้องนอนและก็หายไปเอากะละมังแล้วก็กล่องปฐมพยาบาลมาทำแผลให้ผม น้องถอดเสื้อผ้าและเช็ดคราบเลือดออกจากตัวของผมและทำแผลให้ผมพอเสร็จน้องก็เดินหายออกไปจากห้อง

ผมรู้สึกดีจังที่มีคนมาดูแลแบบนี้เมื่อก่อนผมไม่เคยคิดที่จะมีใครและไม่เคยให้ใครเข้าใกล้ผมมากขนาดนี้มาก่อนเลย ผมไม่เคยคิดที่จะมีคนรักและรักใครจนกระทั่งได้มาเจอกับน้องผมรู้สึกว่าผมเป็นคนที่โชคดีจริงๆที่ได้น้องมาอยู่ด้วยและได้รักน้องแบบที่ไม่เคยรักใครมาก่อน ยิ่งตอนที่ผมเห็นน้องร้องไห้ที่เห็นผมได้รับบาดเจ็บกลับมามันทำให้ผมรู้ว่าน้องรักและเป็นห่วงผมมากแค่ไหน และก็ทำให้ผมได้รู้เหมือนกันว่าตัวเองนั้นรักน้องมากแค่ไหน ตั้งแต่ทำแผลเสร็จน้องก็หายออกไปนานมากแล้วก็กลับมาพร้อมกับถาดอาหารในมือผมจึงแกล้งหลับใส่เลยแล้วน้องก็เดินเข้ามาปลุก

“พี่คริสครับ”

“พี่คริสครับ”

“ครับน้อง”น้องเรียกผมอยู่สองครั้งผมจึงลืมตาตื่นขึ้นมาดูน้อง และน้องก็ยื่นถาดอาหารส่งมาให้กับผม

“พี่คริสลุกขึ้นมากินข้าวกินยาก่อนนะครับเหมือนตั้งใจทำมาให้พี่คริสกินเลยนะครับ”

“ป้อนพี่หน่อยสิครับนะ ๆ ตอนนี้พี่เจ็บแขนมากเลย” ผมพูดกับน้องด้วยน้ำเสียงอ้อน ๆ จนน้องยอมป้อนผมในที่สุด

“ก็ได้ครับ” น้องรับปากและลงมานั่งข้าง ๆ ผมและป้อนข้าวกับยาให้ผมจนเสร็จ น้องก็ขอตัวเอาของลงไปเก็บข้างล่างผมเลยนั่งรอเพื่อที่จะให้น้องมานอนด้วย เรื่องอะไรจะนอนคนเดียวหล่ะครับสักพักน้องก็กลับมา

“ทำไมพี่คริสยังไม่นอนพักผ่อนหล่ะครับ”

“พี่นอนไม่หลับน้องมานอนเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะครับ” ผมอ้อนน้องก็ยอมมานอนกับผม

“ก็ได้ครับ” น้องตอบเสร็จและเดินอ้อมมาขึ้นเตียงจากอีกฝั่ง

“จุ๊บ ฝันดีนะครับพี่คริส” น้องจูบมาที่ปากผมเบาๆแต่มันก็สามารถทำให้ใจผมเต้นแรงมาก แต่เรื่องอะไรผมจะยอมเสียเปรียบน้องหล่ะครับผมเลยก้มลงไปจูบน้องคืนบ้าง

“จุ๊บ ฝันดีครับ” พูดจบผมก็ดึงน้องเข้ามากอดและสักพักน้องก็หลับไป ผมนอนมองหน้าน้องสักพักและคิดอะไรไปเรื่อยเปลื่อยผมต้องของคุณอะไรก็ตามที่ทำให้ผมได้เจอกับน้องและได้รักน้องในที่สุดผมจะไม่ยอมให้อะไรก็ตามมาพรากพวกเราทั้งสองคนออกจากกันได้ ผมจะปกป้องน้องด้วยชีวิตของผมเองผมสัญญา













มาต่อให้แล้วนะคะขอโทษที่ต้องทำให้รอนาน

เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ

เม้นติชมและให้กำลังใจกันได้นะคะ

😊😊😊

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น