กุญแจฟา(F Clef)

อาจจะไม่ถูกใจไปบ้าง แต่ก็เป็นกำลังใจให้เด็กๆ กันด้วยนะ^^” (ใครเจอคำผิด รบกวนบอกด้วยน้า>..<")

ชื่อตอน : Wedding Again 58

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.1k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ต.ค. 2561 20:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Wedding Again 58
แบบอักษร

….Wedding Again 58….

.

.

.

.

ในเย็นวันนั้น บัสที่กลับมาถึงบ้านตัวเองพร้อมกับแม่ก็รู้สึกกังวลใจเล็กน้อย ที่วันนี้คอปเตอร์จะต้องมาเจอแม่ของเขาอีกครั้ง เขาไม่รู้เลยว่าแม่ของตัวเองคิดอย่างไรกับสถานการณ์ในตอนนี้ที่เขาให้อภัยคอปเตอร์จนหมดสิ้นแล้ว และเขาก็เดาไม่ถูกเลยว่าแม่เรียกคอปเตอร์มากินข้าวด้วยกันเพราะอะไร



โฮ่งๆ โฮ่งๆ ~~~



เสียงของบีกเกอร์สุนัขตัวใหญ่ดังขึ้น บัสรีบลุกไปหน้าบ้านทันที เพราะนั่นแปลว่ามีคนแปลกหน้าอย่างคอปเตอร์มายืนอยู่หน้าบ้านเขาแน่ๆ และเมื่อบัสเดินออกไปก็พบว่าเป็นคอปเตอร์จริงๆ



"สวัสดีครับแม่" คอปเตอร์รีบทักทายละอองดาวก่อนเป็นมารยาท และวันนี้เขาก็ค่อนข้างมั่นใจในตัวเองขึ้นมาบ้าง เพราะวันนี้เขามาในชุดทำงานที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าทุกที ละอองดาวพยักหน้ารับไหว้ซึ่งทำให้บัสโล่งใจขึ้นมา



แล้วทั้งสามคนก็นั่งร่วมโต๊ะอาหารด้วยกันในเย็นวันนี้ โดยที่ละอองดาวนั่งที่หัวโต๊ะ บัสและคอปเตอร์นั่งข้างกัน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่เพิ่งเริ่มทำให้บัสรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย เพราะเขาเดาความคิดแม่ของตัวเองไม่ออกจริงๆ



"แม่ครับ คือว่า..." บัสกำลังจะพูดอะไรออกมาแต่ก็ยังไม่ทันจะได้พูดก็ถูกขัดขึ้นมาเสียก่อน


"ถ้ามีครั้งหน้า เราจะไม่ได้โอกาสใดๆ อีก" ละอองดาวพูดขึ้นมาเสียงเรียบ เด็กหนุ่มทั้งสองคนถึงกับชะงัก


"เข้าใจที่แม่พูดมั้ย คอปเตอร์" ทันทีที่ละอองดาวพูดจบประโยคนี้ คอปเตอร์ก็แทบจะน้ำตาไหลด้วยน้ำเสียงของละอองดาวที่หนักแน่นแต่ก็ยังคงเอ็นดูเขา บัสเองก็ดีใจขึ้นมาที่แม่ของตัวเองยอมเป็นแม่ให้คอปเตอร์อีกคน


"ครับ ผมสัญญา ผมจะดูแลน้องให้ดีที่สุด" คอปเตอร์ตอบกลับไปด้วยกำลังใจที่เต็มเปี่ยม เขาสัญญากับตัวเองเอาไว้แล้วตั้งแต่วันที่เขาทำให้บัสเสียใจ ว่ามันจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก เขาคงทนไม่ได้ถ้าบัสต้องไปจากเขาจริงๆ


"ไม่ใช่แค่เราที่จะเอาแต่คอยดูแลน้อง แต่เราต้องดูแลกันและกัน" ละอองดาวมองหน้าคอปเตอร์พร้อมกับพูดออกไป ก่อนจะหันมาทางบัสบ้าง


"ครับ //ขอบคุณครับแม่" คอปเตอร์รับคำขึ้นมาก่อน ก่อนที่บัสจะพูดออกไปด้วยความตื้นตัน


"ถ้าคิดจะใช้ชีวิตคู่กันแล้ว เวลามีปัญหาให้คุยกัน อย่าใช้แต่อารมณ์มาตัดสินปัญหา" ละอองดาวสอนออกมาอีก เขาเข้าใจเด็กหนุ่มในวันนี้ ซึ่งเขาเองก็ผ่านวัยนี้มาก่อน จะต่างกันแค่เด็กทั้งสองต้องมาใช้ชีวิตร่วมกันเร็วกว่าคนอื่นที่มีอายุเท่ากัน อาจจะยังขาดประสบการณ์และความเข้าใจในชีวิตคู่


"ผมจะจำไว้ครับ" คอปเตอร์ตอบรับอย่างจริงจัง


"ส่วนเรา มีปัญหากันไม่ควรหนีออกมาแบบนี้ นี่ยังดีที่หนีมาบ้าน" ละอองดาวหันมาพูดกับลูกชายของตัวเองบ้าง บัสฟังไปก็คิดตามที่แม่พูด


"ชีวิตคู่...ไม่ว่าจะคู่แบบไหน มันก็ต้องมีปัญหากันบ้าง แต่จำเอาไว้ว่าต้องคุยกันให้จบภายในวันเดียว" บัสคิดว่าสิ่งที่แม่ของเขากำลังสอนนั้นเขาควรจะรู้มันให้เร็วกว่านี้ มันก็จริงอย่างที่แม่ของเขาบอก ถ้าวันแรกที่เกิดเรื่อง เขาและคอปเตอร์หันหน้าคุยกัน ถามกัน มันก็คงไม่มีปัญหาอะไร เพราะมันก็แค่ความเข้าใจผิดเท่านั้นเอง


"ที่แม่เรียกมาวันนี้ แม่จะสอนเท่านี้แหละ และจำเอาไว้เป็นบทเรียน บทเรียนนี้ครั้งเดียวในชีวิตก็พอ เข้าใจมั้ยลูก" ละอองดาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาไม่ได้โกรธอะไรคอปเตอร์แล้ว เพราะลูกชายของเขาก็ให้อภัยคนข้างๆ แล้ว และเขาเองก็รู้ว่า ลูกชายของตัวเองรู้สึกอย่างไรกับคอปเตอร์ เด็กทั้งสองคนรับคำของผู้ใหญ่ก่อนจะลงมือทานข้าวกันต่อด้วยความโล่งอก



ละอองดาวเปิดโอกาสให้เด็กทั้งคู่ได้พูดคุยกันตามลำพัง โดยที่เขาแยกตัวออกไปนั่งเคลียร์งาน และบรรยากาศที่บ้านบัสในวันนี้ก็ไม่ได้อึดอัดสำหรับคอปเตอร์เหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว หลังจากที่ทั้งสองคนกินข้าวเสร็จแล้ว บัสก็ให้คอปเตอร์มานั่งรออยู่ที่โซฟาหน้าทีวี เพราะเขาจะไปเอาข้าวของของคอปเตอร์ที่อยู่บนห้องนอนเขา แน่นอนว่าคอปเตอร์งอแงจะตามไปด้วย แต่ก็ถูกบัสห้ามเอาไว้เพราะเขารู้ว่าคอปเตอร์ต้องก่อกวนเขาแน่ๆ แล้วบัสก็อายถ้าเกิดว่ามีใครมาเห็นเข้า



"ครบปะ" บัสถามขึ้นหลังจากที่คืนของให้คอปเตอร์แล้ว คอปเตอร์นั่งดูของในมือตัวเองด้วยความปลื้มใจ เพราะเขาทำให้บัสกลับมายอมรับในตัวเขาได้อีกครั้ง


"ขอบคุณนะ" คอปเตอร์พยักหน้าหงึกหงักก่อนจะพูดออกมาเสียงนุ่ม บัสทำท่าจะลุกแต่ก็ถูกคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน บัสหันหน้ามาเลิกคิ้วถาม


"คือว่า..." คอปเตอร์เริ่มเกริ่นขึ้นมาอีกครั้ง บัสนั่งลงกับโซฟาดีๆ รอสิ่งที่คอปเตอร์กำลังจะพูดต่อ


"นี่บัสก็ยอมกลับมาอยู่กับพี่แล้ว คือ..." คอปเตอร์อึกอักพูดออกมา เขากล้าๆ กลัวๆ อย่างบอกไม่ถูกที่จะพูดประโยคถัดไป บัสรอฟังด้วยความสงสัย คอปเตอร์จับมือซ้ายของบัสมากุมไว้ก่อนจะพูดต่อ


"เมื่อไร...บัสจะยอมสวมแหวนที่พี่ให้ครับ" คอปเตอร์พูดอ้อนออกมาเสียงนุ่มอย่างมีความหวัง เพราะบัสเคยพูดเอาไว้ในงานวันเกิดว่า ถ้าเขาพร้อมเมื่อไรเขาจะบอก ซึ่งคอปเตอร์ก็รอแล้วรออีก แต่ก็ยังไม่ได้รับการตอบรับใดๆ จากคนตรงหน้านี้เลย บัสเม้มปากนิดๆ ด้วยใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา


"ก็...ไปเอามาสิ" บัสอ้อมแอ้มพูดออกมาด้วยใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าว เขาเองก็รออยู่เหมือนกันว่าคอปเตอร์จะลืมเรื่องนี้หรือยัง คอปเตอร์ยิ้มกว้างออกมาในทันทีที่บัสตอบออกมาแบบนั้น


"ไหนล่ะ เก็บไว้ที่ไหน" คอปเตอร์ลุกลี้ลุกลนถามออกมาทันที เขาดีใจจนแทบจะกระโดดโลดเต้นอยู่แล้ว บัสทำท่านึกคิดสักพัก


"หึหึ~" บัสหลุดหัวเราะออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแป้น


"อะไรอะ" คอปเตอร์ถามขึ้นมา เขาเริ่มหวั่นใจกับเด็กขี้แกล้งคนนี้เสียแล้ว บัสมองคนตรงหน้ายิ้มๆ


"อยู่ที่..." บัสพูดออกมาด้วยใบหน้าร่าเริง ทำให้คนฟังแทบจะทนไม่ไหวกับคำตอบ คอปเตอร์นั่งลุ้นกับคำตอบที่กำลังจะออกมาจากปากเด็กตรงหน้า แล้วเขาก็ต้องอึ้งเมื่อได้ยินคำตอบ


"ปลอกคอพี่บิ๊ก" บัสพูดไปหัวเราะคิกคักไป แต่คอปเตอร์นี่สินิ่งค้างไปแล้ว


"ทำไมเงียบล่ะ ไม่เอาละเหรอ" บัสแกล้งพูดเย้าแหย่คนตรงหน้าออกมา เพราะเขารู้ทั้งรู้อยู่เต็มอก ว่าพี่อ้วนแว่นคนนี้กลัวหมามากแค่ไหน คอปเตอร์ตั้งสติกับเหตุการณ์ตรงหน้า เขานั่งมองหน้าบัสที่กำลังแกล้งเขาอย่างมีความสุข เหมือนย้อนไปเมื่อตอนที่พวกเขายังเป็นเด็ก คอปเตอร์ยิ้มร้ายออกมานิดๆ โดยที่บัสไม่ได้สังเกตเพราะมัวแต่ชอบอกชอบใจที่ได้แกล้งพี่อ้วนแว่นอีกแล้ว



จุ๊บ~



คอปเตอร์จุ๊บริมฝีปากของบัสเบาๆ แค่ครู่เดียวแล้วรีบผละออกมา เด็กขี้แกล้งที่กำลังหัวเราะคิกคักชอบใจถึงกับเงียบกริบในทันที นับว่านี่เป็นวิธีหยุดเสียงของบัสที่ได้ผลดีที่สุด บัสเงียบไปนิ่งนิด



"ถ้าไม่ติดว่ากลัวแม่มาเห็นนะ พี่ไม่หยุดแค่นี้แน่ ชอบแกล้งคนอื่นดีนัก โดนแกล้งบ้างถึงกับเงียบเลยเหรอ หืม..." เป็นทีของคอปเตอร์ที่ได้เยาะเย้ยเด็กแสบขึ้นมาบ้าง บัสรู้สึกพลาดมากที่ต้องมาเสียทีในครั้งนี้


"ไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย" บัสพึมพำออกมาเบาๆ แต่คอปเตอร์ก็ได้ยิน คอปเตอร์ดีใจนะที่ตอนนี้บัสเป็นแบบนี้ เป็นเหมือนบัสเมื่อตอนยังเด็ก ที่มีเสียงหัวเราะ ที่คอยแกล้งเขา เขาดีใจมากที่บัสพูดว่าเขาไม่ใช่คนอื่น


"ลืมอะไรไปรึเปล่า ว่าพี่เคยปีนเข้าห้องเรา" คอปเตอร์ทบทวนความจำอะไรบางอย่างขึ้นมาให้คนตรงหน้าคิดตาม บัสคิดตามอย่างที่คอปเตอร์ว่าก็เพิ่งจะนึกออกว่าวันนั้นพี่บิ๊กยอมให้คนอื่นปีนเข้าบ้านได้อย่างไร


"พี่บิ๊กไม่เห็นจะว่าอะไรพี่สักคำ หึหึ" คอปเตอร์พูดออกมายิ้มๆ ก่อนจะลุกออกไปยังหน้าประตูบ้าน แต่ทันทีที่เขาหันหลังเขาก็แอบขนลุกอยู่เหมือนกัน ที่จะต้องไปสู้รบกับสุนัขที่ตัวเองค่อนข้างจะกลัว แต่ก็ทำเป็นใจดีสู้เสือเพราะกลัวจะเสียหน้าเสียมากกว่า



คอปเตอร์เดินไปหยิบขนมสำหรับสุนัขที่เขาซื้อมาคราวก่อนและยังโชคดีที่มีเหลืออยู่หลังรถ หลังจากที่บัสได้สติว่าตัวเองกำลังเสียทีให้กับคอปเตอร์ก็เดินตามไปยังหน้าบ้านเพื่อรอดูผลงาน ใจจริงแล้วบัสอยากจะแกล้งคอปเตอร์ให้พยายามเอาแหวนที่เป็นของสำคัญสำหรับทั้งคู่มาจากบีกเกอร์ให้ได้ และอีกใจหนึ่งเขาก็อยากให้คอปเตอร์เลิกกลัวหมาแล้วเคยชินกับบีกเกอร์ให้มากกว่านี้ก็เท่านั้นเอง



"บ...บีกเกอร์!" คอปเตอร์กล้าๆ กลัวๆ เรียกบีกเกอร์ออกไป พลางแกะขนมสำหรับสุนัขไปด้วย


"โฮ่งๆ ๆ แฮ่กๆ ๆ" เสียงของบีกเกอร์ดังออกมาก่อนที่ตัวจะปรากฏ สุนัขตัวใหญ่วิ่งออกมาด้วยความดีใจ หางฟูๆ ส่ายดุ๊กดิ๊กเมื่อได้กลิ่นของขนมที่กำลังยั่วน้ำลาย บีกเกอร์ทำท่าจะตะกุยเอาของในมือจากคอปเตอร์ ทำให้คอปเตอร์รีบยื่นขนมให้บีกเกอร์ทันที เมื่อบีกเกอร์ยอมนิ่งแล้วคอปเตอร์จึงค่อยๆ นั่งยองๆ ก่อนจะเอามือลูบหัวบีกเกอร์เบาๆ ตามที่ไม้เคยสอนเขาเอาไว้ และภาพนั้นทำให้บัสรู้ว่า จริงๆ แล้วพี่อ้วนแว่นคนนี้ยังคงกลัวหมาอยู่ดีนั่นแหละ แต่ก็พยายามทำเพื่อนเขาทั้งๆ ที่ก็กลัวมากๆ


"ที่แท้พี่บิ๊กก็เห็นแก่กินนี่เอง" บัสบ่นพึมพำขึ้นมากับความเห็นแก่กินของบีกเกอร์ ก่อนจะนั่งยองๆ ข้างๆ คอปเตอร์แล้วขยำหัวบีกเกอร์ด้วยความหมั่นไส้



คอปเตอร์เมื่อเห็นว่าบีกเกอร์กำลังเพลิดเพลินอยู่กับอาหารที่กำลังล่อตาล่อใจอยู่นั้น จึงค่อยๆ ปลดปลอกคอของบีกเกอร์ออกช้าๆ โดยมีบัสนั่งมองให้กำลังใจอยู่ข้างๆ แต่ทันทีที่ปลอกคอของบีกเกอร์ถูกปลดออก บีกเกอร์หูตั้งขึ้นมาทันทีก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจ้องคอปเตอร์ คอปเตอร์ใจหายวูบไปนิด จะวิ่งหนีก็ไม่ได้เพราะบีกเกอร์ต้องตามไล่งับเขาแน่ๆ



"เดี๋ยวคืนให้น่า" คอปเตอร์ยิ้มสู้ให้กับบีกเกอร์ก่อนจะพูดออกมาอย่างใจดีพลางลูบหัวบีกเกอร์ไปด้วย บีกเกอร์ส่ายหางดุ๊กดิ๊กก่อนจะก้มลงไปกินขนมของตัวเองต่ออย่างสบายใจเฉิบ


"นี่ไปสนิทกับเค้าตั้งแต่เมื่อไรฮ้ะพี่บิ๊ก" บัสถามขึ้นด้วยความแปลกใจที่บีกเกอร์ไม่กระโจนใส่คนแปลกหน้าที่กำลังขโมยปลอกคอของตัวเอง บัสเขกหัวบีกเกอร์หนึ่งทีไม่แรงนักก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีไปยังสวนข้างบ้าน คอปเตอร์ยิ้มออกมานิดๆ ด้วยความโล่งใจ ก่อนจะรีบลุกขึ้นแล้วแกะแหวนออกจากปลอกคอทันที



บัสเดินไปหยุดอยู่ที่สวนที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ดอกไม้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ เพราะคอปเตอร์เอาแหวนจากบีกเกอร์มาได้สำเร็จแล้ว นั่นหมายความว่าคอปเตอร์จะต้องมาสวมแหวนนี้ให้เขาแน่นอน เขาเริ่มทำตัวไม่ถูกแล้วในตอนนี้



หมับ~



"จะหนีไปไหนหืม..." คอปเตอร์สวมกอดบัสจากทางด้านหลังพร้อมกับเอาคางเกยบนหัวไหล่ของบัสก่อนจะพูดออกมาเสียงนุ่ม ตอนนี้บัสหน้าแดงไปจนถึงใบหูทั้งสองข้าง คอปเตอร์ยื่นมือที่ถือแหวนไปยังด้านหน้าของบัสก่อนจะพูดออกมาอีก


"แต่งงานกับพี่อีกครั้งนะครับ" คอปเตอร์บอกออกมาเสียงนุ่มลึก บัสรู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาคลอออกมานิดๆ เขาคิดว่าในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่เขาทั้งคู่เข้าใจกัน และเขาทั้งคู่ก็รักกันจริงๆ ไม่ใช่แต่งงานกันเพราะใคร บัสนิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้ารับหงึกหงัก คอปเตอร์จับให้บัสหันหน้าแดงๆ มาหาเขา ร่างสูงใช่ปลายนิ้วโป้งเช็ดน้ำตาแห่งความดีใจบนใบหน้าของบัสเบาๆ ก่อนจะจับมือซ้ายของบัสขึ้นมาแล้วสวมแหวนให้จนสำเร็จในที่สุด คอปเตอร์มองแววตาของบัสอย่างลึกซึ้งก่อนที่จะจูบลงบนหน้าผากเนียนอย่างนุ่มนวล



จุ๊บ~



"เป็นแฟนกันนะ" คอปเตอร์ผละออกมาก่อนจะพูดขึ้นโดยที่ยังกุมมือบัสเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้างของตัวเอง เพราะเขาจำได้ว่าตัวเองยังไม่เคยบอกกับบัสอย่างเป็นทางการเลยตามที่เพื่อนของเขาเคยแนะนำ


"ไม่" บัสพูดขึ้นเสียงเรียบด้วยน้ำเสียงที่ขึ้นจมูกจากการตื้นตันใจเมื่อสักครูนี้ คอปเตอร์ถึงกับใจหล่นวูบ เขามองบัสด้วยแววตาแห่งความผิดหวังพร้อมกับสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม


"เอ่อ..." บัสอึกอักที่จะพูดออกมา คอปเตอร์หน้าเสียไปนิด


"มันเลยขั้นนั้นแล้วนิ" บัสอ้อมแอ้มพูดออกมาไม่เต็มเสียงนัก เขาอายทุกทีที่นึกถึงเรื่องวันนั้น วันที่เขากลายเป็นของปีศาจพี่อ้วนแว่น คอปเตอร์นิ่งไปนิดพลางคิดตามที่บัสพูด ก่อนจะเข้าใจในความหมายที่บัสพูดออกมา ร่างสูงใจชื้นขึ้นมาก่อนจะยิ้มกว้างออกมาในทันที


"โหยแกล้งพี่อีกแล้วนะ พี่ใจหายหมดเลยรู้มั้ยฮื้ม..." คอปเตอร์โอดครวญพูดขึ้นมาก่อนจะดึงบัสเข้ามากอดไว้ บัสยิ้มทั้งคราบน้ำตากอดตอบกลับไปเช่นกัน เขาดีใจที่ได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดอุ่นจากคนๆ นี้อีกครั้ง

.

.

.

.

และแล้ววันเปิดเทอมวันแรกก็มาถึง อากาศสบายๆ ในช่วงต้นปีเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับรักครั้งใหม่จากคนๆ เดิม คอปเตอร์ขับรถไปส่งบัสที่คณะเพราะวันนี้พวกเขามีเรียนเวลาเดียวกัน เทอมนี้บัสมีเรียนในตอนเช้าแทบจะทุกวัน แต่คอปเตอร์มีเรียนสัปดาห์ละสองวันเท่านั้น หากวันไหนเขาไม่ต้องไปเรียนหรือว่างจากการทำโปรเจค เขาจะพยายามเข้าบริษัทไปศึกษางานบ้าง เพราะอีกไม่กี่เดือนเขาก็จะสำเร็จการศึกษาแล้ว และเขาก็ตั้งใจจะเข้าไปช่วยงานที่บริษัททันที



"แหมๆๆๆ เดี๋ยวนี้เพื่อนกูขับรถไม่เป็นซะแล้ววุ้ย" วิทย์ที่ปกติไม่ค่อยจะได้พูดอะไรมาก แซวออกมาเป็นคนแรกทันทีที่เห็นบัสลงมาจากรถของคอปเตอร์ โดยที่นั่งกันอยู่แล้วสามคนก็คือ ซี ต้าร์ และวิทย์


"ก็ทางเดียวกัน ประหยัดน้ำมัน ลดโลกร้อน แปลกตรงไหน" บัสเฉไฉตอบออกไป เขารู้ว่าต้องถูกแซวแน่ๆ และเขาก็อายเพราะรักครั้งนี้เกิดขึ้นกับผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงเหมือนที่เขาเคยคบมา เขารู้สึกว่ามันออกจะแปลกๆ ไปหน่อย แต่เขาก็ยอมรับในความรู้สึกของตัวเอง


"แปลกที่เพื่อนกูหน้าบานแต่เช้านี่แหละ" ซีแซวออกมาบ้าง ทุกคนก็ดูออกว่าบัสกับคอปเตอร์น่าจะคืนดีกันแล้ว และคอปเตอร์กับบัสคงรักกันจริงๆ และก่อนหน้านี้พวกเขาก็ได้อัพเดทข่าวคราวของบัสจากทางข้อความมาแล้วบ้าง แต่บัสไม่ค่อยยอมตอบอะไรคอยแต่จะเลี่ยง แต่พอมาวันนี้เพื่อนๆ ต่างก็หมดห่วงและหมดคำถาม เพราะคำตอบมันชัดเจนอยู่บนใบหน้ายิ้มๆ ของบัสแล้ว


"ไอ้โค้กอะ" บัสไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป แต่เขาดันเปลี่ยนประเด็นถามเรื่องโค้กขึ้นมา


"เออ มันเป็นอะไรเปล่าวะ แลดูเงียบๆ" ต้าร์ถามขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้


"เออจริง ไอ้โค้กแม่งน่าสงสัยตั้งแต่ก่อนปิดเทอมและ กูว่ามันมีอะไรปิดบังพวกเราแน่ๆ" ซีเองก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน เพราะปกติแล้วโค้กจะคอยมาก่อกวนเรียกเสียงหัวเราะให้เพื่อนๆ เสมอ แต่พักนี้โค้กแลดูเงียบผิดปกติ


"ตอนปิดเทอม กูโทรคุยกับมันนะ มันก็ปกติดี จะแปลกๆ ก็ตรงที่.....มันหลบใครเปล่าวะ" บัสพูดออกมาตามที่คิด


"แม่งไปมีเรื่องกับใครมาอีกปะวะเนี่ยะ" ต้าร์พูดขึ้น


"ใครมีเรื่องกับใคร" โค้กที่เพิ่งมาถึงพูดขึ้น เมื่อได้ยินประโยคที่ต้าร์พูดแต่ก็ไม่เข้าใจเพราะไม่ได้ฟังตั้งแต่แรก ทุกคนหันไปมองโค้กอย่างพร้อมเพียงกัน


"นึกว่าจะโดดซะแล้ว" บัสพูดขึ้นมาไม่จริงจังนักพลางลอบมองอาการของเพื่อนไปด้วย คนทั้งห้านั่งคุยกันเรื่องทั่วไปเกี่ยวกับปิดเทอมที่ผ่านมาและการเรียนในเทอมนี้ เหมือนกับว่าพวกเขาไม่ได้เจอกันมานาน จริงๆ แล้วก็แค่เดือนกว่าๆ เท่านั้นเอง

.

.

.

"ไปกินข้าวที่บริหารกัน" ซีชักชวนเพื่อนๆ หลังจากเลิกเรียนแล้วในวันนี้


"ไม่!!" โค้กรีบโวยวายขึ้นมาทันที ทำให้เพื่อนทั้งสี่คนหันไปมองในทันทีด้วยความสงสัย


"ทำไมวะ พี่กูก็อยู่นู่น" ซีถามขึ้นด้วยความสงสัย โค้กหลบสายตาเพื่อนในทันที เพราะเขาไม่รู้ว่าจะตอบอะไรดี


"กูอยากกินก๋วยเตี๋ยวหน้ามออะ" โค้กหาข้ออ้างออกไปให้ดูไม่น่าสงสัยที่สุด ซีพยักหน้าเข้าใจก่อนจะพูดออกมาอีก


"เออก็ได้ แต่ผัวไอ้บัสก็อยู่นู่น แทนที่จะได้เจอกัน" ซีรับคำโค้ก ก่อนจะพูดแกล้งเพื่อนขึ้นมาไม่จริงจังนัก แล้วพากันเดินไปยังหน้ามหาวิทยาลัย


"ไอ้ซีอะไรของมึงเนี่ยะ" บัสรีบโวยวายขึ้นมาทันที เขาไม่ค่อยชอบเท่าไรที่กับสถานะที่คอปเตอร์ยัดเยียดให้เขา แล้วเพื่อนก็ดันมาแซวอีก


"ฮ่าๆ กูพูดอะไรผิด" ซียังคงแกล้งไม่เลิก แล้วทุกคนในกลุ่มก็รู้เรื่องความสัมพันธ์อันลึกซึ้งระหว่างคอปเตอร์กับบัสหมดแล้ว เพราะมันเป็นช่วงที่ยากลำบากสำหรับบัสช่วงหนึ่งที่ทุกคนคอยเป็นห่วงและให้กำลังใจบัส บัสเม้มปากหนึ่งทีก่อนจะพูดขึ้นมาอีก


"มึงไม่คิดว่ากูจะเป็นผัวรึไง" บัสยังเถียงออกมาอย่างไม่ยอมแพ้


"ไม่!" ทั้งสี่คนตอบออกมาพร้อมกัน ก่อนจะหัวเราะคิกคักตามประสาเพื่อนสนิทที่ได้แกล้งบัสผู้ที่แสนจะปากแข็งที่สุด


"ทำไมวะ กูผิดตรงไหน" บัสถามออกไปด้วยความข้องใจ เพราะเขาคิดว่าเขาเองก็เหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ที่มีลักษณะเป็นผู้ชายทั่วไป


"ไอ้บัส ถ้ามึงคบกับคนอื่น ก็ว่าไปอย่าง" วิทย์ที่ไม่ค่อยได้พูดอะไรพูดความคิดของตัวเองขึ้นมาบ้าง


"เออใช่ กูเห็นด้วย เมื่อก่อนตอนมึงคบกับแจน กูยังเห็นมึงเป็นผู้ชายทั่วไปอะ" ต้าร์ที่เคยเรียนโรงเรียนเดียวกันบอกออกมา เพราะเขาเคยคิดกับบัสมากกว่าเพื่อน แต่ก็เห็นว่าบัสเป็นผู้ชายทั่วไปจึงไม่ได้พูดความรู้สึกของตัวเองออกไป บัสขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย


"แล้วตอนนี้ยังไงวะ" บัสถามขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ


"บางทีมึงดูไม่เป็นตัวของตัวเองอะ มึงดูอ่อนแอเวลาอยู่กับพี่คอปเตอร์อะ" ต้าร์บอกมุมมองของตัวเองออกมา ซึ่งเพื่อนๆ คนอื่นก็เห็นด้วยกับต้าร์เช่นกัน บัสนึกคิดตามที่ต้าร์พูด


"แต่เวลามึงอยู่กับพวกกูเนี่ยะ มึงก็ปกติทั่วไปอะ ก็ผู้ชายแมนๆ แต่พอมึงอยู่กับพี่คอปเตอร์ กูนึกว่าเด็กที่ไหนมางอแง" ต้าร์พูดออกมาอีก พอมานึกๆ ดูบัสก็เริ่มคิดตามที่ต้าร์พูด บางทีเขาก็รู้สึกอ่อนแอจริงๆ เวลาอยู่กับคอปเตอร์ เพราะว่าพี่อ้วนแว่นคนนี้เคยเป็นฮีโร่ของเขา และยังเป็นพี่ชายที่คอยปลอบเขาเวลาร้องไห้อีกด้วย ก็คงจะไม่แปลกที่บัสเปลี่ยนไปเวลาอยู่กับพี่อ้วนแว่นคนเดิม


"อ่อนแอ งอแง บ้านมึงดิ" โวยวายออกไปน้ำขุ่นๆ ทุกคนก็ได้แต่ส่ายหัวให้กับบัส



ทั้งห้าคนเดินมาถึงร้านก๋วยเตี๋ยวหน้ามหาวิทยาลัยตามที่โค้กอยากจะกิน ทุกคนจดรายการที่จะอยากกินพร้อมกับจัดเตรียมน้ำดื่มเรียบร้อย โดยร้านก๋วยเตี๋ยวร้านนี้ไม่ใหญ่มากนัก มีโต๊ะตั้งอยู่หลายตัว โดยที่แต่ละโต๊ะสามารถนั่งได้ประมาณสี่คน แต่จะนั่งห้าคนเบียดกันก็ยังได้



"จดอะไรวะซี" วิทย์ถามขึ้นในขณะที่พวกเขากำลังรอก๋วยเตี๋ยวที่สั่งไปแล้ว แต่ซีกำลังเขียนอะไรบางอย่างในกระดาษสำหรับจดรายการอาหาร


"มึงจะกินอะไรเยอะแยะ" บัสถามขึ้นมาบ้าง


"อันนี้ไม่ใช่ของกู" ซีบอกกลับไป ก่อนจะลุกไปส่งรายการอาหารให้กับแม่ครัวแล้วเดินกลับมานั่งที่เดิม


"สั่งกลับบ้านเหรอวะ" โค้กที่เงียบอยู่นานถามขึ้นมาบ้าง


"เปล่าอะ นั่นไงมากันแล้ว" ซีตอบโค้กกลับไปก่อนจะพูดขึ้นอีกเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังรอคอยเดินเข้ามาในร้านแล้ว ทุกคนให้ไปมองพร้อมกัน สิ่งที่โค้กเห็นถึงกับทำให้เขาตาโตขึ้นมา


"พี่แซน!! ทางนี้" ซีตะโกนเรียกพี่ชายของตัวเอง ที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับเพื่อนอีกสามคน เพราะซีเป็นคนบอกพี่ชายตัวเองให้มากินข้าวกลางวันด้วยกันที่หน้ามหาวิทยาลัย บัสเองก็ดีใจที่ได้เจอคอปเตอร์แต่ก็กลัวว่าเพื่อนจะล้อขึ้นมาอีก เพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ในตอนนี้ทุกคนรับรู้กันหมดแล้ว ทุกคนยกมือไหว้ทักทายรุ่นพี่ตามมารยาทด้วยความยินดี มีแต่โค้กนี่แหละเกิดอาการเซ็งขึ้นมานิดๆ ชายหนุ่มบริหารทั้งสี่เดินมานั่งโต๊ะข้างๆ


"ป้าครับ ผมต่อโต๊ะได้มั้ย" แซนตะโกนถามเจ้าของร้าน


"เอาเลยหนุ่ม!" ป้าเจ้าของร้านตะโกนกลับมา แซนเริ่มจัดแจงขยับโต๊ะให้ต่อกันเป็นแนวยาว โดยที่คนอื่นๆ ก็ช่วยกัน เว้นแต่โค้กกับไม้ที่ไม่ค่อยจะยินดีกับเรื่องนี้สักเท่าไร



ชาววิศวะทั้งห้าคนนั่งโต๊ะตัวเดียวกันโดยมีซีนั่งที่หัวโต๊ะ และหนุ่มใหญ่บริหารก็นั่งโต๊ะเดียวกัน โดยที่โค้กบังเอิญนั่งเป็นคนสุดท้ายติดกับโต๊ะหนุ่มบริหาร ซึ่งนั่นทำให้เขาเซงไม่ใช่น้อย เมื่อมองไปยังฝั่งตรงข้ามเยื้องๆ ก็ต้องพบกับคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุด และมีแซนนั่งติดกับโค้ก ซึ่งตรงข้ามกับไม้ และข้างๆ ไม้ก็เป็นบัสซึ่งบัสนั่งตรงข้ามกับโค้ก คอปเตอร์เองก็อยากจะขอแลกที่กับไม้หรือโค้กเพื่อที่จะได้นั่งใกล้กับหัวใจอีกดวง แต่เขาก็รู้ว่าเขาควรจะเว้นระยะห่างให้บัสได้มีเวลากับเพื่อนบ้าง แค่บัสเป็นอย่างทุกวันนี้เขาก็พอใจแล้ว ติดอยู่แค่เรื่องเดียวที่ต้องรอไปอีกเกือบหนึ่งปี



"เล็กต้มยำสาม เล็กแห้งสอง หมี่เกี๊ยวสาม เล็กน้ำใสไม่ผักหนึ่ง" ป้าเจ้าของร้านเดินมาเสริฟด้วยตัวเองพร้อมกับเด็กในร้านที่ช่วยถือจานชามอีกหนึ่งคน


"อันนี้ของกู อันนี้ของมึง ส่งต่อดิ๊ แล้วอันนี้ของใครวะไม่กินผักเนี่ยะ" ต้าร์จัดแจงแจกชามก๋วยเตี๋ยวให้กับทุกคน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ชามสุดท้าย


"จืดชืดแบบนี้ของไอ้บัสแน่นอน" วิทย์บอกออกมาตามที่คิด


"ไอ้บัสมันไม่กินหรอก ก๋วยเตี๋ยวเด็กอะ" โค้กตีหน้านิ่งพูดออกมาโดยเน้นคำว่าเด็ก ไม้หันขวับไปจ้องโค้กเขม็งโดยที่โค้กไม่ได้สนใจตัวเกะกะตรงหน้าเลยสักนิด


"เออของกูบะหมี่เกี๊ยว พี่ครับ ของพี่ๆ รึเปล่า" บัสตอบเพื่อนกลับไปก่อนจะหันไปถามโต๊ะรุ่นพี่ แซนเหลือบมามองตามเสียงของบัสก่อนจะพูดกลับไป


"หน้าตาแบบนี้ ของไอ้ไม้แน่นอน มึงก็ไม่บอกน้องไปล่ะวะ" แซนเฉลยออกมาให้ทุกคนได้รู้ ต้าร์กับวิทย์ถึงกับหน้าเจื่อนที่พูดออกไปโดยไม่ทันคิดว่าจะเป็นของพี่ๆ


"เอ่อ ของพี่" ไม้ตอบสั้นๆ กลับไป ก่อนที่บัสจะส่งชามก๋วยเตี๋ยวให้กับไม้ ไม้รู้สึกว่าตัวเองเสียหน้าต่อหน้าโค้กอีกแล้ว เขาไม่ค่อยพอใจเท่าไรนักที่โค้กคอยจะล้อเขาเรื่องนี้ แต่กับคนอื่นที่รู้ว่าไม้ไม่กินผักไม้ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันน่าอายตรงไหน แต่พอมาเป็นโค้กเขารู้สึกว่าเขาจะแพ้ไม่ได้ โค้กลอยหน้าลอยตากินก๋วยเตี๋ยวในชามของตัวเองไปโดยที่ไม่ได้สนใจว่าใครจะไม่พอใจอะไรเขา


"น้ำอัดลมสักขวดปะมึง กูร้อนว่ะ" ธีร์ถามเพื่อนขึ้นมา แซนพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่ธีร์จะสั่งน้ำอัดลมกับเด็กเสริฟไป แล้วไม่นานนักน้ำอัดลมที่กำลังซ่าจับใจก็มาเสริฟ ธีร์จัดการเทน้ำอัดลมใส่แก้วตัวเองก่อนจะเทให้แซน


"ไอ้เตอร์เอาปะ" ธีร์ถามคอปเตอร์ออกไป คอปเตอร์พยักหน้ารับเป็นอันรู้กัน


"มึงเอาปะไอ้ไม้" ธีร์หันมาถามไม้บ้าง


"ไม่อะ กูไม่ชอบน้ำอัดลมรสนี้" ไม้หันไปตอบธีร์ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ก่อนจะเหล่ตามองเหยียดไปที่โค้ก โค้กไม่ได้สนใจอะไร เขาได้แต่ทำหน้านิ่งกินก๋วยเตี๋ยวตรงหน้า


"อะไรวะ ทุกทีก็กินแต่สีนี้นี่หว่า" ธีร์ถามขึ้นมาอย่างนึกสงสัย จริงๆ แล้วเพื่อนทุกคนต่างพากันสงสัยกันหมด เพราะวันนี้ไม้ดูแปลกๆ


"ไม่และ เพิ่งรู้ว่ามันไม่อร่อย" ไม้พูดออกมาอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะกระตุกมุมปากนิดๆ โค้กที่ได้ยินก็เข้าใจความหมายที่ไม้พูดทันที ว่าไม่อร่อยที่ว่านั่นมันหมายถึงเรื่องอะไร พอโค้กนึกมาถึงตรงนี้เขาก็นึกโมโหทุกที และเขาก็รู้สึกว่าวุ้นในใจแปลกๆ


"บัสเอาปะ เดี๋ยวพี่เทให้" แซนถามขึ้น บัสยังไม่ทันได้ตอบอะไรก็มีเสียงแทรกขึ้นมาเสียก่อน


"ไอ้แซน นั่นเมีย...เอ่อ...แฟนกู ไม่ต้องเสือกเลยมึง" คอปเตอร์รีบโวยวายขึ้นมาทันที เมื่อคู่ต่อสู่อย่างแซนแลดูเอาอกเอาใจเด็กในสังกัดของเขา บัสมองคอปเตอร์ตาขวางกับการไม่ระวังคำพูดของร่างสูง


"หวงอะไรหนักหนาวะ ทีเมื่อก่อนไม่เห็นจะสนใจ" แซนพูดออกมาแทงใจดำคอปเตอร์เต็มๆ เมื่อก่อนเขาทำเป็นไม่สนใจบัสต่อหน้าคนอื่น แต่จริงๆ แล้วเขาหงุดหงิดจนเลือดขึ้นหน้าแทบทุกครั้ง


"มึงมันไม่น่าไว้ใจ" คอปเตอร์บอกออกมาอีก จริงๆ แล้วเขาก็ไม่ได้จริงจังอะไรนัก แต่ก็หวงนิดๆ เพราะแซนก็เคยเป็นหนึ่งในคู่แข่งของเขา


"ใครกันแน่ที่ไม่น่าไว้ใจ" บัสบ่นพึมพำออกไปแต่ทุกคนก็ได้ยิน เพื่อนๆ ต่างก็อมยิ้มให้กับการเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ คอปเตอร์มองหน้าบัสกลับไปเหมือนกำลังถามด้วยสายตาว่าเขานั่นเหรอที่ไม่น่าไว้ใจ


"ถึงกับพูดไม่ออกเลยเพื่อนกู" แซนพูดออกไปขำๆ เขาเคยเสียดายที่ไม่ได้ครอบครองหัวใจของบัส แต่ตอนนี้ความรู้สึกของเขากลับมองว่าบัสเป็นเหมือนน้องคนหนึ่งเหมือนกับซี เขาก็แค่อยากจะทำตามหน้าที่พี่ชายก็เท่านั้น


"ขอบคุณครับพี่แซน แต่ผมเอาน้ำเปล่าดีกว่า" บัสตอบออกไปอย่างสุภาพ แซนพยักหน้ารับรู้ ในขณะที่คอปเตอร์ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ เขายอมรับว่าเขาหวงคนๆ นี้มากจริงๆ เพราะกว่าจะได้มามันช่างยากลำบากเหลือเกิน



บรรยากาศบนโต๊ะในตอนนี้อบอวลไปด้วยความสุขใจของคอปเตอร์และความโล่งใจที่สามารถเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองออกมาได้ และยังมีบรรยากาศของเพื่อนรักที่ไม่ได้เจอกันนานได้พูดคุยกันอย่างเพลิดเพลิน แต่ก็ยังมีบรรยากาศอึมครึมของอีกคู่ที่ไม่มีท่าทีจะยอมให้กันเลยจริงๆ

.

.

.

.

ไลน์~ ไลน์~ ไลน์~



เสียงข้อความโทรศัพท์ของกลุ่ม 'วิดวะหน้าตาดี' ดังขึ้นในคืนๆ หนึ่ง โดยที่บัสเป็นคนเริ่มต้นบทสนทนาในครั้งนี้ ทั้งสี่คนต่างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดอ่านข้อความก่อนจะโต้ตอบกันกลับไป



MiniBus: มึง หลับกันยังอะ


Guitar: ไง


MiniBus: ของขวัญให้ผู้ชาย อะไรดี


WiTT: ให้ใครล่ะ เพื่อน หรือ ผู้ใหญ่ ให้เนื่องในโอกาสอะไร


MiniBus: ก็ ให้เพื่อน วันเกิด


CokeZero: เพื่อนไหนวะ เดือนนี้ไม่มีวันเกิดพวกเราหนิ


MiniBus: เออน่า


SEA~: กูรู้ๆ วันเกิดพี่คอปเตอร์


Guitar: แหม ไอ้บัส ตกลงเป็นแค่เพื่อนกันเหรอวะ555


MiniBus: ไอ้ซีแม่ง มึงรู้ได้ไงวะ


SEA~: พี่แซนบอกอยู่เมื่อเช้า ว่ามะรืนวันเกิดพี่คอปเตอร์ ชวนไปดริ๊งแล้วไม่ยอมไป สงสัยติดเมีย55555


MiniBus: เมียบ้านมึงดิ


WiTT: ตกลงให้พี่คอปเตอร์เหรอวะ


MiniBus: อืม


Guitar: แล้วพี่คอปเตอร์ชอบอะไรอะ


SEA~: ชอบไอ้บัสไง มึงก็ถามไม่คิด


MiniBus: มึงแม่ง ไอ้ซี


SEA~: 5555 นาฬิกาดิมึง พี่แซนชอบนาฬิกา


Guitar: บัสมันไม่ได้ซื้อให้พี่มึง


CokeZero: ก็ให้อะไรที่มึงคิดว่าสำคัญดิ


WiTT: ฟังดูดี แล้วมันอะไรล่ะวะ


MiniBus: อะไรอะมึง กูคิดไม่ออก


CokeZero: หรือไม่ก็พวกอะไรที่เขาอยากได้ อะไรที่เขาเคยบอกมึงบ่อยๆ ว่าอยากได้อะ


CokeZero: และถ้ายิ่งมันสำคัญ ก็คงจะดี


Guitar: วันนี้ไอ้โค้กมีสาระเว้ย ทุกทีกูนึกว่ามึงไม่ชอบหน้าพี่คอปเตอร์


CokeZero: ก็ไม่ได้ชอบ แต่เพื่อนกูชอบเค้าจะให้กูทำยังไง


SEA~: พูดดี


WiTT: เออ กูเห็นด้วยกับไอ้โค้กนะ เรื่องของขวัญ ก็ให้อะไรที่สำคัญกับเค้า หรืออะไรที่เขาบอกว่าอยากได้บ่อยๆ อะ มีปะ เรื่องนี้มีมึงคนเดียวที่รู้นะ พวกกูคงช่วยอะไรไม่ได้



หลังจากที่เพื่อนๆ ของบัสต่างรับรู้เรื่องราวของความสัมพันธ์ระหว่างบัสกับคอปเตอร์ บัสก็กล้าที่จะพูดคุยกับเพื่อนในเรื่องส่วนตัวบ้าง และแน่นอนว่าไม่ใช่ทุกเรื่องที่เขาจะกล้าพูด เพื่อนของเขาต่างก็แปลกใจนิดๆ กับคำปรึกษาของบัส เพราะพวกเขาไม่คิดว่าบัสจะแสดงอะไรออกมาให้เพื่อนรับรู้ แต่พวกเขาก็ดีใจที่บัสไม่ต้องทนเก็บความรู้สึกหรือปัญหาอะไรไว้คนเดียวอีกต่อไป



บัสแอบเล่นโทรศัพท์มือถือในขณะที่คอปเตอร์หลับไปด้วยความเพลียจากการไปศึกษางานที่บริษัท หลังจากที่ปรึกษาเพื่อนแล้ว บัสวางโทรศัพท์เอาไว้ข้างหัวเตียงพลางนอนคิดถึงของขวัญที่เขาจะให้คอปเตอร์ครั้งแรกหลังจากที่แต่งงานกันและเข้าใจกันแล้ว เขานอนคิดอยู่สักพักใหญ่ๆ ก่อนจะผล็อยหลับไปในอ้อมแขนของใครอีกคน

.

.

.

.

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น