กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

ตอนพิเศษอาดอม❤หนูอิน(13)ขั้นที่ร้อยNC(ต่อ)

ชื่อตอน : ตอนพิเศษอาดอม❤หนูอิน(13)ขั้นที่ร้อยNC(ต่อ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.3k

ความคิดเห็น : 42

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2561 23:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษอาดอม❤หนูอิน(13)ขั้นที่ร้อยNC(ต่อ)
แบบอักษร

“เอลิน”  

“คะ?”  

“ฉันว่าฉันนอนเฉยๆไม่ได้แล้วล่ะ ฉันอยากปล้ำเธอ” โดเมนิคเอ่ยแล้วพลิกตัวขึ้นคร่อมหญิงสาวไว้ทันที

“คุณดอม นี่มันบนเตียงคนไข้” เอลินยกมือดันอกเขาเอาไว้ คิดแล้วก็ช่างน่าอายที่หากจะทำอะไรกันในนี้ แม้ว่าห้องนี่จะเป็นห้องVIPที่แยกส่วนของแต่ละห้องและมีความเป็นส่วนตัวสูงก็ตามที 

“ไม่มีกฎข้อไหนบอกว่าห้ามมีอะไรกันบนเตียงคนไข้นี่หน่า” โดเมนิคเอ่ยพลางส่งสายตาหวานเยิ้มไปให้ 

“แต่…อื้อ…” และคำห้ามปรามก็หายไปโดยพลัน เมื่อชายหนุ่มก้มลงมาบดคลึงที่ริมฝีปากอิ่ม เขาดูดดึงราวกับจะกลืนกิน กดทาบทับเน้นหนักสลับกับผ่อนเบา ส่งลิ้นร้อนเข้าไปรัดรึงกับลิ้นเล็ก ไล่ต้อนด้วยความช่ำชอง เกาะกุมราวกับเถาวัลย์พันเกี่ยวที่คดเคี้ยวเสาะหาทางเลื้อยไปได้อย่างแสนเชี่ยวชาญเหลือเกิน 

ชายหนุ่มจับขาข้างหนึ่งของเธอให้ตั้งชันขึ้น ชายกระโปรงผ้าพริ้วถูกถกขึ้นมากองบนหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะใช้นิ้วชี้เรียวยาวเกี่ยวแพนตี้ตัวจิ๋วไปด้านข้างให้เนินเนื้อโหนกนูนโผล่พ้นออกมา  

“อืม…” เอลินครางออกมาเบาๆ ยามที่นิ้วแกร่งรูดขึ้นลงตามร่องกลีบงาม อีกทั้งยังเริ่มกดบี้ปลายนิ้วมาที่จุดอ่อนไหวกลางกายหนักๆ จนตัวสาวบิดพริ้วอ่อนระทวยอยู่ใต้ร่างของเขา 

โดเมนิคจ้องมองหน้าสาวน้อยด้วยรอยยิ้มสุขใจ ใบหน้าหวานเห่อแดง ดวงตาคู่สวยหลับพริ้ม และกัดริมฝีปากตัวเองน้อยๆเหมือนไม่อยากจะส่งเสียง แต่ทุกอย่างมันทำให้ความต้องการของเขาลุกพรึบในฉับพลัน เธอเหมือนน้ำมันที่มาราดบนกองไฟอย่างเขา มาเติมให้กองเพลิงลุกโชติช่วงสว่างไสวอย่างยากจะดับได้จริงๆ 

แควก!!! เสียงเสื้อตัวบางถูกฉีกออกจากกายขาวเนียน ทำเอาหญิงสาวที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับทุกสัมผัสที่เขาโอ้โลม ต้องลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจในทันที 

“คุณดอม!”  

“ก็ปล้ำต้องรุนแรงหน่อยนึง” โดเมนิคยกยิ้มหน้าเป็น 

“คนบ้านี่ แล้วฉันจะใส่อะไรคะ มันขาดหมดแล้ว” เอลินทำหน้างอพลางก้มมองเสื้อของตนที่ขาดเป็นสองท่อนแยกจากกัน 

“เดี๋ยวฉันไปซื้อใหม่ให้ใส่ทีหลัง ตอนนี้ฉันขอใส่อย่างอื่นก่อนนะ” โดเมนิคยกยิ้ม ก่อนที่หญิงสาวจะผวาขึ้นโอบคนตัวโตเพราะช่องรักกำลังถูกรุกรานด้วยท่อนเอ็นใหญ่โต 

“อืม..อ่า…” โดเมนิคส่งเสียงครางกระหึ่ม ขณะที่เร่งขยับโยกอย่างว่องไว  เอลินตัวสั่นคลอน ได้ยินเสียงเตียงที่ดังกึกๆด้วยแรงกระแทก บ่งบอกให้รู้ว่าเขาขับเคลื่อนด้วยจังหวะหนักหน่วงเพียงไหน แต่กระนั้นมันไม่ได้เป็นปัญหาแต่อย่างใด เธอยินดีรับ อยากรับทุกอย่างที่เขาสาดใส่เข้ามา  

กายร้อนๆของเขากดทาบทับลงบนตัวเธอมากขึ้น พร้อมกับก้มลงไปแนบริมฝีปากกับปากอิ่มสวยของเธออีกครั้ง โดยครั้งนี้เธอเองก็เป็นฝ่ายตอบรับกลับมาอย่างเร่าร้อนไม่แพ้กัน ซึมซับจูบที่แผ่ความร้อนและพลังความร้ายกาจของเขาเข้าไปในร่างกายเธอด้วยความสยิวซ่าน 

“อื้มม…คุณดอม” เอลินครางกระเส่า เมื่อความเสียวซ่านรุมเร้าเกินทานทน คนตัวโตยังเร่งขยับโยก พุ่งเข้าใส่อย่างเร่าร้อนรุนแรง จนเพลิงปรารถนาเร้ารุมให้สองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว 

“หนูอิน หนูอินของฉัน” โดเมนิคเปล่งเสียงทุ้มพร่า ตามอารมณ์ซาบซ่านที่ใกล้จะจับจูงเธอไปยังฝั่งฝันเต็มทน และก็ยังคงขยับเติมเต็มอย่างต่อเนื่อง พาเธอล่องลอยไปในธาราสวาทด้วยกันจนถึงฝั่งฝันในที่สุด  

โดเมนิคกดแช่ตัวตนไว้ในกายสาว สองร่างหอบสะท้านหวามไหวจากบทรักสุดแสนรัญจวนใจจบลง ปากหยักบรรจงจูบไปทั่วศีรษะเล็กด้วยความรักใคร่ทะนุถนอม 

“คุณดอมคะ ลุกเถอะค่ะ ฉันกลัวใครจะเข้ามา” เอลินเอ่ยเมื่อคนตัวโตปลดปล่อยน้ำรักจนเธอรู้สึกอุ่นวาบข้างใน แต่เขาก็ยังไม่ยอมออกไปจากตัวเธอ 

“ยังไม่อยากออกเลยนี่หน่า” โดเมนิคยังกอดรัดแล้วเริ่มขยับกายอีกครั้ง 

“อื้อ..คุณดอมคะพอก่อน ฉันนัดกับนิรินไว้เย็นนี้ มีแบบเสื้อผ้าที่ต้องแก้กันค่ะ” เอลินยังคงพยายามบอกให้เขาหยุด 

“อีกรอบนะคนดี อีกรอบแล้วจะไปส่งนะ” โดเมนิคทำหน้าเว้าวอน แต่ก็ไม่ได้รอให้เธอเอ่ยปากอนุญาต ก็เริ่มดุนดันส่วนที่แข็งขึงให้ขยับเข้าออกอีกครั้ง โดยหญิงสาวเองก็ไร้คำห้ามปรามต่อเขาได้อีกเหมือนเช่นเคย 

สามสัปดาห์ต่อมา งานแฟชั่นโชว์นิริน

“ร้องไห้ทำไมหื้ม” โดเมนิคเอ่ยถาม ขณะที่หญิงสาวกำลังเก็บโทรศัพท์ที่นำขึ้นมาถ่ายคลิปตอนที่นิรินกล่าวขอบคุณเสร็จ 

“ทั้งดีใจที่เห็นนิรินประสบความสำเร็จในงานวันนี้ และก็สงสารนิรินเรื่องอาเดย์ค่ะ” เอลินตอบพลางยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนใบหน้า 

“อย่าเศร้าเลยนะ ฉันไม่ชอบเห็นเธอร้องไห้” โดเมนิคเกลี่ยนิ้วไปตามพวงแก้มที่ยังมีร่องรอยของคราบน้ำตาใส 

“ออกไปรอนิรินข้างนอกกันเถอะค่ะ” เอลินบอกชายหนุ่ม ก่อนจะพากันเดินออกไปที่ห้องจัดเลี้ยงเพื่อรอพบหญิงสาวเจ้าของผลงานในวันนี้ 

ห้องจัดเลี้ยง 

“พี่อิน” เสียงของนิรินเอ่ยเรียก พลางวิ่งเข้ามาสวมกอดผู้เป็นพี่ 

“พี่ดีใจด้วยนะนิริน งานประสบความสำเร็จมากๆเลย ภูมิใจในตัวน้องมากเลยนะ” เอลินกอดตอบน้องสาวด้วยความปลื้มปิติใจ 

“พี่อินก็คือส่วนสำคัญที่ทำให้นิรินมีผลงานที่ดีแบบนี้ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ” นิรินผละออกจากพี่สาวตัวเล็ก แล้วส่งยิ้มหวานให้ 

“ไม่เป็นไรเลยจะ พี่ยินดีที่จะช่วยมากๆ” เอลินยิ้มตอบ 

“เอ่อพี่อินคะ เดี๋ยวนิรินต้องรีบไปแล้วกลัวจะไม่ทันเครื่อง” นิรินว่าพลางเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือของตนเอง 

“ไปไหนจ๊ะ” เอลินมองหน้าหญิงสาวอย่างแปลกใจ  

“นิรินจะกลับนิวยอร์กค่ะ”  

“ทำไมไม่บอกพี่ก่อนล่ะ พี่จะได้กลับไปเป็นเพื่อนด้วย” เอลินบอกออกมาทำเอาชายหนุ่มที่ได้ฟังถึงกับใจหายวาบ ไม่ยากได้ยินแบบนี้เอาเสียเลยจริงๆ 

“คือนิรินเห็นว่าพี่อินกับอาดอม…”  

“นิรินจะกลับกี่วันเหรอ แล้วจะมาอีกทีวันไหน” โดเมนิคเอ่ยถามขึ้นบ้าง 

“นิรินแค่กลับไปพักผ่อนจิตใจน่ะค่ะอาดอม ยังไม่มีกำหนดที่แน่นอน แต่ก็คงกลับมาเพราะบริษัทอยากให้นิรินออกแบบเสื้อผ้าให้ต่อ”  

“โอเค” โดเมนิคพยักหน้ารับด้วยความโล่งใจ 

“งั้นเดี๋ยวพี่กลับด้วยดีกว่า ลองจองตั๋วด่วนดูเผื่อจะมี”  เอลินบอกเพราะอดที่จะเป็นห่วงน้องสาวไม่ได้ ถึงเธอจะบอกว่าเข้มแข็งและสามารถที่จะผ่านเรื่องราวต่างๆไปได้ แต่แท้จริงแล้วในจิตใจเธอก็คงอ่อนไหวอ่อนแรงอยู่ไม่น้อยเลย

“เอลิน”  

“พี่อินคะ” ทั้งโดเมนิคและนิรินก็ต่างเอ่ยเรียกหญิงสาวพร้อมๆกัน และก็มีความคิดเดียวกันว่าไม่อยากให้เธอไป 

“พี่อินตามไปทีหลังก็ได้นี่คะ คุยกับอาดอมให้รู้เรื่องกัน นิรินฝากพี่อินด้วยนะคะอาดอม พี่สาวนิรินทั้งสวยทั้งฉลาดและก็เก่งที่หนึ่ง ถ้าปล่อยหลุดมือจะเสียใจนะคะ” นิรินยิ้มหวานกับพี่สาว ก่อนจะหันมาบอกกับชายหนุ่มในประโยคหลัง 

“จับไว้แน่นเลยล่ะ” โดเมนิคยิ้มรับแล้วเอื้อมไปจับมือคนตัวเล็กเอาไว้ 

“งั้นนิรินไปนะคะ รถของสนามบินคงมารอรับแล้ว ถึงแล้วนิรินจะโทรมาหาพี่อินนะคะ นิรินไปนะคะอาดอม” นิรินเอ่ยล่ำลาพี่สาวแล้วหันมาส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มอีกครั้งก่อนที่จะเดินออกไป 

“ส่งคลิปที่ถ่ายนิรินให้หน่อยสิ” โดเมนิคเอ่ยขึ้น 

“จะเอาไปทำอะไรคะ” เอลินถามแต่ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งไลน์ไปให้เขา 

และวีดีโอนั้นก็ถูกเขากดส่งต่อไปอีกที โดยที่เธอไม่ได้เอ่ยถามหรอกว่าเขาส่งไปให้ใครกัน แต่ไม่กี่นาทีถัดมาเธอก็ได้เข้าใจ เมื่อน้องชายฝาแฝดของเขาโทรกลับมาหา

“ทำไมบอกอาเดย์แบบนั้นคะ” เอลินเอ่ยถามเมื่อเขาวางโทรศัพท์ลง และเท่าที่เธอฟังก็จับใจความได้ว่าเขาแจ้งกับน้องชายฝาแฝดว่านิรินกลับนิวยอร์กและจะไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว 

“ก็อยากแกล้งมันน่ะ ดูสิมาจำได้ก็ตอนเมียหนีไปแล้ว” โดเมนิคบอกพลางอมยิ้มน้อยๆ 

“ระวังนะคะ แกล้งเขามาก พอถึงคราวตัวเองจะขำไม่ออก”  

“ไม่เอานะเอลิน เธอห้ามทิ้งฉันเชียวนะ” โดเมนิครีบเดินไปกอดเธอจากด้านหลังแล้วเกยคางไว้ที่ไหล่บางอย่างออดอ้อน 

“คุณดอมคะ ปล่อยค่ะ คนอื่นเขามองกันหมดแล้ว” เอลินเอ่ยพลางหันซ้ายหันขวามองผู้คนที่ต่างจับตามองมายังเธอ 

“แต่งงานกันนะ” โดเมนิคเอ่ยออกมา ทำให้หญิงสาวถึงกับนิ่งงันไปเล็กน้อย 

“เอ่อ…คุณ…”  

“ฉันไม่อยากรอแล้ว เลื่อนขั้นให้ฉันหน่อยสิ ไปขั้นที่ร้อยกัน แต่งงานกันนะเอลิน” โดเมนิคยังคงเว้าวอน 

“คุณดอมคะ คุณแน่ใจใช่มั้ยว่าอยากแต่งงานกับฉัน” เอลินแกะมือชายหนุ่มออกจากเอว ก่อนจะหันหน้ามาสบตากับเขา 

“รัก และอยากอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่เคยแน่ใจอะไรมากเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต” โดเมนิคสบตาด้วยความจริงใจเป็นที่สุด 

“ก็ได้ค่ะ ฉันจะแต่งงานกับคุณ แต่...ฉันมีเงื่อนไขนะคะ”  

“ได้สิ จะให้ฉันไปไหนทำอะไรฉันทำให้เธอได้ทั้งนั้น” โดเมนิคพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มกว้าง ต่อให้เธอจะพาเขาไปบุกป่าฝ่าดงขึ้นเหนือล่องใต้ที่ไหนเขาก็ยินดีทำให้ทุกอย่างโดยไม่คิดที่จะเกี่ยงงอนเลยสักนิดเดียว

“ถ้าอย่างนั้น…เตรียมตัวไปเมืองไทยกันค่ะ” 


******************************************

ต่อให้แล้วน๊า^^

ปล.ตอนจบขอยกไปตอนหน้า(อีกครั้ง)นะคะ อย่าว่าเค้าน๊า เขียนไปเขียนมาดันกดจบไม่ลง555^^ เลยต่อตอนหน้าอีกนิดนะจ๊ะ แล้วมาลุ้นกันว่าพี่น้องฝาแฝดอาเดย์กับอาดอมจะมีเบบี๋หญิงหรือชายแล้วจะมีกี่คนกัน อิอิ😊😊😊



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น