นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

10. มีลูก แต่ไม่มีเมีย

ชื่อตอน : 10. มีลูก แต่ไม่มีเมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 642

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ส.ค. 2561 17:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
10. มีลูก แต่ไม่มีเมีย
แบบอักษร

บ่ายวันศุกร์ ณ โรงแรมหรูกลางเมืองหาดใหญ่ รถยนต์สีขาวรุ่นหรูแล่นเข้ามาจอด ณ ลานจอดรถของเหล่าผู้บริหารใต้อาคารโรงแรมหรูกลางเมือง หญิงสาวร่างระหงในชุดกระโปรงสั้นสีชมพูอ่อนก้าวลงจากรถอย่างรีบร้อน เดินแกมวิ่งเข้าสู่ตัวอาคารมุ่งตรงไปยัง ลิฟท์ผู้บริหารแล้วกดขึ้นสู่ชั้นบนสุด ออกจากลิฟท์ได้ก็เร่งเท้ามุ่งต่อไปยังประตูห้องบานขวาสุด

“สวัสดีครับคุณเตย” เลขานุการหน้าห้องเอ่ยทักคนรีบร้อน

“สวัสดีค่ะ พี่ต้าอยู่ไหม”

“อยู่ครับแต่เอ่อ...” ได้แค่นั้น เพราะคนรีบไม่คิดรอฟัง ก้าวตรงไปผลักประตูห้องประธานกรรมการบริหารธุรกิจในเครือวราเวศเสียแล้ว

“พี่ต้าคะ เตยอยากจะ” ภาพตรงหน้าทำให้ต้องหยุดคำพูดไว้ แต่ยังก้าวเดินต่อไปจนได้ยืนปักหลักกอดอกอยู่ข้างโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เม้มปากเชิดหน้าซัดหางตาเรียวเล็กไปยังใบหน้าราบเรียบของชายหนุ่มที่นั่งประสานมืออยู่หน้าโต๊ะหนึ่งครั้งก่อนเมินใส่ เจตนาแสดงให้เห็นว่าธุระที่เธอตั้งใจมาสำคัญกว่าสิ่งที่เขากำลังคุยอยู่กับพี่ชายของเธอ

“มีอะไรเตย จะเอาอะไรก็บอกมา พี่จะได้คุยกับคุณอิฐต่อ” ธานินทร์ว่าอย่างใจเย็น ทั้งที่การปรากฏตัวราวพายุของน้องสาวเป็นเรื่องที่ควรตำหนิ แต่เขาก็รู้ดีอีกแหละว่าตำหนิไปธันย์ชนกก็เถียงกลับได้ทุกเรื่อง ป่วยการจะสร้างปัญหาโดยไม่จำเป็น

“เตยไม่ได้มาขออะไรนะคะ แต่มีธุระสำคัญกับพี่ต้า” ประโยค หลังเธอซัดสายตาไปยังบุคคลที่สาม

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับคุณธานินทร์ คุณธันย์ชนกคงมีธุระสำคัญจริงๆ” อภินันท์ลุกขึ้นยืนเตรียมตัวลา

“ไว้ผมจะให้คนส่งรายละเอียดแคมเปญตัวนี้ตามไปอีกทีก็แล้วกัน”

“ได้ครับ” ชายหนุ่มรับคำแล้วโน้มศีรษะเป็นเชิงลาคนที่มีวัยวุฒิมากกว่า ก่อนหันไปยิ้มลาหญิงสาวที่อ่อนวัยกว่าเขาหลายปีแล้วเดินจากไปอย่างสงบ

“นายนั่นมาทำไมคะ” ธันย์ชนกเอ่ยถามทันทีเมื่อประตูห้อง ปิดสนิท

“อ้าว ไหนว่ามีธุระสำคัญกับพี่ แล้วถามเรื่องคนอื่นทำไม แล้วอีกอย่าง พูดจาให้มันน่ารักหน่อย คุณอภินันท์เป็นผู้จัดการไนท์คลับของพี่นะ”

“รู้คะ แต่ไม่สน” ธันย์ชนกยักไหล่ก่อนก้าวไปนั่งบนเก้าอี้ตัวเดียวกับที่อภินันท์เพิ่งลุกจากไป ไออุ่นจากเขายังหลงเหลือแต่เธอก็ข่มใจนั่งและตั้งอกตั้งใจกับเรื่องของตัวเอง “เตยจะมาขออนุญาตเปิดห้องวีไอพีที่เดอะคิสจัดงานวันเกิดให้เพื่อนน่ะค่ะ”

“ก็แล้วทำไมไม่บอกแต่เมื่อกี้ จะได้คุยกับคุณอิฐเขาเลยทีเดียว” สถานที่ที่น้องสาวอ้างถึงคือไนท์คลับที่หรูหราที่สุดในเมืองนี้ และเป็นกิจการหนึ่งที่ทำเงินให้เขาไม่น้อย

“แต่พี่ต้าเป็นเจ้าของนะคะ ทำไมเตยต้องคุยกับคนอื่น”

“เฮ้อ เรานี่น่า โตจนป่านนี้แล้วยังทำตัวเป็นเด็กๆ ก็รู้อยู่ว่าที่นั่นคุณอภินันท์เขาดูแลจัดการอยู่ พี่อนุญาตไปก็เท่านั้น ถ้าเผื่อเขามีลูกค้าจองคิวห้องอยู่ก่อนแล้วจะให้ทำไง”

“แหม เรื่องแค่นี้พี่ต้าจัดการให้น้องได้อยู่แล้ว เตยเชื่อ” สาวสวยทำเสียงออดอ้อนพร้อมขยิบตาให้

“นะคะ คืนพรุ่งนี้ นะๆ”

“คืนพรุ่งนี้! แล้วทำไมเพิ่งมาบอก”

“ก็แหม เตยเพิ่งตกลงกับเพื่อนๆ ได้นี่นา นะคะพี่ต้าสุดหล่อ”

ธานินทร์ส่ายหน้าให้เสียงลากยาวและดวงตาปริบๆ ของน้องสาว คว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้ามือถือของบุคคลที่เพิ่งออกจากห้องไปไม่นาน เจรจากันด้วยเรื่องธุระสำคัญของน้องแล้วพยักหน้ารับฟังคำตอบก่อนวางสาย

“เห็นว่าห้องใหญ่สุดมีคนจองแล้ว แต่มีห้องอื่นว่างอยู่ คุณอิฐจะล๊อกไว้ให้ เตยไปคุยรายละเอียดกับเขาอีกทีก็แล้วกัน เขารออยู่ที่ล็อบบี้”

“จะให้เตยลงไปคุยกับเขาเองเหรอคะ”

“ก็ใช่ แล้วพี่จะไปรู้รายละเอียดของเราไหม ถ้าไม่คุยเอง”

“แหม แต่”

“เตย... พี่มีงานต้องทำอีกเยอะ รีบไปเถอะ คุณอิฐเค้าก็รีบกลับไปทำงานเหมือนกัน อ้อ...แล้ววันนี้กลับบ้านเร็วๆ ด้วย เดี๋ยวพี่ต้องบินไปกรุงเทพฯ คงกลับวันอาทิตย์ค่ำๆ”

“นัดหญิงไว้อีกล่ะสิ”

“ไม่ช่าย... ไปเรื่องงาน เลยว่าจะนัดสังสรรค์กับเพื่อนฝูงที่โน้นซะหน่อย”

“แหม เพื่อนๆ ผู้หญิงกี่คนๆ ก็เรียกเพื่อนหมด แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่เตยจะได้เห็นว่าที่พี่สะใภ้ซะที แม่ก็แอบบ่นบ่อยๆ ว่าอยากอุ้มหลาน จะสามสิบสามแล้วนะพี่ต้า จะช้าอยู่ใย”

“ธุระไม่ใช่ ไปจัดการเรื่องของตัวเองก่อนเถอะไปๆ” เมื่อพูดความจริงก็ไม่เชื่อ คนเป็นพี่เลยโบกมือไล่เพราะยังมีงานเร่งด่วนต้องเคลียร์ก่อนเดินทาง 

 “ชิ ไปก็ได้ เดี๋ยวอีตา... เอ่อ เดี๋ยวคุณอภินันท์จะรอนาน” เธอรีบเปลี่ยนคำทันทีที่พี่ชายชักสีหน้าใส่ ก่อนลุกขึ้นจากไปอย่างรวดเร็วไม่แพ้ขามา


4ขู่

ล็อบบี้โรงแรมหรูตกแต่งด้วยผนังสีทองและพรมสีแดงเข้มตัดดำ ชานเดอร์เลียห้อยระย้าอยู่กึ่งกลางเพดานที่ประดับกระจกเงาแพรวพราว ชุดโซฟาหลากหลายสไตล์วางกระจายอยู่รายรอบ และชุดริมผนังด้านในสุดซึ่งเป็นโซฟาหนังสีดำปักหมุดสีทองก็คือจุดหมายที่หญิงสาวร่างอรชรกำลังเดินเข้าไปหาด้วยใบหน้าบึ้งตึง

“เชิญนั่งครับคุณเตย” อภินันท์ลุกขึ้นยืนต้อนรับ กล่าวเชื้อเชิญเสียงนุ่มนวล

“นี่มันโรงแรมของพี่ชายฉัน ฉันมีสิทธิ์นั่งเองค่ะคุณอภินันท์” หญิงสาวเจตนาเน้นคำเรียกชื่อจริงอย่างเป็นทางการ เพื่อให้อีกฝ่ายเข้าใจต่อไปว่าเธอไม่พอใจที่เขาเรียกชื่อเล่นของเธอ

“อ๋อ ครับคุณธันย์ชนก” พยายามที่จะไม่ยิ้มขัน ทั้งที่กิริยาเชิดหน้าจิกตาของสาวสวยตรงกำลังทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างง่ายดาย

“คุณคงทราบธุระของฉันแล้ว” ธันย์ชนกนั่งหลังตรง ด้วยส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามเซ็นติเมตรทำให้เธอเชิดหน้าได้สูงกว่าอีกฝ่ายแบบไม่ยากเย็น สมาชิกตระกูลวราเวศุกลส่วนใหญ่ตัวสูง รูปร่างสมส่วน หน้าตาดี ซึ่งชายตรงหน้านี่น่าจะสูงกว่าเธอแค่ไม่กี่เซ็นติเมตรเท่านั้น

“ครับ เมื่อครู่คุณธานินทร์โทรมาบอกผมบ้างแล้ว แต่ผม ยังไม่ทราบรายละเอียด เช่นจำนวนแขก ประเภทเครื่องดื่มกับอาหารที่คุณต้องการ” คว้ากาแล็คซี่โน๊ตดึงปากกาออกมาเตรียมจดข้อมูล

“น่าจะสามสิบกว่าคน อาหารเครื่องดื่มเอาที่ดีที่สุด ปริมาณไม่อั้น ส่วนเค้กฉันสั่งร้านทำ คงติดต่อไปส่งช่วงค่ำๆ”

“ได้ครับ”

“ตกแต่งสถานที่ให้ด้วย ขอแบบเท่ห์ๆ แมนๆ ไม่ต้องหวานนะ เซ็กซี่หน่อยก็ดี”

“แบบแมนๆ แต่เซ็กซี่หรือครับ”

“ใช่”

“แล้วเจ้าของวันเกิดชื่ออะไรครับ”

“จะรู้ไปทำไม” เสียงหวานถามห้วนๆ

“ผมต้องทำป้ายอวยพรวันเกิด รึเปล่า” เขาเลิกคิ้วถามเป็นการบอกคำตอบไปในตัว ธันย์ชนกเหวี่ยงสายตามองชายข้างกายอย่างหมั่นไส้เรียวคิ้วดกๆ

“ชื่อเอ็ดดี้”

“ใช้ชื่อเล่นเลยหรือครับ” ชื่อฝรั่งซะด้วย สงสัยจะแฟนหนุ่มหรือไม่ก็กิ๊ก

“ใช่ งานเลี้ยงแบบกันเอง เพื่อนซี้กันทั้งนั้น รู้แค่นี้พอใจหรือยัง”

“ครับ แต่ถ้าคุณต้องการสั่งอะไรเพิ่มติดต่อผมได้ตลอดเวลานะครับ นี่เบอร์” ดึงนามบัตรออกจากกระเป๋ามายื่นให้ สาวสวยตรงหน้านิ่งมองอยู่อึดใจก่อนรับไปแล้วผุดลุกขึ้นยืน เอ่ยลาสั้นๆ แล้วก้าวจากไป

อภินันท์มองตามเรือนร่างอรชรในชุดสีหวานแล้วได้แต่อมยิ้มให้ตัวเอง ไม่คิดถือสากิริยาที่ธันย์ชนกแสดงออกกับเขา เธอเป็นคุณหนูไฮโซตระกูลใหญ่ แถมพี่ชายยังเป็นเจ้านายใหญ่ของเขา มันก็ไม่แปลกอะไรที่เธอจะ‘ข่ม’เขาบ้าง ทั้งที่ตอนรู้จักกันครั้งแรกเธอเคยส่งยิ้มหวานให้ ทำท่าจะทอดสะพานให้เขาเดินเข้าหาโดยสะดวก แต่พอเขาตั้งท่าจะก้าวเข้าหาด้วยการขอนัดทานอาหาร เธอกลับปฏิเสธเสียงแข็ง

‘ไม่ค่ะ แล้วไม่ต้องมาตอแยฉันอีก คนอย่างธันย์ชนก วราเวศกุล จะไม่ยุ่งกับสามีใคร’

เธอสะบัดบ๊อบใส่เขาตั้งแต่วันนั้น โดยไม่เปิดโอกาสให้ผมพูดหรืออธิบายอะไร และหลังจากนั้นก็ไม่เคยมองหน้าหรือญาติดีกับเขาอีก เขาจึงได้แต่บอกตัวเองว่าอย่าไปสน เขาไม่ได้รู้สึกอะไรๆ กับเธอเสียหน่อย คงมีคนบอกเธอว่าเขามีลูกแล้ว แต่คงไม่ได้ลงลึกในรายละเอียดว่ามีลูก แต่ไม่มีเมีย

เขาไม่เคยปิดบังเรื่องนี้ ปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามปกติ ทุกเช้าเขาต้องไปส่งลูกสาวที่โรงเรียน ตอนเย็นก็จ้างพี่เลี้ยงไปรับแล้วอยู่ดูแลพาเข้านอนจนกว่าเขาจะกลับถึงบ้านกลางดึก ผู้ชายอายุสามสิบมีลูกสาวอายุแปดขวบ ใครรู้ก็น่าจะเดาได้ว่าทำผู้หญิงท้องตั้งแต่ยังไม่จบมหาวิทยาลัย นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา ถ้าเพียงแต่แม่ของ‘ขนมเค้ก’จะเป็นผู้หญิงที่เขารัก แต่กลายเป็นว่าผู้หญิงคนนั้นทำให้เขาสูญเสียผู้หญิงที่เขารักไป


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}