แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -43- ...บททดสอบที่สอง...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -43- ...บททดสอบที่สอง...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.5k

ความคิดเห็น : 43

ปรับปรุงล่าสุด : 17 เม.ย. 2558 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -43- ...บททดสอบที่สอง...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ตอนที่ 43

...บททดสอบที่สอง...

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            ร่างของดิเอโก้ถูกปล่อยลงนอนกับพื้นอย่างหมดแรงเพราะทั้งโดนดูดเลือดทั้งโดนช๊อตจากกระแสไฟฟ้าที่รุนแรงอีก ไอเดียปาดยกหลังมือขึ้นมาปาดเลือดที่อยู่มุมปากออกช้าๆก่อนจะหันไปทางลูกของตนและคนรักที่กำลังยืนมองมาอย่างอึ้งๆ เรนเดลรีบวิ่งมาหาแม่ของตนด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

 

            “ท่านแม่ ท่านแม่เป็นอะไรมั้ย บาดเจ็บตรงไหนมั้ย” เรนเดลรีบพูดถาม ไอเดียก็ส่ายหน้าไปมาเพราะแผลของแวมไพร์นั้นหายเร็วอยู่แล้ว แต่สายตาของไอเดียดันกลับเหลือบมองไปทางรีคอน ไอเดียรีบพลักเรนเดลให้ไปอยู่ด้านหลังทันทีเมื่อรีคอนแปลเปลี่ยนร่างให้กลายเป็นหมาป่า

 

 

 

 

            “เจ้าอย่าพึ่งได้ใจไปไอเดีย ข้าเองก็ยังไม่ยอมรับเจ้าหรอกนะ” รีคอนพูดว่าและพุ่งตรงเข้าไปหาไอเดียอย่างรวดเร็ว ไอเดียจัดการอุ้มลูกขึ้นและกระโดดหลบการโจมตีของรีคอนแต่ก็หลบไม่พ้นเพราะรีคอนไวกว่าดิเอโก้มาก ไอเดียเผลอล้มลงกับพื้นแต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยลูกลงจากอ้อมกอด

 

 

 

 

            “โอ๊ยย!!” ไอเดียร้องขึ้นเมื่อรีคอนกัดเข้าที่แขนของตน ไอเดียสบัดแขนตนเองจนหลุดและรีบวางเรนเดลลงก่อนจะวิ่งเข้าไปใส่รีคอนบ้าง

 

 

 

 

            เปรี้ยง ! คลื่นนนน!

 

 

 

 

            เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นรอบตัวปราสาทของลีโอเน่ตามแรงอารมณ์ของไอเดีย ไอเดียไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องทดสอบตนเองด้วย ในเมื่อทำเป็นมองไม่เห็นไอเดียไปเลยก็ได้ ไอเดียนั้นไม่ได้ต้องการชีวิตที่สุขสบายแต่เพียงต้องการครอบครัวที่อยู่กันอย่างสงบเท่านั้นเอง

 

 

 

 

            “หยุดทำบ้าๆสักที ทดสอบอะไรกันแบบนี้ ผมไม่ต้องการ” ไอเดียพูดเสียงเรียบนิ่ง

 

 

 

            “เจ้ากำลังกลัวไอเดีย หึ งั้นถ้าหากข้าเปลี่ยนไปต่อกรกับลูกของเจ้าละ ลูกของเจ้าก็มีพลังเลือดแท้นี้” รีคอนพูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากไอเดียปราดตาไปมองด้วยความไม่พอใจกับคำพูดของรีคอน

 

 

 

            กร๊อบ

 

 

 

            “อ๊ากก” รีคอนร้องขึ้นทันทีเมื่อดวงตาของไอเดียสีแดงกระดูกขาทั้ง 4 ข้างของรีคอนก็หักทันทีทำให้รีคอนตอนนี้อยู่ในท่าหมอบเพราะขายังไม่ฟื้นตัวเนื่องจากโดนทำลายด้วยพลังของเลือดแท้

 

 

 

            “อย่าได้คิดแม้จะแตะลูกของผม” ไอเดียพูดว่าเสียงเรียบนิ่งก่อนจะหันไปมองเหล่าหัวหน้าเผ่าและพวกเลือดแท้ทั้งหลาย

 

 

 

 

            “จำเป็นด้วยหรอที่จะต้องทดสอบพลังให้เกิดการเจ็บตัวกันแบบนี้! ถึงผมจะเป็นลูกของพระราชาผู้สร้างโลกนี้แล้วยังไง จำเป็นด้วยหรอว่าผมจะต้องมีพลังที่เหมือนเขา ผมไม่ได้ต้องการยศถาบรรดาศักดิ์อะไรทั้งนั้น ผมต้องการอยู่สงบๆเพียงเท่านั้น” ไอเดียพูดบอกลูซและดาร์คก็รีบเดินมาดูแผลของไอเดียและลูบหลังไอเดียเบาๆเพราะแผลที่แขนเป็นแผลที่เกิดจากหมาป่าแวมไพร์ธรรมดาไม่สามารที่จะรักษาได้แต่ถ้าหากเลือดแท้แผลจะสมานตัวซึ่งแผลของไอเดียเองก็เริ่มสมานตัวแล้ว

 

 

 

 

            “โอ๊ยยย!!” เสียงร้องเล็กๆของเรนเดลดังขึ้นเมื่อรีคอนพุ้งเข้าไปพลักตัวไมล์เนอร์ออกและกัดเข้าที่แขนของเรนเดลทันที

 

 

 

            “เรนเดล!” ไอเดียเรียกลูกชายตนด้วยความตกใจ

 

 

 

            “ฮึก ท่านแม่ โอ๊ยยย” เรนเดลร้องขึ้นอีกรอบเมื่อรีคอนแปลเปลี่ยนร่างกายเป็นมนุษย์ทำให้เขี้ยวของรีคอนปล่อยออกจากเรนเดลซึ่งมันทำให้เรนเดลยิ่งเจ็บเหมือนมีดที่แทงเข้าไปและฝืนดึงมันออกมา

 

 

 

            “ถ้าเจ้าไม่ยอมรับการทดสอบนี้ ข้าก็จะทดสอบกับลูกของเจ้าเอง” รีคอนพูดว่าก่อนจะกระโดดออกไปจากทางหน้าต่าง

 

 

 

            “เรนเดล” ไอเดียรีบวิ่งตามไปทันที เลือดแท้ทั้งหมดพากันตามไอเดียไปเช่นเดียวกันเพราะเลือดแท้ทั้งหมดรับรู้ถึงสัญชาตญาณที่จะต้องปกป้องไอเดียราวกับว่ามันเป็นคำสั่งจากส่วนลึก

 

 

 

            “ไมล์เนอร์เจ้าอยู่กับอีคอนไปก่อนได้มั้ย” ลูซพูดถามลูกชาย

 

 

 

            “ข้าอยากไปหาน้อง” ไมล์เนอร์พูดแทรก ลูซและดาร์คมองหน้ากันนิดๆก่อนที่ลูซจะเรียกอีคอนออกมาเพื่อให้ดูแลไมล์เนอร์ระหว่างที่วิ่งตามไปซึ่งไมล์เนอร์ก็ไม่ขัดขอแค่ไปหาน้องชายก็พอ

 

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

            ..

 

 

 

            “หยุดเดี่ยวนี้นะรีคอน! คุณจะทำอะไรของคุณนะ!” ไอเดียพูดไล่หลัง รีคอนแค่หันมามองแล้ววิ่งต่อไปเรื่อยๆจนถึงหลังภูเขาลูกใหญ่ซึ่งมันก็คือจุดศูนย์กลางที่แบ่งแยกอาณาเขตทั้ง 4 หรือที่ๆพระราชาได้สิ้นพระชนม์ รีคอนปล่อยให้เรนเดลนั่งลงที่พื้นซึ่งมีกุหลาบสีดำรองรับอยู่

 

 

 

            “อั๊ก!” รีคอนกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ทันทีเมื่อไอเดียวิ่งเข้ามาและจัดการถีบเข้าที่สีข้างของรีคอนเสียเต็มแรง  ไอเดียรีบเดินไปดูลูกของตนด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

            “เรนเดล เป็นไงบ้าง” ไอเดียพูดถามเสียงสั่นถึงแม้จะคิดแล้วว่ารีคอนอาจจะไม่ทำอะไรให้เรนเดลแต่พอเห็นเลือดสดๆจากปากแผลที่รีคอนกัดเข้าไปนั้นมันทำให้ไอเดียหยุดคิดไปในทันที

 

 

 

            “เจ็บ...ฮือออ มันเจ็บ” เรนเดลร้องบอก พวกเลือดแท้ที่ตามมาพากันล้อมตัวรีคอนเอาไว้ รีคอนเองก็ไม่คิดกลัว รีคอนยืนนิ่งพร้อมกับมองไอเดียนิ่งๆก่อนที่ร่างกายของรีคอนจะเปลี่ยนเป็นหมาป่าอีกครั้ง

 

 

 

            “อ่อนแอ!” รีคอนพูดว่าเรนเดลยิ่งร้องไห้เข้าไปใหญ่ ไอเดียปราดตามามองรีคอนทันที

 

 

 

            “ตายซะรีคอน คุณมันบ้าไปแล้ว” ไอเดียพูดว่าและตรงเข้าไปหมายจะจัดการรีคอน ซึ่งรีคอนก็หลบได้ตลอดไอเดียยอมรับเลยว่ารีคอนนั้นแข็งแกร่งและว่องไวมากกว่าแวมไพร์อย่างไอเดียมาก

 

 

 

 

            เสียงฟ้าร้องและสายฟ้าที่ผ่ามาที่รีคอนดังขึ้นสนั้นเรียกให้พวกแวมไพร์และเหล่าปีศาจหมาป่ามากันหมดเพราะเสียงสายฟ้านั้นรุนแรงมากเลยทีเดียว รีคอนพยายามหลบการโจมตีของไอเดียและพยายามดันไม่ให้ไอเดียเข้าใกล้เพราะถ้าหากไอเดียเข้าใกล้รีคอนแล้วรีคอนอาจจะไม่รอด ร่างบางฟาดฟันสายฟ้าใส่รีคอนไม่ยั้งซึ่งรีคอนเองก็ไม่นึกโกรธถึงจะมีบาดแผลมากมายก็ตาม

 

 

 

            พรึ่บ! เปรี้ยง!

 

 

 

            “อ๊ากก” รีคอนร้องขึ้นเมื่อเผลอเสียงท่าให้ไอเดียกอดด้านหลัง ไอเดียจัดการหักกระดูกของรีคอนทันทีพร้อมกับสายฟ้าที่ผ่ามาใส่ตัวของรีคอน ตอนนี้รีคอนนอนนิ่งแต่ยังคงมีสติอยู่ แต่เพราะด้วยแรงของฟ้าผ่าทำให้รีคอนขยับตัวไม่ได้ ไอเดียแปลเปลี่ยนสายฟ้าให้กลายเป็นดาบแหลมคม

 

 

 

 

            “เจ้าเปลี่ยนไปแล้วสินะ...” รีคอนพูดพร้อมกับยกยิ้มมุมปากร่างกายหมาป่าของรีคอนแปลเปลี่ยนเป็นมนุษย์ธรรมดาซึ่งหมาป่าที่อยู่แถวนั้นก็รีบกระโจนเข้ามาใส่ไอเดียซึ่งไอเดียก็ปัดออกอย่างง่ายดายด้วยดาบสายฟ้าและแซ่ ไอเดียง้างดาบขึ้นหมายจะแทงเข้าที่ตัวของรีคอนแต่ไอเดียก็ต้องชะงักเมื่อได้รับรู้กลิ่นๆหนึ่งที่ไอเดียคุ้นเคย

 

 

 

 

            “อย่า!!” เสียงร้องของชายหนุ่มร่างเล็กที่ยืนอยู่กับกลุ่มหมาป่าดังขึ้น ร่างเล็กรีบวิ่งเข้ามากอดรีคอนเอาไว้ ซึ่งสิ่งที่ทำให้ไอเดียอึ้งมากก็คือเด็กหนุ่มมนุษย์คนนี้คือ ทาโร่

 

 

 

            “อย่าทำอะไรเขาเลย....ฮึก...อย่าทำอะไรเขา...ฮึก...เลย” ทาโร่พูดบอกเสียงสั่นไอเดียลดดาบลงทันทีก่อนที่เหตุการณ์ทุกอย่างจะสงบลงเหลือเพียงแต่เสียงสะอื้นของทาโร่ที่กำลังเอาตัวเข้าบังรีคอนเอาไว้

 

 

 

            “ไอเดีย” ดาร์คที่เดินเข้ามาพูดเรียกและดึงไอเดียเข้าไปกอดเอาไว้

 

 

 

            “ลูกไม่เป็นไรแล้ว ยกโทษให้รีคอนเถอะ” ดาร์คพูดปลอบเพราะถ้าหากรีคอนตายสมดุลของโลกนี้ก็จะแปลเปลี่ยนไปเช่นเดียวกัน ไอเดียมีท่าทีอ่อนลงทันทีเมื่อรู้ว่าลูกของตนปลอดภัย

 

 

 

            “รีคอน...ผมขอโทษ” ไอเดียพูดเสียงแผ่วเบาแต่ก็ทำให้แวมไพร์ที่มาอยู่ที่นี้ได้ยินกันหมด รีคอนนิ่งเงียบและหันไปหาทาโร่ซึ่งตอนนี้ยังคงกอดรีคอนอยู่ รีคอนระบายยิ้มมุมปากนิดๆ

 

 

 

            “ไม่เป็นไรข้าผิดเองที่ทำอะไรตามใจ” รีคอนพูดบอกก่อนจะพยุงตัวของทาโร่ขึ้นเพราะตอนนี้ทาโร่ตัวสั่นด้วยความกลัว

 

 

 

            “เจ้าแข็งแกร่งมากนะไอเดีย” รีคอนพูดบอกเสียงนุ่ม ไอเดียหลุบตาลงต่ำ

 

 

 

            “ข้ายอมรับเจ้า...” รีคอนพูดบอกออกมาอีกทำให้ไอเดียนิ่งอึ้ง

 

 

 

            “คุณ...” ไอเดียมองหน้ารีคอนอย่างไม่เชื่อกับคำพูดของรีคอน คำพูดจากหัวหน้าเผ่าหมาป่านอกรีคที่ต่อต้านการมีอยู่ของแวมไพร์มานานตั้งแต่พระราชาสิ้นพระชนย์แต่กลับพูดว่ายอมรับแวมไพร์อย่างไอเดียซึ่งมันทำให้ไอเดียไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองเสียเท่าไหร่

 

 

 

            “พวกข้าก็ยอมรับเจ้านะ” ซิลเวียพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นผิดจากตอนที่สู้กันมาก

 

 

 

 

            “เจ้าสามารถต่อกรกับพวกข้าได้ ถึงแม้ว่าฝีมือและพลังของเจ้ายังไม่คงที่แต่เจ้าก็สามารถล้มเลือดแท้อย่างพวกข้าได้...พวกข้ายอมรับเจ้า....เจ้าชายมิเกล” เร็นโอพูดบอกก่อนที่เลือดแท้ทั้ง 4 จะคุกเข่าลง

 

 

 

            “ดะ...เดียวสิครับ...” ไอเดียพูดเสียงตะกุกตะกักเพราะรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ถูก ทั้งตื่นเต้น ทั้งงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วแบบนี้

 

 

 

 

            “ท่านแม่” ไมล์เนอร์รีบวิ่งมาหาแม่ของตนพร้อมกับกอดแม่ของตนเอาไว้ ซึ่งไอเดียก็กอดลูกชายเช่นเดียวกัน ลูซอุ้มเรนเดลเดินเข้ามาใกล้ไอเดียก่อนจะยกมือที่ว่างมาลูบใบหน้าที่หลงเหลือเลือดอยู่

 

 

 

            “เจ้าทำสำเร็จแล้วนะ...เจ้าทำให้เจ้าชายเจ้าหญิงเลือดแท้ยอมรับเจ้าแถมยังทำให้หัวหน้าเผ่าหมาป่าอย่างรีคอนยอมรับได้ตอนนี้ เจ้าได้กลายเป็นเจ้าชายเต็มตัวแล้ว” ลูซพูดบอกท่ามกลางเสียงฮือฮาของเหล่าอมนุษย์

 

 

 

 

            “ผมไม่รู้จะทำตัวยังไง” ไอเดียพูดบอกเพราะชีวิตทั้งชีวิตนี้ไม่เคยคิดเลยว่าจะเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน แค่ได้เจอแวมไพร์และหมาป่ามันก็เกินธรรมชาติไปมากพออยู่แล้ว แต่ดันต้องมารู้ว่าตนเองเป็นลูกของพระราชาแวมไพร์อีก ยิ่งทำให้ไอเดียสับสนและวางตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่

 

 

 

            “ท่านสามารถสั่งพวกข้าได้ หากท่านต้องการอะไรเพียงแค่พูดออกมาสิ่งนั้นจะมาอยู่ตรงหน้าของท่านทันที ท่านมิเกล” ลีโอเน่พูดด้วยรอยยิ้มที่ดูจริงใจ

 

 

 

            “เรียกผมว่าไอเดียเถอะครับ...ผมรู้สึกไม่ชินเลยจริงๆที่พวกคุณมาทำแบบนี้” ไอเดียพูดบอก

 

 

 

            “หากเป็นสิ่งที่ท่านต้องการ...ข้าก็จะทำ” ลีโอน่พูดพร้อมกับยิ้มขำเมื่อเห็นท่าทีเก้ๆกังๆของไอเดีย

 

 

 

            “คำสั่งแรกของท่านละ” ดิเอโก้ที่เงียบมานานพูดขึ้นพร้อมกับมองไอเดียนิ่งๆ

 

 

 

            “คำสั่ง ?” ไอเดียทวนคำ

 

 

 

            “คำสั่งแรกของท่านที่จะเปลี่ยนแปลงโลกนี้ในฐานะทายาทผู้สืบสายเลือดที่แท้จริงอย่างท่าน...ท่านประสงค์สิ่งใดในใจงั้นรึ” ดิเอโก้พูดถามขึ้นมาอีก และคำพูดของดิเอโก้นั้นทำให้เหล่าอมนุษย์ที่ยืนอยู่ถึงกับนิ่งอึ้งกันไปหมดก่อนที่ทั้งหมดจะรีบคุกเข่าลงทันที

 

 

 

            “ความต้องการของผมงั้นหรอ...” ไอเดียพูดทวนคำก่อนจะหันไปหารีคอนที่กำลังนั่งปลอบใจทาโร่อยู่ รีคอนเองก็เงยหน้าขึ้นมามองไอเดียเช่นเดียวกัน

 

 

 

            “ผมต้องการให้หมาป่าแวมไพร์และปีศาจอยู่ร่วมกันอย่างเป็นสุข...ไม่มีใครเป็นศัตรูของใครทั้งนั้น” ไอเดียพูดบอกเสียงหนักแน่น รีคอนมองหน้าไอเดียอย่างอึ้งๆกับความต้องการของไอเดียซึ่งมันทำให้ลูซและดาร์คยกยิ้มอย่างพอใจที่เห็นคนรักของตนตัดสิ้นใจในสิ่งที่โลกนี้ขาดหายไปคือ....พัธมิตร

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สี่สิบสาม!!++++++++++

 

มาแล้วค่า ตอนนี้รู้สึกว่ามันมั่วแปลกๆ (?)

 

 

ความคิดเห็น