นิมมานรดี อรรวี

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

5. ผู้ชายขี้เบ่ง

ชื่อตอน : 5. ผู้ชายขี้เบ่ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 610

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2561 17:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5. ผู้ชายขี้เบ่ง
แบบอักษร

​1 ไลค์ 1 เม้ม เป็นกำลังใจให้กันนะคะ 

มีนักอ่านน่ารักเยอะๆ ไรท์ก็จะปล่อยตอนฟรีให้เยอะๆ ค่าา

.................


2

รางวัล

คำยืนยันดังตามมาบอกว่าเธอไม่ได้หูฝาด แต่เหลือเชื่อจริงๆ ที่เขาพูดแบบนี้ทั้งที่เขาเป็นคนผิด... ผิดทุกประตู เธออยู่ของเธอดีๆ แค่เอาเปลือกหอยจิ้มโทรศัพท์รับสายเขาแค่นั้นก็ได้รับเหตุการณ์บ้าๆ นี่เป็นรางวัลตอบแทนงั้นเหรอ

“นี่เหรอรางวัลที่คุณให้ฉัน” 

เธอถามเสียงสั่นด้วยความเจ็บใจ อยากทำอะไรสักอย่างเพื่อเอาคืนผู้ชายคนนี้ให้สาสม แต่ตอนนี้ตรงนี้เธอเสียเปรียบเขาทั้งขึ้นทั้งล่อง ขืนตอบโต้รุนแรงมีหวังได้เจออย่างคำขู่ของเขาแน่ๆ เธอค่อนข้างเชื่อว่าผู้ชายอย่างเขากล้าพูด กล้าทำ

“อยากได้อะไรก็บอกมา หรือถ้าติดใจจูบของผมจะไปต่อกันบนห้องก็ได้นะ ผมไม่เคยใจร้ายกับผู้หญิงสวยๆ อยู่แล้ว” 

ไอ้อวัยวะไร้เหตุผลนั่นแท้ๆ ที่ผลักดันให้เขาพูดออกไปตามอารมณ์ แถมยังเผลอทำเสียงเกือบๆ จะอ้อนวอนซะด้วย ให้ตายเถอะ นี่ถ้าเธอตกปากรับคำเขาจะเผลอวิ่งเข้าไปอุ้มเธอขึ้นบ่าหรือเปล่า

“ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าคุณดี” 

ริมฝีปากสีหวานที่เกือบบวมเป่งจากการบดขยี้สั่นระริก พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ร้องไห้ให้คนตรงหน้าเห็น เธอต้องไม่อ่อนแอ คนอย่างอินทิราต้องไม่แพ้ผู้ชายหน้าไหน

“ก็ไม่ต้องด่า แค่บอกว่าอยากให้ผมต่อหรือหยุดแค่นี้” 

เรียวคิ้วเข้มเฉียงเลิกขึ้นสูงเฝ้ารอคำตอบ แต่เมื่อหญิงสาวตรงหน้ายังเอาแต่กัดฟันจ้องหน้าเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ร่างใหญ่ก็ไหวยวบในอาการทอดถอนใจ เอี่ยวกายเพื่อคว้ากระเป๋าเงินแบร์นดหรูออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลังแล้วตวัดตาขึ้นมองหน้าหญิงสาวอีกครั้ง

“คุณชื่ออะไร” 

ถามแล้วรอฟังความเงียบอยู่อึดใจใหญ่ เมื่อไม่มีคำตอบมาให้ก็ยักไหล่ไม่เซ้าซี้ 

“จะเอาเงินรางวัลเท่าไหร่ แค่นี้พอไหม” 

ดึงธนบัตรสีเทาและม่วงมากกว่าสิบใบออกมายื่นให้ แต่เมื่อไม่มีปฏิกิริยาใดๆ จากสาวสวยตรงหน้าก็เลิกคิ้วอีก

“ไม่พอสินะ งั้นเอาอย่างนี้” 

เก็บเงินใส่กระเป๋าแล้วดึงนามบัตรออกมา เชื่อว่าสิ่งที่เขากำลังจะยื่นให้ผู้หญิงคนนี้คงทำให้เธอเปลี่ยนท่าทียะโสโอหังลงได้ 

“นามบัตรผม อยากนัดเจรจาเรื่องค่าเสียหาย เอ้ย! เงินรางวัลเท่าไหร่ก็ว่ามา แต่ห้ามเล่นตุกติก เพราะคนอย่างผมไม่ใช่เพื่อนเล่นของใคร”

อินทิรามองกระดาษแผ่นบางที่ยื่นมาตรงหน้า สิ่งแรกที่สะดุดตาคือโลโก้ตัววี อักษรภาษาอังกฤษปั้มทองเหนือช่อมะกอกสีเขียวเข้ม แน่นอนว่าเธอรู้จักโลโก้นี้ เพราะคงไม่มีนักธุรกิจคนไหนในจังหวัดนี้หรือทั่วภาคใต้ไม่รู้จักโลโก้เครือธุรกิจชื่อดังอย่าง ‘วราเวศ’

กลุ่มธุรกิจในเครือวราเวศ มีกิจการหลายแขนงกระจายอยู่ทั่วสิบสี่จังหวัดภาคใต้ โดยมีบุคคลมากมายในตระกูลวราเวศกุลเป็นเจ้าของ ไม่ว่าจะเป็นศูนย์การค้า โรงพยาบาล โรงเรียน โรงแรม รีสอร์ต ไปจนถึงร้านอาหาร สถานเริงรมย์ยามค่ำคืนและธุรกิจใต้ดินบางอย่างที่ไม่มีการเอ่ยถึงในวงสังคม

นอกจากความกว้างขวางด้านธุรกิจแล้ว ตระกูลวราเวชกุลยังมีบารมีบวกอิทธิพลจากบุคคลในตระกูลมากมาย ทั้งนักการเมืองที่ยังดำรงตำแหน่งสำคัญในสภาไปจนถึงนายทหารยศสูงที่มีตำแหน่งใหญ่โตของเหล่าทัพ เรียกว่าแค่ได้ยินชื่อสกุลนี้ก็ไม่มีใครอยากมีปัญหาด้วยแน่นอน

แล้วคนตรงหน้าเธอนี่มีอะไรเกี่ยวข้องกับ ‘วราเวศ’ แค่ร่วมงานด้วยหรือเป็นบุคคลในตระกูล หญิงสาวมองไปยังชื่อสกุลที่ปรากฏอยู่ถัดไปแล้วได้แต่ร้องอ๋อยาวๆ ในใจ... 

มิน่าถึงได้ทำเบ่งกับเธอนัก คงคิดว่าพอเธอเห็นนามสกุลของเขาแล้วจะกรี๊ดกร๊าดใส่ล่ะสิท่า... ผู้ชายขี้เบ่ง

“ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ และไม่อยากรู้จักผู้ชายอย่างคุณ” 

หญิงสาวเก็บความว่า ‘ผู้ชายขี้เบ่งอย่างคุณ’ ไว้ในฐานที่เข้าใจ รู้ว่าขืนพูดออกไปมีหวังเรื่องไม่จบลงด้วยความปลอดภัยของเธอแน่

“แล้วคุณต้องการอะไร” คนถูกปฏิเสธซ้ำๆ กัดฟันถาม ไม่นึกสักนิดว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่ตาโตใส่สิ่งที่อยู่บนนามบัตรของเขา หรือว่าเธอเป็นนักท่องเที่ยวที่ไม่รู้จักคนดังเจ้าถิ่นจริงๆ

“ไม่มี ฉันแค่อยากให้คุณปล่อยให้ฉันจากไปโดยไม่มีการยื้อยุดฉุกกระชากอีก แล้วหลังจากนี้เราก็ต่างคนต่างอยู่ อย่าได้เบียด เบียนซึ่งกันและกัน ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน”

โอ้... เขาอยากอุทานออกไปแบบนี้ แต่ที่ทำก็คือการแค่นหัวเราะ “ฮึ!” แล้วส่ายหน้า สงสัยผู้หญิงคนนี้คงอ่านหนังสือธรรมะเป็นงานอดิเรก หรือไม่ก็อาจทำมาหากินอยู่ในวงการตำรับตำราว่าด้วยเรื่องวัตถุโบราณ อย่างนั้นก็ไม่แปลกที่เธอจะไม่รู้จักเขา

“มันจะเป็นอย่างนั้นก็ต่อเมื่อผมได้ให้อะไรคุณบ้าง ไม่งั้นผมจะยังรู้สึกว่าติดค้างคุณอยู่”

“ก็คุณให้จูบฉันแล้วไง ถึงมันจะไม่ได้เรื่อง เอ่อ... ฉันหมายถึง” 

เธอรีบแก้คำและรีบเอ่ยตัดบทเมื่อเห็นดวงตาอีกฝ่ายลุกวาวขึ้นพร้อมอาการเกร็ดฟัน 

“ไม่น่าประทับใจสำหรับฉันสักเท่าไหร่ แต่ก็พอถูไถ” 

ถูไถ! แม่คุณ! พูดออกมาได้ยังไงว่าจูบของเขาแค่พอถูไถ สงสัยต้องลองถูใหม่อีกสักสิบรอบ!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}