กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

ตอนพิเศษอาดอม❤หนูอิน(13)ขั้นที่ร้อยNC

ชื่อตอน : ตอนพิเศษอาดอม❤หนูอิน(13)ขั้นที่ร้อยNC

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2561 11:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษอาดอม❤หนูอิน(13)ขั้นที่ร้อยNC
แบบอักษร


โรงพยาบาล 

“ขอบคุณมากนะคะ ที่มาช่วย” เอลินส่งยิ้มให้หญิงชาย เมื่อเดินมาส่งทั้งสองคนที่นอกห้องพักผู้ป่วย 

“ไม่เป็นไรเลย ยินดีมากๆ” เมแกนยกมือขึ้นยีหัวหญิงสาวตัวเล็กอย่างเอ็นดู 

“งั้นเราสองคนกลับก่อนนะครับ พรุ่งนี้เช้าจะรีบมาหา อยากรู้ว่านายไปพลาดท่าเสียทีโดนวางยางนอนหลับได้ยังไง” เคเลบเอ่ยขึ้นอย่างอยากรู้ แม้จะรู้ผลตรวจจากหมอแล้วก็ตามว่าผู้เป็นนายได้รับยานอนหลับไปเกินขนาด แต่ก็ยังโชคดีที่ไม่ถึงขั้นอันตรายร้ายแรง ถึงกระนั้นก็ยังอยากรู้ว่าเจ้านายไปพลาดท่าเสียทีได้อย่างไร 

“ค่ะ” เอลินพยักหน้ารับ แล้วมองชายหญิงเดินโอบกอดกันออกไป ก่อนที่เธอจะกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง 

วันต่อมา

“หนูอิน…” เสียงของชายหนุ่มเอ่ยเรียก ทำให้หญิงสาวที่กำลังเดินเข้ามาในห้องต้องรีบก้าวเท้าไปหาทันที 

“เป็นยังไงคะ หลับสบายมั้ย” เอลินเอ่ยด้วยเสียงเรียบเฉย ผิดคาดกับสิ่งที่คนฟังอยากจะได้ยินเหลือเกิน 

“ฉันถูกวางยาใช่มั้ย” โดเมนิคเอ่ยถาม เมื่อเขาตื่นมาแล้วพบว่าตนนอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลก็คิดถึงเหตุการณ์สุดท้ายที่จำได้ก็เป็นอันเข้าใจทันที 

“ค่ะ” เอลินพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปวางตะกร้าผลไม้ที่เธอซื้อติดมือมา หลังจากออกไปส่งเมแกนกับเคเลบที่มาหาชายหนุ่มตั้งแต่เช้า แต่ก็ต้องกลับไปก่อนเพราะรอจนบ่ายเขาก็ยังไม่ฟื้นมาสักที 

“เอลิน…”  

“มีอะไรอยากอธิบายมั้ยคะ” เอลินหันกลับมามองหน้าชายหนุ่ม 

“มานั่งนี่สิ เธออยากรู้อะไรถามฉันมาได้เลยฉันจะเล่าให้ฟัง” โดเมนิคค่อยๆขยับกายลุกขึ้น พลางตบมือลงบนที่นอนเป็นสัญญาณบอกว่าเขาอยากให้เธอไปนั่งลงข้างๆ 

“เรื่องเยอะไม่ต้องเล่าก็ได้ค่ะ” เอลินบอกพลางจะเดินออกจากห้องไป 

“โอ๊ย!” เสียงของชายหนุ่มดังขึ้น ทำให้เธอชะงักแล้วหันกลับไปมอง ก็ต้องรีบเดินเข้าไปหาเพราะเห็นมือที่ปักสายน้ำเกลือมีเลือดไหลออกมา 

“เดี๋ยวฉันตามหมอให้ค่ะ” เอลินบอก ก่อนจะกดปุ่มเรียกพยาบาล ไม่นานนักสายน้ำเกลือก็ถูกถอดออก และมือหนาก็ถูกทำแผลเรียบร้อย 

“มานั่งข้างฉันนะ” โดเมนิคบอกหน้าจ๋อย คนตัวเล็กจึงเดินไปนั่งบนเตียงข้างๆเขา 

“ทีนี้ก็เล่ามาค่ะ” เอลินยอมไปนั่งลงแต่โดยดี โดเมนิคยิ้มกว้างยกมือขึ้นโอบเธอไว้ ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวให้เธอได้ฟัง 

“ที่ฉันจำได้คือหลังทานข้าวและนั่งคุยรายละเอียดเรื่องงานกับคุณโรเจอร์และลูกสาวของเขาเสร็จทั้งสองคนพ่อลูกก็ขอตัวกลับ ส่วนฉันก็อยู่คุยกับคุณลุงต่ออีกสักครึ่งชั่วโมงเห็นจะได้จากนั้นจึงขอตัวกลับเหมือนกัน” โดเมนิคเริ่มเล่าโดยเอลินก็ได้แต่นั่งฟังนิ่ง 

“พอฉันขับรถออกมาได้สักพักก็เจอรถของคุณโรเจอร์จอดเสีย จึงได้จอดรถลงไปถามไถ่ พวกเขาบอกว่ากำลังรอช่าง ฉันเห็นว่าดึกแล้วจึงยืนรอเป็นเพื่อน ระหว่างนั้นคุณโรเจอร์ก็หยิบน้ำให้ดื่ม ฉันกลืนไปแค่อึกเดียวเท่านั้นทุกอย่างก็มืดและจำอะไรไม่ได้อีกเลยจนกระทั่งมาฟื้นที่นี่เนี่ยแหละ”  

“แสดงว่าคุณโรเจอร์รู้เห็นเรื่องวางยาคุณด้วยเหรอคะ” เอลินเงยหน้าไปถาม 

“ก็คงอย่างนั้น คงเป็นแผนเขาทั้งสองคน” โดเมนิคพยักหน้ารับ 

“นี่แน่ะ!”  

“โอ๊ย!ตีฉันทำไม เจ็บนะ” โดเมนิคยกมือขึ้นลูบไหล่ตัวเองปอยๆ เมื่อโดนฝ่ามือเรียวยกขึ้นฟาดอย่างแรง 

“ทำไมไว้ใจคนง่ายแบบนั้น ถ้าฉันกับพวกคุณเคเลบไปช่วยคุณไม่ได้อะไรจะเกิดขึ้น หรือถ้าเป็นเรื่องร้ายแรงกว่านี้ล่ะคะจะทำยังไง ทำไมไม่รู้จักระวังตัว ถ้าเป็นอะไรไปฉันจะอยู่ยังไง เคยคิดถึงกันบ้างมั้ยคะ” เอลินแหวใส่เสียงดัง แต่ทุกถ้อยคำล้วนเต็มไปด้วยความห่วงใย 

“ขอโทษ…ขอโทษนะที่ทำให้ไม่สบายใจ ฉันผิดเองที่ไม่คิดว่าเขาทั้งสองจะทำอะไรแบบนี้ ตอนที่คุยกันทุกอย่างก็ดูปกติมาก คุณโรเจอร์ไม่มีท่าทีว่าจะยัดเหยียดลูกสาวให้ฉันเหมือนกับคนอื่นๆ และสกายเองก็ไม่มีท่าทีที่จะคิดเชิงชู้สาวกับฉันเลย” โดเมนิคดึงเธอเข้าไปกอดเอาไว้ 

“ถ้าคราวหน้าไม่ระวังตัวแล้วมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก ฉันจะไม่ช่วยแล้ว จะปล่อยให้โดนปล้ำไปเลย” เอลินยังทำเสียงเง้างอน แต่ก็กอดตอบเขาไว้ด้วยเช่นเดียวกัน 

“หึ จะให้คนอื่นปล้ำจริงเหรอ” โดเมนิคหัวเราะอย่างนึกเอ็นดูคนตัวเล็กมากมายนัก 

“จริงค่ะ” เอลินพยักหน้า

“ไม่เอาหรอกฉันจะไม่ยอมตกเป็นของใคร ถ้าใครจะปล้ำคนนั้นก็ต้องเป็นเธอคนเดียว” โดเมนิคยกยิ้มพลางรวบตัวเธอนอนลงโดยให้เธอนอนทาบทับอยู่บนตัวเขา 

“ใครจะอยากปล้ำคุณกัน” เอลินเบ้ปากน้อยๆอย่างนึกหมันไส้ 

“ไม่ปล้ำฉัน งั้นฉันปล้ำเธอนะ” โดเมนิคกอดเธอไว้แน่น แล้วหอมแก้มซ้ายแก้มขวาของเธอ 

“คุณดอม! ปล่อยเลยนะคะเดี๋ยวใครเข้ามาเห็นกันพอดี” เอลินจะขยับกายลุกขึ้นแต่คนตัวโตก็ยังรวบตัวเธอเอาไว้แน่น 

“ไม่มีใครหรอก” โดเมนิคเอ่ยแล้วจูบที่หน้าผากเล็กอย่างแผ่วเบา 

“ไม่ได้ค่ะ นี่โรงพยาบาลนะคะ”  

“งั้นนอนกอดเฉยๆนะ ขอนอนกอดหน่อย ฉันเริ่มปวดแผลแล้วล่ะ” โดเมนิคขยับกายให้เธอนอนลงข้างๆแล้วโอบกอดเธอเอาไว้ นึกดีใจที่เขาลงทุนกระชากสายน้ำเกลือให้เลือดออกจนทำให้เธอยอมมาอยู่บนเตียงกับเขาได้ 

“เจ็บก็อยู่เฉยๆสิคะ” เอลินยอมให้เขากอด แล้วซบหน้าลงที่อกเขาด้วยความเต็มใจ แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าเขากระชากสายน้ำเกลือเองเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเธอ แต่เธอก็ยอมให้เขาคิดว่าเธอไม่รู้ เพราะการแสดงตัวว่ารู้เท่าทันไปเสียทุกอย่างนั้นมันจะทำให้ความน่ารักในตัวเธอหมดลง แม้จะสตรองแต่บางเวลาก็ควรแสร้งเป็นไร้เดียงสาให้เขาได้ชุ่มชื่นหัวใจบ้าง 

เช่นเดียวกันกับชายหนุ่ม ที่เขารู้ตั้งแต่แรกว่าเธอติดGPSที่โทรศัพท์ของเขา แต่ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ เพื่อที่จะให้เธอได้รู้สึกว่าเธอนำเขาบ้าง อะไรที่เขาทำให้เธอรู้สึกสบายใจและมีความสุขได้ แม้ในบางเรื่องจะทำให้เขาดูอ่อนด้อยไปบ้างเขาก็ยินดีที่จะทำ

“เอลิน”  โดเมนิคเอ่ยเรียก พลางลูบฝ่ามือไปที่แผ่นหลังบางเบาๆ

“คะ?”  

“ฉันว่าฉันนอนเฉยๆไม่ได้แล้วล่ะ ฉันอยากปล้ำเธอ” โดเมนิคเอ่ยแล้วพลิกตัวขึ้นคร่อมหญิงสาวไว้ทันที...


*******************************************

ในความทันกันของทั้งสองคนนั้น น่าร้าก อิอิ^^ ใครอยากโดนอาดอมปล้ำ เอ้ย! อยากอ่านซีนปล้ำ มารอกันได้เลย 😊😊😊 (แต่อาจต่อพรุ่งนี้นะคะ วันนี้ไรท์งานเยอะกลัวไม่ทัน นี่เมื่อคืนเขียนได้เท่านี้เลยรีบลงให้ก่อน) 

รักกก😍😍❤❤




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น