รักล้นขอบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความวุ่นวายครั้งที่ 15 ครบ

ชื่อตอน : ความวุ่นวายครั้งที่ 15 ครบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2561 12:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความวุ่นวายครั้งที่ 15 ครบ
แบบอักษร

หลังจากที่ผมพาน้องไปหาแม่ทีบ้านเพราะความคิดถึง และอยู่กินข้าวที่บ้านน้องกินเสร็จน้องอยู่คุยกับพ่อและแม่สักพักผมและน้องก็ลาพ่อและแม่กลับทันที นั่งรถออกมาได้สักพักก็มีสิ่งที่ผมไม่คาดคิดเกิดขึ้น

ปั้ง ปั้ง ปั้ง ปั้ง ปั้ง

“เห้ย...........เหมือนหมอบลงเร็ว”

“ฮึก......พวกเราจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ” น้องถามผมออกมาด้วยอาการตกใจพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมาอาบแก้ม ผมไม่ชอบเห็นน้ำตาของน้องเลยจริงๆ อย่าให้รู้นะว่าเป็นฝีมือของใคร

“ครับ พี่สัญญาว่าพวกเราจะไม่เป็นอะไร” พูดจบผมก็ดึงน้องเข้ามากอด เพื่อให้น้องผ่อนคลายจะได้ไม่เครียดไปมากกว่านี้ แล้วผมก็หันไปคุยกับ มาร์ติน และ เกรย์

“มาร์ติน เกรย์”

“ครับบอส”

“เกรย์นายโทรสั่งให้คนของเราที่ตามอยู่ข้างหลังจัดการพวกมันซะ”

“ครับบอส”

“ส่วนนายมาร์ตินไปสืบมาให้เร็วที่สุดว่าพวกมันเป็นคนของใคร”

“ครับบอส”

ปั้ง ปั้ง ปั้ง ปั้ง ปั้ง

เอี๊ยดดดด

“บอสครับผมว่าบอสขับรถพาคุณเหมือนไปก่อนเถอะครับเดี๋ยวทางนี้พวกผมจัดการเอง”

“เอางั้นก็ได้”

พูดจบเกรย์กับมาร์ตินก็จอดรถและลงไป ผมย้ายไปนั่งทางฝังคนขับทันทีและออกรถมาเลยทิ้งให้สองคนนั้นจัดการ ผมเชื่อมั่นในฝีมือของทั้งสองคนแต่ผมจะต้องรู้ให้ได้ว่าใครมันมารอบกัดผมแบบนี้ ถ้ารู้ตัวคนทำเมื่อไหร่มันได้เหลือแต่ชื่อแน่ผมสัญญา ไม่นานผมก็กลับมาถึงบ้านและรอฟังข่าวจากเกรย์และมาร์ติน ผมให้น้องไปอาบน้ำพักผ่อนส่วนผมนั่งรอทั้งสองคนอยู่ที่ห้องทำงานแล้วก็มีเสียงเคาะที่ประตูหน้าห้องทำงาน

“โกโก้ร้อนครับพี่คริส” เป็นน้องครับที่เดินเข้ามาพร้อมกับแก้โกโก้ในมือ

“ทำไมยังไม่นอนอีกหล่ะครับ”

“เหมือนนอนไม่หลับครับ และอีกอย่างเหมือนเป็นห่วงพี่เกรย์กับพี่มาร์ตินด้วยพวกเค้าจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ” น้องถามออกมาด้วยสีหน้าที่ดูเป็นกังวลและเป็นห่วง

“ไม่ต้องห่วงสองคนนั้นหรอก สองคนนั้นไม่เป็นอะไรแน่นอนเชื่อพี่นะ”

“ครับ”

“เดินมาหาพี่หน่อยสิ”

“พี่คริสมีอะไรหรือเปล่าครับ”

“ขอกอดหน่อยนะ พี่ขอโทษนะครับที่ทำให้เหมืิอนตกอยู่ในอันตราย” ผมดึงน้องมานั่งที่ตักแล้วกอดน้องไว้ และพูดความในใจออกไป

“ครับ เหมือนไม่ได้กลัวแค่ตกใจเฉยๆพี่คริสอย่าคิดมากนะครับถ้าพี่กลัวว่าเหมือนจะเป็นอะไรพี่ก็ปกป้องเหมือนสิครับ แค่มีพี่อยู่ข้างๆเหมือนก็ไม่กลัวอะไรแล้วครับ” น้องตอบผมกลับมายิ้มๆและกอดตอบผมตอนนี้เรานั่งกอดกันอยู่บนเก้าอี้โดยที่น้องนั่งอยู่บนตักของผม

“พี่จะปกป้องน้องเอง และจะไม่ให้ใครมาทำอันตรายน้องได้พี่สัญญา” ผมตอบกลับน้องไปยิ้มๆไม่นานก็มีเสียงเคาะที่ประตูหน้าห้องอีกครั้งสงสัยจะเป็น เกรย์ กับ มาร์ติน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขออณุญาติครับบอส”

“เข้ามาได้” พอน้องได้ยินก็รีบลงจากตักผมและไปยืนข้างๆทันทีสงสัยจะเขิน แล้วมาร์ติน กับ เกรย์ ก็เดินเข้ามา

“พวกมันเป็นใคร”

“พวกมันเป็นคนของโรเบิร์ตครับบอส”

“ไอ้โรเบิร์ตงั้นหรอ หึ้ม สงสัยมันอยากจะสินชื่อจริงๆ เตรียมคนของพวกเราให้พร้อมพรุ่งนี้เราจะไปจัดการพวกมันกัน”

“ครับบอส”

ผมสั่งงานทั้งสองคนเสร็จก็พาน้องกลับมานอนที่ห้อง

“นอนนะครับ”

“เหมือนนอนไม่หลับครับ”

“มาพี่นอนกอดน้องเอง” พูดจบผมก็ดึงน้องเข้ามาไว้ในอ้อมกอดและจูบหน้าผากน้องไปหนึ่งที

“จุ๊บ ฝันดีนะครับคนดีของพี่”

“ฝันดีเหมือนกันครับ”

ผมนอนกอดน้องจนหลับไปตื่นมาอีกทีก็เช้า นี่ก็เจ็ดโมงแล้วแต่น้องยังไม่ตื่นเมื่อคืนกว่าจะนอนหลับก็ดึกมากผมเลยไม่อยากปลุกน้องปล่อยให้นอนไปก่อน วันนี้ผมกะว่าจะให้น้องหยุดงานหนึ่งวัน และผมก็ให้มาร์ตินไปจัดการทันทีสักพักน้องก็ขยับตัวตื่น

“อื้อ... พี่คริสตื่นนานแล้วหรอครับ”

“สักพักครับ อย่าขยี้ตาสิเดี๋ยวตาแดง”

“นี่กี่โมงแล้วครับ” น้องถามผมด้วยอาการงัวเงีย

“เจ็ดโมงครึ่งแล้วครับ”

“ฮะ แล้วทำไมพี่ไม่ปลุกเหมือนครับสายแล้วเนี่ยแล้วจะเข้างานยังไงครับ” น้องพูดด้วยน้ำเสียงตกใจในตอนแรกและน้ำเสียงงอลๆในตอนท้าย

“ก็เมื่อคือพี่เห็นน้องนอนดึกพี่เลยไม่อยากปลุก พี่อยากให้น้องพักผ่อนและวันนี้ก็ไม่ตอนไปทำงานนะพี่จัดการให้แล้ว วันนี้น้องพักผ่อนอยู่บ้านนะครับ ฟอดดด”

“งื้อ พี่คริสอะ เอางั้นก็ได้ครับ” น้องตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอายๆสักพักเราก็ลงมากินเข้าเช้ากันกินเสร็จพวกเราก็ย้ายไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น สักพักมาร์ตินก็เดินเข้ามา

“ฉันกำลังรอนายอยู่พอดีเลย”

“พี่คริสจะไปไหนหรอครับ” น้องถามขึ้นด้วยความสงสัย

“พี่จะไปจัดการกับคนที่ทำให้น้องร้องไห้เมื่อวานนี้ไงครับ”

“ให้เหมือนไปด้วยไม่ได้หรอครับ”

“น้องรอพี่อยู่ที่บ้านนะครับพี่สัญญาว่าพี่จะไม่เป็นอะไร แล้วพี่จะรีบกลับมานะครับ”

“พี่สัญญากับเหมือนแล้วนะว่าพี่จะไม่เป็นอะไร พี่ต้องรีบกลับมาหาเหมือนนะ”

“ครับพีสัญญา”

“คนของเราพร้อมแล้วใช่ไหมมาร์ติน”

“ครับบอส”

“งันก็ไป”

“ดูแลตัวเองด้วยนะครับพี่คริส” น้องพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ แต่ผมก็ค้องไปจัดการกับมัน ไอ้โรเบิร์ต ให้โอกาสแล้วไม่เอาก็ต้องจัดการขั้นเด็ดขาด

“ครับ แล้วพี่จะรีบกลับมานะคนดี”

เมื่อคุยกับน้องเสร็จผมก็เดินออกมาขึ้นรถที่มาร์ตินเตรียมไว้ที่หน้าบ้าน และตอนนี้คนของผมก็พร้อมแล้วผมก็นั่งรถออกมาและตรงไปยังที่ ที่ไอ้โรเบิร์ตมันอยู่ซึ่งก็คือบ้านของมันไม่นานพวกผมก็มาถึง ตอนนี้ที่หน้าบ้านของมันมีคนคุ้มกันอยู่มาก ดีหน่อยที่บ้านของมันไม่ได้อยู่ในเขตเมืองหรือเขตชุมชน บ้านมันอยู่ออกมานอกเมืองและบ้านก็อยู่ห่างกันมาก อย่างนี้แหละดีผมจะได้จัดการสะดวกๆหน่อย

“มาร์ติน”

“ครับบอส”

“ให้คนของเราจัดการคนเฝ้าประตูหน้าบ้านให้หมด”

“ส่วนนายเกรย์”

“ครับบอส”

“นายพาคนของเราส่วนหนึ่งไปดูทางหนีของมันรอบๆบ้าน”

“ส่วนคนที่เหลืออยู่กับฉันพวกนายแยกย้ายกันไปได้”

“ครับ/ครับ”

หลังจากผมแบ่งหน้าที่ให้เกรย์และมาร์ติน ไม่นานมาร์ตินก็จัดการกับคนที่เฝ้าอยู่หน้าประตูจนหมดทุกคนโดยที่คนของผมไม่เป็นอะไรเลย ผมเลยสั่งลูกน้องให้ตามผมเข้าในบ้านของมัน ยังดีหน่อยที่คนอย่างมันไม่มีลูกมีเมียเลยไม่ต้องสูญเสียเยอะ เดินมาได้สักพักผมก็มาถึงในตัวบ้านมัน และเห็นมันนั่งรออยู่ในห้องรับแขกและมีลูกน้องของมันยืนประกบอยู่ 20-30 คน เหมือนมันจะรู้ว่าผมจะมาเยี่ยมเตรียมคนไว้ซะพร้อมเลย

“หึ” ผมยิ้มมุมปากให้มันไปทีนึง

“เป็นไงเมื่อวานสนุกหรือเปล่า”

“มึงกล้ามากนะที่ทำให้คนของกูต้องเสียน้ำตา”

“หึ มึงคิดว่ามึงใหญ่มาจากไหนหรอถึงพาคนบุกมาทำลายคาสิโนกู กูส่งคนไปป่วนนิดหน่อยกูบุกมาหากูถึงบ้านและนี่มึงคิดว่ามึงเป็นใครมาจากไหนงั้นหรอ” มันพูดกลับมาด้วยน้ำเสียงติดโมโห ที่ตอนนี้ผมนั่งตรงโซฟาตรงข้ามมันทำให้มันมีสีหน้าที่ไม่พอใจขึ้นมาอีก ผมเลยยิ้มมุมปากส่งไปให้มัน

“กูเคยเตือนมึงแล้วไม่ใช่หรอว่าอย่ามายุ่งกับกูอีก และกูก็ให้โอกาสนั้นกับมึงไปแล้วแต่มึงก็ดันโยนมันทิ้งซะงั้น และวันนี้ก็จะเป็นวันสุดท้ายที่มึงจะได้อยู่บนโลกนี้”

“กูต้องกลัวมึงหรือไง พวกมึงจัดการพวกมันให้หมด” มันพูดจบก็หันไปไปสั่งลูกน้องของมันตอนนี้ลูกน้องของมันและของผมก็เปิดศึกดวลปืนกับมันแล้วครับ

“บอสครับหลบก่อนครับทางนี้ผมจัดการเองตอนนี้ไอ้โรเบิร์ตมันหนีออกไปทางหลังแล้วครับ”

“เกรย์จัดการทางนี้มาร์ตินนายไปกับฉัน”

“ครับ/ครับ”

ปั้ง ปั้ง ปั้ง

ปั้ง ปั้ง ปั้ง ปั้ง

“มันอยู่นั่นครับบอส”

ปั้ง ปั้ง ปั้ง

“มึงคิดว่าวันนี้มึงจะหนีรอดไปได้หรอไอ้โรเบิร์ต”

“ถ้ากูไม่รอดมึงก็ต้องตายกับกู ฮ่า ฮ่า ปั้ง”

“ฉึก อึก มึงตาย”

ปั้ง ปั้ง ปั้ง

ผมกับมันกระหน่ำยิ่งใส่กันจนตอนนี้ลูกกระสุนของมันก็หมดลง ผมเลยเดินเข้าไปใกล้ๆมันตอนนี้ที่ขาและแขนของมันถูกกระสุนของผมจนขยับไปไหนไม่ได้ ได้แต่นอนนิ่งอยู่บนพื้น

“หึ มึงนี่มันน่าสมเพชจริงๆเลยหว่ะ”

“มึงจะฆ่าก็ฆ่ากูไม่กลัวมึงหรอก อ๊ากกกกก” มันพูดจบผมก็เหยียบไปที่ขาของมันข้างที่โดนยิง

“ปากดีนักนะมึง ปั้ง ปั้ง ปั้ง”

“มาร์ตินให้คนของเราเก็บกวาดให้เรียบร้อย”

“ครับบอส”

“คนของเราเป็นอย่างไรบ้าง”

“บาดเจ็บนิดหน่อยครับบอส แต่แขนของบอส”

“ฉันไม่เป็นไร เรากลับกันได้และ”

หลังจากที่จัดการกับพวกมันเสร็จผมก็เดินทางกลับทันที รู้สึกเจ็บเหมือนกันนะถึงแม่ว่ามันจะโดนแค่นัดเดียวแต่ก็เล่นเอาเจ็บเหมือนกัน ถ้าน้องเห็นจะเป็นยังไงเนี่ยผมไม่อยากเห็นน้ำตาน้องเลยไอ้เลือดบ้านี่ก็ไม่ยอมหยุดไหลซะที











มาต่อให้แล้วจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น