กระจ่างดาว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

If you love...07 บุคคลอันตราย

ชื่อตอน : If you love...07 บุคคลอันตราย

คำค้น : yaoi,jackjae,bnior,markbam,got7,mpreg,แจ็คแจ,บีเนียร์,มาร์คแบม,ท้อง,18+

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ส.ค. 2561 13:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
If you love...07 บุคคลอันตราย
แบบอักษร

Chapter - 07

-บุคคลอันตราย-


W Department store 

ยี่สิบนาทีต่อมา 

แจ็คสันมองป้ายหน้าห้างพลางมองไปรอบข้างอย่างหวาดๆ นี่มันตลกร้ายรึเปล่า ยองแจทำงานที่ห้างของที่บ้านเค้าเป็นคนบริหารเนี่ยนะ ง่ายๆคือตอนนี้เค้าถือว่าเค้าเป็นเจ้านายและยองแจอยู่ในตำแหน่งลูกน้องอีกที นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย


“นายทำงานที่นี่เหรอยองแจ”แจ็คสันถามพลางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพราะแค่เห็นป้ายห้างเค้าก็เข่าแทบทรุด นี่เค้าต้องทำงานในนี้จริงๆงั้นเหรอ จะไม่ทำก็ไม่ได้ด้วยสิ รู้อย่างนี้นอนอยู่บ้านอย่างที่ยองแจบอกดีกว่าไม่น่ารั้นเลย


“ครับ ร้านกาแฟที่ผมทำพาร์ทไทม์อยู่ที่นี่ครับ ไปกันเถอะครับเดี๋ยวผมเข้างานสาย”ยองแจกระตุกเสื้อคนข้างๆพลางเดินนำหน้าเข้าไป


...ถ้าอยู่ๆรู้สึกตัวอีกทีแล้วอยู่ที่บ้านนี่ไม่ต้องสงสัยเลย...



Feel Good Coffee

กริ๊งๆ


“สวัสดีครับพี่มุนบยอน ผมพาพนักงานใหม่มาครับ”ยองแจแนะนำแจ็คสันให้กับผู้หญิงที่ท่าทางดูห้าวๆเล็กน้อยที่ยืนอยู่ด้านหลังเคาท์เตอร์ 


“ยินดีต้อนรับนะ”


“นี่พี่มุน บยอนอีนะครับเป็นเจ้าของร้าน พี่ครับนี่คุณแจ็คสันเป็นรูมเมทของแจครับ”


“เรียกว่ามุนบยอนเหมือนแจก็ได้”มุนบยอนยิ้มให้เล็กน้อยพลางก้มหน้าทำงานของเธอต่อ


“นายนี่จะมาทำงานกับเรางั้นเหรอแจ”แจ็คสันมองไปยังคนที่เดินออกมาจากด้านหลังร้านพร้อมกับคำพูดที่ดูเหมือนไม่ค่อยถูกชะตาเท่าไหร่นัก หึ!เรียกว่าไม่ถูกชะตาเลยจะดีกว่า


“แบมเรียกคุณแจ็คสันให้ดีหน่อย เค้ามีชื่อของเค้านะ”


“แจว่าแบมเหรอเพราะหมอนี่ใช่มั้ย”แบมแบมกัดปากเน้นอย่างคนที่ถูกขัดใจ


“แบมนิ ไม่ต้องมาทำงอนเราเลยนะ เมื่อกลางวันบอกว่าเป็นแฟนแจแจยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ”


“ก็...”


“อย่าทะเลาะกันน่าเด็กๆวันนี้คุณชิงเหมยจะเข้ามาตรวจร้านนะเตรียมตัวให้เรียบร้อยกันดีกว่า”มุนบยอนว่าพลางจดจ่อกับคอมพิวเตอร์ตรงหน้าอีกครั้ง


“ครับ คุณแจ็คสันตามมาครับผมจะพาไปเปลี่ยนชุด”แจ็คสันเดินตามร่างบางเข้าไปในด้านหลังร้านด้วยอาการหูอื้อ สมองเบลอไปชั่วขณะ


ชิงเหมย...หวังชิงเหมย 


คุณนายหวังชิงเหมย


ไม่มีอะไรจะบังเอิญได้เท่านี้อีกแล้วล่ะครับ


“มานี่สิครับเดี๋ยวผมผูกให้”ยองแจเรียกพนักงานหน้าใหม่ที่ยังคงเก้ๆกังๆกับสายเอี๊ยมที่ผูกแล้วผูกอีกก็ยังคงออกมาไม่ได้ดั่งใจด้วยความไม่เคยชิน


“คนที่มุนบยอนเรียกน่ะ ใครเหรอ?มาตรวจร้านต้องเป็นคนใหญ่คนโตใช่รึเปล่า”คนตัวโตถามหยั่งเชิงอีกคน นี่มันอันตรายเกินไปแล้วนะ ไม่คิดว่าเค้าจะยิ่งเดินเข้าใกล้ปากเหวเข้าไปทุกที


“อ่อ คุณชิงเหมย คุณหวัง ชิงเหมย เป็นเจ้าของที่นี่ครับ หมายถึงเจ้าของห้างนี้น่ะครับ”


“เจ้าของที่นี่เหรอ นายเคยเจอเค้ารึเปล่า”


“อืม ไม่ค่อยได้เจอหรอกนะครับผมน่ะทำงานกะบ่ายแต่ว่าคุณชิงเหมยน่ะเธอเคยแต่มาตรวจงานช่วงเช้าประมาณก่อนเที่ยงครับ แต่วันนี้คุณถือว่าโชคดีนะครับมาทำงานวันแรกก็เจอเจ้าของที่นี่เลยผมที่ทำงานมาตั้งนานยังไม่ค่อยได้เจอเลยครับ”


มันคือวันโชคดีจริงๆเหรอครับ...น้ำตาตกในแล้วเนี่ย


“นายพูดเหมือนอยากเจออย่างนั้นแหละ”


“ก็คุณชิงเหมยเป็นคนใจดีครับแถมยังสวยอีกต่างหากผมทึ่งในความสามารถของเค้าน่ะครับบริหารงานห้างตั้งหลายสาขาผมก็แค่อยากจะเก่งให้น้อยสักนิดนึงของเค้าก็ยังดีครับ...เสร็จแล้วครับเราออกไปด้านนอกกันดีกว่า”ยองแจเดินมาอยู่ด้านหน้าร่างหนาพลางปัดเสื้อให้นิดหน่อยแล้วส่งยิ้มกว้างที่แจ็คสันมองกี่ทีก็ยิ่งหลงยิ่งอยากมองอีก


“อ่อ เดี๋ยวขอเข้าห้องน้ำก่อนนะนายออกไปก่อนแล้วกัน”


“อ่อ ครับ”


หลังจากที่ยองแจออกจากห้องแต่งตัวไปร่างหนาก็รีบเปิดโปรแกรมแชททันที ข้อความขอความช่วยเหลือถูกส่งต่อออกไปพร้อมกับท่าทางของร่างหนาที่ดูร้อนรนไม่ใช่น้อย


แจ็คสัน: ใครอยู่แถวห้างWบ้าง ตอบด่วน!!!


ยูคยอม:มีอะไรเฮีย ผมเรียนอยู่


มาร์ค:มีไร


แจ็คสัน:ใครว่างมาหากูหน่อย กูอยู่ร้าน ร้านกาแฟชั้นใต้ดินเนี่ย!!!


เจบี:อะไรของมึง กูกำลังจอดรถอยู่ที่ห้างมึงเนี่ย


แจ็คสัน:เฮียมาหาผมที อย่าให้ม๊าเข้ามาในร้านนะไม่งั้นผมโดนม๊าลากกลับบ้านแน่!


บีไอ:รับทราบ!!! เฮียบีเจอกันชั้นใต้ดิน


ยูคยอม:มีเรื่องสนุกๆไม่บอกผมงั้นเหรอ ผมกำลังจะงอนพวกเฮียแล้วนะ


แจ็คสัน:ไอ้ยูคเด็กเวร! เงียบไปเลย!


แจ็คสันปิดโปรแกรมแชทก่อนจะเดินออกไปบริเวณหน้าเคาท์เตอร์เพื่อส่องดูเหตุการณ์ภายนอกร้านด้วยท่าทางกระวนกระวาย






ห้องประธานกรรมการ


“คุณผู้หญิงครับคุณแจ็คสันมาที่ห้างครับ”จินยองเดินเข้ามาด้านในห้องพร้อมกับแท็บเล็ตเครื่องบางในมือ


“หื้ม?ตาแจ็คน่ะเหรอ”


“ดูเหมือนว่าจะมากับคนที่หนีขึ้นรถเมย์ไปด้วยกันนะครับ...แต่ว่า ไม่ใช่ผู้หญิงนะครับ”


"หมายความว่าไง"


"นี่ครับ กล้องด้านหน้าห้างจับภาพคุณแจ็คสันได้ครับ...เค้าลงรถเมย์มากับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง แต่เด็กนี่หน้าหวานมากครับ...คนของคุณผู้หญิงคงเห็นหน้าไม่ชัดเลยเข้าใจว่าเป็นผู้หญิงนะครับ"


"แล้วรู้รึเปล่าว่ามาทำอะไรที่นี่ คนของฉันรู้รึเปล่าตาแจ็คอยู่ที่นี่"


"เด็กผู้ชายคนที่มากับคุณแจ็คสันเป็นพนักงานพาร์ทไทม์ที่ร้านกาแฟที่ตั้งอยู่ชั้นใต้ดินครับ เด็กนั่นน่าจะมาทำงานแต่สำหรับคุณแจ็คสันผมไม่ทราบครับ ส่วนเรื่องที่ว่าคนของคุณผู้หญิงทราบมั้ยว่าคุณแจ็คสันอยู่ที่นี่...ผมคาดว่าน่าจะไม่ทราบนะครับเพราะว่าผมไม่เห็นว่ามีใครตามสองคนนี้มาเลยนะครับ"


"ไม่ได้เรื่อง!"คุณนายหวังสบถออกมาเเบบไม่ได้ใส่อารมณ์มากนัก


"จะทำยังไงดีครับ จะให้คนพาคุณแจ็คสันกลับมาเลยรึเปล่าครับ"


"จินยอง นายรู้จักเด็กนี่รึเปล่า"


"คุณผู้หญิงอยากได้ประวัติหรือครับ"จินยองถามคนเป็นเจ้านายอย่างรู้ใจ


"ฉันให้เวลาสิบนาที"


"นี่ครับ"คุณนายหวังยกยิ้มอย่างพอใจกับคนสนิทที่ทำงานกับตนมานานไม่ว่าเรื่องอะไรก็ทำถูกใจและรู้ใจเธอไปหมดทุกอย่าง ทำงานไม่ได้บกพร่องแถมยังไม่เคยลาหยุดอีกต่างหาก ขนาดถึงขั้นไม่เคยมีแฟนเพราะไม่อยากให้กระทบกับงาน คนแบบนี้จะหาได้จากที่ไหนอีก


มือเรียวยื่นไปรับซองเอกสารก่อนจะเปิดออกดูสายตาคมของคุณนายหวังกวาดตาอ่านประวัติที่อยู่ในมืออย่างคร่าวๆก่อนจะพลิกใบที่อยู่ด้านหลังเพื่อดูรูปที่มีอยู่เพียงไม่กี่รูปแต่ก็นึกเอ็นดูอีกคนไม่น้อย ถึงแม้ว่ายังไม่อยากนึกไปถึงว่าลูกชายคนโตของตนจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเด็กนี่แต่ความน่ารักของเด็กคนนี้ก็ห้ามให้เธอไม่คิดไม่ได้อยู่ดี


ถามว่าเธอสนที่ไหนกับการที่ลูกชายจะเป็นยังไงเพียงแค่คนของแจ็คสันสามารถให้กำเนิดทายาทให้ตระกูลหวังได้แค่นั้นมันก็เพียงพอแล้วแหละ


หากแต่เรื่องอย่างนั้นกับเด็กคนนี้...ไม่มีทางเป็นไปได้ด้วยซ้ำ


"ตาแจ็คไม่เคยออกสื่อใช่รึเปล่า"คุณนายหวังถามทั้งๆที่ยังไม่ได้เงยหน้าจากเอกสารตรงหน้า


"ครับผม ในโซเชียลไม่มีรูปคุณแจ็คสันแม้แต่รูปเดียวครับ"ด้วยความที่แจ็คสันกลัวการสืบทอดกิจการจนตัวสั่นทำให้เจ้าตัวหลบหนีการออกสื่ออย่างสุดตัว คู่ขาแต่ละคนก็มีการตกลงกันก่อนจะทำความรู้จักเพียงชื่อและงานที่ทำว่าห้ามถ่ายรูปและเผยแพร่รูปไม่ว่าทางใดก็ตาม หากรูปหลุดไปแม้แต่รูปเดียว...อีกฝ่ายคงเหลือเพียงชื่อแน่นอน


"งั้นเด็กนี่คงรู้ตัวสินะ ว่าอยู่ใกล้คนอันตรายอย่างตาแจ็คเข้าน่ะ"


"เรื่องนี้ผมไม่ทราบจริงๆครับคุณผู้หญิงจะไปตรวจร้านตามโปรแกรมเดิมรึเปล่าครับ


"ไปสิ เรื่องแบบนี้มันพลาดกันได้เหรอจินยอง"ไม่ว่าใครมาเจอรอยยิ้มแบบนี้ก็ต้องขนลุกกันบ้างล่ะ ยิ่งเป็นรอยยิ้มที่เกิดจากลูกชายคนโตอย่างแจ็คสันก็ยิ่งแล้วใหญ่


...แต่ทำไมจินยองกลับสัมผัสได้กับความผิดปกติกันนะ เหมือนกับว่าการเจอหน้าคุณแจ็คสันครั้งนี้มันจะทำให้ชีวิตอันเรียบสงบของเค้าต้องวุ่นวาย...



Feel Good Coffee

​ชิบแล้วครับ ชิบหายแบบไม่ต้องอธิบายเลยครับ นั่นมันปาร์คจินยองคนสนิทของคุณนายหวังไม่ใช่เหรอครับถึงแม้ว่าจะยังไม่เห็นเงาของอีกคนก็เถอะแต่ว่า...ปาร์คจินยองนี่คือเงาตามตัวคุณนายหวังเลยนะครับเพราะฉะนั้นคุณนายหวังต้องอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนี้หรอกครับ


"นี่คุณเป็นอะไรรึเปล่าครับ ทำท่าลุกลี้ลุกรนแถมสีหน้าก็ไม่ค่อยจะสู้ดีเท่าไหร่เลยนะครับ"


"นายนี่ประวัติใสสะอาดซะที่ไหน หนีคดีมารึเปล่าก็ไม่รู้"แบมแบมที่ยืนอยู่ด้านหลังเคาท์เตอร์ที่กำลังเช็คเครื่องชงกาแฟพูดขึ้นลอยๆแต่ก็เต็มไปด้วยคำเหน็บแนบร่างหนาไม่น้อย


"นิแบม หรือว่าเจ็บแผลรึเปล่าครับ"ยองแจเดินเข้ามาหาแจ็คสันที่กำลังเช็ดแก้วน้ำอยู่ที่ชั้นด้วยความเป็นห่วงเพราะตั้งแต่ที่เห็นอีกคนออกมาสีหน้าก็ไม่ค่อยสู้ดีนักอาจจะแผลที่อักเสบอาจจะทำให้อีกคนไม่สบายตัวนัก


"เจ็บนิดหน่อยแต่ว่าไม่ต้องห่วงฉันหรอก นายไปทำงานของนายเถอะ"แจ็คสันยิ้มฝืนๆแต่สายตาก็ยังคงสอดส่องไปยังหน้าร้านอย่างระมัดระวัง


ที่ที่เค้ายืนอยู่ตรงนี้คนที่เดินเข้ามาภายในร้านจะไม่สามารถเห็นเค้าได้แต่ในทางกลับกันแจ็คสันสามารถเห็นคนที่อยู่หน้าร้านและคนที่กำลังเดินเข้ามาภายในร้านได้ทุกคน


...ยกตัวอย่างเช่นปาร์ค จินยองเป็นต้น...


แจ็คสันเหลือบไปเห็นหมวกสำหรับพนักงานเร็วกว่าความคิดมือหนาเอื้อมไปหยิบหมวกมาใส่ก่อนจะกดปีกหมวกให้ลงต่ำเพื่อบดบังใบหน้าของตนเอง


ตุบ! โครม!


“โอ๊ย!/โอ๊ย”


เสียงอุทานเกิดขึ้นหน้าร้านเรียกให้แจ็คสันหันไปมอง ภาพที่เห็นคือเฮียเจบีกับจินยองที่ล้มลงไปนอนกองกับพื้นทั้งคู่ หนักกว่านั้นก็คือบนตัวของจินยองเต็มไปด้วยน้ำสีส้มและเม็ดไข่มุกประดับอยู่บนเสื้อสูทหลายเม็ด


...โอ่โห่!เฮียเล่นโคตรแรง...


“แจ!/เป็นอะไรรึเปล่าครับ”ไม่ทัน จะให้ปากไวยังไงก็ไม่ทัน แจ็คสันถึงกับกุมขมับเมื่อเห็นยองแจเหลือบมองเหตุการณ์วุ่นวายที่หน้าร้านก่อนจะวิ่งออกไปทันที


“ทำอะไรเนี่ย”เสียงขุ่นๆถูกส่งออกมาจากคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง. แบมแบมมองอีกคนด้วยแววตาที่จับผิดเมื่ออยู่ดีๆคนที่กำลังเช็คแก้วกลับมายืนช่วยแบมแบมเช็คเครื่องชงกาแฟซะอย่างนั้น


“พี่มุนบยอลครับผมขอพาคุณปาร์คจินยองไปใช้ห้องอาบน้ำนะครับ”


“ตามสบายเลยแจ”มุนบยอนพยักหน้ารับทันทีก่อนจะเดินเข้าไปภายในด้านหลังร้าน


ขวับ!!


“นายอยู่นี่แหละเดี๋ยวฉันพาหมอนี่ไปเอง”แจบอมหันไปสั่งยองแจที่เดินเข้ามาจะพยุงจินยองที่เหมือนจะบาดเจ็บนิดหน่อย


“คุณน่ะไม่ต้องมายุ่งเลย...คุณยองแจพาผมไปหน่อยครับ”


จินยองพูดกับอีกคนด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ หึ!จะให้สบอารมณ์ยังไงไหวก็อีกคนน่ะแทบจะเอาชานมไข่มุกราดหัวเค้าอยู่แล้วแถมยังวิ่งชนซะจนสะโพกแทบเคลื่อนอีกต่างหาก ดูก็รู้ว่าเตรียมกันมา


...นี่ไงความแสบทรวงของเพื่อนคุณแจ็คสัน...


...อิม แจบอม...          

... 

มีรูปให้ฟิน >///<


อ่านกันแล้วคอมเม้นท์คุยกันหน่อยน้า อยากรู้ว่าเป็นยังไงบ้างอ่ะ

1 Like♥ 1 Comment♥

กระจ่างดาว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น