Waterbee

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2561 19:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.12
แบบอักษร

Ttwenty pub

****

“พี่ทีเข้ามายัง” วิเวียนถามยัยมิ้งค์

“เห็นว่ากำลังขับรถนะ” มิ้งค์ตอบ

“เค”

“แกกับพี่ทีนี่คบกันนานยังเนี่ย” ฉันถาม ตอนนี้พวกเราสามคนนั่งอยู่โชนวีไอพีชั้นสามของผับ

“ก็ตั้งแต่ตอนนั้น....โอ้ย..!!แกยิกฉันทำไมเนี่ยเจ็บนะ” มิ้งค์โวยวายใส่วิเวียน

“แกนั้นและจะพูดทำไม” วิเวียนว่า

“เอ่อ...ขอโทษนะแกไม่ได้ตั้งใจจะพูดถึงเรื่องนั้น” มิ้งค์หั้นมาพูดกับฉัน

“ไม่เป็นไรฉันไม่ได้ติดใจเรื่องนั้นแล้ว”

“เคๆ งั้นมาฉลองให้กับความสำเร็จของแกนะ สวย รวย เก่ง โอ้ยย” มิ้งค์ว่า

ฉันยิ้มให้กับความโอเวอร์ของยัยมิ้งค์ จากนั้นเราก็ดื่มกันได้ไม่ถึงห้านาที พี่คริสเดินมาแล้วก็นั่งลงข้างยัยวิเวียนพร้อมเอาแขนไปพาดตงโซฟาข้างหลัง แสดงความเป็นเจ้าจอง

“ทำไมมาช้า” วิเวียนถาม

“รถติด” พี่คริสตอบยัยวิแล้วก็หั้นมาทางฉัน พี่คริสมองสำรวจฉันแล้วก็ยิ้ม “ไม่รอด” แล้วเค้าก็พูดอะไรสักอย่างแต่ฉันได้ยินไม่ค่อยถนัด

“หวัดดีครับสาวๆ” พี่ทีเดินมานั่งลงข้างๆยัยมิ้งค์ “สวยขึ้นเยอะเล่ยนะเรา” พี่ทีหั้นมาพูดกับฉัน

“ขอบคุณค่ะ” ฉันตอบ

“เพราะมีอาจารย์ติ้วให้อย่างมิ้งค์ไง” ยัยมิ้งค์พูดติดตลก “แล้วพี่เจกับพี่มินไม่มา?” มิ้งค์ถามพี่ที

“เดี๋ยวก็เข้ามั้งเมื่อกี่เห็นบอกว่าอยู่ลานจอดรถ”พี่ทีตอบ

“ฉันขอไปเข้าห้องน้ำนะ” ฉันหั้นไปบอกมิ้งค์กับวิเวียน

“ให้ไปเป็นเพื่อนไหม” วิเวียนถาม

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวมา” ฉันบอกแล้วก็เดินไปทางห้องน้ำ ในระหว่างที่ฉันกำลังเดิน อยู่ๆก็มีคนเดินเข้ามาชน

“โอ้ย...!!” ฉันล้มลงไปกับพื้น ก้นฉันเจ็บหมดเลย

“ขอโทษครับ คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ผมไม่ได้ตั้งใจ” ฉันหั้นหน้าไปมองคนที่เดินเข้ามาชนฉันล้มก็ต้องนิ่ง พี่มินเป็นคนที่เดินชนฉัน

“......” ฉันมองหน้าเค้า และเค้าก็มองหน้าฉันเราสองคนต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไร

“ไม่เจอกันนานเลยนะ” จนเค้าเป็นฝ่ายพูดก่อนฉันไม่รู้จะทำอะไรดีก็ได้แต่เงียบจะลุกขึ้นก็เจ็บก้นจะตาย

“.......” ฉันยังเงียบ

“เจ็บก้นใส่ไหม...พี่ขอโทษนะค่ะ” เค้าพูดแล้วก็พยายามพยุงฉันขึ้น

“ไม่เป็นไร” ฉันบอกแต่ไม่มองหน้าเค้า

“แล้วนี่จะไปไหน พี่พาไปไหม” เค้าถาม

“ไม่ต้องฉันไปเองได้” จากนั้นฉันก็รีบเดินไปเข้าห้องน้ำด้วยท่าเดินที่ปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้


ที่โต๊ะ


“ไปนานจัง” วิเวียนพูดขึ้นเมื่อฉันเดินมานั่งที่โต๊ะตรงข้ามฉันก็คือพี่มิน เค้ามองฉันไม่ละสายตาเล่ย ฉันก็มองเค้าไม่ยอมแพ้เหมือนกัน ใครจะยอมละฉันไม่ใช่ยัยโง่คนนั้นอีกต่อไปแล้ว....

“เอ่อ....ฉันว่าเรามาเล่นเกมส์กันดีกว่านะ” พี่ทีพูดขึ้น

“เกมส์อะไรว่ะ” พี่เจถาม

“จริงหรือท้า” พี่ทีตอบ

“กูไม่เล่น” เค้าพูดขึ้นทันที่

“ไม่เอาน่า..เล่นสักหน่อยเหอะขาดแกก็ไม่สนุกสิ.....ทุกคนตกลงเล่นเกมส์ใช่ป่ะ?” พี่ทีหั้นมาถามทุกคน

“คะ” วิเวียนกับยัยมิ้งค์ตอบพร้อมกัน

“แล้วไอส์ละ” ฉันไม่อยากเล่นเล่ยถ้าโดนนี่ต้องได้ทำอะไรแปกๆแน่

“เล่นก็ได้ค่ะ”

“ไอ้คริสมึงละ” พี่ทีถามพี่คริส

“เมียเล่นกูไม่เล่นได้ไง”

“เต็มปากเต็มคำเลยนะสัส” พี่ทีพูด

“ไอ้มินเล่นนะมึง”

“กูมีสิทธิ์เลือกด้วยหรอ..” เค้าพูดเเล้วก็ยกแก้วขึ้นดื่ม

“ไม่มี มึงต้องเล่นเท่านั้น” พี่ทีพูด

“โอเคเด็กๆ...เอาของมา” พี่ทีหั้นไปบอกพนักงานเอากระดานที่มันเป็นลูกศร ที่มันมุ้นได้มาวางลงกลางโต๊ะ “คือเราทุกคนจะเปลี่ยนกันมุ้นไปตามคิว ถ้าลูกศรชี้ไปที่ใครคนนั้นก็ต้องเลือกจริงหรือท้า ถ้าเลือกจริงคนนั้นต้องตอบคำถามตามความจริงออกมาห้ามโกหก ส่วนคนที่ถามก็คือเปลี่ยนไปตามคิว ถ้าเลือกท้าก็ต้องทำตามคนที่ท้าเหมือนกัน ถ้าไม่พูดหรือไม่ทำต้องหมดแก้ว” พี่ทีอธิบายเกมส์

“มาเริ่มกันเลย....ไอส์เริ่มก่อนเลยนะ” พี่ทีหันมาบอกฉัน ฉันมุ้นลูกศรจากนั้นลูกศรก็ไปตกอยู่ที่พี่คริส

“โอ้...ตากูถาม” พี่ทีว่า “จริงหรือท้า”

“จริง” พี่คริสตอบ

“โอเค.....แกเอาผู้หญิงมาแล้วกี่คน” คำถามรุ่นแรงมาก 5555

“......” พี่คริสหั้นไปมองหน้าวิเวียนที่ตอนนี้ก็มองหน้าเค้าอยู่ก่อนแล้ว ตั้งตาหรอฟังคำตอบ

อึกๆ

พี่คริสไม่ตอบเลือกที่จะดื่มแทน คงกลัวคำตอบแน่เลย

“ไม่ยอมตอบสะด้วย”

“ตาวิเวียนมุ้น” ลูสอนก็ตกที่พี่ที ส่วนตาคนถามก็คือพี่เจ เพราะเค้าสองคนนั่งติดกัน

“ฮาๆ แค่คิดกูก็สนุกละ” พี่เจพูด “จริงหรือท้าวะ”

“จริง” พี่ทีตอบ

จากนั้นพวกเราก็เล่นไปเรื่อยๆจนมารอบนี้ลูกศรไปตกที่พี่มิน

“จริงหรือท้า”

“จริง”

“ยังรักเค้าคนนั้นอยู่ไหม” พี่คริสถามเค้า

“คิดว่ารัก”

“โห้ย.....ใครวะ” พี่เจกับพี่ทีถามพร้อมกัน

“ตอบได้แค่นี้คำถามไม่ได้ถามว่าใคร” เค้าตอบ

“สัส..!!”

รอบต่อมาลูกศรก็มาหยุดที่ฉัน เอาแล้วไงแต่ละคำถามนี่ใช่ย่อย แต่ที่หนักใจคือ ตาฉันนี่คือพี่มินเป็นคนถาม

“จริงคะ” ฉันบอก

“ไอ้นั้นมันเป็นใคร” แล้วฉันจะรู้ไหมไอ้ไหน

“ใคร” ฉันถามทุกคนในโต๊ะก็หรอฟัง

“ไอ้ปีเตอร์อะไรนั้นนะ” อ้อ...ที่แท้ก็อยากรู้ แล้วจะอยากรู้ไปทำไหม ครงไม่ได้มาหึงฉันหรอกนะ แต่ถ้าเป็นงั้นก็ดี แม่จะปั่นหัวให้ลืมโลกไปเลย พอคิดงั้นฉันก็นึกอะไรนุกๆทำละ หึๆ

อึกๆ

ฉันยกแก้วขึ้นดื่ม ให้ไอ้คนที่มันอยากรู้คาใจต่อไป แค่คิดก็มีความสุขละ เค้ามองหน้าฉันนิ่ง ฉันหรอจะกลัว

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ” ฉันบอก

“ไปเข้าที่ห้องทำงานพี่ได้นะ ชั้นนี้คนเยอะ” พี่ทีบอก

“ขอบคุณค่ะ” ฉันเดินขึ้นไปเข้าห้องน้ำในห้องทำงานพี่ที พอเข้ามานี่อึอหึอ...ใหญ่อะไรเบอร์นั้น ห้องน้ำนี้ก็หรูเกิน...ฉันไม่อยากทำแกสกปรกเลยแม่หินอ่อนอันงดงาม พอทำธุระเสร็จฉันก็กำลังจะเดินออกจากห้องไป แต่ดั้นมีคนเดินเข้ามาสะก่อน

“.........”

“.........” เราสองคนสบตากัน แต่ฉันเป็นคนลบสายตาก่อน

“หลีกทางด้วยคะ” ฉันกล่าวออกไป

“.........” เค้าไม่ตอบ แต่เดินเข้ามาพร้อมปิดประตู โดยที่ไม่หันไปมองประตูด้วยช้ำ

เค้าเดินเข้ามาใกล้ส่วนฉันก็ขยับถอยหลังจนไปชนเข้ากับโต๊ะทำงานของพี่ที เค้าเอามือมาค้ำโต๊ะทั้งสองข้างกักฉันไว้

“นี่..!!ออกไปเล่ยนะ” ฉันพยายามพูดเสียงแขงแต่ข้างในใจนี่กลัวเค้าแทบบ้า

“ที่พูดหมายความว่าไง” อย่าใช้น้ำเสียงต่ำแบบนี้ได้ไหม

“อะไรหมายความว่าไง ฉันจะไปรู้หรอ”

“ที่โต๊ะ ที่พูดนะ” อ้อ...เรื่องปีเตอร์นะหรอ

“ก็หมายความอย่างที่บอก”

“มันเป็นใคร”

“ปีเตอร์เป็นใครแล้วเกี่ยวอะไรกับนาย”

“เดี่ยวนี่กล้าเรียกพี่แบบนี้แล้วหรอ”

“ใช่..จะกล้าไม่กล้า ก็ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัวนิ” คิดว่าฉันจะหัวอ่อนเหมือนแต่ก่อนไง ไม่มีวันหรอก..!!

“คิดดีแล้วใช่ไหมที่พูดมานะ” เค้าพูดพร้อมกับจ้องเข้ามาที่ตาฉัน ฉันเดาไม่ออกเลย ว่าตอนนี้เค้าอารมณ์ไหนแยู่ หรือกำลังคิดจะทำอะไร

“ทะ....ทำไมต้องคิดด้วย”

“ก็เพราะถ้าคิดไม่ดีก็จะเจอแบบนี้ไง”

“อื้อ..!!!!” เค้าโน้มหน้าลงมาจูบฉันอย่างแรงโดยที่ฉันตั้งตัวไม่ทันเลย ฉันพยายามเอามือทุบอกเข้า ทั้งทุบทั้งดันก็ไม่เป็นผล เค้าพยายามสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปาก ทำไหมจูบเค้าหวานจังนะ มันทำให้ฉันต้องการและจูบตอบเค้าไป เราสองคนจูบกันเนิ่นนาน มือของเค้าที่อยู่ไม่เป็นที่ก็มาอยู่ตรงหน้าอกฉันแล้ว เค้าบิบมันจนเจ็บไปหมด อีกข้างก็เลื่อนลงมาที่สะโพก ไม่ได้ละฉันจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ ไม่นานเค้าก็ถอดจูบออก

“กับมาได้ไหม พี่คิดถึงเธอ” เค้ามองหน้าฉันแล้วพูดออกมา เค้ากำลังจะก้มหน้าลงมาจูบฉันอีกครั้ง แต่ฉันดันเค้าออก

“ไม่คิดว่ามันง่ายไปหน่อยหรอ กับสิ่งที่นายเคยทำกับฉัน” ห่างกันตั้งสามปี คิดจะง้อง้อแค่นี้เนี่ยนะ “จะบอกอะไรให้นะ ฉันไม่ใช่ของตายที่จะทิ้งแล้วเก็บขึ้นมาใช้ใหม่ได้อีกหรอกนะ”

จากนั้นฉันพูดจบก็รีบเดินออกมาเลย ไม่รออะไรทั้งนั้นพอมาถึงโต๊ะก็เจอแค่พี่เจ

“ไปไหนกันหมดคะเนี่ย” ฉันหั้นไปถามพี่เจที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่คนเดียว

“อ้อ..พวกนั้นเค้ากลับไปแล้ว วิเวียนกับมิ้งค์ไม่ได้ส่งบอกหรอ” พี่เจพูด

“ไม่นิคะ...หรือส่งนะเดี๋ยวหนูดูโทรศัพท์...” ฉันค้นหาโทรศัพท์ในกระเป๋า แต่ปรากฏว่ามันไม่มี แล้วมันไปอยู่ไหนนะ

“หานี่อยู่หรอ” เสียงนั้น ฉันหั้นไปตามเสียงพูด ก็เจอพี่มินเค้าจับโทรศัพท์ฉันเล่นอยู่ “ไม่คิดนะว่ารหัสมันจะบังเอิญตรงหับวันเกิดพี่” 0.0

“กะ...ก็บังเอิญแค่นั้นและ” ฉันพูดตอบเค้าไป

“หรอ”

“เอาคืนมาได้เเล้ว”

“ไม่ให้” เค้าพูดพร้อมทำหน้าตาเฉย “ไอ้เจกูกลับละ”

“เอ่อกูก็เหมือนกัน ไปนะครับน้องไอส์” พี่เจพูดจบก็เดินออกไป ส่วนอี้ตานั่นก็กำลังจะเดินไปโดยไม่สนใจฉันเลยทั้งที่เค้าเอาโทรศัพท์ฉันไป

“นี่...จะไปไหนเอาโทรศัพท์มาคืนเลยนะ” ฉันพูดพร้อมวิ่งตาม เดินไวชิบหาย

“เอาโทรศัพท์ฉันคืนมานะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ” ฉันวิ่งตามเค้าจนมาถึงที่จอดรถ

โอ้ย..!!!

“หยุดไม่บอกกันเลยนะอี้ตาบ้า” ฉันโว้ยใส่เค้า

“แล้วใครให้เดินตามมาไม่ทราบ” ยังมีหน้ามาพูด

“คุณก็เอาโทรศัพท์ฉันคืนมาสิ”

“อ้อ..ลืม” เค้าหยิบโทรศัพท์ฉันขึ้นมาแล้วก็ยื่นมาให้ฉัน แต่พอฉันจะหยิบเอาเค้าก็ชักมันกลับคืน

“ง่ายไป”

“นี่..!! เอามาเดี๋ยวนี้นะ”

“ขึ้นรถ แล้วจะคืนให้” หมายความว่าไง จะให้ฉันไปกับเค้าหรอ

“หมายความว่าไง” ฉันถามเค้าไป

“ก็หมายความอย่างที่พูด”

“อย่ามาเล่นลิ้นนะ”

“ไม่ได้เล่น แต่ถ้าให้เล่นก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ ลิ้นเล่นลิ้น แฟร์ๆดี”

“ไอ้บ้า”

“ถ้าไม่เอาก็ไม่เป็นไรนะ กลับละง่วง” เค้าทำท่าไม่รู้ไม่ชี้แล้วก็เดินไปที่รถเค้าทันที

ไม่ได้ไม่ได้ เค้ารู้รหัสแล้วเค้าก็ต้องค้นดูโทรศัพท์ฉัน ชึ่งในอัลบั้มรูปมันก็มีแต่รูปเค้า ฉันจะให้เค้าเห็นไม่ได้

“นี่..เดี๋ยวก่อน”

“🤨”

“ถ้าขึ้นรถไปจะคืนใช้ไหม” ฉันถามเค้าเพื่อความแน่ใจ แต่เค้าก็ไม่พูดอะไร แล้วก็เดินไปขึ้นรถพอเห็นอย่างนั้นฉันก็รีบเดินตามขึ้นรถไปกับเค้า

พอขึ้นมาบนรถก็ไม่มีใครพูดอะไร เค้าก็ไม่พูดฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไร

“โทรศัพท์คืนมาได้แล้ว” พูดเริ่มต้นพูดกับเค้า

“ไม่ให้” เค้าตอบโดยที่ไม่หันมามองฉัน สายตาเค้าจ้องไปที่ถนน

“ไหนว่าจะคืนให้ถ้าขึ้นรถ”

“เคยพูดด้วยหรอ”

“กะ....ก็ไหนบอกว่าจะคืนให้ไง”

“ก็ไม่ได้บอกจะคืนตอนนี้” ไอ้คนแผนสูง

“แล้วจะคืนให้ตอนไหน แล้วนี่จะไปไหน”

“คอนโด”

“แล้วรถฉันละ”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปค่อยไปเอา จะบอกไอ้ทีให้”

“หมายความว่าไง จะไม่ไปส่งฉันหรอ”

“พี่เป็นคนขับมีสิทธิ์เลือกเสั้นทาง” พูดได้หน้าตาเฉยมากค่า

“แล้วก็แทนตัวเองว่าหนูให้มันน่ารักหน่อย แล้วก็แทนพี่ว่าพี่”

“ทำไมต้องทำตามที่คุณพูดด้วย” เค้าขับรถเข้ามาถึงที่คอนโดพอดี

“ก็ลองไปทำตามดูสิ” เค้าพูดพร้อมหันหน้ามามอง เป็นตอนที่รถจอดพอดี เค้าก้มเอาหน้าลงมาใกล้หน้าฉันจมูกเราชนกัน

“กะ...ก็ได้”

“ก็แค่นี้” จากนั้นเค้าก็เปิดประตูลงจากรถไป นี่เค้าจะไม่ไปส่งฉันจริงๆหรอ เค้าเดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้ฉัน

“ลงมาได้แล้ว”

“นาย...พี่จะไม่ไปส่งหนูจริงหรอ”

“ไม่อ่ะง่วงละ” เค้าเดินมาจับมือฉันแล้วก็เดินเค้าไปในคอนโดทันที่ คอนโดนี้ก็หรูหราจังเค้าเปลี่ยนคอนโดใหม่สินะ พอขึ้นมาถึงห้องเค้าที่อยู่ชั้นสิบหก

“ไม่เอา....ไม่เข้า.” เสียงฉันเองแหละ เค้าพยายามจะลากฉันเข้าห้องเค้าแต่ฉันฝืนไว้

“เข้ามาเดี๋ยวนี้” เค้าพูดเสียงนิ่ง “จะเข้ามาดีๆหรือต้องให้ใช้กำลัง”

“ไม่เข้าไม่ได้หรอ คืนโทรศัพท์ตรงนี้ก็ได้เดี๋ยวหนูเรียกแท็กซี่กลับเอง”

“แท็กซี่ตอนนี้ต้องมีให้เธออะ เข้ามา” สุดท้ายเค้าก็จูงมือฉันเค้ามาจนได้

“มีผ้าเช็ดหน้าผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ในตู้นะ” วันนี้ครงได้นอนนี่สินะเหอะ... ฉันเดินเข้ามาในห้องนอนของเค้าเอาผ้าแล้วเข้าไปอาบน้ำ ไม่เกินสิบนาทีฉันก็อาบน้ำเสร็จ ไม่มีเสื้อเปลี่ยน เอาของเค้านี่ละกัน ฉันหยิบเอาเสื้อยืดของเค้ามาใส่แค่เสื้อตัวเดียวก็ยาวจนถึงเข่า พอแต่งตัวเสร็จฉันก็ปิดตู้กำลังจะเดินออกไปหาเค้าข้างนอกก็มาเห็นรูปบนหัวเตียงของเขา

“รูปนี้....” ฉันหยิบรูปขึ้นมาดูมันเป็นรูปของเราสองคนที่ถ่ายด้วยกันตอนไปเที่ยวทะเล นี่เค้ายังไม่ทิ้งมันหรอ เค้าเก็บมันไว้ทำไหม ฉันเก็บรูปไว้ที่เดิมแล้วเปิดประตูห้องเดินออกมา ก็เห็นเค้ายืนสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง ฉันเดินไปหาเค้า

“สูบหน่อยสิ” ฉันยื่นมือไปจับเอาบุหรี่ที่เค้าสูบอยู่มาดูด

“ไม่ได้ มันไม่ดี” เค้าดึงมันกับคืนพร้อมขยี้ทิ้ง

“ไม่ดีแล้วสูบทำไหม” ฉันถามกลับ

“ก็....เครียดมันทำผ่อนคลายดี”

“มันมีอย่างอื่นอีกมากมายที่ทำให้ผ่อนคลาย ทำไมต้องเลือกอันนี้ด้วย” ฉันพูดร่ายยาวใส่เค้า ไม่ชอบเลยไอ้บุหรี่เนี่ย เอ่อ..แล้วทำไหมต้องโว้ยใส่เค้าด้วยนะเค้าจะทำอะไรมันก็เรื่องของเค้าสิ พอคิดได้ฉันก็หันหน้าไปหาเค้า ชึ่งใบหน้าเราสองคนอยู่ใกล้กันไม่เกินนิ้ว

“อะไรละ ที่ทำให้ผ่อนคลายได้อีก” เค้ากระซิบใส่หูฉันจนขนลุก ฉันสังเกตเห็นว่าเค้ายิ้มอยู่

“อะ...อะไรจะไปรู้หรอคิดเองสิ” ฉันพูดตะกุกตะกัก

“ได้หรอ ถ้าพี่คิดเองก็ต้องทำเองอีกใช่ไหม”

“นั้นมันก็แล้วแต่พี่สิ ฉันจะไปเกี่ยวอะไร” ฉันพูดจบก็รีบเดินเข้าข้างใน แต่เดินได้ไม่เท่าไรก็มีแรงจากด้านหลังดันฉันไปตรงโซฟา ทำให้ฉันล้มลงไป ฉันหั้นไปก็เจอเค้าค้อมฉันอยู่

“นี่พี่จะทำอะไรนะ”

“เอ้า..ก็เมื่อกี่บอกเองนิให้ทำอะไรที่มันผ่อนคลาย”

“ไม่ได้หมายความว่าอย่างนี้สักหน่อย”

“หมายความว่าอย่างนี้? คิดอะไรอยู่เนี่ยเรา”

“กะ...ก็...”

“หึๆ” จากนั้นพี่เค้าก็ไม่ได้พูดอะไร เค้าล้มตัวลงมานอนกอดทับฉัน

“โอ้ย....หนักนะลุกออกไปเดี๋ยวนี้”

“ขออยู่แบบนี้สักพักนะ”

“0.0” ฉันไม่กล้าแม้แต่จะขยับ ทำไหมเค้ากลับมาอ่อนโยนแบบนี้อีกนะ แล้วฉันก็อ่อนไหวกับเค้าอีกเหมือนกัน

นี้ก็ดึกมากละเริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน จากนั้นฉันก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

📍📍📍📍📍📍📍📍📍📍📍📍📍


ขอโทษที่มาช้าเพิ่งกลับถึงบ้านเมื่อวาน อย่าเพิ่งเทกันนะขอบใจสำหรับคนที่รอและติดตามนะคะ




















แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น