nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

(ตอนพิเศษ) คนที่รอคอย

ชื่อตอน : (ตอนพิเศษ) คนที่รอคอย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.3k

ความคิดเห็น : 212

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2561 18:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
(ตอนพิเศษ) คนที่รอคอย
แบบอักษร

 "พระพาย มาไหว้คุณอาสิลูก" สิ้นเสียงคำพูดของพูดเป็นพ่อ ร่างเล็กของเด็กสาวเดินพ้นมาจากแนวชายป่า 

"สวัสดี​ค่ะคุณอา"เด็กสาวหันไปไหว้ชายหนุ่มตรงหน้าแล้วรีบวิ่งได้หาบิดาของตน  

"พ่อค่ะ ดูสิลูกนกมันหล่นมาจากรัง พระพายเก็บได้"

 "รังมันอยู่ตรงไหนลูก" 

 "ต้นไม้ใหญ่ริมถนนโน้นค่ะ" พระพายชี้มือไปที่ต้นไม้หน้าทางเข้าหมู่บ้าน 

"ซนจริงๆไปเล่นถึงโน้นเลยหรอเราน่ะ"พิมพลอยเอ็ดแม่ลูกสาวตัวดีแสนซน พระพายหัวเราะแหะๆกลบเกลือนโดยไม่ทนสังเกตุว่ามีคนจ้องมองเธออยู่ด้วยอาการตะลึงงัน 

 ปกรณ์​ลมหายใจขาดห้วง ยืนยิ่งสนิทสายตาจับจ้องไปยังเด็กสาวตรงหน้า ใบหน้าจิ้มลิ้มดวงตากลมโตสดใส ริมฝีปากบางแย้มยิ้มเวลาเอื้อนเอ่ย ผมสีดำขลับถูกรวบม้วยขึ้นบนศีรษะ เด็กสาวแรกรุ่นช่างหน้าตาละม้ายคล้ายนางพรายสาวของเขาเสียจริง 

 เด็กสาวไม่ได้สนใจชายผู้มาใหม่ตรงหน้าแม้แต่น้อยเธอมัวแต่สนใจเจ้านกน้อยในมือมากกว่า อีกทั้งการแต่งตัวแบบคนกรุงมองแวบๆก็รู้ว่าคงมาคุยงานกับบิดาเพราะเธอไม่เคยเห็นหน้าค่าตาบุรุษตรงหน้าเลย 

"เหมือน... เหมือนมากเลย" ปกรณ์​พึมพำ​คล้ายละเมอมองหน้าเด็กสาวไม่วางตา 

"เหมือนใช่ไหมล่ะ แต่นี่ลูกสาวฉัน"นรินทร์เดินมาใกล้อดีตรุ่นน้องตบไหล่เบาๆพร้อมส่งสายเข้ม 

 " ครับ...แต่ทำไม" 

"เรื่องมันยาว..แต่เอ๊ะ ลืมไปแกไม่มีมีเวลาต้องมีกลับ"นรินทร์​พูดดักทางกันท่าไว้   

"ไม่เป็นไรครับผมไม่รีบแล้ว"ปกรณ์​รีบปฏิเสธทันควันจนหยางเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆยืนเหรอ​ 

" คุณปกรณ์ครับ.. พรุ่งนี้คุยงานที่จีนนะครับ"ผู้ช่วยหนุ่มกระซิบเบาๆ 

 "นายกับคนขับรถกลับไปก่อนเลยนะเรื่องงานจัดการแทนฉันไปเลยฉันขอพักร้อนอยู่ที่นี่หน่อย"ชายหนุ่มหันสั่งหยางเฉิน นรินทร์และพิมพลอยที่ยืนมองอยู่ได้แต่ลอบอมยิ้มมองอาการของเขา     

ดวงตะวันสาดแสงร้อนแรงบอกเวลาเที่ยงวัน อาหาร​พื้นบ้านหน้าตาธรรมดาแต่กลิ่นหอมชวนหิวถูกยกขึ้นเสิร์ฟ ปกรณ์​ถอดเสื้อสูทราคาแพงทิ้งเพราะอาการร้อนอบอ้าว ผิวขาวเนียนเมื่อถูกแสงแดดแรงเปลี่ยนเป็นสีแดง เสื้อเชิ้ต​สีขาวถูกปลดกระดุมออกเผยให้เห็นแผงออกกว้างหลังจากชายหนุ่ม​เดินทัวร์หมู่บ้านกับนรินทร์เพื่อรำลึกความหลังแวะทักทายตาเฒ่าอูเลที่ดูชราขึ้นมากโขแต่ก็ยังแข็งแรงอยู่ส่วนคะฉิ่นและมะเมียะทั้งคู่เดินทางเข้าไปในเมืองค่ำๆจึงจะกลับ การล้อมวงนั่งกินข้าวกันแบบบ้านๆทำให้เขาอบอุ่นใจอย่างประหลาดเนื่องจากหลายปีมานี้มีแค่ตัวเขานั่งกินข้าวเพียงลำพังเท่านั้น ไม่นับรวมที่กินข้าวคุยงานธุรกิจซึ่งมันก็เป็นทางการ 

 "อาหารไทยกินเยอะๆเลยนะไอ้กรณ์ อยู่ที่โน้นคงไม่ค่อยได้กิน"อดีตนายทหารรุ่นพี่ตักกับข้าวใส่จานชายหนุ่ม พระพายลอบมองเพราะเหมือนพ่อของเธอจะเอาใจใส่แขกผู้มาใหม่คนนี้เป็นพิเศษแถมยังดูสนิทชิดเชื้อกันดี 

 " คุณอาเป็นเพื่อนคุณพ่อหรอคะ"เด็กสาวหันไปถามบิดาไม่กล้าคุยกับบุรุษตรงหน้า

 " ใช่จ้ะเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับคุณอาผู้พันทรงยศไง"พิมพลอยตอบข้อข้องใจบุตรสาวแทน 

 "อ่อ งันเป็นทหารเหมือนกันหรอคะพระพายไม่เคยเห็นเลย"หญิงสาวถามเจื้อยแจ้วเธอเริ่มกล้าคุยมากยิ่งขึ้น 

 "คุณอาเขาลาออกจากราชการนานแล้วลูก ตอนนี้เขาทำธุรกิจอยู่ต่างประเทศ"นรินทร์เป็นฝ่ายตอบลูกสาวช่างซักบ้าง  

" ต่างประเทศหรอคะ ดีจังเลยหนูไม่เคยไปเลยยกเว้นพม่า"พระพายพูดพร้อมหัวเราะ 

 "พระพายอยากไปเที่ยวไหมล่ะ"ปกรณ์​พูดขึ้นหลังจากนิ่งเงียบมานานก่อนส่งสายตาให้เด็กสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดู

 "อะ แฮ่ม!! ปกรณ์​"เสียงเข้มๆดังมาจากผู้ใหญ่บ้านนรินทร์ก่อนยกน้ำขึ้นจิบ พิมพลอยอดมันเขี้ยวไม่ได้จนต้องแอบหยิกแขนสามีจอมหวงลูกสาว   

 ช่วงเย็นนรินทร์เป็นเจ้าภาพจัดเลี้ยงต้อนรับปกรณ์ คะฉิ่นดีใจที่เจอชายหนุ่มยกเหล้าไหใหญ่มาเป็นของกำนัล  มะเมียะและพิมพลอยยุ่งเตรียมอาหารต่างๆอยู่ในครัว พระพายได้รับมอบหมายให้ไปจัดบ้านพักรับรองซึ่งเป็นบ้านพักหลังเก่าของพิมพลอย เด็กสาวปัดกวาดเช็ดถูกทำความสะอาดอย่างคล่องแคล่วเพราะได้รับการฝึกจากมารดาและน้ามะเมียะมาตั้งแต่เด็กๆ  ช่วงนี้พระพายปิดเทอมเวลาว่างเธอมักจะเที่ยวเดินเล่นภายในป่าเพียงลำพังเพราะเธอรู้สึกคุ้นเคยกับผืนป่าแห่งนี้เป็นพิเศษ รู้สึกถึงต้นไม้ทุกต้นสัตว์ทุกตัวประดุจเป็นครอบครัว   

งานเลี้ยง​ถูกจัดขึ้นอย่างเป็นกันเอง ปกรณ์​หัวเราะและยิ้มอย่างที่ไม่เคยปรากฎในมาหลายปี  เหล้าป่าดีกรีร้อนแรงถูกส่งให้ชายหนุ่มดื่มอย่างไม่ขาดสาย แอลกอฮอล์​ฤทธิ์​แรงผ่านลำคอนักธุรกิจหนุ่มซึ่งห่างหายการปาร์ตี้สังสรรค์มานาน หน้าของเขาแดงอาการเวียนหัวเนื่องจากระดับแอลกอฮอล์ในเลือดคงเพิ่มสูงขึ้น 

 "พอก่อนครับพี่นะ ผมไม่ไหวแล้ว" ปกรณ์​รีบโบกปัดห้ามนรินทร์ในขณะที่กำลังรินเหล้าเพิ่มให้ 

"อย่าคออ่อน ดื่มๆนานๆจะเจอกันสักที" นรินทร์ที่เริ่มตึงๆเมื่อเหล้าเขาปากกอดคอรุ่นน้องก่อนยกแก้วจ่อปากชายหนุ่ม 

 "เร็วๆนายทหาร" คะฉิ่นเชียร์อีกเสียง ปกรณ์​กลั้นใจกลืนเหล้าลงคอ แต่อาจเพราะเขาเองไม่ได้ดื่มหนักขนาดนี้มานานทำให้เขารู้สึกอยากอาเจียน 

"แหวะ..." ปกรณ์​โก่งคออ้วกรีบคลานออกจากแคร่ไปที่พุ่มไม้ ภายในวงหัวเราะร่วนเมื่อเห็นท่าทีของแขกต่างเมืองเมาไม่เป็นท่า  

"ไป ไปพักเถอะไอ้กรณ์" นรินทร์​ตะโกนบอกรุ่นน้อง 

ปกรณ์​เดินเซมึนหัวกลับที่พักแสงไฟส่องทางเป็นระยะพอให้เห็นทางเดิน บ้านพักไม้หลังเก่าถูกปรับปรุงใหม่ให้ดูดีขึ้น ชายหนุ่ม​พลักบานประตูเข้าไปก่อนล้มตัวนอนลงบนเตียงอย่างอ่อนแรง   

พระพายนั่งเล่นกับตาเฒ่าอูเลจนค่ำ เธอมักมาฟังเรื่องเล่าเหนือธรรมชาติเกี่ยวกับป่าดงพงไพรกับคนแก่ๆอย่างอูเลอยู่เสมอ บางเรื่องก็สนุกบางเรื่องเกินจริงไปบ้างแต่เด็กสาวก็ชอบฟัง 

 "กลับก่อนนะคะคุณตา" พระพายยกมือไหว้ลาอูเล ก่อนนึกขึ้นได้ว่าลืมหนังสือไว้ที่บ้านพักตอนไปทำความสะอาดเด็กสาวคิดว่าแขกของบิดาตอนยังคงอยู่ที่งานเลี้ยงการจึงจะแวะไปเอาหนังสือของตน



**ทักทาย😍

สอบถาม​คุณผู้อ่านทุกท่านหน่อยคะว่าตอนของปกรณ์ทุกคนอยากให้เป็นตอนพิเศษสั้นๆแถมในเรื่องนี้จนจบหรือขึ้นเป็นเรื่องใหม่เลยดีคะ ตอนนี้มีเนื้อเรื่องในหัวเต็มไปหมดแต่กลัวเรื่องรักกลางไพรจะยาวเกินไปเพราะเนื้อเรื่องหลักจบหมดแล้วช่วยกันแสดงความคิดเห็น​หน่อยนะคะอยากทราบความเห็นของทุกๆคน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น