กระจ่างดาว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : If you love...04 My Roommate♥

คำค้น : yaoi,jackjae,bnior,markbam,got7,mpreg,แจ็คแจ,บีเนียร์,มาร์คแบม,ท้อง,18+

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2561 12:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
If you love...04 My Roommate♥
แบบอักษร

Chapter - 04

-My Roommate♥-




"เสร็จแล้วครับ หู้ว~อ่าว"ร่างบางเอ่ยบอกยามที่ติดผ้าก๊อซเป็นลำดับสุดท้ายเสร็จเรียบร้อยแต่ยองแจก็ต้องมาหนักใจต่อเมื่อเงยหน้ามาก็พบกับร่างหนาที่นอนหลับเอาหัวพิงพนักพิงไปแล้วเรียบร้อย


...นี่เค้าถูกปล่อยให้เขินอยู่ตั้งนานทั้งๆที่อีกคนหลับไปแล้วเนี่ยนะ...


"นี่คุณ..."ยองแจชะงักคำพูดเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังนอนอย่างสบาย จะปลุกขึ้นตอนนี้ก็ดูจะใจร้ายเกินไปสักหน่อย 


ร่างบางค่อยๆประคองหัวของอีกคนอย่างเบามือก่อนจะประคองร่างให้ค่อยๆล้มลงกับโซฟาตัวเล็ก


...ให้นอนที่นี่สักคืนคงไม่เป็นไรหรอกนะ...


ถึงจะดูนอนไม่ค่อยจะสบายสักเท่าไหร่ก็เถอะ


"ดูนอนไม่ค่อยสบายเลย"


ยองแจบ่นกับตัวเองก่อนจะเดินไปเอาผ้าห่มของตนมาห่มให้คนที่นอนหลับอยู่ ไม่ห่มผ้าสักวันคงไม่เป็นไรหรอกนะยองแจในห้องก็มีฮีตเตอร์แต่ข้างนอกนี่สิถ้าไม่มีผ้าห่มคงหนาวแย่ เก้าอี้ที่ใช้นั่งกินข้าวถูกเอามารองขาที่ยาวพ้นโซฟาออกมา แค่โซฟาขนาดสองคนนั่งคงไม่เพียงพอสำหรับการนอนให้สบาย


เมื่อเห็นว่าจัดที่ทางให้อีกคนเรียบร้อยยองแจจึงเข้าห้องของตัวเองเพื่ออาบน้ำเตรียมตัวนอน พรุ่งนี้เค้ามีงานพาร์ทไทม์เช้าและคืนนี้มันกินเวลานอนของยองแจไปเกือบชั่วโมงแล้ว




คฤหาสน์ตระกูลหวัง


"ขึ้นรถเมย์ไปกับผู้หญิงเหรอ???เด็กมันรึเปล่า"


(ไม่น่าจะใช่เด็กของคุณแจ็คสันนะครับเพราะว่าผมไม่คุ้นหน้าคนนั้นเลย)


"ตั้งใจจะหนีฉันถึงขนาดลงทุนขึ้นรถเมย์ทั้งๆที่มันก็ไม่เคยขึ้น เอาเถอะ...เอาเป็นว่าตามหาไอ้เด็กแสบให้เจอแล้วรายงานฉันอีกทีอย่าเพิ่งทำอะไร"คุณนายหวังวางสายจากลูกน้องก่อนจะถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนด้วยความที่ไม่ว่ายังไงลูกชายคนโตก็ไม่มีท่าทีว่าจะมีรับช่วงกิจการต่อแต่อย่างใด 


ติ๊ด!


"คืนนี้ขึ้นนอนก่อนเถอะครับนี่ก็ดึกมากแล้ว"


ปาร์คจินยองคนสนิทของคุณนายหวังบอกเมื่อเห็นว่าแผนการในวันนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า นี่เค้าประมาทกลุ่มเพื่อนของคุณแจ็คสันมากเกินไปรึเปล่า แต่ก็นั่นแหละ...บุกเข้าถ้ำเสือแต่ก็นั่นแหละที่นั่นมันถ้ำเสือนิ เจ้าป่าอย่างแจ็คสันหวังคงไม่ปล่อยให้ตัวเองถูกจับในถิ่นของตัวเองหรอก


"นี่ฉันเลี้ยงลูกผิดไปรึไงจินยอง ทำไมตาเจียเอ่อถึงได้ดื้อรั้นมากกว่าน้องๆมันอีกล่ะ...เจียผิง เจียหลาง เจียหลินยังไม่ดื้อแบบนี้เลยนะ"คุณนายหวังตัดพ้ออย่างเหนื่อยใจแต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้เพราะยังไงอีกฝ่ายก็คือลูก ที่สั่งการไปคราวนี้ก็ต้องตัดใจอยู่นานกว่าจะสั่งให้สามารถใช้แรงได้...พอรับรายงานว่าจับตัวไม่ได้และนายน้อยปลอดภัยเธอก็อดจะโล่งอกไม่ได้


"คุณแจ็คสันมีปมเรื่องคุณผู้ชายนะครับ เรื่องนั้นคุณผู้หญิงก็น่าจะรู้และเข้าใจคุณแจ็คสันนะครับ"


"ฉันเข้าใจนะจินยอง แต่ฉันกับป๊าตาแจ็คก็เหมือนไม้ใกล้ฝั่งเข้าไปทุกที...ฉันอยากเลี้ยงหลาน อยากเห็นเมียตาแจ็ค อยากเห็นตาแจ็คมีความสุขกับครอบครัว...ฉันขอมากไปเหรอ"


"อาจจะยังไม่ถึงเวลานะครับ...แต่ยิ่งเราทำแบบนี้คุณแจ็คสันก็จะยิ่งหนีเราก็จะยิ่งหมดหวังนะครับ"


"ฉันเหนื่อยจังจินยอง...ว่าแต่นายล่ะจินยองไม่อยากมีครอบครัวกับเค้าบ้างเหรอ เอาแต่ติดตามฉันแล้วเมื่อไหร่นายจะมีครอบครัวสักทีล่ะ"


"ผมไม่อยากมีภาระน่ะครับ ตัวคนเดียวสบายกว่า...เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะไปตามสืบจากพวกเพื่อนของคุณแจ็คสันให้..."คุณนายหวังพยักหน้ารับก่อนจะเดินขึ้นห้องนอนทิ้งจินยองไว้ด้านล่างกับสีหน้าที่หนักใจทั้งเรื่องที่คุณท่านพูดกับเรื่องของนายน้อยคนโตตระกูลหวังและก็เรื่องของตัวเอง


เพื่อนๆของคุณแจ็คสันมีแต่แสบๆทั้งนั้น...ยิ่งเฮียใหญ่ด้วยก็ยิ่งน่ากลัวหรือว่าเค้าจะเลี่ยงไปสืบจากเด็กที่ชื่อยูคยอมนั่นดีล่ะ แต่จะเข้าไปเฉยๆมีหวังยังไงก็คงไม่ได้เรื่องเด็กนั่นก็เจ้าเล่ห์น้อยหน้าพี่ใหญ่ซะที่ไหนกัน 



❇ 



เช้าวันต่อมา 

ยองแจรู้สึกตัวในเวลาปกติที่ตัวเองต้องตื่นเป็นประจำก่อนจะพบว่ามีบางอย่างผิดแปลกไป


"ค คุณ!!"


ร่างบางดีดผึงออกจากที่นอนเมื่อพบว่าบนเตียงไม่ได้มีแค่เค้าที่เป็นเจ้าของเตียง ร่างหนาที่ยังคงนอนหลับแถมซุกหน้าคมเข้ากับผ้าห่มผืนหนาราวกับต้องการความอบอุ่น เสียงครางเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆบนเตียงก็มีการเคลื่อนไหวแต่ร่างหนาก็ไม่ตื่นยังคงนอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข


หน้าเห่อร้อนขึ้นมาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้เมื่อคิดไปถึงว่าตนเองนอนกอดกับผู้ชายแปลกหน้ามาหนึ่งคืนเต็มๆและอีกฝ่ายก็เหมือนจะไม่รู้ตัวอีกต่างหาก ถึงว่าเมื่อคืนไม่ยักจะหนาวแถมยังอบอุ่นสบายกว่านอนห่มผ้าพร้อมฮีตเตอร์ด้วยซ้ำที่แท้ก็เพราะมีความอบอุ่นจากร่างกายของอีกคนนี่เอง ถึงแม้จะชั่วแปบเดียวที่รู้สึกว่าตนเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของคนที่แม้กระทั่งที่มาก็ยังไม่รู้จักแต่สมองของยองแจก็จดจำสัมผัสอบอุ่นนี้ไปแล้วโดยที่ยองแจเองก็ไม่รู้ตัว


อย่างเดียวที่รู้เท่านั้นคือ...แจ็คสัน...นั่นคงจะเป็นชื่อของเค้า 



หนึ่งชั่วโมงต่อมา 

"นั่นนายจะไปไหน"แจ็คสันที่เดินออกมาที่หน้าบ้านถามขึ้นเมื่อตัวเองตื่นมาแล้วไม่เห็นยองแจอยู่ในบ้านทั้งๆที่มันก็เช้ามากพอสมควร


"ผมเพิ่งกลับมาต่างหาก"ยองแจเข็นจักรยานเข้ามาจอดภายในรั้วบ้านก่อนจะถือถุงพลาสติกที่อยู่หน้าตะกร้ารถติดมือมาด้วย


"ไปไหนมาแต่เช้า นี่เพิ่งเจ็ดโมงเองนะ"


"ทำงานครับ"


"ทำงานอะไร ทำไมไปทำแต่เช้าเลยล่ะ"


"ผมรับส่งนมแล้วก็หนังสือพิมพ์ครับ ว่าแต่คุณน่ะจะเอายังไงต่อ ไม่กลับบ้านเหรอครับ"ยองแจถามเมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ได้กลับบ้านมาตั้งหนึ่งคืนแล้ว ถ้าเป็นตอนที่ยองแจอยู่กับพ่อแม่ พ่อแม่ก็คงเป็นห่วงยองแจเหมือนกัน


"ฉัน...ไม่มีที่ไป"แจ็คสันไม่ได้โกหก เค้าไม่มีที่ไปจริงๆหากกลับบ้านตอนนี้มีหวังโดนม๊าจับไปเฝ้าฟาร์ม ไม่ก็โดนเด้งไปเฝ้าห้างที่ไหนสักแห่งหรือไม่ถ้าเค้ากลับไปม๊าคงจับเค้าแต่งงานปั้มทายาทอย่างไม่ต้องสงสัย จะกลับไปหาเพื่อนก็คงไม่วายจะตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกันเพราะม๊าคงไม่ยอมปล่อยเค้าไปง่ายๆ


...สรุปคือ แจ็คสันไม่มีที่ไป...


"อะไรนะครับ"ยองแจอุทานออกมา มีด้วยเหรอคนที่ไม่มีที่ไปหน่ะ


"ฉันไม่มีที่ไป...แต่ไม่ต้องห่วงฉันไม่อยู่ที่นี่ให้นายลำบากใจหรอก"


"...ก่อนไปก็กินข้าวก่อนเถอะครับ ผมอุตส่าห์ซื้อมาฝากเพราะคิดว่าคุณคงยังไม่ได้ไปไหน"


ยองแจเห็นหน้าตาเหมือนหมาพลัดบ้านของแจ็คสันก็เกิดอาการสงสารเพราะเค้าเองก็เคยมีสภาพไม่ต่างกันร่างบางบอกพลางเดินไปทางที่แจ็คสันคิดว่าน่าจะเป็นห้องครัวก่อนจะออกมาพร้อมกับถ้วยสองใบในมือ


"นายซื้อมาแค่ของนายนิฉันไม่อยากแย่งนายกิน"แจ็คสันมองไปยังซุปที่ถูกเทลงถ้วยไว้ก่อนแล้วพลางนึกไปถึงว่าเด็กนี่คงตั้งใจจะบังคับให้เค้ากลับบ้านทางอ้อมด้วยการซื้อของมาเพื่อพอแค่กินคนเดียว


"ก็บอกแล้วไงครับว่าซื้อมาฝากด้วย นี่ของคุณ...เดี๋ยวผมไปเอากิมจิก่อน"แจ็คสันมองข้าวในถ้วยของตัวเองสลับกับซุปสาหร่ายตรงหน้าและชามข้าวของเด็กนั่น


"นี่ครับกิมจิ ลองกินดูครับแม่ของผมทำให้อร่อยที่สุดแล้ว"ยองแจบอกพลางคีบข้าวใส่ปากเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเพลิดเพลิน น้ำซุปสีขุ่นถูกตักใส่ปากตามพร้อมกับกิมจิที่เจ้าตัวโฆษณาเองว่าอร่อยนักหนา


...อยู่ได้ด้วยข้าวเช้าเพียงเท่านี้เนี่ยนะ...


แจ็คสันคีบกิมจิใส่ปาก รอยยิ้มประดับบนใบหน้าหล่อเมื่อกิมจิที่เด็กนี่โฆษณาอร่อยสมคำร่ำลือ แจ็คสันนั่งดูร่างบางที่นั่งตรงข้ามกินอย่างเอร็ดอร่อย...ไม่รู้ทำไมเค้าถึงคิดว่ากับข้าวมื้อนี้อร่อยมากทั้งๆที่กับข้าวที่บ้านเค้าอร่อยกว่านี้แถมยังมีมากกว่านี้เป็นร้อยเท่า 


"ฉันยังไม่รู้จักชื่อนายเลย นายอุตส่าห์ช่วยฉันไว้ไหนจะให้ที่นอนแล้วก็เลี้ยงข้าวนี่อีกเอาไว้ฉันจะหาทางตอบแทนนายนะ"


"อ้อ ผมชื่อยองแจครับ ชเว ยองแจ ส่วนคุณชื่อแจ็คสันผมรู้แล้วครับ"คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน...รู้จักเค้างั้นเหรอ...ถึงว่าท่าทีถึงไม่เหมือนกับเมื่อวานที่แม้กระทั่งเอามีดจ่อเค้าก็ทำได้สินะ


...แค่เห็นว่าเค้าเป็นคนของสกุลหวังก็ตีความว่าเค้ารวยแล้วก็คงคิดอยากทำดีด้วยสินะ...


ใจของชายหนุ่มกระตุกผิดจังหวะทั้งๆที่คิดว่าเด็กนี่คงไม่เหมือนใคร ที่ไหนได้ก็เห็นเค้าเป็นกระเป๋าเงินอยู่ดีสินะ...เหมือนกับผู้หญิงของเค้าหลายๆคนที่เข้ามาก็เพื่อเงินของเค้าทั้งนั้น เค้าก็เปย์พอเห็นสมควรเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการก็จากไปไม่มีเงื่อนไขผูกมัดไม่มีใครที่เข้ามาในชีวิตของแจ็คสันด้วยความจริงใจเลยสักคน


นี่เค้าแอบหวังกับเด็กนี่ไปถึงไหนแล้วเนี่ย


"ส่วนเรื่องตอบแทน ไม่ต้องหรอกครับเป็นใครก็ตามถ้าเห็นคนเดือดร้อนก็ต้องช่วยเหลือจริงมั้ยครับ"


"อืมใช่"แจ็คสันตอบรับอย่างไม่ค่อยเต็มปากนัก


มีด้วยเหรอ...คนที่ไม่ว่าใครเดือดร้อนก็ต้องช่วยเหลืออย่างไม่คิดเรื่องผลประโยชน์ตอบแทนน่ะ


"เรื่องที่คุณบอกว่า..."


"ยองแจ!"เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากด้านหน้าบ้านเรียกให้ยองแจหันไปหาทันทีที่ได้ยิน


"ครับป้า...เดี๋ยวผมมานะ"ร่างบางวิ่งเข้าไปในห้องนอนก่อนจะรีบวิ่งกลับมาพร้อมกับกระเป๋าเงินใบที่เค้าเห็นเมื่อวาน


ถือกระเป๋ามาล่อตาขนาดนี้ หัวข้อต่อไปก็คงไม่พ้นเรื่องเงินสินะ


แจ็คสันคิดในใจพลางคีบกิมจิกินพร้อมข้าว...กับข้าวมื้อนี้เด็กนี่จะเรียกเท่าไหร่นะ ไม่ใช่ว่าจ่ายไม่ได้ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยพกเงินสดติดกระเป๋าก็ตาม ไม่ค่อยพกก็ไม่ใช่ว่าจะไม่พกนิ


"มาแล้วครับ"ยองแจนั่งลงพลางวางกระเป๋าเงินไว้บนโต๊ะอย่างไม่รู้ว่าอีกคนกำลังคิดอะไรอยู่


"เค้ามาทำอะไรเหรอ"


"อ้อ...ค่าเช่าน่ะครับผมผลัดป้าเค้ามาอาทิตย์หนึ่งแล้ว บอกว่าวันนี้จะจ่าย...มาซะตรงเวลาเลย ไม่สิมาก่อนเวลาด้วย"


"มีอะไรให้ช่วยมั้ย"เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาททั้งค่ารถ ค่าอาหารเช้า ไหนจะที่อีกคนให้ที่นอน แจ็คสันจึงเอ่ยถามขึ้นเพื่อที่อีกคนจะได้เสนอขึ้นมาได้อย่างไม่เขินอาย


"ช่วยเรื่องอะไรครับ??? อ้อ...."แจ็คสันแอบลอบถอนหายใจหนักๆเมื่อคิดว่าอีกคนคงเข้าใจและต้องเอ่ยทวงเงินเค้าเร็วๆนี้แน่


"เรื่องที่คุณบอกว่าไม่มีที่ไปน่ะ ยังไงเหรอครับ...คุณไม่มีบ้านเหรอครับหรือว่าคุณไม่มีงานทำ"


"ห้ะ...เอ่อ เรื่องนั้นน่ะ ถ้าฉันบอกว่าฉันไม่มีบ้านจะให้กลับ นายจะว่ายังไง"ผิดคาด ทำไมเด็กนี่ถึงถามแบบนี้ล่ะ...รู้จักเค้าก็ต้องรู้สิว่าเค้ารวยขนาดไหนอย่าถามถึงบ้านเลยว่ามีอยู่มั้ย ถามว่ามีกี่หลังอยู่ประเทศไหนบ้างยังจะดีซะกว่า


"อย่าว่าผมอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะครับ...ผมอยากหารูมเมท"

...

อะนะ เจอแบบนี้เข้าไปเฮียแจ็คจะทำไงล่ะเนี่ย แต่ก็ถ้าเป็นไรท์นะเจอชวนอย่างนี้ ไปไหนไม่รอดแน่นอน

♥ >///< ♥

1 like ♥ 1 Comment♥​

กระจ่างดาว


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น