แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -42- ...บททดสอบที่หนึ่ง...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -42- ...บททดสอบที่หนึ่ง...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.3k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 14 เม.ย. 2558 21:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -42- ...บททดสอบที่หนึ่ง...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

ตอนที่ 42

 

 

...บททดสอบที่หนึ่ง...

 

 

 

 

            “ทำอะไรของคุณเนี้ย” ไอเดียพูดถามขึ้นเพราะถ้าร่างบางหลบไม่ทันคงได้กลายเป็นชิ้นส่วนน้อยๆแน่ๆ หญิงสาวยกยิ้มมุมปากอย่าพอใจที่เห็นไอเดียหลบการโจมตีของตนได้

 

 

 

 

            “ท่านแม่!!” ไมล์เนอร์รีบวิ่งเข้าไปหาแม่ของตนเองอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังทำร้ายแม่ของตน  หญิงสาวเมื่อเห็นไมล์เนอร์วิ่งเข้ามาขวางก็พยายามดึงสายลมของตนเองกลับด้วยความตกใจ ลูซและดาร์คนิ่งอึ้งเพราะคว้าไมล์เนอร์ไว้ไม่ทัน

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

            “หยุดเดียวนี้นะ!” ไอเดียที่อยู่ใกล้รีบดึงตัวของไมล์เนอร์มาหลบด้านหลังพร้อมกับสั่งหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดจนหญิงสาวถึงกับเข่าทรุด

 

 

 

            เปรี้ยง!

 

 

 

            “โอ๊ยยยย!!” หญิงสาวร้องลั่นเมื่อจู่ๆก็มีสายฟ้าผ่าลงมาที่ร่างกายของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ทุกอย่างหยุดนิ่งรีคอนยังคงยืนอึ้งอยู่ไม่ขยับ

 

 

 

            “เจ็บตรงไหนรึเปล่า” ไอเดียรีบพูดถามไมล์เนอร์ทันทีส่วนลูซและดาร์คก็รีบมาดูลูกของตนเช่นเดียวกัน

 

 

 

            “ผมไม่เป็นไร” ไมล์เนอร์พูดบอกเสียงสั่น เร็นโอและลีโอเน่รีบลุกมาเคลียทันทีเพราะไม่อยากให้เด็กๆตกใจ ส่วนชายหนุ่มนามว่าดิเอโก้ ยังคงนั่งมองเหตุการณ์ตรงหน้านิ่งๆอย่างไม่สนใจมากนัก รีคอนเองก็เอาแต่จ้องหน้าไอเดียคนที่ตนเอง....เคยรัก

 

 

 

            “ข้าขอตัวไปรอที่ห้องที่เจ้าจัดเตรียมไว้ก็แล้วกัน...อยู่กับหมาป่าแล้วเหม็นสาป” ดิเอโก้พูดว่าเสียงเรียบและลุกเดินออกไปทันที ส่วนรีคอนเองก็เดินออกไปเช่นเดียวกันเพราะไม่อยากอยู่กับที่ๆมีแวมไพร์อยู่มากๆแค่เดินมายืนรอให้ไอเดียตื่นรีคอนก็แทบไม่ไหวอยู่แล้ว

 

 

 

            “พวกคุณทำแบบนี้ทำไม!” ไอเดียโวยออกมาทันที เพราะพอนึกภาพตนดึงลูกออกไม่ทันแล้วไอเดียไม่อยากจะคิดต่อเลยว่าลูกของไอเดียจะเป็นยังไงบ้าง

 

 

 

            “เอาละไอเดียมาคุณกันหน่อยนะ แต่ก่อนอื่นปล่อยองค์หญิงได้แล้ว” เร็นโอพูดบอก หญิงสาวที่นั่งอยู่บนพื้นตัวสั่นด้วยความกลัว ถ้าไม่ใช่แวมไพร์จะไม่สามารถรับรู้เลยว่าตอนนี้ไอเดียกำลังกดดันคนทั้งห้องด้วยความน่าเกรงขาม ซึ่งไอเดียเองก็ไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย ลีโอเน่เดินไปพยุงหญิงสาวขึ้นทันที

 

 

 

            “ข้าก็ไม่คิดว่าองค์หญิงจะพุ้งเข้าไปหาเจ้าแบบนั้น ข้าขอโทษแทนองค์หญิงด้วยก็แล้วกัน แต่ว่า ณ ตอนนี้เลือดแท้ทุกคนและหัวหน้าเผ่าทุกเผ่ากำลังอยู่ที่ปราสาทนี้นะ” เร็นโอพูดบอกไอเดียขมวดคิ้วมุ้น

 

 

 

            “แล้วพวกเขาจะมาทำไมละครับ” ไอเดียที่เย็นลงแล้วหันไปถามเร็นโอเสียงแผ่วซึ่งมันทำให้ลีโอเน่และเร็นโอลอบถอนหายใจออกมาที่ไอเดียยังสามารถคุมอารมณ์ได้

 

 

 

 

            “พวกเขาทุกคนรู้แล้วว่าเจ้าเป็นเลือดแท้แต่ยังไม่มีใครเชื่อได้เต็มที่ ข้าจะขอให้เจ้าไปทำความรู้จักสักหน่อย แต่วันนี้ข้ามั่นใจเลยว่าต้องมีพวกที่อยากจะทดสอบพลังของเจ้าดังเช่นองค์หญิงเพราะฉะนั้นเจ้าอย่าได้โกรธไป เข้าใจข้ามั้ย” เร็นโอพูดบอกเสียงนุ่มไอเดียมีสีหน้ากังวลไปทันที เร็นโอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะหันไปหาลีโอเน่ ราวกับว่าลีโอเน่รู้ใจคนรักจึงพาองค์หญิงออกไปจากห้องโดยที่ลูซและดาร์คเองก็พาลูกๆไปอาบน้ำ

 

 

 

            “เอาละข้าอยากคุยอะไรกับเจ้าเสียหน่อย” เร็นโอพูดบอกก่อนจะพาไอเดียไปนั่งที่โซฟา

 

 

 

            “แต่ก่อนข้าก็อยู่โลกมนุษย์มาก่อนนะไอเดีย ใช้ชีวิตแบบมนุษย์โดยที่ไม่รู้อดีตที่แท้จริงของข้ามาก่อน” เร็นโอเกริ่น ไอเดียเลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความอยากรู้

 

 

 

 

            “ข้านะถูกท่านพ่อของลีโอเน่สาปนะ...เพราะว่าในสมัยก่อนนั้นเมื่อพระราชาผู้สร้างโลกแวมไพร์ได้สิ้นพระชนม์ไปก็เกิดแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกันเริ่งจากการที่ไม่ชอบหน้ากันและข้าเองก็ชอบที่จะไปเล่นกับลีโอเน่บ่อยๆก็เลยชอบพาลีโอเน่มาหลบเล่นกันที่ๆหนึ่งและความสุขนั้นก็ต้องพังลงเพราะพ่อของลีโอเน่และพ่อของข้าได้ไปเจอเข้า พ่อของลีโอเน่นั้นได้ฆ่าพ่อของข้าอย่างเลือดเย็นพร้อมกับผนึกพลังเลือดแท้ของข้าไว้และลบความทรงจำของลีโอเน่ทั้งหมดเกี่ยวกับตัวข้า” เร็นโอพูดบอก

 

 

 

            “ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นกัน” ไอเดียพูดเสียงแผ่ว

 

 

 

 

            “ตอนข้ามารู้ว่าข้าเป็นเลือดแท้ก็ตอนที่ลีโอเน่ช่วยชีวิตของข้าไว้ ข้าถูกรุมกระทืบนะคิดแล้วยังแค้นไม่ให้เลย หึ เนื่องจากลีโอเน่เป็นเลือดแท้พอกัดมนุษย์แล้ว มนุษย์คนที่ภถูกกัดก็จะกลายเป็นแวมไพร์ซึ่งมันทำให้ข้าสามารถจำเรื่องราวต่างๆได้ในทันที” เร็นโอเล่าออกมาด้วยรอยยิ้ม

 

 

 

            “แล้วท่านทำยังไงต่อละครับ” ไอเดียพูดถาม

 

 

 

 

            “ในตอนนั้นลีโอเน่ต้องมาอยู่ที่โลกมนุษย์เพื่อศึกษาเล่าเรียน แต่ไม่อยากจะบอกเลยว่าการเรียนของลีโอเน่นั้นแย่มากถึงมากที่สุดเพราะเวลาครูสาวเข้าไปสอนแล้วลีโอเน่ชอบเข้าใกล้ราวกับอยากจะดื่มเลือด ข้าจึงต้องคุมเข้มเสียหน่อย” เร็นโอพูดบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มๆเมื่อพูดถึงคนรัก

 

 

 

 

            “ข้านะน่ะ หลงรักในความดื้อหัวรั้นของลีโอเน่เข้าเต็มๆเลยละจนผ่านไปได้สักพักลีโอเน่รู้ความจริง เขาโกรธมากและหนีกลับไปยังปราสาทเลยละ ข้าเองก็ไม่รู้จะทำยังไง จึงได้พยายามทำให้คนรอบข้างเชื่อว่าข้าเป็นแวมไพร์เลือดแท้และบุกไปยังปราสาทของลีโอเน่เจ้าคงไม่เชื่อแน่ๆว่าในตอนที่ข้าจะสารภาพเจ้าลีโอเน่ว่าข้ารักเขามาแค่ไหน ข้าก็ถูกควบคุมเหมือนที่ในโลกมนุษย์เรียกว่าผีสิงนั้นแหละ และมันยังบอกอีกว่าถ้าหากลีโอเน่ไม่ยอมให้มันฆ่ามันจะฆ่าข้าเสียเอง” เร็นโอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งโดยมีไอเดียนั่งฟังไป

 

 

 

 

            “และเชื่อมั้ยว่าลีโอเน่พูดในสิ่งที่ข้าไม่อยากเชื่อเลยละ เขาให้ใจข้า เขาพร้อมที่จะตายเพื่อข้า...ตอนนั้นทำให้ข้าคิดได้และพยายามต้านความรู้สึกจนสามารถควบคุมทุกอย่างได้เพราะลีโอเน่ใจแข็งจัดการแทงทะลุให้ใจข้าเลยละ ฮ่าๆ” เร็นโอพูดบอกและหันมาหาไอเดีย

 

 

 

 

            “ข้าอยากให้เจ้ารู้ไว้ว่าการที่จะขึ้นมาเป็นแวมไพร์เลือดแท้นั้นมันไม่ง่ายก็จริง แต่ถ้าเจ้าแข็งแกร่งพอทุกสิ่งทุกอย่างก็จะตกเป็นของเจ้า...ไม่ว่าจะเป็น...ความสุข...บรรดาศักดิ์...อำนาจที่สามารถสั่งเลือดแท้อย่างพวกข้าได้ยังไงละ” เร็นโอพูดบอกยิ้มๆเป็นเวลาเดียวกับที่ลูซและดาร์คพาลูกๆออกมาแต่งตัวโดยที่ไอเดียลุกไปช่วย ไอเดียเองก็จัดการอาบน้ำล้างหน้าเช่นเดียวกัน เมื่อทำอะไรเสร็จเรียบร้อยเร็นโอก็พาทุกคนไปยังห้องๆหนึ่งที่มีโต๊ะพร้อมเก้าอี้ยาว ไอเดียจับมือของลูซและดาร์คเอาไว้ด้วยความกังวล

 

 

 

            “เอาละ ข้าขอแนะนำให้เจ้ารู้จัก....นี้คือเจ้าชายดิเอโก้ผู้ปกครองอาณาจักรเออซิล” เร็นโอพูดบอกและผายมือไปทางชายหนุ่มที่นั่งนิ่งๆอยู่ที่เก้าอี้ ชายหนุ่มปราดตามามองด้วยหางตาซึ่งไอเดียรู้สึกไม่ชอบเอาเสียเลยแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

 

 

 

 

            “และเจ้าหญิงที่พึ่งจะต่อกรกับเจ้าไปคือเจ้าหญิงซิลเวียแห่งอาณาจักรลาสไนท์” เร็นโอแนะนำออกมาอีก ก่อนจะหันไปทางรีคอนซึ่งไอเดียก็รู้จักดีเร็นโอจึงไม่แนะนำอะไรมากมาย เร็นโอแนะนำแต่พวกที่เป็นหัวหน้าเผ่าเท่านั้นก่อนจะหันมาทางไอเดีย

 

 

 

            “ใครต้องการพิสูจน์ก็เข้ามาขอท่านมิเกลโดยตรง” ลีโอเน่เปลี่ยนชื่อเรียกไอเดีย

 

 

 

            “ข้าต้องการ” ดิเอโก้พูดบอกพร้อมรีคอนที่เดินออกมาเช่นเดียวกัน ไอเดียหันไปมองลูซและดาร์คทันที ลูซและดาร์คก็ได้แต่จับมือไอเดียให้แน่นเพื่อเป็นกำลังใจ

 

 

 

            “ท่านพ่อ ทำไมท่านแม่ต้องทำอะไรแบบนี้ด้วย” เรนเดลหันไปถามดาร์คเสียงสั่นเพราะรู้สึกไม่ดีกับเหตุการณ์ตรงหน้า ดาร์คย่อตัวลงมาอุ้มเรนเดลขึ้น

 

 

 

            “เป็นห่วงแม่หรอ หื้ม” ดาร์คพูดถามยิ้มๆ เรนเดลพยักหน้ารับทันทีทำให้ไอเดียยิ้มออกมานิดๆ

 

 

 

            “ไม่ต้องห่วงแม่เจ้าหรอก แม่เจ้านะแข็งแกร่งกว่าพ่ออีกนะ” ดาร์คพูดยิ้มๆเพื่อให้ลูกชายของตนเบาใจ เรนเดลหันไปมองข้างหน้าก็เห็นว่าแม่ของตนเดินเข้าไปหาดิเอโก้เสียแล้ว

 

 

 

            “ถ้าหากเจ้าชนะข้าได้ ข้าจะให้เจ้าดื่มเลือดของข้าแต่ถ้าหากเจ้าแพ้ข้า ข้าฆ่าเจ้าแน่” ดิเอโก้พูดว่าก่อนจะยกยิ้มมุมปากซึ่งมันทำให้ไอเดียรับรู้ได้เลยว่าแวมไพร์ตรงหน้านี้ไม่ธรรมดาแน่นอน

 

 

 

            “ตกลง” ไอเดียรับคำเพราะไม่รู้ว่าทำไม ไอเดียกลับไม่รู้สึกกลัวกับคำพูดของชายตรงหน้าเลย

 

 

 

            “งั้นเริ่มละนะ” ดิเอโก้พูดว่าก่อนจะยกข้าขึ้นมาหมายจะเตะเข้าที่คอของไอเดียแต่ไอเดียก็ไวพอกันรีบยกแขนขึ้นมากั้น รีคอนทำท่าจะเข้ามาขวางแต่ก็ต้องรีบดึงตัวเองกลับมาเพราะรับรู้ถึงแรงช็อต ดิเอโก้เองก็รีบดึงขาออกเพราะรู้สึกถึงแรงช็อตอันมหาศาลจากแขนของไอเดีย

 

 

 

            “ไม่เบานี้...แต่แค่นี้ทำอะไรข้าไม่ได้หรอกนะ” ดิเอโก้พูดว่าก่อนที่ลมจากที่ไหนไม่รู้พัดเข้ามาใส่ร่างของไอเดีย เสื้อผ้าของไอเดียเริ่มฉีกขาดจากแรงลม ไอเดียรีบกระโดดออกมาทันทีเพราะถ้าอยู่นานกว่านี้ไม่เพียงแค่เสื้อผ้าเท่านั้นที่จะขาดแต่ร่างกายของไอเดียก็จะฉีกขาดไปด้วย

 

 

 

            เปรี้ยง!!

 

 

 

 

            “อึก!” ดิเอโก้เม้มปากทันทีเมื่อไอเดียฟาดสายฟ้าเข้าใส่ร่างกายของตน ไอเดียแปลเปลี่ยนสายฟ้าเป็นดาบยาว ดวงตาของร่างบางเริ่มกลายเป็นสีแดง ดิเอโก้พยายามไม่มองดวงตาของไอเดียเพราะรู้สึกเกรงกลัวแปลกๆ ซึ่งมันทำให้ไอเดียได้เปรียบ ร่างบางตรงเข้าไปฟาดฟันสายฟ้าลงใส่ตัวของดิเอโก้แต่ดิเอโก้ก็ยังสามารถปัดได้อย่างหวุดหวิด ลูซและดาร์ครีบพาลูกขึ้นไปนั่งอีกทางด้านข้างซึ่งมันทำให้ด้านหน้าโล่งกว้างพอที่เดียจะสามารถต่อสู้ได้โดยไม่เกรงว่าจะโดนลูกชายทั้งสองของตน

 

 

 

            “อึก...” ไอเดียสะอึกทันทีเมื่อเผลอเสียท่าให้กับดิเอโก้ ดิเอโก้จึงรีบวิ่งเข้ามาซ้ำจนไอเดียล้มลง

 

 

 

            “โอ๊ยย!” ไอเดียร้องขึ้นเมื่อดิเอโก้ตามมาเหยียบมือของไอเดียซ้ำไอเดียเงยหน้ามองดิเอโก้อย่างโกรธๆเมื่อดิเอโก้มายื่นคร่อมร่างของตนพร้อมกับเหยียบมือของตนเอาไว้ทั้งสอง

 

 

 

            “เจ็บแค่นี้ก็ร้อง นี้นะหรอพระโอรสที่เราอุสาห์เฝ้ารอมานานนะ” ดิเอโก้พูดพร้อมกับยกยิ้มเยาะ

 

 

 

 

            “ไอเดีย!” ลูซและดาร์คร้องขึ้นพร้อมกับจะตรงเข้ามาหาไอเดียเพื่อช่วยคนรักแต่ก็ถูกลีโอเน่ขวางเอาไว้ เรนเดลและไมล์เนอร์ตัวสั่นวาบเมื่อเห็นว่าแม่ตนเองโดนทำร้าย แต่รีคอนกลับเดินเข้ามาหาลูกๆของไอเดียและจับบ่าเอาไว้เพื่อให้ตัวของลูกไอเดียไม่สั่นมากนักแต่มันกลับทำให้ทั้งสองตัวสั่นมากขึ้นจนลูซและดาร์คต้องดึงออกจากรีคอนซึ่งรีคอนก็เดินกลับมายืนที่เดิมทันที

 

 

 

            พรึ่บ!

 

 

 

 

            ไม่ทันขาดคำดิเอโก้ก็โดนไอเดียปล่อยกระแสไฟฟ้าให้ใหลไปตามร่างกายของดิเอโก้จนเข่าทรุด ก่อนที่ไอเดียจะสอดขาเข้ามาถีบตัวของดิเอโก้ออกโดยที่ปล่อยกระแสไฟฟ้าไว้ที่เท้าด้วยทำให้ดิเอโก้รับไปเต็มๆ ร่างของดิเอโก้ถลาไปทางโต๊ะแต่เร็นโอกลับให้ลมดันหลังของดิเอโก้ไว้ไม่ให้มาชนโต๊ะซึ่งมันก็สามารถเบาอาการเจ็บปวดของดิเอโก้ได้ระดับหนึ่ง

 

 

 

            “ไม่เลวนี้” ดิเอโก้พูดขึ้นและเช็ดเลือดที่ใหลออกมาจากทางมุมปากพร้อมกับยกยิ้มอย่างพอใจ

 

 

 

            “แต่แค่ข้าไม่ยอมรับเจ้าหรอกนะ!” ดิเอโก้พูดว่าและพุ้งตัวเข้ามาหาไอเดียอีกรอบร่างบางของไอเดียพยายามหลบการโจมตีของดิเอโก้อย่างรวดเร็วพร้อมกับสวนกลับเข้าไปอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกัน ทั้งคู่ต่อสู้กันอย่างไม่มีใครยอมใครท่ามกลางสายตาของคนในห้อง

 

 

 

            “อ๊ากกก!” ดิเอโก้เผลอร้องขึ้นมาเมื่อไอเดียจัดการพันธนาการดิเอโก้ด้วยแส้สายฟ้าพร้อมกับส่งแรงช็อตเข้าไปที่ร่างกายอันแข็งแกร่งของดิเอโก้ระดับที่มนุษย์ธรรมดาโดนแค่นิดเดียวก็ตาย

 

 

 

            พรึบ!

 

 

 

            “อืก!” ดิเอโก้สะอึกด้วยความเจ็บเมื่อไอเดียดึงร่างของดิเอโก้เข้ามาใกล้และจัดการกัดเข้าที่ลำคอของดิเอโก้อย่างเต็มแรงจนความเจ็บที่ได้รับแปลเปลี่ยนเป็นความชา จนดิเอโก้เริ่มหน้ามืดไอเดียจึงปล่อยให้ดิเอโก้เป็นอิสระท่ามกลางความตกใจของทุกๆตนที่อยู่ในห้อง

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สี่สิบสอง!!++++++++++

 

 

ความคิดเห็น