nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

(ตอนพิเศษ) คืนเจ้าของ

ชื่อตอน : (ตอนพิเศษ) คืนเจ้าของ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 20k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2561 18:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
(ตอนพิเศษ) คืนเจ้าของ
แบบอักษร

ร่างสูงของชายหนุ่มในชุดสูทเข้ารูปสีดำที่ขับผิวขาวเนียนตามเชื้อสายชาวจีน คิ้วเข้มพาดตัดรับจมูกโด่งได้รูป ดวงตาคมเฉียวขึ้นมีแววเศร้าในตาฉายชัด 

 "อาเฉินจองตั๋วกลับไทยให้ผมหรือยัง" 

"เร็วที่สุดค่ำนี้ครับคุณปกรณ์"หยางเฉินผู้ช่วยหนุ่มรีบรายงาน ปกรณ์วัยสี่สิบสองปีที่ลาออกจากราชการทหารผันตัวมาทำธุรกิจของครอบครัวอย่างเต็มตัว นายทหารหนุ่มเมื่อวันวานกลายเป็นหนุ่มใหญ่นักธุรกิจไฟแรงในฮ่องกง ธุรกิจของเขาไปได้สวยสวนทางกับความรักที่ชายหนุ่มไม่ยอมเปิดใจให้กับใครเลยแม้มีสาวสวยน้อยใหญ่เข้ามาเสนอตัวให้มากมาย 

"สิบกว่าปีแล้วสินะ"ปกรณ์กำพลอยสีฟ้าเม็ดเขื่องในมือแน่น เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนนักลงทุนชาวพม่าได้เอาพลอยเม็ดนี้มาปล่อยให้เขาหาเงินต่อทุน ในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ปกรณ์หลีกเลี่ยงที่จะเดินทางกลับไทยหลังจากแม่ใหญ่เสียมีแค่แวะทำธุรกิจบ้างแต่ไม่ถึงวันก็บินกลับ   

 รถหรูแล่นออกการสนามบินช่วงกลางดึก ปกรณ์เหม่อมองออกไปนอกรถการจราจรบนถนนเริ่มเบาบางลง ปกรณ์เอนหลังพิงเบาะดึงเนคไทที่คอออกหลวมๆ เขานั่งหลับตานิ่งคลายความเมื่อยล้าจากการงานหนักที่เพิ่งสะสางเสร็จ   หยางเฉินลอบมองเจ้านายจากกระจกมองหลัง เขาทำงานเป็นผู้ช่วยปกรณ์ตั้งแต่ชายหนุ่มเริ่มเข้ามาจับธุรกิจในฮ่องกงใหม่ๆ อดีตนายทหารหนุ่มมุ่งมั่นและตั้งใจทำงานประหนึ่งวันชีวิตนี้เขามีเพียงงานเท่านั้น เรื่องอื่นหยางเฉินแทบไม่เห็นปกรณ์จะสนใจใดๆเพื่อนที่ชายหนุ่มติดต่อก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เมืองไทย เขาจึงแปลกใจที่จู่ๆนายจ้างหนุ่มก็จะรีบเดินทางมาไทยโดยด่วน  

 ท้องฟ้าสีหม่นเริ่มสว่างขึ้นจากแสงอาทิตย์ยามเช้าสองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี เส้นทางบนถนนลัดเลาะไปตามถนนลาดยางบนภูเขา ความเจริญดูจะมาถึงหมู่บ้านอันห่างไกลเสียที ปกรณ์ลดกระจกลงสูดกลิ่นไอธรรมชาติและสายหมอกยามเช้าที่ปะทะหน้าใบหน้าเรียบเฉยไร้ลอยยิ้มมองต้นไม้น้อยใหญ่ที่เรียงรายอยู่ พลันสายตาคมก็พบเข้ากับร่างเล็กที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ดวงใหญ่ที่คุ้นเคยในความทรงจำชายหนุ่มฉายชัดขึ้นมา แววตากลมโตซุกซนใบหน้าจิ้มลิ้มในชุดพื้นเมืองสีดำเกล้ามวยผมขึ้น 

"จอดก่อน"ปกรณ์พูดขึ้นหลังจากที่นิ่งเงียบมานาน 

"อะไรนะครับคุณปกรณ์" 

"อาเฉิน..บอกคนขับจอดก่อน"เสียงทุ้มดังขึ้นอีกอดีตนายทหารหนุ่มหันกลับไปมองร่างบางที่รถยนต์ขับผ่านมาเมื่อครู่ หัวใจเขาสั่นระรัวมือทั้งสองข้างเย็นเฉียบ ร่างสูงเปิดประตูรถวิ่งย้อนกลับไปยังต้นไม้ใหญ่เมื่อครู่ 

"มีอะไรหรือครับ"หยางเฉินที่วิ่งตามมาเห็นปกรณ์หยุดนิ่งยืนมองต้นไม้ใหญ่ 

 "เปล่า.. ฉันคงตาฝาดไป" น้ำเสียงผิดหวังจากบุรุษตรงหน้าที่เดินกลับขึ้นรถสิ้นหวัง 

 หมู่บ้านบนดอยห่างไกลในอดีต บัดนี้มีความเจริญทั้งน้ำประปาและไฟฟ้าเข้าถึง รถหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน ชาวบ้านต่างพากันมองดูรถคันใหญ่ที่ไม่คุ้นตา ร่างสูงใหญ่เดินลงมาจากตัวบ้านมองรถของผู้มาเยือนใหม่ 

"สวัสดีครับพี่นะ" ปกรณ์​ลงจากรถยกมือไหว้อดีตนายทหารรุ่นพี่ที่เคารพรัก นรินทร์หรือผู้ใหญ่บ้านนรินทร์ที่ลาออกจาราชการทหารตั้งแต่แต่งงานกับพิมพลอยยิ้มกริ่มเดินเข้าไปกอดรุ่นน้องที่ไม่ได้เจอกันหลายปี 

 "อ้าว ไอ้กรณ์ไม่เจอกันหลายปีไปไงมาไงว่ะ" นรินทร์ตบไหล่ร่างสูง ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนยิ้มแม้สีผิวและริ้วรอยบนใบหน้าจะบ่งบอกได้ว่ากำงานหนัก 

 "ผมมีของมาให้คุณพิมพลอยครับ" 

 "ให้พิมพลอยหรอ ของอะไรที่ทำให้นักธุรกิจใหญ่เดินทางมาไกลได้ขนาดนี้"นรินทร์พูดแกมหยอกผายมือเชิญให้แขกผู้มาใหม่นั่งบนแคร่ไม้หน้าบ้านเสียก่อน 

"เพทายครับ เพทายสีฟ้าเม็ดนั้น"มือใหญ่หยิบถุงกำมะยี่จากเสื้อสูทออกมาส่งให้อดีตนายทหารรุ่นพี่ 

 "แกไปได้มันมาได้ยังไง" 

 "เรื่องมันยาวครับพี่"

"ใครมากันคะพี่นะ"พิมพลอยที่เพิ่งตรวจคนไข้เสร็จเดินกลับมาเห็นรถหรูจอดอยู่หน้าบ้านจึงร้องถามสามี 

 "พิมมาดูสิว่าใครมา" 

"คุณกรณ์​ใช่ไหมคะ ไม่เจอกันหลายปีเชียว แทบจำไม่ได้เลยนะคะ" พิมพลอยพูดอย่างดีใจเมื่อพบคนรู้จักตรงหน้า 

 "ครับ" ปกรณ์​พูดยิ้มๆมองดูคู่รักตรงหน้าที่ไม่ได้มีชีวิตร่ำรวยสุขสบายแต่พวกเขาก็มีความสุขกันได้ 

"ไอ้กรณ์เขามีของมาให้พิมด้วยนะ" สามียื่นถุงกำมะยี่ในมือให้ภรรยา พิมพลอยรับมาแล้วเปิดดูน้ำตาใสๆในตาของเธอคลอเบ้า พิมพลอยจับเพทายเม็ดงามแนบอก 

"ใช่ๆจริงด้วยในชีวิตนี้ไม่คิดว่าจะได้เห็นมันอีกแล้ว ขอบคุณมากนะคะคุณปกรณ์" 

"ไม่เป็นไรครับผมรู้ว่ามันสำคัญกับคุณ พอผมเจอผมก็รีบเอามาให้เลยครับ"  

" นี่แหละ​นะ ที่เขาว่าอะไรที่มันเป็นของเรามันก็ต้องเป็นของเรา"นรินทร์พูดขึ้น 

 "มาเพื่อเอาเพทายมาให้พิมถึงนี้เลยหรือคะ" 

"ครับ เดี๋ยวสักหน่อยผมก็ว่าจะกลับแล้ว" 

"เสียดายจังน่าจะค้างด้วยกันสักคืนก่อนนะคะ"พิมพลอยบ่นเสียดายนานๆได้เจอเพื่อนเก่าเสียที  

"คนเขาเป็นนักธุรกิจพันล้านงานล้นมือ คงไม่ว่างอย่างเราหรอกนะพิม"นรินทร์แอบเหน็บอดีตนายทหารรุ่นน้อง 

"ไว้โอกาสหน้านะครับ"ปกรณ์​ตอบตามมารยาททั้งที่ไม่รู้ว่าจะได้มาอีกเมื่อไหร่ 

"ถ้างันอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะ จริงสิคุณกรณ์ยังไม่เคยเจอยัยหนูเลย เอ๊ะโน้นไงมาพอดี" 

"พระพาย มาไหว้คุณอาสิลูก" 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น