LADY-ZOMBIE

จะเริ่มติดเหรียญทุกๆ 5 ตอนนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนค่ะ :)

หมาป่าตัวที่ 22 ชีวิตต่อจากนี้ของหมาป่าเดียวดาย

ชื่อตอน : หมาป่าตัวที่ 22 ชีวิตต่อจากนี้ของหมาป่าเดียวดาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2561 17:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่าตัวที่ 22 ชีวิตต่อจากนี้ของหมาป่าเดียวดาย
แบบอักษร

หมาป่าตัวที่ 22 ชีวิตต่อจากนี้ของหมาป่าเดียวดาย

FaFeng Part

ผมปรือตามองรอบๆ ก่อนจะถอนหายใจ นี้เข้าวันที่ 3 แล้วที่พี่น๊อกซ์กับพี่ฮาวส์อยู่ในห้อง I.C.U. ส่วนผมอยู่ที่โรงพยาบาลให้ห้องรับรองแขก V.I.P. เพราะพี่เอเลนกำลังไปจัดการเรื่องบ้านอยู่เห็นว่าจะทุบทิ้งแล้วสร้างใหม่ ตามแบบเดิม


ผมมองไปรอบๆห้องเหมือนทุกวัน ในวันที่ไม่มีพี่น๊อกซ์ บอกตามตรงว่าผมรู้สึกเหงามาก ผมยอมให้พี่น๊อกซ์แกล้งผมดีกว่าให้พี่มาหายไปแบบนี้ น่าจะตื่นมาแกล้งกันได้แล้วนะ ผมกับลูกคิดถึงจะแย่แล้ว


ผมค่อยๆลุกจากเตียงอย่างช้าๆ และเงียบเชียบ ภายในห้องมีพี่เอเลนกับเอวานอนอยู่อีกเตียง แทมป์และไคย์นอนอยู่บนโซฟา และพี่โซลกับเบสเทียสอยู่อีกห้อง


ผมเดินออกจากห้องมาตอน ตี 5 ผมนอนไม่ค่อยหลับ แต่ผมพยายามกินข้าวนะ ผมต้องสู้เพื่อลูก เฮ้อ...... แต่ผมเหนื่อยเหลือเกิน


ผมหยุดลงที่หน้าห้อง I.C.U. พี่น๊อกซ์นอนอยู่บนเตียงโดยมีสายอะไรนักหนาก็ไม่รู้ระโยงรยางค์อยู่บนเตียง เห็นแล้วผมได้แต่ท้อใจ มือผมยกขึ้นแนบกระจก ส่วนอีกมือลูบท้องเบาๆ


“แด๊ดขี้เซ้าจังเลย ไม่รู้หรอว่าม้าม๊ากับหนูเหงา”ผมงึมงำ มองคนที่กำลังหลับลึกอย่างห่วงหา


“รีบๆตื่นนะ ผมกับลูกรออยู่นะ.............”


“ฟาแฟง!”ผมหันไปตามเสียงเรียกอย่างตกใจ เพราะจู่ๆพี่เอเลนเปิดประตูออกอย่างแรง แถมยังคลี่ยิ้มอย่างดีใจจนผมกับเอวาที่นั่งเล่นบนโซฟาในห้องพักของโรงบาลตกใจ


“ตกใจหมดเลย”เอวาลูบอกเบาๆ พลางมองพี่เอเลนเหวี่ยงๆ จนพี่เอเลนยิ้มบางให้ ก่อนจะเดนมาทางผมอย่างตื่นเต้น


“มีอะไรหรอครับ?”ผมถามอย่างแปลกใจ


“น๊อกซ์กับฮาวส์อาการดีขึ้นแล้ว หมอเลยอนุญาตให้ทั้ง 2 คนไปพักที่ห้องปลอดเชื้อได้แล้ว”ผมยิ้มกว้างจนตาหยี


“เย้!!”เสียงของเอวาดังลั่นห้อง รวมทั้งแทมป์กับไคย์ด้วย ผมเองก็ยิ้ม แต่ไม่รู้ทำไมน้ำผมถึงไหล อาจะเพราะผมดีใจจนร้องไห้เลยก็ได้


ก็พี่น๊อกซ์น่ะ หลับมาตลอดอาทิตย์เลย ทำเอาเป็นห่วงแทบแย่ แต่พอได้ยินแบบนี้ผมก็โล่งใจ อย่างน้อยอาการพี่น๊อกซ์ก็ดีขึ้นมาก จนสามารถออกจากห้องI.C.U.ได้แล้ว


อีกนานพี่น๊อกซ์ต้องฟื้นแน่ๆ!


***


“ฮืมๆ”ผมฮัมเพลงในขณะที่เดินเอาดอกไม้มาวางข้างเตียงของพี่น๊อกซ์ ก่อนจะมองใบหน้าของพี่น๊อกซ์ที่กำลังหลับพริ้ม หลังจากวางเสร็จผมก็นั่งลงข้างเตียง พลางหยิบหยังสือดูแลเด็กขึ้นมาอ่าน


ตอนนี้ผมท้องได้ 3 เดือนจะ 4 เดือนแล้วครับ พี่น๊อกซ์หลับไปนานเกือบ 2 อาทิตย์ หมอบอกว่าพี่น๊อกซืหลับนานมาก ปกติถ้าผ่าตัดเสร็จควรจะฟื้นในช่วง 3-4 วันหลังผ่าตัด แต่พี่น๊อกซืหลับนานเกินไป และนั่นทำให้ผมกังวล แต่พอหมอบอกว่าพี่น๊อกซ์ไม่มีอาการอะไรแทรกซ้อนนอกจากติดเชื้อในกระแสเลือดแล้วร่างกายพี่น๊อกซ์ก็ปกติ


ส่วนพี่ฮาวส์ก็ยังคงไม่ฟื้น แต่.............เฮ้อ อาการพี่ฮาวส์น่าห่วงกว่าเยอะเลยครับ ไม่รู้ว่าตอนี่ฮาวส์ฟื้นขึ้นมาจะรับกับสภาพตัวเองได้ไหมนะ ผมรู้สึกผิดชะมัด


“...แฟง..........ฟา.............แฟง...........”


“หื้อ???!!!”ผมเงยหน้าขึ้นไปมองตามเสียงก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพี่น๊อกว์กำลังมองผมด้วยสายตาปรือปรอย พลางพยายามเรียกผมด้วยเสียงแหบๆที่แทบและเบามาก จนผมแทบไม่ได้ยิน


“พี่น๊อกซ์!!!!”ผมเรียกพี่น๊อกซ์เสียงดัง ก่อนจะจับมือพี่น๊อกซ์ แล้วบีบเบาๆ สายตาของพี่ที่มองผมดูเหมือนจะขอโทษผมอยู่ในที


“เดี๋ยวผมเรียกหมอก่อนนะ”ผมยิ้มบางพลางกดปุ่มเรียกหมอ พี่น๊อกซืเอาแต่มองผม อาจะเพราะพี่เพิ่งฟื้นตัวเลยยังขยับหรืออะไรไม่ได้มากนัก ที่ทำได้ตอนนี้คือการใช้สายตาจ้องผม


วันนี้เป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุด ในที่สุดพี่น๊อกซ์ก็กลับมาซะที..................


***


“ขอโทษนะครับ”ผมพูดเสียงอ่อย ตอนนี้พี่น๊อกซ์ฟื้นตัวจากเมื่อวานมากครับ หลังจากฟื้นพี่น๊อกซ์ก็หลับยาวจนมาตื่นเมื่อกี้นี้เอง นอนนานจริง


“เรื่อง?”พี่น๊อกซ์เลิกคิ้วพลางบีบมือผมเบาๆ


“เพราะผมทำให้พี่กับคนอื่นต้องเดือดร้อน........”


“ไม่รู้หรอว่าพี่ชอบหาเรื่องใส่ตัว?”ผมมองพี่น๊อกซ์แบบเอือมๆ


“พี่มัน.........เฮ้ออออออ”ผมถอนหายใจก่อนจะมองหน้าพี่น๊อกซ์ที่ดูซูบลงไปเยอะ ที่สำคัญจะว่าโชคดีก็ได้ ที่เส้นประสาทช่วงล่างไม่ได้รับความเสียหาย


“คนอื่นละ”พี่น๊อกซ์ถามพลางบีบมือผมเล่น ผมทำสีหน้าลำบากใจก่อนจะค่อยๆบอกอาการของแต่ละคน


“พี่เอเลนปลอดภัยดีครับ เบสเทียสเองตอนนี้กำลังฟื้นตัว ส่วนพี่ฮาวส์............”ผมเว้นช่วง พี่น๊อกซ์ทำเพียงแค่ยิ้มบางให้ผม


“มันทำไม?”ผมสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่


“ยังไม่ฟื้นครับ อาการสาหัสมาก เพราะแรงระเบิกทำให้พี่ฮาวส์.......เสียขาทั้ง 2 ข้างไปครับ........”พี่น๊อกซ์ชะงัก ก่อนจะหลุบเปลือกตาและครางรับในคอ


“งั้นหรอ.....”


“เพราะผม..........”ผมบีบมือพี่น๊อกซ์แน่น มันเพราะผม เป็นเพราะผมพี่ฮาวส์ถึงได้......


“ชู่วๆ ไม่ร้องสิ ถ้าผิดก็ต้องโทษพี่สิ พี่หาเรื่องให้ทุกคนเดือดร้อน ไม่เกี่ยวกับเราเลย”พี่นีอกว์พูดเสียงทุ้ม พลางมือผม ผมมองพี่น๊อกว์น้ำตาคลอ


ผมรู้ดีว่าพี่น๊อกซ์แค่พูดปลอบใจผม แต่ถึงแบบนั้น ผมก็ยังรู้สึกแย่อยู่ดี.............


“อีกอย่างหมอบอกว่าประสาทการได้ยินของพี่ฮาวส์เสียหายหนัก อาจจะได้ยินเสียงไม่ชัดหรืออาจะไม่ได้ยินเลย”ผมพูดเสียงเครือ ตอนผมรู้เรื่องของพี่ฮาวส์ ผมรู้สึกแย่ ถ้าผมไม่อยู่ที่นี้ทุกคนต้องไม่เป็นอะไรแน่


“ดีแล้ว”ผมหันไปมองพี่น๊อกซ์ งงๆ ดีแล้วเนี่ยนะ? ผมทำหน้าสงสัยไปให้ แต่พี่น๊อกซ์ยิ้มบาง


“???”


“แค่มันยังมีชีวิตอยู่นั่นก็เป็นสิ่งที่ดีแล้ว หลังจากนี้เราคงต้องชดใช้สิ่งที่เหลือเพื่อฮาวส์มัน”


“ครับ”ผมยิ้มบางให้ ผมเลือกถูกแล้วที่จับคู่กับพี่น๊อกซ์คิดถูกจริงๆ


FaFeng Part End

***


Howe Part

ผมมองดูหมอที่กำลังอธิบายอาการของผม ถามว่าตกใจไหม ครับ ผมตกใจมาก แต่ถามว่าเสียใจไหมที่ผมต้องใช้ชีวิตต่อจากนี้อยู่บนรถเข็น ก็นิดหน่อยนะ ผมมองว่ามีคนพาไปไหนมาไหนตลอดมันสบายดีนะ ฮ่าๆ


เฮ้อ แต่ที่ผมเสียดายคือความฝันของผมกับพาย มันสั้นไปหน่อย


ผมฟื้นหลังจากที่ไอ้น๊อกซ์มันฟื้นได้ 2 วัน ตื่นมาก็งงๆหน่อย คิดว่าทำไมผมไม่ตาย แต่เพราะเรียบเรียงความคิด ถึงได้รู้ ว่าเวลาของผมยังไม่หมด และพายเองก็ยังอยากให้ผมอยู่ต่อ


และเพื่อการณ์นั้นผมจะทำตามที่พายต้องการ.............


“ถ้าคุณยืนยันผมจะทำเรื่องออกจากโรงพยาบาลให้นะครับ”ผมพยักหน้าให้มหมอก่อนจะหันไปมองทุกคนที่ทำหน้าทุกข์ใจ


“ไม่ต้องเศร้าขนาดนั้น พี่ไม่ได้เครียดเลย ดีออกจะได้มีคนพาไปไหนมาได้ตลอด”ผมพูดติดตลก แต่ไม่มีใครขำ ไอ้ไคย์มองผมพลางปาดน้ำตาปรอยๆ โดยมีไอ้แทมป์กอดไหล่ปลอบทั้งๆที่ตามันเองก็แดงก่ำ ไอ้เบสนั่งอยู่ที่โซฟาก้มหน้ามองมือมันที่กำแน่นบนตัก โซลส่งยิ้มให้กำลังใจมาให้ผมก่อนจะพูดกับเบส เอเลนเองก็ถูกเอวาพิงไหล่ซบเหมือนน้องมันจะเพลียๆ ไปทำอะไรมาละนั่น..........


สุดท้ายไอ้น๊อกซ์นั่งท้าวค้างมองผมบนวิลแชร์โดยมีฟาแฟงยืนอยู่ด้านหลังสีกหน้าของฟาแฟงดูแย่ เฮ้อ....


“เดี๋ยวกูพาไปเอง”ไอ้น๊อกว์พูดก่อนจะยักคิ้วให้ผม ผมเลยแยกเขี้ยวใส่มัน ก่อนจะหันไปมองคนที่เหลือและฟาแฟง


“เลิกเศร้าเถอะนะ เอาจริงๆพี่เองก็เสียใจ แต่ตราบใดที่พี่ยังมีชีวิตอยู่นั่นก็ดีที่สุดแล้วนิ ใช่ไหม?”ผมพูดถามเสียงเย้าใส่ทุกคน เลยได้รอยยิ้มฝืนๆส่งกลับมา ต่างจากฟาแฟงที่ดูเครียดหนัก แม้แต่ไอ้นีอกซ์ยังส่งสายตาไปปลอบฟาแฟง


“ฟาแฟง”ผมเรียกน้องให้เงยหน้ามองผม ฟาแฟงก้มหน้าหลบสายตาผม แต่ครางรับในลำคอ


“ครับ........”


“เลิกโทษตัวเองได้แล้ว เอาจริงๆจะช้าหรือเร็วไอ้เอียนก็ตามมาฆ่าพี่อยู่ดีนั่นแหละ แค่คราวนี้มันได้พวกมาเพิ่มแค่นั้น”ฟาแฟงเงยหน้ามองผมน้ำตาซึม ก่อนจะปล่อยโฮ จนไอ้น๊อกว์ลนลานเข้าไปปลอบ คนที่เหลือเลยรีบเข้าไปปลอบบ้าง


ผมมองภาพตรงหน้ายิ้มๆ ก่อนจะมองไปทางดอกไม้ที่เอเลนมันเอามาวางไว้ข้างหัวเตียงผม ลิลลี่สีขาว และเป็นดอกไม้ที่พายชอบ


ขอบคุณนะพาย ฮาวส์เข้าใจแล้วว่าทำไมพายให้ฮาวส์กลับมา.............


ขอบคุณนะที่รักของฮาวส์..............


Howe Part End

***


Knox Part

3 เดือนต่อมา.....

ภายในเขตที่ 3 อดีตบ้าน 3 ชั้นของฝูงเทเนบริสที่ถูกระเบิดไปเมื่อ 3 เดือนก่อน ในตอนนี้ถูกสร้างใหม่และปรับปรุงให้ดูใหญ่กว่า และที่เพิ่มเติมคงเป็นสนามหญ้าหน้าบ้านที่ดูกว้างขวางเหมาะกับการให้เด็กๆมาวิ่งเล่น


ส่วนผมกำลังนั่งอยู่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ตรงสนามหญ้าหน้าบ้าน และข้างๆมีฟาแฟงที่ตอนนี้ท้องใหญ่ขึ้นมาก และก้าวเข้าเดือนที่ 7 เดือนแล้ว ผมหันไปมองหน้าไอ้ฮาวส์ที่กำลังคุยกับฟาแฟงเรื่องถักนิสติ้ง มันถักถุงเท้าให้ลูกผมผมจะไม่อะไรเลยถ้ามันไม่ถักสีชมพูให้ลูกผม แต่ถักสีฟ้ากับเหลืองให้ลูกของไอ้เบสกับเอเลน


“น่ารักจังฮะ”ฟาแฟงเอ่ยชมถุงเท้าคู่เล็กที่เสณ้จไป 1 ข้างแล้ว ผมมองดูก็ไม่เห็นว่ามันจะน่ารักตรงไหน แต่พอเจ้าตัวเอามาชูตรงหน้าผมพร้อมถามว่าน่ารักไหม


“อืม ก็น่ารักดี”จะให้ผมพูดอะไรนอกจากเออออไปกับฟาแฟง ไอ้ฮาวส์หัวเราะขำในคอ หึหึ ผมเลยมองมันนิ่งๆแบบคาดโทษไว้ในใจ


“แต่กูสงสัยอยู่อย่าง”ผมหันไปพูดกับไอ้ฮาวส์ ทั้งฟาแฟงและฮาวส์เลยหันมามองผมงงๆ


“ว่า?”


“มึงถักสีฟ้ากับเหลืองให้ลูกไอ้เบสกับเอเลน แต่ทำไมต้องถักสีชมพูให้ลูกกูวะ?”ผมถามมัน อันนี้ผมข้องใจมานานและ ไอ้ฮาวส์หัวเราะขำ ต่างจากฟาแฟงที่ทำหน้างง


“ผมว่าน่ารักดีออก ไหนพี่บอกว่าก็น่ารักไง?”ฟาแฟงถามเสียงเริ่มเหวี่ยง คนท้องแปรปวน นี้แหละสิ่งที่ผมต้องรับมือ ผมยิ้มบางให้ ก่อนจะโอบรอบเอวอวบๆของฟาแฟง แล้วหอมแก้มไปฟอดใหญ่ เจ้าตัวถึงอารมณ์ดี


“ฟอดดดดด พี่แค่สงสัยไง”


“หึหึ”ไอ้ฮาวส์เอ้ย ผมเหลือบตามองมัน มันเลยยักไหล่แล้วตอบ “ลูกไอ้เบสมันเด็กผู้ชายไงกูเลยใช้สีฟ้า ส่วนลูกไอ้เอเลนมันบอกเอวาชอบสีเหลืองกูเลยต้องถักสีเหลืองตามที่ไอ้เอเลนรีเควสมา ส่วนมึงฟาแฟงดูเหมาะกับสีชมพูไง แค่นั้น”ผมได้แต่หรี่ตามองมัน ไอ้ฮาวส์ยิ้มกวนตีนใส่ผม


“ลูกกูเป็นเด็กผู้ชาย.........”


“ฮ่าๆๆๆ”ไอ้ฮาวส์หัวเราะขำก๊าก รวมถึงฟาแฟงที่เอียงคอมาซบไหล่ ผมได้แต่อมยิ้มบางไว้ ผมรู้ดีว่าสาเหตุที่มันถักสีชมพูให้ลูกผม เพราะผมกับฟาแฟงยกให้ไอ้ฮาวส์เป็นพ่อทูนหัว


และเพราะงั้นมันถึงถักสีชมพูเพราะพายชอบสีชมพู...............


“อีกไม่กี่เดือนแล้ว ตื่นเต้นจัง”ฟาแฟงพึมพำบอกกับผม ผมยิ้มก่อนเอามือลูบท้องที่นู้นป่องแล้วก้มลงไปจูบเบาๆ


“อย่าเลี้ยงยากละตัวแสบ”


“เชื่อกูสิลูกมึงต้องเลี้ยงยากเหมือนมึงแน่ๆ หึหึ”ผมเลยหันไปทำตาขวางใส่มัน ไอ้ฮาวส์ ถ้าไม่ติดว่าฟาแฟงอยู่ผมจะแตะมันสักป๊าป


กวนอารมณ์ผมจริงๆ...........


Knox Part End

***


Alen Part

“ให้น้องชื่ออะไรดีพี่เอเลน”ผมกับเอวากำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียงภายในห้องใหม่ เราตกลงว่าจะอยู่ห้องเดิมกัน ผมก้มลงมองเอวาที่กำลังขมวดคิ้วกับหนังสือตั้งใจ ดูท่าจะจริงจังมาก


“แล้วแต่น้องครับ ฟอด”ผมก้มลงหอมหัวเอวาเบาๆ แล้วหันมาสนใจของในมือต่อ ผมกำลังดูของใช้เด็กผ่านโทรศัพท์ ก็น่าสนใจอยู่หลายอัน


“ฮื่อ ไม่เอา พี่เอเลนมาดูกับน้องนะ!”ผมเลยยิ้มบางส่งไปให้คุณแม่ใกล้คลอดในวัย 7 เดือนเป็นทัพหน้า ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงข้างตัว


“ไหนครับ”ผมถามพลางเหลือบตามองหนังสือ น้องชื่อไปหลายๆชื่อดูน่าสนใจดีครับ


“ชื่ออเล็กซ์ไหมฮะ”น้องเงยหน้ามาถามตาแป๋วนัยน์ตาสีเขียวใสวาววับ ทำเอาผมใจเต้นๆ ให้ตายสิ น่ารักชะมัด


“ก็ดีครับ ฟอดดด”ผมก้มลงไปหอมแก้มน้อง เอวาเอียงคอก่อนจะส่ายหน้า


“ไม่เอา”แล้วก็หันไปไล่ดูใหม่อีกรอบ ผมเหลือบตามองตามน้องก่อนจะลูบท้องน้องเบาๆ ท้องเอวาเล็กมากถ้าเทียบกับฟาแฟงหรือโซล


“ชื่อไหนก็ได้ครับ พี่อยากให้น้องตั้งให้ตัวเล็กนะ”ผมพูดพลางมองหน้าน้อง น้องยิ้มหวานให้ก่อนจะยืดตัวมาจูบคางผมเบาๆ


“งั้นเอาไว้คลอดน้องก่อนก็ได้ ตอนนั้นพี่มาช่วยเอวาเลือกนะ”


“ได้สิครับ”ผมยิ้มพลางลูบท้องของเอวาเบาๆ รู้สึกได้ว่ตัวเล็กดิ้นเบาๆ เรา 2 คนมองหน้ากันก่อนจะยิ้มให้กัน


ถึงแม้น้องจะมาเร็วกว่าที่ผมคิด แต่ผมพร้อมที่จะดูแลชีวิตเล็กของเรา 2 คนอย่างดี


ที่สำคัญขออย่าให้น้องออกมาน่ารักเหมือนเอวาเลย ถ้าถึงตอนนั้นผมคงต้องเพิ่มกล้าวไว้หนวดแน่ๆ


แค่คิดก็ปวดหัวชะมัด.........


ALen Part End

*****************************************************

สวัสดีอีกรอบของวันค่ะ ฮ่าๆ 

สำหรับตอนนี้นั้นจะเข้าสู่ตอนจบเเล้วน้าาาาา คิดว่าอีก ตอนไม่ก็สองตอนเเล้วละค่ะ ฮื่อ คงคิดถึงรีดเดอร์ทุกคนนะค่ะ 

สำหรับฮาวส์นั้นไรท์มองว่าเค้าควรได้ใช้ชีวติต่อ แม้จะสงสารเเต่เค้ายังมีคนที่รักอีกมากรอเค้าอยู่นะค่ะ อีกอย่างพายก็บอกเเล้วเนอะว่ารอก่อน พอถึงเวลาจริงๆพวกเค้าจะได้อยู่ด้วยกันไปตลอดเเหละค่ะ 

สำหรับตอนหน้านั้น ใครอยากเจอเด็กๆบ้าง เย้ๆๆๆ ตอนต่อไปจะไทม์สคริปค่อนข้างเยอะนะค่ะ 

ปล.ไรท์อาจจะเเต่งยืดไปจบตอนที่ 25-26แหละค่ะ หุหุ ขอคอมเม้นต์หน่อยน้า จะจบเเล้ว ฮื่อ

แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ 

****************************************************

ความคิดเห็น