LADY-ZOMBIE

จะเริ่มติดเหรียญทุกๆ 5 ตอนนะคะ ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุนค่ะ :)

หมาป่าตัวที่ 21 ฟ้าหลังฝนมักสดใสเสมอ

ชื่อตอน : หมาป่าตัวที่ 21 ฟ้าหลังฝนมักสดใสเสมอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2561 16:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่าตัวที่ 21 ฟ้าหลังฝนมักสดใสเสมอ
แบบอักษร

หมาป่าตัวที่ 21 ฟ้าหลังฝนมักสดใสเสมอ

Besthreas Part

ผมนอนนิ่งๆอยู่บนเตียงให้หมอตรวจอะไรไปเรื่อย หมอถามอะไรผมก็แค่พยักหน้าหรือไม่ก็ส่ายหน้า เพราะตอนนี้สายตาผมเอาแต่มองโซล โซลยืนชะเง้อคอมองผมห่างๆ คอยฟังหมอพูดถึงอาการผมแทนตัวผมที่เอาแต่มอง


ที่มองเพราะผมกลัว ผมไม่รู้ว่าควรพูดกับโซลยังไงดี............


“อาการไม่น่าห่วงเท่าไรแล้วนะครับ ตอนนี้อาจจะมีอาการระบมบ้าง แต่ไม่เกิน 2 วันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วนะครับ”หมอหันไปพูดกับโซลที่เดินเข้ามายืนข้างเตียง ผมเลยพยายามยื่นมือไปจับมือโซล และเพราะแบบนั้นโซลเลยยิ้มบางให้ผมก่อนจะกุมมือผมเอง แล้วหันไปคุยกับหมอ


“ครับ ขอบคุณครับ”ผมมองเสี้ยวหน้าของโซล ไม่รู้สิ ผมรู้ว่าที่โซลยอมจับคู่กับผมเพราะพี่ฮาวส์ช่วยพูด นั่นทำให้ผมดีใจและรู้สึกแย่ในเวลาเดียวกัน


ผมรู้สึกดีที่คนที่ผมรักหันมามองผมและยอมใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับผม


และผมรู้สึกแย่เพราะผมไม่รู้ว่าโซลยังรักพี่ฮาวส์อยู่ไหม ที่สำคัญโซลอาจจะยอมจับคู่กับผมเพราะทำตามที่พี่ฮาวส์พูดรึเปล่า


เพราะงั้นผมที่รักโซลน่ะ ใช่ แต่ผมไม่รู้ว่าโซลจะรักผมได้ไหม หรือเห็นผมเป็นแค่ตัวแทนของพี่ฮาวส์


“เดี๋ยวพี่เอาน้ำให้นะ”โซลพูดพลางเดินไปรินน้ำใส่แก้วแล้วเอาหลอดใส่ก่อนจะยื่นให้ผม ผมดูดน้ำจนหมดแก้ว ก่อนจะส่ายหน้าเมื่อโซลถามว่าเอาอีกแก้วไหม


“โซล.......”ผมเรียกโซลเสียงแหบ เจ้าตัวหันมามองผม ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงแล้วมองผมด้วยสายตาเป็นห่วง


“ต้องการอะไรหรอ?”ผมมองโซลด้วยสายตารู้สึกผิด ก่อนจะขยับมือไปจับมือโซล เจ้าตัวเลยก้มมองมือเราที่จับกัน ก่อนจะมองผมแบบสงสัย


“ขอโทษนะ.........”ผมพูดเสียงเบา พลางจ้องมองโซล โซลทำหน้างง ผมเม้มปาก ผมกลัว..............


“เรื่องอะไร?”


“ขอโทษนะที่ช่วยพี่ฮาวส์ไม่ได้...........”พอผมพูดจบโซลมีสีหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาสีเทาหม่นเจือไปด้วยความเสียใจ ผมเลยดึงมือออก ก่อนจะเสหลบสายตาของโซล


ไม่ไหว ผมไม่กล้ามองหน้าโซล ผมกลัว กลัวว่าสิ่งที่ผมคิดจะเป็นจริงนั่นคือ โซลยังคงรักพี่ฮาวส์อยู่........................


“................”


“ขอโทษนะ.....กูน่าจะอยู่ตรงนั้นแทนพี่ฮาวส์.......”ผมพูดเสียงเครือ ผมรู้ดี ผมมันเห็นแก่ตัว ผมควรช่วยพี่ฮาวส์ ผม................


“...............”


“ถ้ากูไม่หนีมาคงดี......”มึงจะได้ไม่ต้องเสียใจที่พี่ฮาวส์จากไป ผมยังคงไม่กล้าสบตา ผมเสมองไปทางอื่น ยังไงซะคนที่โซลรักก็ยังคงเป็นพี่ฮาวส์สินะ


ส่วผมมันก็แค่ตัวแทน................


“พูดบ้าอะไร!!!!!!!!!!!!”


“เฮ้ย!!!”ผมร้องเสียงหลงเมื่อโซลกระชากคอเสื้อผมขึ้นมาจากเตียง ผมเบิกตากว้างจ้องโซลอย่างตกใจ อะไร ทำไมทำหน้าตาน่ากลัวขนาดนั้นด้วย นี้ผมพูดอะไรผิดหรอ? นัยน์ตาสีเทาหม่นวาวโรจน์ไปด้วยความครุกรุ่น ทำเอาผมรู้สึกหวาดกลัวอยู่ลึกๆในใจ


“พูดแบบนั้นออกมาได้ยังไงห๊ะ!!!! อยู่ตรงนั้นแทนพี่ฮาวส์หรอ?!!”ผมชะงัก โซลตะโกนเสียงลั่นจนผมยังรู้สึกเลยว่าตอนนี้ผมไม่กล้าแม้แต่ขยับ ถามว่าเจ็บไหม เจ็บสิ แต่ผมไม่กล้าร้องโอยครวญหรอก หน้าโซลดูน่ากลัวมาก


ผมเคยได้ยินโซลเล่าให้ฟังว่าคนท้องบางคนอารมณ์จะแปรปวนหนักมาก และบางคนจะอารมณ์รุนแรงมาก!


ตอนนี้ผมรู้ซึ้งแล้ว โซลน่ากลัว!


“โซล.....”ใจเย็นผมยังพุดไม่ทันจบโซลก็พูดขัดขึ้นมาก่อน


“เงียบไปเลย! จะมาขอโทษบ้าอะไรห๊ะ! ดีแค่ไหนแล้วที่ปลอดภัย ทำไมต้องมาขอโทษด้วย รึคิดว่าพี่ยังรักพี่ฮาวส์อยู่งั้นหรอถึงพูดแบบนั้นออกไปน่ะ?”โซลในตอนแรกพูดเสียงดัง พอตอนท้ายถึงพูดเบาลง แถมยังปล่อยมืออกจากคอเสื้อผมอีก


ผมได้แต่มองโซลที่มองผมด้วยสายตาผิดหวัง? เดี๋ยวสิ! นี้มันหมายความว่ายังไง?


“โซล....”ผมเลยเรียกโซลเสียงอ่อน เอาจริงๆในชีวิตผม ผมแทบไม่กลัวอะไรเลย แต่ตอนนี้ผมกลัว กลัวว่าโซลจะโกรธอีก ถ้าหากโซลทิ้งผมผมควรทำยังไง?


“พี่คิดว่าที่ผ่านมาเบสจะเข้าใจ ถ้าไม่รักพี่จะยอมจับคู่กับเบสไหม ถ้าพี่ไม่รักพี่จะยอมอุ้มท้องลูกของเราไหม ถ้าไม่รักพี่จะเป็นห่วงเบสแทบบ้าตอนรู้เรื่องไหม ฮึก.......พี่จะไม่รักเบสคนที่ดีกับพี่มาตลอดได้ยังไง......อึก”โซลร้องไห้ไปพูดกับผมไป ผมนั่งอึ้งมองโซลอย่างไม่อยากเชื่อสายตา


นี้ผมคิดบ้าอะไรลงไปวะ!


“คนที่ต้องขอโทษคือพี่ ฮึก ที่ทำอะไรไม่ชัดเจน พี่.......”


“พอแล้ว เบสยอมแล้ว เบสยอมแล้ว”


“เบส!”ผมลงจากเตียงโดยไม่สนว่าสายน้ำเกลือจะหลุด ไม่สนว่าเจ็บตัวปวดระบมมากแค่ไหน ตอนนี้โซลดูอ่อนแอเปราะบางมาก คนที่ทำให้โซลเป็นแบบนี้คือผม คือผมเอง!


ผมแม่งโง่ โง่มาก!


“หยุดร้องนะ เบสรักโซลนะ รักมาก ขอโทษนะ”ผมกอดโซลที่ยืนนิ่งก่อนจะดุผมไป ร้องไห้ไป แต่มือน่ะกอดผมแน่น


“ฮึก ทำไมลงมา ฮึก ไม่ดีเลย เจ็บมือไหม สายน้ำเกลือหลุดแล้วนะ ฮึก”


“รักนะ”ผมยิ้มกว้างให้โซล โซลดูจะอึ้งก่อนจะหน้าแดงแล้วหลบสายตาผม ก่อนจะสะอื้นแล้วซุกหน้ากับอกผม


“ดีใจนะที่ปลอดภัย............”ผมเคยบอกใช่ไหมว่ารอยยิ้มของโซลน่ะสวยที่สุด และผมก็ตกหลุมรักโซลเพราะรอยยิ้มนั้นแหละ


“ครับ”ผมยกมือเช็ดน้ำตาให้โซลก่อนจะจูบหน้าผากเบาๆ แล้วก้มลงมองท้องที่เริ่มนู้นออกมา ก่อนจะลูบเบาๆ


“พ่อกลับมาแล้วตัวเล็ก.........”


ชีวิตของผมไม่เคยคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตมีครอบครัว แต่ตอนนี้คนที่ทำให้ผมมีวันได้คือผู้พระคุณของผมทั้ง 2 คน พี่ฮาวส์และพี่น๊อกซ์...........


“โซลแล้วพี่น๊อกซ์ละ?”ผมถามก่อนมองหน้าโซลที่ค่อยๆหุบยิ้มก่อนจะทำหน้าเครียด


“พี่น๊อกซ์อาการทรุดลงหลังจากผ่าตัด ดูเหมือนจะมีอาการติดเชื้อในกระแสเลือดเพิ่ม อาการน่าเป็นห่วง......”


“!!!!”ผมตัวแข็งทื่อ ไม่จริงน่า พี่น๊อกซ์น่ะหรอจะพลาดท่า!


บ้าเอ้ย!!!


Besthreas Part End

***


FaFeng Part

เมื่อเช้านี้ตอนหมอเข้าไปตรวจอาการพี่น๊อกซ์ พี่น๊อกซ์อาการทรุดลง หมอบอกว่าพี่น๊อกซ์ติดเชื้อในกระแสเลือดเพิ่ม และนั่นทำให้ผมอยากจะร้องไห้ แต่ผมต้องพยายามให้กำลังใจตัวเอง เพราะผมไม่อยากเครียดมากจนเกินไป


และเพราะแบบนั้นแม้ผมจะพยายามไม่เครียด แต่ดูเหมือนว่าผมจะเครียดจนอาเจียนไป 2 รอบ แถมยังมึนหัวสุดๆ ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในห้องรับรองแขกVIPของโรงพยาบาลในเขต 3 มีพี่เอเลน เอวา แทมป์และไคย์


“ไหวไหมพี่?”ไคย์เดินเอาน้ำส้มเย็นๆมายื่นให้ผม ผมรับมาก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วค่อยๆจิบน้ำส้ม ไคย์เองก็ดูหงอยๆ ส่วนแทมป์กำลังงีบหลับบนโซฟาอีกตัว ผมเองกำลังนั่งบนเตียงคนไข้ โยที่เอวากำลังหลับอยู่เตียงคนไข้อีกเตียงโดยมีพี่เอเลนนอนอยู่ข้างๆ


“ขอบใจนะ”ผมพูดเสียงเนือย ก่อนจะคืนแก้วให้ไคย์ที่มองผมด้วยความเป็นห่วง ไคย์เลยเดินเอาแก้วไปเก็บแล้วไปนั่งข้างๆแทมป์ ผมมองเหม่ออกไปทางประตูกระจกกั้นห้องกับระเบียง


ในชีวิตของผม สิ่งที่มีค่าที่สุดคือลูกและพี่น๊อกซ์ ตั้งแต่เกิดมาถ้าผมไม่โดนละเลยก็โดนทำเหมือนเป็นส่วนเกินของฝูง พ่อที่ผมไม่สามารถเรียกว่าพ่อได้เต็มปาก แม้ไม่เคยทำดีกับผมแต่ไม่เคยทำร้ายผม


แต่หลังจากพี่ฟรอยฆ่าพ่อและขึ้นเป๋าจ่าฝูง สิ่งที่ฟรอยต้องการคือการทำลายผมและรักษาสายเลือดของไฮฟ์ไว้ให้คงอยู่ตามที่พ่อสอนพี่ฟรอย


คนที่เป็นโอเมก้าในฝูงของพ่อคือแม่ของผม และแม่ของผมคือน้องชายต่างแม่ของพ่อผม หึ น่าขำสิ้นดี


ผมเอามือลูบท้องเบาๆ โชคดีแค่ไหนที่วันนั้นผมหนีออกมาได้ และถ้าหากผมหนีออกมาไม่ได้เด็กคนนี้คง....... เฮ้อ...............


แกร๊ก

ผมหันไปมองทางประตู คนที่เข้ามาคือพี่โซล และเบสเทียสที่นั่งอยู่รถเข็น พี่เอเลนลุกขึ้นก่อนจะเดินไปเข็นเบสเทียนสแทนพี่โซล


“เป็นไงบ้าง?”พี่โซลเข้ามาถามผม ผมฝืนยิ้มให้พี่โซลก่อนจะส่ายหน้า ผมโซลยิ้มบางให้ผมก่อนจะลูบผมปลอบใจผม


“พี่น๊อกซ์น่ะ เป็นคนที่เข้มแข็งมากนะ เห็นแบบนั้นแต่ก่อนพี่น๊อกซ์เจ็บตัวบ่อยจะตาย เดือนหนึ่งเข้าออกโรงบาลเป็นว่าเล่น แค่นี้พี่น๊อกซ์ไม่เป็นไรหรอก!”พี่โซลพูดปลอบผม และนั่นทำให้ผมยิ้มบาง ก็นะ ยังไงซะพี่น๊อกซ์ก็ต้องไม่เป็นอะไรละนะ


“โซล....”ผมกับพี่โซลหันไปทางเบสเทียสที่เรียกพี่โซลเสียงนิ่ง พี่โซลเลยเดินเข้าไปหา ก่อนจะคุยกันเงียบๆ 2 คน ดูมีความสุขมาก พี่เอเลนเลยเดินมาข้างเตียงผม


“รู้ข่าวฮาวส์รึยัง?”ผมชะงัก ก่อนจะเบิกตากว้าง พี่ฮาวส์ .........


“พี่ฮาวส์เป็นยังไงบ้างครับ?”ผมถามเสียงตื่น เท่ราที่ผมรู้มาเมื่อวาน ทั้งพี่ฮาวส์และเบสเทียสโดนระเบิด บ้านของพวกเราพังยับ และตั้งแต่เมื่อวานผมยังไม่รู้ข่าวพี่ฮาวส์เลย


“หลังจากมีคนสงเบสไปโรงบาล พวกหน่วยกู้ภัยเข้าไปช่วยเหลือคนเจ็บที่อาจจะรอด และพบ 1 ศพ คาดว่าน่าจะเป็นคนวางระเบิด และอีกคน.........”เสียงของพี่เอเลนสั่นเครือ พอผมมองไปรอบๆ ถึงได้เห็นทุกคนมีสีหน้าเศร้าสร้อยไม่ต่างกัน


“..............”


“อีกคนขาทั้ง 2 ข้างเละ สภาพอาการสาหัส ตอนนี้มีโอกาสรอดแค่ 20% และถึงรอดมาได้ก็จะกลายเป็นคนพิการตลอดชีวิต................”


“พี่ฮาวส์!!!”พวกเราลมหายใจสะดุด ผมน้ำตาคลอร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร ทำไมพี่ฮาวส์ต้องมารับเคราะห์แทนผมด้วย เพราะผมทำให้ทุกคนเดือดร้อน


“ฮึก”ผมร้องไห้ออกมาหนักจนเริ่มมึนหัว ได้ยินเพียงเสียงคนเรียกชื่อผมดังๆ และหลังจากนั้นผมแทบไม่รับรู้อะไรอีกเลย เพราะผมหมดสติ


ผมมันตัวซวย..................


FaFeng Part End

***


Howe Part

“จะอยู่นี้อีกนานไหม?”ผมเงยหน้าไปมองพายที่กำลังนั่งถักนิสติ้งอยู่บนหัวผม โดยมีผมค่อยเลื่อนไหมพรมให้บนตักพาย


“ถามทำไม”ผมถามเสียงห้วน พายเลยปรายตามามองผม ก่อนจะถอนหายใจแล้ววางของถักนิสติ้งลงข้างๆ


“แค่ถามจำเป็นต้องทำตาดุด้วยไหม?”


“หื้อ?”ผมยิ้มบางให้ ผมหรอทำตาดุ ไม่รู้เลยนะเนี่ย พายเลยดันหัวผมออกจากตัก ผมเลยต้องลุกขึ้นนั่ง


“ไม่ต้องมาหื้อเลย คิดว่าตัวเองแบ๊วมากรึไง”พายบ่นใส่ผมก่อนจะมองตาขวางปต่ปากกลับยิ้มขำผม


“ฮาวส์ไม่น่ารักหรอ?”ผมถามพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แต่พายกลับหัวเราะขำ ก่อนจะพยักหน้าแบบขอไปที


“อื้อ น่ารักมาก น่ารักมากมายผู้ชายตัวควายๆทำหน้าแบ๊วน่ะ หึหึ”ผมส่ายหัวก่อนจะมองพายที่กำลังขำผม รอยยิ้ม เสียงหัวเราะของพาย เป็นสิ่งที่ผมชอบที่สุด


“แล้วถามทำไม?”ผมย้อนกลับไปคำถามแรก พายเลยมองผมก่อนจะทำสายตาจริงจัง


“พายดีใจที่เรา 2 คนได้อยู่ด้วยกันพายพูดเสียงจริงจัง ทำเอาผมต้องจริงจังตามพาย


“ฮาวส์ก็ดีใจ”


“แต่ ฮาวส์...........”


“ฮาวส์อยากอยู่กับพาย”ผมไม่ฟังในสิ่งที่พายกำลังจะพูด ผมไม่อยากฟัง ผมไม่อยากได้ยินว่าผมต้องแยกจากพายอีกครั้ง


“เป็นเด็กรึไงห๊ะ!”พายพูดพลางเอากำปั้นเขกใส่หัวผม แรงใช่น้อยที่ไหนละเมียผมน่ะ ผมย่นคิ้วใส่ ก่อนจะหันไปมองทางอื่น


“.............”


“ฮาวส์.........”พายเรียกผม แต่ผมไม่หันไป เอาจริงๆผมรู้ผมงี่เง่า แต่ใครจะอยากแยกกับคนที่รักละ ไม่ละ ผมคนหนึ่งนี้แหละ ที่ไม่อยากกัลป์บไปอยู่โดยไม่มีพายอีกแล้ว


“...........”


“เฮ้อ......”พายถอนหายใจก่อนจะโถมตัวเข้ามากอดผมทั้งตัว จนผมต้องหันไปรับไว้ ผมมองพายที่กำลังร้องไห้.............


“พาย.........”ผมเรียกพายเสียงเครือ แต่พายกลับยิ้ม ยิ้มทั้งๆที่ร้องไห้ ทำเอาผมรู้สึกว่าหัวใจเหมือนกำลังถูกมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบ


“ฮึก พายรักฮาวส์มากนะ แต่เวลาของเรา 2 คนยังไม่ใช่ตอนนี้ ฮึก........”


“พาย........”ผมมองพายที่ร้องไห้กับอกผม น้ำตาที่ไหลลงมาแต่ละหยดมันเหมือนมีมีดมากรีดอกผม ยิ่งเห็นว่าพายพยายามฝืนยิ้มให้ผมมากแค่ไหน ผมยิ่งรู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น


“กลับไปเถอะนะ ฮึก พาย ฮึก.......ฮื่อ พายรักฮาวส์ แต่ ฮาวส์....ต้องกลับไป.....ฮึก”


“อึก”ผมพยายามแล้ว พยายามแล้วที่จะหยุดน้ำตาตัวเอง แต่ผมทำไม่ได้เลย ทำไม่ได้เลย............


“แล้ว ฮึก เมื่อเราเจอกัน....อึก อีกครั้ง.....ตอนนั้น...ฮึก เราจะ...ได้อยู่ด้วยกัน ฮึก......”พายสอื้นหนักมากจนพูดแทบไม่รู้เรื่อง ผมกอดพายเอาไว้แน่น ซุกหน้าลงกับกลุ่มผมของพาย สูดกลิ่นของพายที่ผมโหยหา ก่อนจะยกมือลูบหลังปลอบพายเบาๆ


“ถ้าเราเจอกันอีก.......เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปใช่ไหม ”ผมถามเสียงสั่น มองพายที่กำลังซุกหน้ากับอกผมแล้วพยักหน้าเบาๆ พลางกำเสื้อผมแน่น ผมเงยหน้ามองเพดานที่เริ่มกลายเป็นสีดำ ภาพต่างๆรอบตัวค่อยๆ หายไป


จนสุดท้ายภาพของพาย กำลังจะหายไป ผมยื่นมือลูบใบหน้าเปื้อนน้ำตาของพายอย่างรัก ก่อนจะก้มลงแตะปากกับพาย ก่อนที่พายจะหายไป


“พาย..............”ผมเรียกชื่อพายครั้งสุดท้ายก่อนที่พายจะหายไป และเหลือผมไว้แค่เพียงคนเดียวในที่ที่มืดมิด มันมีแต่สีดำ จนผมมองอะไรไม่เห็น แต่ผมได้ยินเสียง เสียงที่ผมคุ้นเคย..........


“กูรอมึงนานมากนะ”


“มึงนี้นะ”ผมส่ายหัวยิ้มๆกับคำพูดนั้น ก่อนจะลุกขึ้นยืน


“ก็กูมันเห็นแก่ตัวไม่อยากให้มึงทิ้งกูไปไหน”


“เออ เห็นแก่ตัวจนทิ้งลูกทิ้งเมียเลยนะมึง”ผมกระตุกยิ้มกับคำพูดนั้น ก่นอจะเดินไปตามทางเสียงที่ได้ยิน


“นั้นสิ ป่านนี้โกรธกูแหง เพราะมึงเลย มึงช้าไง”


“กูต้องขอโทษมึงไหมเนี่ย”ผมยิ้มตอนที่เห็นเงาคนกำลังเดินอยู่ข้างหน้าผม


“กูสิต้องขอโทษมึง และก็ขอบคุณมึงมากฮาวส์ กูติดหนี้มึงจริงๆ ไม่สิ พวกเราทุกคนติดหนี้มึงกับพายมากจริงๆ”


“อื้ม”ผมยิ้มกว้างทั้งน้ำตาก่อนจะเห็นว่ามีแสงสีขาวสว่างจ้าส่องเข้ามากระทบเงาที่กำลังหันหลังย้อยแสงมายิ้มให้ผม มันเป็นรอยยิ้มที่ผมเห็นจนชินตา


รอยยิ้มของคนที่เป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ และเปรียบเสมือนน้องชายของผม


น๊อกซ์……………


Howe Part End

******************************************************

สวัสดีค่ารีดเดอร์ทุกคนนนนนนนน

วันนี้มาไวเนอะ ฮ่าๆ อันนี้ตอนแถมของวันก่อนเนอะ พอดีไรท์ติดธุระเลยไม่ได้ลงให้ต่อ วันนี้มา 2 ตอนนะ เดี๋ยวไรท์ลงให้อีก 

สำหรับตอนนี้นั้น ฮื่ออออออ พี่ฮาวส์ยังไม่ตายนะค่ะ พ่าม พ่าม พ่าม ไรท์เคยบอกเเล้วเนอะว่า คาแร็คเตอร์ของฮาวส์คือ หมาป่าเดี่ยวดาย

ฮี่ๆ

เเล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ

**********************************************

ช่วงตอบคอมเม้นต์

คุณ Kwansuay ตอบ พี่ฮาวส์ยังไม่ตายนะค่ะ ฮื่อ อีตาพี่ฯีอกซืไปรอเพื่อนค่ะเดี๋ยวเฮียแกกลับมา ฮ่าๆ

คุณ Dandee ตอบ ยังไม่สมหวังน้า ฮื่อ ไรท์ให้ฮาวส์เหมือนหมาป่าเดี่ยวดายเลยค่ะ เบสมันนอยๆแหละค่ะ กลัวเมียไม่ได้รักงี้ เด็กมันมีปมค่ะ จะลองเอาเรื่องของแฟรงค์เก็บไปคิดมาเขียนตอนพิเศษนะค่ะ อาจจะเขียนเนอะ 

คุณ N_nana ตอบ พี่ฮาวส์กลับมาเเล้วนะค่ะ

ขอบคุณสำหรับทุกการสนับสนุนนะคะ จะจบเเล้วน้าาาาาาาา 

ไรท์ฝากเรื่องใหม่ด้วยนะค่ะ ยั่วรัก NC20+ เรื่องนี้ไรท์เอามาฝึกเขียนฉากNC จริงๆ ฮื่อ //กอดขารีดเดอร์//

*********************************

ความคิดเห็น