แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -41- ...ความรู้สึกที่ก่อตัว...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -41- ...ความรู้สึกที่ก่อตัว...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.8k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 13 เม.ย. 2558 21:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -41- ...ความรู้สึกที่ก่อตัว...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ตอนที่ 41

...ความรู้สึกที่ก่อตัว...

 

 

 

            “ไอเดีย...ไอเดีย” เสียงเรียกไอเดียดังขึ้น ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้นมองจึงเห็นลูซและดาร์คกำลังมองมาทางไอเดียอย่างเป็นห่วง

 

 

 

            “เจ้าร้องไห้” ลูซพูดขึ้นและลูบน้ำตาออกจากใบหน้าของไอเดีย ร่างบางตัวสั่นเทาความโศกเศร้ายังคงถากโถมเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง

 

 

 

            “เจ้าเห็นใช่มั้ย” ลีโอเน่พูดถามเสียงแผ่วเบา

 

 

 

            “ผม...ฮึก...ผมเห็น...มันโหดร้าย....โหดร้ายมากเกินไป...ฮือออ...” ได้เดียร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ จนดาร์คต้องโอบกอดไอเดียเอาไว้ ส่วนลูซก็ลูบหลังของไอเดียเบาๆเพื่อปลอบโยน

 

 

 

 

            “เอาละ...พรุ้งนี้ข้าค่อยมาถามก็แล้วกัน...แต่ถ้าหากว่าเจ้าได้เห็นภาพอดีตนั้นแสดงว่าเจ้ามีสายเลือดของพระราชาอยู่ในตัว...ในเมื่อไม่มีใครสามารถที่จะดูอดีตได้นอกจากเจ้า...แสดงว่าเจ้านั้นคือพระโอรส...” ลีโอเน่พูดว่าก่อนที่ลีโอเน่จะหายไปกับสายลมที่พัดเข้ามา

 

 

 

            “ไอเดีย...ชู่วว...ไม่เอา...อย่าร้อง...เจ้าเป็นอะไร ไหนบอกข้าสิไอเดีย” ดาร์คพูดบอกแต่ไอเดียก็ยังคงกอดรัดดาร์คเอาไว้แน่นไม่มีท่าทีที่จะปล่อย

 

 

 

            “ฮืออออ...ฮึก...ฮึก...ไม่เอา...ไม่เอาแบบนี้...ฮืออ...ไม่...” ไอเดียร้องไห้อย่างหนักจนลูซและดาร์คกังวล ลูซและดาร์คนั่งเงียบๆพยายามลูบหลังและโอบกอดไอเดียเอาไว้แต่ไอเดียก็ยังไม่หยุดร้องสักที

 

 

 

            แกร๊ก

 

 

 

            “ท่านพ่อ ท่านแม่” เสียงใสๆของเรนเดลดังขึ้นหน้าประตูพร้อมเสียงเปิดประตูเข้ามา

 

 

 

            “ท่านแม่” ไมล์เนอร์และเรนเดลมองแม่ตนเองที่กำลังถูกพ่อโอบกอดอยู่

 

 

 

            “ฮึก...ไมล์เนอร์...เรนเดล...” ไอเดียเรียกชื่อลูกๆของตนเองทันทีและพยายามเช็ดน้ำตาออกก่อนจะหันมามองไมล์เนอร์และเรนเดลด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

 

 

 

            “เจ้ากลับไปก่อนอีคอน” ลูซพูดบอกอีคอนที่ยืนอยู่หน้าประตู อีคอนพยักหน้ารับก่อนจะสลายไป

 

 

 

            “ท่านแม่ ท่านเป็นอะไรไป” ไมล์เนอร์พูดถามเสียงแผ่วและรีบเข้ามาหาไอเดียเรนเดลก็เช่นกัน

 

 

 

            “แม่ไม่เป็นไรหรอก ไปไหนมาหื้ม” ไอเดียรีบเปลี่ยนเรื่อง

 

 

 

            “ผมไปนั่งเล่นที่บ้านของอีคอนมา” เรนเดลพูดตอบ ไอเดียระบายยิ้มนิดๆและพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ซึ่งลูซฉละดาร์คก็พอจะดูออก

 

 

 

            “ไมล์เนอร์ เรนเดล เจ้ามาดื่มเลือดแล้วไปนอนซะสิ” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “ข้าอยากดื่มเลือดท่านแม่” เรนเดลพูดตอบ ไอเดียยิ้มจางๆลูซและดาร์คถอนหายใจนิดๆ

 

 

 

            “แม่เจ้าอาการไม่ค่อยดีอยู่อย่าดื้อ มาดื่มเลือดแล้วไปนอน” ดาร์คพูดเกมบังคับนิดๆ

 

 

 

            “ไม่เป็นไรหรอกครับ มานี้สิ” ไอเดียพูดบอกดาร์คและเรียกให้ลูกๆมาดื่มเลือดของตน ร่างบางดึงคอเสื้อของตนลงแต่กลับถูกลูซดึงขึ้นให้อยู่เหมือนเดิม

 

 

 

 

            “อย่ากวนแม่ แม่เจ้าเหนื่อยแล้วมาดื่มเลือดข้านี้วันใหม่ค่อยดื่มเลือดแม่เจ้า” ลูซพูดบอกซ฿งไมล์เนอร์และเรนเดลก็ไม่อยากจะดื้อเพราะเกรงกลัวพ่อของตนเองอยู่บ้างทั้งสองจึงเดินไปดื่มเลือดของพ่อตนเองและไปล้างเท้าตามที่แม่บอกก่อนจะพากันเข้าห้องที่ถูกเชื่อมเอาไว้เป็นห้องนอนเล็กๆสำหรับไมล์เนอร์และเรนเดล ไอเดียเดินตามไปนั่งเฝ้าลูกๆสักพักเมื่อเห็นว่าไมล์เนอร์และเรนเดลนิ่งไปแล้วไอเดียจึงลุกขึ้นหมายจะเดินออกจากห้องไปนั่งที่เดิม

 

 

 

            “ท่านแม่...” ไมล์เนอร์ลืมตาขึ้นมามองเมื่อเห็นว่าไอเดียจะเดินออกจากห้อง ไอเดียหันไปมองก่อนจะนั่งลงอีกครั้ง

 

 

 

            “ว่าไง ไม่นอนหรอหื้ม” ไอเดียลูบผมของไมล์เนอร์เบาๆ

 

 

 

            “ข้ารักท่านแม่นะ” ไมล์เนอร์พูดบอกด้วยรอยยิ้ม ไอเดียน้ำตาคลอนิดๆเมื่อได้ยินคำบอกรักจากลูกชายของตน

 

 

 

            “ข้าเองก็รักท่านแม่มากนะ...ถึงแม้ข้าจะเด็กแต่ข้าก็อยากเป็นที่พึ่งให้ท่านแม่ได้” เรนเดลที่ตอนแรกหลับอยู่ลืมตาขึ้นมาพูดบอกไอเดียผู้ซึ่งเป็นแม่ผู้ให้กำเนิด

 

 

 

            “ฮึก...” ไอเดียสะอื้นทันที

 

 

 

 

            “แม่ก็รักลูกทั้งสองนะ...นอนซะนะ...เด็กดี” ไอเดียพูดด้วยรอยยิ้มที่มีหยาดน้ำตาเปื้อนอยู่ เรนเดลและไมล์เนอร์หลับตาลงอีกครั้งโดยมีไอเดียนั่งเฝ้า ไอเดียนึกย้อนไปถึงอดีตกับคำพูดของลูกๆ ดวงตากลมค่อยๆปล่อยหยาดน้ำตาลงมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงพ่อกับแม่แท้ๆของตนซึ่งได้สิ้นลมหายใจก่อนได้ยินคำบอกรักจากปากของไอเดีย

 

 

 

 

            ผ่านไปสักพักไอเดียก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะจุ๊บที่หน้าผากของลูกทั้งสองและเดินออกจาห้องไป ไอเดียเดินมานั่งที่โซฟาด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมันเป็นการเหนื่อยล้าทางจิตใจซึ่งไอเดียก็ไม่สามารถบรรยายได้เลยว่าตอนนี้สภาพจิตใจของตนนั้นแย่แค่ไหน มันทั้งเศร้า เสียใจ น้อยใจ โกรธ และโหยหา ไอเดียยังคงนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนลูซและดาร์คที่ยืนมองต้องเดินเข้ามาปลอบ

 

 

 

            “เจ้าพูดให้ข้าฟังได้มั้ยไอเดียว่าเจ้าเห็นอะไร” ลูซพูดถาม

 

 

 

            “ฮึก..ผม...” ไอเดียสะอื้นเล็กน้อยแต่ก็พยายามที่จะเล่าให้ลูซและดาร์คฟัง การเล่าของไอเดียนั้นมันทำให้ไอเดียแทบหมดแรงเมื่อพูดบอกไปถึงตอนที่แม่ของตนถูกประหารชีวิตอย่างไร้ความปราณี ลูซและดาร์คก็ลูบไหล่และหลังของไอเดียเพื่อปลอบใจเป็นพักๆ

 

 

 

            “ผมไม่เข้าใจ...ฮึก...พ่อของผมก็ยังมีผมอยู่...ท่านจะ...ฮือออ...ฆ่าตัวตายทำไม...ฮือออ...ทำไมท่านไม่อยู่กับผม...ฮึก...ทำไม...” ไอเดียพูดขึ้นอย่างไม่เข้าใจเขารู้สึกน้อยใจเหลือเกินที่ถูกทิ้งให้เกิดมาเพียงลำพัง และดูเหมือนว่าลูซและดาร์คจะดูออกว่าคนรักคิดอย่างไรอยู่

 

 

 

            “ไอเดียที่ท่านพ่อของเจ้าทำไปเพราะต้องการอยู่กับคนที่เขารักนะ” ลูซพูดบอก

 

 

 

            “แล้วทำไม...ฮึก...ผมเป็นลูกเขานะ..ทำไมละ...เขาไม่ห่วงผมหรอ” ร่างเล็กพูดเสียงสั่น

 

 

 

            “เขานะห่วงและหวงเจ้ามากนะไอเดีย เจ้าอย่าได้คิดแบบนั้น” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “แล้วทำไม...ฮึก...”

 

 

 

 

            “เขาไม่ได้จากเจ้าไปไหนหรอกนะไอเดีย เขาอยู่กับเจ้าตลอดเวลา สายเลือดของเจ้าก็เหมือนตัวแทนของเขานั้นแหละ เจ้ามีสายเลือดของพ่อแม่อยู่ในตัวเจ้ายังจะกลัวอะไรถึงแม้ว่าเขาไม่ได้มาพูดคุยกับเจ้า แต่เขาก็คอยเฝ้ามองเจ้าอยู่ห่างๆ เจ้าอย่าคิดมากเลยนะ เจ้าไม่ได้เกิดมาตัวคนเดียวเสียหน่อย ยังมีพ่อแม่เจ้าที่นำเจ้ามาเลี้ยงจนเติบโตมาถึงทุกวันนี้เจ้าอย่าลืมสิ” ดาร์คพูดบอกด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

 

 

 

            “ฮืออ...ฮึก...” ร่างเล็กสะอื้นกับคำพูดของดาร์ค ลูซและดาร์คนั่งกอดไอเดียอยู่สักพักไอเดียก็คลายสะอื้นลงทำให้ลูซและดาร์คยิ้มออกมาได้เมื่อเห็นร่างเล็กหยุดร้องไห้แล้ว

 

 

 

            “ป่ะ...ไปล้างหน้าเถอะ เจ้าจะได้นอนพักตื่นขึ้นมาข้าจะได้พาเจ้ากลับโลกมนุษย์” ลูซพูดบอกยิ้มๆ

 

 

 

            “อืม..” ร่างบางตอบรับในลำคอก่อนจะพลักออกจากดาร์คเบาๆและเดินไปล้างหน้ากับลูซโดยที่ลูซเป็นคนอาสาล้างหน้าให้ไอเดียซึ่งไอเดียก็นั่งนิ่งๆให้ลูซล้างให้

 

 

 

            “ไหนดูสิ..ขอบตาบวมเลย” ลูซพูดและลูบขอบตาของร่างเล็กเบาๆ

 

 

 

            “อืม...” ร่างเล็กตอบกลับพร้อมกับมองหน้าลูซปด้วยแววตาเศร้าๆ ลูซขยับใบหน้าเข้าไปหาไอเดียช้าๆก่อนจะจูบเบาๆที่เปลือกตาของไอเดียและเลื้อนใบหน้ามาบดจูบริมฝีปากเล็ก ลูซจูบไอเดียอย่างแผ่วเบาจนไอเดียเองต้องยกมือขึ้นมาโอบรอบคอของลูซ ลูซค่อยๆสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพร่งปากของร่างเล็ก

 

 

 

            “อืมม...อืมม...” ร่างเล็กครางแผ่วในลำคอลูซพยายามเกี่ยวพันลิ้นเล็กอย่างแผ่วเบาเพื่อให้ร่างเล็กได้รับรู้ถึงความอบอุ่นของตัวเขาเอง ลูซบดจูบไอเดียอยู่สักพักก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออกมา

 

 

 

            “ข้ารักเจ้านะ รักเจ้ามากไม่แพ้เจ้าดาร์คมันเลยนะ” ลูซพูดบอกยิ้มๆและใช้น้ำมาล้างหน้าให้ไอเดียอีกครั้งก่อนจะเช็ดหน้าให้ร่างเล็กและพาเดินออกจากห้องน้ำไป

 

 

 

            “ผมอยากไปนอนกับลูก” ไอเดียพูดบอกเสียงแผ่ว ลูซและดาร์คมองหน้ากันก่อนจะยอมพยักหน้าให้ไอเดีย เพราะไม่อยากจะขัดอะไรมาก

 

 

 

            “งั้นเดี่ยวข้าขอไปคุยกับท่านลีโอเน่เองละกัน สภพาจิตใจเจ้ายังไม่สู้ดีนัก” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “ข้าก็ขอไปใช้ให้อีคอนทำความสะอาดบ้านที่โลกมนุษย์ให้เจ้าดีกว่า” ลูซพูดบอก

 

 

 

            “อย่าใช้เขามากนะครับ คุณต้องช่วยเขาด้วยเข้าใจมั้ย...หื้ม...” ไอเดียพูดบอกลูซ ลูซพยักหน้ารับ

 

 

 

 

            “งั้นพวกคุณไปเถอะ ผมจะไปนอนกับลูกละ” ไอเดียพูดบอกลูซและดาร์คก็พากันแยกย้ายไปคนละทาง ไอเดียเดินเข้าไปในห้องของเรนเดลและไมล์เนอร์ก็เห็นว่าทั้งสองนอนหลับอยู่จึงขยับขึ้นไปนอนเบาๆ ไมล์เนอร์เมื่อรับรู้ถึงความอุ่นก็รีบซุกเข้ามาหาอ้อมกอดของแม่ทันที ไอเดียกอดไมล์เนอร์และเรนเดลเอาไว้ก่อนจะหลับตาลงช้าๆอย่างอ่อนเพลีย

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

            เมื่อหลับไปจนพอแล้วไมล์เนอร์และเรนเดลก็ตื่นโดยเจเนซิสที่นั่งเฝ้าก็พาไมล์เอนร์และเรนเดลไปอาบน้ำเพราะไอเดียนั้นยังไม่ตื่นเมื่อเดินมาห้องของพ่อและแม่ไมล์เนอร์และเรนเดลก็ต้องชะงักเมื่อเห็นแวมไพร์เลือดแท้ถึง 4 ตนกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาโดยมีหลุยส์ คารอส เดม่อน ริฮานน่า และลูซดาร์คนั่งอยู่ด้วย

 

 

 

            “ไมล์เนอร์เรนเดล” ลูซและดาร์คเรียกลูกชายของตน

 

 

 

 

            “ทะ...ทำไมมีคนน่ากลัวอยู่เยอะจัง” เรนเดลพูดเสียงสั่นเพราะรู้สึกไม่คุ้นหน้าแวมไพร์เลือดแท้อีก 2 คนเนื่องจากมีเร็นโอและลีโอเน่ที่ทั้งสองรู้จักดีแล้วแต่อีกสองคนที่เป็นชายหญิงนั่งมองมาทางเรนเดลและไมล์เนอร์นิ่งๆ ไมล์เนอร์มองไปยังมุมห้องก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินสาปกลิ่นหนึ่ง

 

 

 

            “นั้นมันหมาป่าไม่ใช่หรอครับ” ไมล์เนอร์พูดถามลูซ

 

 

 

            “นี้นะหรอลูกของไอเดีย” เสียงทุ่มต่ำดังขึ้นจากชายหนุ่ม

 

 

 

            “อืม” ดาร์คตอบกลับนิ่งๆ ชายหนุ่มเหล่ตามองนิดๆก่อนจะถอนหายใจออกมาและหันไปทางอื่น

 

 

 

            “ทำไมต้องให้หัวหน้าเผ่าหมาป่าอย่างเจ้านี้มาด้วย” เสียงทุ่มดังมาจากชายเลือดแท้อีกคน

 

 

 

 

            “รีคอนเป็นหัวหน้าหมาป่านะ ถ้าหากผู้สืบสายเลือดที่สร้างโลกใบนี้ปรากฏก็ต้องเรียกมาอยู่แล้ว ท่านคงไม่ลืมสิ่งที่พระราชาพูดบอกไว้นะท่านดิเอโก้” เร็นโอพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ชายหนุ่มเลือดแท้นามว่าดิเอโก้ทำน้ำเสียงฮึดฮัดเล็กน้อยและนั่งนิ่งๆอย่างสงบเช่นเดิม

 

 

 

            แกร๊ก

 

 

 

            เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับร่างบางๆของไอเดียเดินออกมาจากห้องเรียกสายตาของคนทั้งหมดเป็นอย่างดี ไอเดียนิ่งไปนิดเมื่อเห็นว่ามีแวมไพร์มาหลายตน ไอเดียรีบหันไปมองรีคอนที่ยืนอยู่มุมห้องทันที

 

 

 

            “ข้าขอทดสอบหน่อยแล้วกัน” หญิงสาวที่ไอเดียคาดว่าเป็นเลือดแท้พูดขึ้นก่อนที่หญิงสาวจะตรงเข้ามาหาไอเดียอย่างรวดเร็ว ไอเดียรีบหลบสายลมที่ก่อเป็นตัวราวกับดาบของหญิงสาวอย่างหวุดหวิด

 

 

 

            “ท่านแม่!” ไมล์เนอร์และเรนเดลรอขึ้นด้วยความตกใจ

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่สี่สิบเอ็ด!!++++++++++

ตอนนี้ไม่ค่อยหนุกเลยแหะ - A -

 

 

ความคิดเห็น