ฝากติดตามและสนับสนุนนิยายทุกเรื่องของไรท์ด้วยนะคะ ขอบพระคุณค่ะ

ชื่อตอน : ความแตก!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2561 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความแตก!
แบบอักษร

3  วันต่อมา**@บริษัท**

           ฉันมาทำงานตามปกติเนื่องจากหายดีมากแล้ว แต่อยู่ดีๆเสียงข้อความก็ดังขึ้นในขณะที่ฉันกำลังเขียนงานอยู่ ฉันรีบคว้ามือถือมาดูก่อนจะคลิ๊กดูข้อความที่อีกคนส่งมาให้ เอ๊ะ! นี่มัน...ภูผาหนิ O_O

ภูผา :  น้ำมนต์เธอทำอะไรอยู่ ว่างรึป่าว?

น้ำมนต์ :  ก็ทำงานอยู่ นายมีอะไรหรอ

ภูผา :  แย่จังฉันว่าจะให้เธอแวะมารับที่สนามบินหน่อยน่ะ แต่ถ้าไม่ว่างก็ไม่เป็นไร

น้ำมนต์ :  อ้าวนี่นายกลับมาไทยแล้วหรอเนี่ย ดีใจจัง เอางี้นายรออยู่ที่นั้นแหละเดี๋ยวฉันขับรถไปรับนะ 

ภูผา :  มาจริงหรอ โอเคฉันจะรอนะ^^

น้ำมนต์ : จ้าา แล้วเจอกันนะ:)

ภูผา :  ครับ^0^

           ฉันรีบกดปิดมือถือทันทีก่อนจะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายก่อนจะเดินไปยังห้องทำงานของเตชินเพราะว่ากุญแจรถอยู่กับเขา พอดีเราใช้รถคันเดียวกันน่ะก็เลยยุ่งยากนิดนึง ภูผาเป็นเพื่อนฉันเองแหละถึงแม้ว่าเราจะเคยเป็นแฟนกันมาก่อนก็ตามแต่สถานะตอนนี้ของเราก็เหลือเพียงเพื่อนเท่านั้น ฉันผลักประตูเข้าไปหาอีกคนที่นั่งทำงานอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉัน

" มีอะไร "

" ฉันจะออกไปข้างนอกน่ะ ขอกุญแจรถหน่อย "  ฉันยื่นมือไปขอกุญแจรถกับเขา

" จะไปไหน "

" ก็ไปรับเพื่อนน่ะ "

" เธอมีเพื่อนเรียนต่างประเทศด้วยเหรอ? "

" มีสิ เอามาเร็วๆเถอะฉันรีบ "   จากนั้นเขาก็ยอมล้วงกุญแจรถให้ฉันก่อนฉันจะรับมาแล้วรีบออกไปทันที

30  นาทีต่อมา

           ฉันรีบลงรถทันทีเมื่อถึงสนามบินว่าแต่อีตานั่นไปอยู่ตรงไหนล่ะเนี่ย โอ๊ะ! นั่นไง ใช่รึป่าว ใช่จริงๆด้วย ฉันเดินเข้าไปหาอีกคนที่ยืนหันหลังให้อยู่ก่อนจะยื่นมือไปตีไหล่เขาแรงๆจนอีกคนสดุ้งด้วยความตกใจ

ป้าบ!!!

" เฮ้ =0= ให้ตายเถอะ! ตกอกตกใจหมดยัยบ้าเอ๊ย "  ภูผาหันมาก่อนจะวีนใส่ฉันแต่สุดท้ายก็ยิ้มออกมา

" ขวัญอ่อนไปได้นะเราอ่ะ ฮ่าๆ รอนานมั้ย รถจอดอยู่ตรงนู้อ่ะไปกันเถอะ "

" ก็ไม่นานหรอก "  เขาพูดไปเดินไปด้วย

" แล้วนี่นายเรียนจบแล้วหรอหรือว่ากลับมาพักหรือยังไง "

" ยังไม่จบหรอกอีกสามเดือนก็กลับแล้วแหละ ว่าแต่เธอล่ะเป็นไงบ้างสบายดีรึป่าว "

" สบายไม่สบายก็พึ่งเข้า ร.พ มาหมาดๆเนี่ยแหละ ฮ่าๆ "  ฉันพูดไปขึ้นรถไปจากนั้นก็ขับออกไปทันที

" อ้าว แล้วเป็นอะไรถึงขั้นได้เข้า รพ. "

" ก็แค่แพ้อาหารน่ะ แต่หายดีแล้วแหละ แล้วนายล่ะสบายดีใช่มั้ย "

" ก็สบายดีคิดถึงไทยจะแย่อยู่แล้ว อาหารที่นู้นไม่อร่อยเอาซะเลย ฮ่าๆ "

" สู้ฝีมือฉันไม่ได้ด้วยใช่ม้าาา^^ "

" จริงที่สุด เธอยังทำอาหารอร่อยกว่าพวกนั้นเลย "  ภูผาพูดไปยิ้มไป ฉันก็พลางขับรถไปยิ้มไปด้วย

" แล้วนี่จะให้ฉันไปส่งที่บ้านเลยมั้ย หรือว่าที่ไหน "

" ไปคอนโดก็ได้พอดีฉันจองห้องเอาไว้แล้วที่คอนโด D น่ะ ขี้เกียจกลับบ้านกว่าจะถึงอีกเหนื่อยแย่ "

" เมื่อกี้นายบอกว่าไงนะ =0= "  เขาพักอยู่คอนโดเดียวกันกับฉันอย่างงั้นหรอ?

" ไปส่งฉันที่คอนโด D "

" นี่มันคอนโดเดียวกับฉันเลยนะเนี่ย ฮ่าๆ บังเอิญจังแฮ่ะ "

" อ้าวจริงเหรอ ถ้างั้นก็ดีเลยฉันจะได้มีเพื่อน "

" อื้ม...อันที่จริงฉันต้องเข้าบริษัทก่อนน่ะ เดี๋ยวเราค่อยนั่งแท็กซี่กลับคอนโดก็แล้วกันเนอะ "

" ได้หมดแหละ เอาที่เธอสะดวกเลย^^ "

" โอเค จัดไป "  จากนั้นฉันก็โค้งเข้าบริษัททันที พอดีว่าฉันก็ไม่ได้ทำงานอะไรแล้วก็เลยแวะเอากุญแจไปให้เตชินก่อนล่ะกันค่อยออกไปหาอะไรกินสักหน่อย

" ฉันอยากเข้าไปเห็นข้างในจัง บริษัทใหญ่โตแบบนี้ "

" เข้ามาสิ ตามมาเลยไม่มีใครว่าอะไรหรอก:P "  ว่าแล้วฉันก็เดินนำเขาเข้าบริษัทไป แน่นอนว่าอีตาภูผาก็ต้องตามมาอยู่แล้ว ฉันเดินตรงไปห้องทำงานของเตชินก่อนจะเห็นเขานั่งเล่นคอมอยู่พอดี

" ฉันเอากุญแจมาคืนน่ะ "  ว่าแล้วฉันก็วางกุญแจไว้ให้อีกคน

" นั่นใครน่ะ "  เตชินหันไปมองกระจกข้างนอกที่มีอีตาภูผายืนอยู่

" อ๋อ คนนี้แหละที่เป็นเพื่อนฉัน ไปรับมาเมื่อกี้นี่เอง อ้อ! แล้วก็วันนี้ฉันไม่กลับด้วยนะเดี๋ยวจะกลับก่อน พอดีเพื่อนฉันก็พักอยู่คอนโดเดียวกันพอดี "

" เธอมีเพื่อนผู้ชายด้วยเหรอ? "

" ก็ใช่ไง ฉันไปนะ "

" เดี๋ยว! "

" อะไรอีกล่ะ "  ฉันหันกลับไปมองหน้าเขาอย่างสงสัย

" แล้วจะกลับกันยังไง "

" ก็แท็กซี่ไง ฉันไปได้รึยัง "

" พอได้ไปกับผู้ชายรีบจังเลยนะ:( "  เตชินมองหน้าฉันก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

" ก็เเค่เพื่อน นายจะคิดยังไงก็ช่างเถอะ "

" เหอะ! เธอมันก็แค่... "

" น้ำมนต์เสร็จรึยัง "  แต่อยู่ดีๆก็มีเสียงภูผาแทรกขึ้น 

" อ่อๆ เสร็จแล้ว ไปตอนนี้แหละ "  ฉันละสายตาออกจากเขาก่อนจะเดินออกไปทันที

30  นาทีต่อมา

         หลังจากที่ออกจากบริษัทฉันเลยพาภูผามาแวะที่ร้านอาหารสุดโปรดของฉัน แน่นอนว่าร้านนี้ไม่มีกุ้งอย่างแน่นอน ฉันพาเข้าเดินเข้าไปนั่งโต๊ะที่ว่างก่อนจะหยิบเมนูขึ้นมาอ่าน

" ร้านนี้อร่อยทุกอย่างเลยนะ สั่งเลยๆ//- "

" พูดแบบนี้จะเลี้ยงฉันรึไง "  ภูผามองหน้าฉันก่อนจะยิ้ม

" ป่าวสักหน่อย จ่ายใครจ่ายมันสิ^^ "

" เธอนี่ขี้เล่นไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ แล้วนี่เรื่องหัวใจไปถึงไหนแล้วล่ะ "  

" ก็...เรื่อยๆนั่นแหละ " 

           อันที่จริงภูผายังไม่รู้นะว่าฉันแต่งงานกับเตชินแล้ว แล้วเตชินก็ไม่รู้ด้วยว่าภูผาเป็นแฟนเก่าของฉันเขาถึงได้ประหลาดใจไงล่ะว่าฉันมีเพื่อนผู้ชายด้วยหรอ การแต่งงานของเราไม่ได้จัดใหญ่โตก็เลยไม่ได้อะไรมากไม่ค่อยมีคนรู้ รู้แต่คนในครอบครัวก็แค่นั้น มันก็นานแล้วที่ฉันกับภูผาไม่ได้เจอกันเกือบสองปีได้แล้วมั้ง เราไม่ได้ติดต่อกันเลย ก็เลยไม่รู้ข่าวของกันและกัน//-

" เรื่อยๆ แล้วมันยังไงล่ะเธอนี่ไม่ชัดเจนเอาซะเลย แต่ไม่ถามก็คงจะรู้แล้วแหละว่ามีแฟนแล้วชัวร์ "

" ฮ่าๆ ช่างเถอะ สั่งอาหารเถอะจะได้กลับ "

" เปลี่ยนเรื่องตลอดเลย "

" แล้วนายล่ะ ไปถึงไหนแล้ว เรื่องหัวใจอ่ะ:) "

" ก็มีเข้ามาบ้างแต่ตอนนี้ฉันโสดนะ ฮ่าๆๆ "

" ต้องการสื่อถึงอะไรเนี่ย บ้าจริง*-* "   ฉันมองหน้าเขาก่อนจะยิ้มขำ

" ก็ฉันพูดความจริงนี่นา "

" รู้แล้วน่า แล้วทำไมถึงไม่เปิดใจให้เขาเข้ามาล่ะ ที่บอกว่าก็เข้ามาเรื่อยๆ "

" ไม่รู้สิ ฮ่าๆ "

" อะไรของนายเนี่ย งั้นก็รีบสั่งอาหารเถอะพนักงานมองใหญ่แล้วนั่น "  ว่าแล้วฉันก็ก้มอ่านเมนูอาหารต่อ แต่อยู่ดีๆก็มีใครก็ไม่รู้กระชากแขนฉันให้ลุกขึ้นตามแรง

" นี่หรอเพื่อนกัน! "   อะไรกันเนี่ย เตชินโผล่มาที่นี่ได้ยังไงกันนี่เขาตามฉันมาหรอกหรอ?

" เฮ้! นี่มันเรื่องอะไรกัน แกเป็นใครมากระชากเธอแบบนั้นได้ยังไง ปล่อยน้ำมนต์เดี๋ยวนี้นะเว้ย!! "  ภูผาลุกขึ้นก่อนจะจ้องหน้าเตชิน

" กูควรถามมึงมากกว่าว่ามึงเป็นใคร "

" นี่ ออกไปคุยกันข้างนอกเถอะนะ คนมองกันใหญ่แล้ว "   ฉันพยายามลากเตชินออกไปจากร้านแต่เขาก็ไม่ยอมเดินสักที

" อายหรอ? ทำไมต้องอายด้วยล่ะทีทำอะไรแบบนี้ทำไมไม่รู้จักอาย แล้วจะมาคึกอายกันทำไมตอนนี้ล่ะ "  เตชินพูดเสียงดังขึ้นก่อนจะจ้องหน้าฉันกับภูผาสลับกัน

" คุณกำลังกล่าวหาพวกเราอยู่นะ คุณเป็นใครกันแน่มีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้ สะกดคำว่ามารยาทไม่เป็นรึไง "   ภูผาแทรกขึ้นอีกครั้ง

" อยากรู้ก็ถามเธอสิว่ากูเป็นใคร "

" เตชินออกไปคุยกันข้างนอกเถอะนะมันรบกวนคนอื่น นะฉันขอร้องล่ะ//- "

" เขาเป็นใครน้ำมนต์ทำไมอยู่ดีๆถึงได้เข้ามากระชากเธอแบบนั้น "

" เรื่องมันยาวน่ะไว้คุยกันใหม่นะ "  พูดจบฉันก็รีบดึงแขนเตชินออกไปทันที และแน่นอนว่าเขาไม่ยอมไปง่ายๆ

" ยาวตรงไหนก็แค่บอกไปว่าฉันกับเธอแต่งงานกันแล้วก็แค่นั้น*-* "  พอภูผาได้ยินเขาก็หันมามองหน้าฉันทันที

" แต่งงาน? นี่เธอกับหมอนี่เป็นสามี-ภรรยากันอย่างงั้นหรอน้ำมนต์ "

" ฉัน...ฉันขอโทษนะที่ไม่ได้ส่งข่าวน่ะ "

" ทีนี้ชัดเจนรึยัง ต่อจากนี้ก็อย่ามายุ่งกับเมียคนอื่นอีก กลับ! "  แล้วเตชินก็ลากฉันให้เดินตามเขาทันที

" เอ่อ...ไว้เจอกันนะภูผา "   ฉันหันกลับไปบอกอีกคนที่ยืนเหว๋ออยู่ที่โต๊ะอาหารก่อนร่างฉันจะโดนลากให้เข้าไปในรถ จากนั้นเตชินก็ออกรถทันที 

" แต่ว่าภูผาเป็นเพื่อนฉันจริงๆนะ ฉันไม่ได้คิดจะนอกใจนายเลยนะ "

" ฉันไม่ได้ติดใจเรื่องที่เธอกับมันไปเดตกันหรอกนะ แต่จะทำอะไรก็ให้มันเนียนๆหน่อยเวลาจะโกหกฉัน เธอคิดว่าฉันไม่รู้รึไงว่าเธอกับหมอนั้นคิดอะไรกันอยู่ "

" เฮ้! ไปกันใหญ่แล้ว ฉันกับภูผาเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆ อีกอย่างเขาก็มีแฟนอยู่แล้ว เขาไปเรียนต่างประเทศมาฉันก็เลยไปรับก็แค่นั้น แล้วทำไมนายต้องมาวีนใส่ฉันด้วย "

" คนอย่างเธอมันเชื่อได้สักที่ไหน ลิ้นสองแฉก "

" เตชิน! มันจะมากเกินไปแล้วนะ นายกำลังดูถูกฉันอยู่รู้รึป่าว แล้วทีนายล่ะเดินควงกับผู้หญิงต่อหน้าต่อตาฉันยังไม่ว่าอะไรสักคำ "

" แล้วไงล่ะ ถ้ายุ่งยากนักก็ไปหย่าให้มันจบๆไปซะ จะได้อิสระสักที "

" ไม่นะ ฉันไม่หย่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันไม่ได้เป็นคนแบบนั้น ไม่เอาฉันไม่หย่า//- "

" เรื่องของเธอแต่ฉันจะหย่า! "

" ไม่นะเตชิน ไม่นะอย่าหย่ากับฉันนะ! "

" เธอจะได้เป็นโสดแล้วก็ทำตามใจเธอได้อย่างสบายใจไง "

" ก็ฉันบอกว่าไม่มีอะไรไง ฉันกับภูผาเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆนะ นายเชื่อฉันเถอะนะ "

เอี๊ยดดดด~!!!!!!

           อะไรกันอยู่ๆอีตาเตชินก็ดันเบรกรถอย่างกะทันหัน ฉันมองไปที่ถนนก่อนจะมองรอบๆ เขาเบรกรถทำไมกัน ใกล้จะถึงคอนโดแล้วนี่นา ฉันหันกลับไปมองหน้าอีกคนที่สีหน้าโมโหจัด

" จอดรถทำไม "

" ลงไปซะ "

" ห้ะ? "

" ก็บอกให้ลงไปไง!!! "   เขาตะคอกเสียงใส่ฉัน นี่คิดอยากทิ้งฉันไว้ตรงไหนก็ทำตามอำเภอใจอย่างงั้นหรอ ฉันเป็นคนนะไม่ใช่สิ่งของที่อยากทิ้งไว้ตรงไหนก็ได้อ่ะ

" แต่ว่า..... "

" ลงไปเส่!!!!! "  เขาตะคอกเสียงใส่ฉันก่อนฉันจะรีบหยิบกระเป๋าแล้วเปิดประตูลงรถไป จากนั้นเขาก็ขับรถไปอย่างหน้าตาเฉย ไม่เห็นใจฉันบ้างหรอ คิดอยากทำอะไรก็ทำอย่างงั้นหรอ ฉันก็คนนะเว้ยยยย! ฮึก...

**ติดตามตอนต่อไป**

ความคิดเห็น