ฝากติดตามและสนับสนุนนิยายทุกเรื่องของไรท์ด้วยนะคะ ขอบพระคุณค่ะ

ชื่อตอน : บันทึกพิเศษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2561 18:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บันทึกพิเศษ
แบบอักษร

**คืนนั้น~**

23.00  น.

            หลังจากที่ผมขับรถมาถึงคอนโดผมก็เดินเข้าห้องทันที พอเข้าไปก็เห็นอีกคนนั่งอยู่บนโซฟามองมาที่ผม ไม่รู้ว่าผมเป็นอะไรเห็นหน้ายัยน้ำมนต์ทีไร ผมชอบหงุดหงิดอารมเสียทุกที เป็นเพราะอะไรกัน ผมละสายตาหนีก่อนจะเดินไปเปิดประตู แต่ทันใดนั้นเสียงเล็กๆของเธอก็ดังขึ้น

" นายจะให้ฉันนอนข้างนอกจริงหรอ "

" นอนมันตรงนั้นแหละ "   ผมหันไปมองหน้าอีกคนที่ทำหน้าหมดหวัง เอ๊ะ! แล้วนั้นแขนแล้วก็คอเธอไปโดนอะไรมาทำไมมันเป็นผื่นแดงๆเหมือน...

" ถ้าอย่างนั้นฉันขอเข้าไปเอาของหน่อยได้มั้ยล่ะ พวกผ้าห่มกับหมอน "

" ก็เข้ามาสิ "   ผมพูดพลางเดินเข้าไปด้วยก่อนอีกคนจะรีบเดินกลับมา  เธอรีบเดินไปเอาของที่บอกไว้ก่อนจะเดินไปหยิบถุงอะไรสักอย่างที่วางอยู่โต๊ะข้างๆเตียงผม

" งั้นฉันไปนะ "  เธอหันมายิ้มแหยๆให้ผมก่อนจะเดินไป

" เดี๋ยว! "

" หื้ม? "  เธอหันกลับมามองหน้าผมอย่างงงๆ

" แพ้อาหารมาหรอ "  เธอก้มมองแขนตัวเองก็จะดึงเสื้อแขนยาวลงปกปิดผม

" ป่าวนี่  ฝันดีนะ^^ "  แล้วเธอก็รีบเดินออกไปอย่างไวแถมยังล็อคประตูให้ผมอีกด้วยเพราะปกติผมก็ล็อคประตูอยู่แล้ว

         หลังจากที่อาบน้ำทำอะไรเสร็จแล้วผมก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงอันแสนนุ่มของผมก่อนจะนอนแผ่อย่างเหน็ดเหนื่อย กว่าจะได้กลับมานอนกว่าจะได้พักผ่อนก็ใช้เวลาเกือบครึ่งคืน อ๋อ! ผมลืมบอกไปว่าผู้หญิงที่เธอควงผมเมื่อวานนี้เธอเป็นรุ่นน้องของผมเอง เราเคยพบเจอกันบ่อยๆก็เลยดูสนิท แต่เธอยังไม่รู้หรอกนะว่าผมแต่งงานแล้ว เพราะว่าตอนที่ผมแต่งงานกับยัยน้ำมนต์ก็ไม่ได้จัดใหญ่โตรู้กันแค่ครอบครัวเธอและผม นั่นก็ไม่แปลกที่ทุกคนจะคิดว่าผมยังโสด แล้วที่ผมตอบคนอื่นออกไปว่าน้ำมนต์คือเพื่อนร่วมงานของผมก็เพราะว่าสักวันผมกับเธอก็ต้องได้เลิกกันอยู่ดี ผมไม่สามารถอยู่กับคนที่ผมไม่ได้รักได้หรอก ผมหลอกตัวเองไม่ได้จริงๆ ถึงแม้ว่าผมกับยัยน้ำมนต์จะรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆแต่ผมก็ไม่เคยคิดเกินเพื่อนหรือน้องเลยสักนิด แต่ผมก็พอจะรู้แหละว่าเธอชอบผมมานานแล้ว แต่เพราะอะไรผมถึงไม่แบ่งใจให้เธอสักที นี่แหละเขาถึงบอกคนไม่ใช่ทำยังไงมันก็ไม่ใช่อยู่ดีนั่นแหละ         แต่จะว่าไปยัยนั้นจะเป็นไงบ้างแล้วนะ ผมรู้ว่าไอ้ผื่นแดงนั่นมันคืออาการแพ้อาหาร ยัยน้ำมนต์เป็นคนแพ้อะไรง่ายมาก ยิ่งเป็นอะไรที่เกี่ยวกับกุ้งนี่ยิ่งแพ้ใหญ่เลย ครั้งนึงก่อนที่เรายังไม่แต่งงานกันผมได้ไปเฝ้าเธอที่โรงพยาบาลทั้งที่ผมไม่อยากไปเลยสักนิด แต่เพราะพ่อแม่เธอก็ติดธุระคู่หมั้นคู่หมายอย่างผมเลยต้องไปดูแลแทน แต่ดีที่เวลาเธอแพ้กุ้งแล้วมันไม่ลามขึ้นใบหน้า มันจะอยู่แค่ลำตัวแต่ก็น่ากลัวอยู่เหมือนกัน แต่ก็ช่างเถอะ เธอโตแล้วก็น่าจะดูแลตัวเองได้ ยาก็เอาไปกินไปทาแล้วหนิ เพราะฉะนั้นก็ไม่มีอะไรต้องคิดแล้ว ว่าแล้วผมก็ค่อยๆหลับตาลงแล้วทุกอย่างก็มืดสนิทไป....

7.30  น.

         ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวให้เสร็จแต่เช้าเพราะวันนี้มีนัดกับลูกค้าที่บริษัท พอเสร็จแล้วผมก็เดินไปเปิดประตูก่อนจะเห็นอีกคนนอนขดอยู่ ปกติยัยนี่ไม่ใช่คนนอนตื่นสายนี่นาทำไมวันนี้นอนไม่รู้จักเวล่ำเวลาแบบนี้ล่ะ ผมปิดประตูก่อนจะเดินเข้าไปหาอีกคน

" จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน ไม่เข้าบริษัทรึไงวันนี้มีคุยกับลูกค้า "

" งื้ม~  นายไปคนเดียวเถอะฉันไม่อยากไป "  เธอพูดแต่ก็ยังหลับตาอยู่เหมือนเดิม

" พูดแบบนี้ก็ได้หรอ ไม่อยากไปเพราะเอาเวลามานอนเนี่ยนะ เธอโตแล้วนะน้ำมนต์! "

" ฉันไปไม่ได้จริงๆ "  เธอค่อยๆลืมตามามองผม

" ทำไมเป็นอะไรจะตายรึไง ถึงไปไม่ได้ "  ว่าแล้วผมก็เดินเข้าไปก่อนจะก้มลงไปดึงผ้าห่มเธอออกแต่เธอกลับไม่ยอมให้ผมดึง

" อย่าเข้ามานะ ออกไป นายจะเข้าบริษัทก็รีบไปสิ อย่าเข้ามา! "  อะไรกัน เป็นอะไรไปอีกล่ะ เมื่อก่อนยังอยากใกล้ผมอยู่เลยวันนี้ไม่อยากให้ผมเข้าใกล้

" จะตายรึไงห้ะ!! "   ผมกระชากผ้าห่มออกก่อนจะเห็นตัวอีกคนที่เต็มไปด้วยผื่นแดงเต็มไปหมด แต่โชคดีที่หน้าเธอไม่เป็นอะไร เธอกอดเข่าก่อนจะขยับตัวหนีผมเหมือนกับกลัวผม เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนนี่ ทำไมอยู่ๆมีอาการหวาดระแวงแบบนี้

" ฉันบอกให้ออกไปไง..ฮึก//- "  เธอพยายามขยับหนีผมสุดขีดน้ำตาก็พลางไหลออกมาอาบเต็มแก้ม

" นี่เธอไปกินกุ้งมาเหรอทำไมตัวเธอ.... "

" ออกไป อย่ามายุ่งกับฉัน!  อุ๊...แค่กๆๆ "   อยู่ๆยัยน้ำมนต์ก็ไอซะงั้น แต่...ให้ตายเถอะ! ทำไมถึงไอเป็นเลือดแบบนี้ล่ะ ผมกวาดสายตามองลงไปที่พื้น เลือดทั้งนั้นเลยนี่ยัยนี้ไอเป็นเลือดตั้งแต่เมื่อคืนเลยหรอเนี่ย ให้ตายสิ!

" เธอเป็นหนักขนาดนี้ทำไมไม่บอกฉันห้ะยัยบ้าเอ๊ย!!  ถ้าเกิดตายขึ้นมาจะว่าไง "  

" นั่นคือสิ่งที่นายต้องการไม่ใช่หรอ ก็ออกไปสิอย่ามายุ่งกับฉัน! "

" มานี่!! จะตายแล้วก็ยังจะมาเถียงอีก "   ผมตัดสินใจเข้าไปอุ้มเธอขึ้นถึงแม้ว่าเธอจะพยายามดิ้นก็ตาม แต่วินาทีแรกที่ผมสัมผัสตัวเธอ ร่างกายของยัยนี่ร้อนไปหมด นี่มันโรคบ้าอะไรกันว่ะเนี่ย แล้วผ่านมาตั้งกี่ชั่วโมงแล้ว ให้ตายเถอะ!! 

        ผมพายัยน้ำมนต์มาส่งที่โรงพยาบาลก่อนหมอจะส่งตัวไปเข้าห้องฉุกเฉิน บ้าจริงมาเป็นอะไรตอนนี้ กี่โมงแล้วว่ะเนี่ย เดี๋ยวผมต้องเข้าบริษัทอีกจะโทรบอกพ่อแม่เธอดีมั้ยนะ ผมเดินไปส่องยังห้องฉุกเฉินก่อนจะเห็นพยาบาลเดินออกมา

" เอ่อ...เธอเป็นยังไงบ้างครับ "

" ญาติคนไข้หรอค่ะ ตอนนี้หมอกำลังช่วยอยู่นะค่ะเธอน่าจะแพ้อาหารอย่างรุนแรง แต่ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวทางเราจะดูแลรักษาอย่างเต็มที่ค่ะ "

" ครับ ถ้าอย่างงั้นก็ย้ายเธอไปที่ห้องพิเศษเลยนะครับ เดี๋ยวฝากดูแลเธอด้วยพอดีว่าผมติดธุระน่ะครับต้องรีบไป "

"  อ๋อ ได้ค่ะ ไม่ต้องห่วงค่ะ "  พยาบาลยิ้มให้ผม

" ถ้าอย่างงั้นผมต้องทำอะไรบ้างครับ "

" เชิญญาติคนไข้ลงชื่อกรอกข้อมูลด้านนู้นก่อนเลยนะค่ะ "  ว่าแล้วเธอก็ผายมือแนะนำผมไป 

" ขอบคุณครับ "  ผมพยักหน้าก่อนจะรีบเดินไปตามที่อีกคนบอก ผมรีบกรอกข้อมูลจนเสร็จครบหมดทุกอย่าง จากนั้นผมก็รีบขับรถไปยังบริษัทในทันที แต่อยู่ดีๆเสียงโทรศัพทืก็ดังขึ้นพอดิบพอดีผมรีบหยิบขึ้นมาก่อนจะกดรับ

" ครับผม "

( คุณเตชินครับผมต้องขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ได้เข้าไป ผมขอเลื่อนเป็นพรุ่งนี้ได้มั้ย )

**" อ๋อ...โอเคได้ครับ ไม่เป็นไรพอดีผมก็ติดธุระเหมือนกัน "** 

( ฮ่าๆ โอเคๆครับ งั้นพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะครับ )

**" ครับๆ "** 

( ครับ )

ติ้ด~

         ผมวางมือถือไว้ก่อนจะวนรถกลับเข้าไปยังโรงพยาบาล ทำไมโชคเข้าข้างยัยน้ำมนต์จังแฮ่ะ ผมขับรถเข้าไปจอดก่อนจะลงไปเข้าไปในโรงพยาบาลอีกครั้ง 

" ไม่ทราบว่าผู้ป่วยคนที่แพ้อาหารย้ายไปห้องอะไรครับ "

" ห้อง 407 ค่ะ "  พยาบาลมองหน้าผมก่อนจะเดินออกไป ผมพยักหน้าก่อนจะรีบเดินไปยังห้องที่อีกคนบอก พอไปถึงผมก็ค่อยๆเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นอีกคนนอนอยู่ แต่เธอไม่ได้หลับ พอผมเข้าไปเธอก็หันมามอง

" คุยกับลุกค้าเสร็จแล้วหรอ "

" เขาเลื่อนเป็นพรุ่งนี้ "  ผมพูดก่อนจะนั่งลงบนโซฟา

" อ๋อ...อันที่จริงนายไม่ต้องมาเฝ้าฉันก็ได้นะ งานนายก็เยอะไม่ต้องมาเสียเวลากับฉันหรอก ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว "

" ใครบอกว่าฉันจะมาเฝ้าเธอ พอดีว่าฉันว่างอยู่แล้วต่างหากล่ะ  "

" เรื่องที่ฉันเข้าโรงพยาบาลไม่ต้องบอกพ่อแม่ฉันนะ "  เธอพูดพลางหันไปที่อื่น ทำไมยัยนี่ยังดูเบลอๆอยู่เนี่ย

" ทำไมล่ะ อีกหน่อยฉันก็ไม่อยู่แล้วก็ควรให้พ่อแม่เธอมาดูแลสิ "

" เพราะนายจะได้ไม่เดือดร้อนไง... "   เธอตอบเสียงเรียบ ผมพอจะรู้แล้วแหละว่าทำไมเธอถึงไม่ยอมบอกผมตั้งแต่เมื่อคืนว่าแพ้อาหารก็เพราะเธอไม่อยากให้ผมต้องโดนพ่อแม่เธอว่าดูแลลูกสาวท่านไม่ดี ทำไปเพราะไม่อยากให้ผมเดือดร้อนจริงๆหรอ

" อย่ามานางเอกไปหน่อยเลย ถึงฉันไม่บอกพ่อแม่เธอก้รู้อยู่ดีนั้นแหละ "

" ถ้านายไม่บอกพวกท่านก็ไม่รู้หรอก "

" ทำไปเพราะปกป้องฉันงั้นหรอ ฉันรู้นะว่าที่เธอทำแบบนี้เพราะเรียกร้องความสนใจจากฉันใช่มั้ยล่ะ "

" นายคิดแบบนั้นจริงๆหรอ... "  เธอหันมามองหน้าผมนิ่งๆ น้ำตาก็เหมือนจะคลอเบ้า

" ใช่ไง คนอย่างเธอจะมีอะไร เห็นฉันไม่สนใจก็เลยไปกินของที่ตัวเองแพ้เพื่อที่จะให้ฉันดูแลเธอ สนใจเธอไง จริงมั้ยล่ะ "

" นั่นสินะ...ฉันคงทำไปเพราะแบบนั้นจริงๆนั้นแหละ "  เธอทิ้งตัวนอนลงก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้ผม

" เธออย่าคิดนะว่า... "

" ออกไปเถอะฉันอยากอยู่คนเดียว "    เธอพูดแทรกผมทันที ผมก็ได้แต่ลุกขึ้นแล้วยืนมองข้างหลังเธออย่างพูดไม่ออก เป็นครั้งแรกที่เธอกล้าไล่ผม ผมหยิบเสื้อขึ้นมาก่อนจะเดินออกไปข้างนอก ปล่อยให้อยู่คนเดียวไปเถอะ เธอไม่เป็นอะไรแล้วแหละ 

**ติดตามตอนต่อไป**

ความคิดเห็น