yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 17 ห่างเหิน (แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 17 ห่างเหิน (แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 10:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17 ห่างเหิน (แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

ตอนที่ 17 ห่างเหิน

ตลอดระยะทางที่กลับบ้านผมก็ได้แต่นั่งเงียบไม่ได้พูดอะไรเลยคุณภพเองก็เหมือนกันสนใจแค่ทางข้างหน้าเพียงเท่านั้น

เมื่อมาถึงบ้านผมก็ขึ้นห้องไปทันที ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะโกรธผมหรือเปล่านะ ผมก็ผิดจริงแหละ แต่จะให้ผมทำไงได้ล่ะครับ ผมถอนหายใจก่อนจะเข้าห้องน้ำอาบน้ำให้รู้สึกดีขึ้นสักนิดก็ยังดี

ผมขึ้นไปนอนที่เตียงตอนนี้ผมยังนอนไม่ได้ผมต้องเคลียร์กับคุณภพก่อนไม่อย่างนั้นมันต้องค้างคาแน่ ๆ

แกร๊ก

"ทำไมยังไม่นอนอีก"

"ก็ผมรอคุณภพ"

"ดึกแล้วนะนอนซะ"เขาเดินมานั่งลงที่เตียงนอนอีกฝั่ง

"คุณภพยังโกรธผมอยู่หรือเปล่า"ผมตัดสินใจถามออกไป

"โกรธสิ"

"ผมขอโทษครับ"

"หยุดขอโทษสักทีมันน่ารำคาญ!! "

"ผม...ขอโทษนะครับที่ทำตัวน่ารำคาญ.."

ผมจุก..พูดไม่ออกเป็นครั้งแรกที่คุณภพตวาดใส่ผม ตอนนี้ความรู้สึกผมมันตีกันไปหมดความร้อนที่ขอบตานี่อีกล่ะ อย่านะตินอดทนไว้นะ อย่าสำคัญตัวผิดไปแบบนั้น อีกไม่นานผมก็ต้องไป

ผมกลั้นอย่างสุดขีด แล้วรีบออกจากห้องนอนไปทันที น้ำตาผมไหลอย่างห้ามไม่อยู่ ทำไมต้องร้องล่ะนี่ผมเป็นอะไรไปนะแค่คำพูดแบบนั้นผมเคยไม่ใส่ใจอะไรมาแล้ว แต่ทำไมกันนะ

อาจจะเป็นอารมณ์ของคนท้องด้วยก็ได้ผมว่าเลิกคิดมากดีกว่า ผมเช็ดน้ำตาแล้วลงไปยังด้านล่างคืนนี้ผมคงนอนที่ห้องนั่งเล่น ผมเดินไปหยิบหมอนกับผ้าห่มที่อยู่ในตู้ห้องเก็บผ้าออกมาแล้วเดินไปยังโซฟา

โฮ่ง

"หมี"เสียเห่าของเจ้าหมีดังขึ้นผมเรียกมัน เกิดอะไรขึ้นกับมันหรือเปล่านะ

โฮ่ง

เสียงเห่าเจ้าหมีดังมาทางผมเรื่อย ๆ หรือมันรู้ว่าผมจะมานอนที่นี่ แล้วมันก็เป็นไปตามที่ผมคาดเจ้าหมีมันเดินมาหาผม

"ว่าไง"

โฮ่ง หงิง

"มาอ้อนอะไรล่ะหื้ม"เจ้าหมีมันเห่าแล้วก็เอาคางมาเกยที่ตักผมพร้อมกับครางหงิงใส่ ผมเอามือลูบหัวมันเบา ๆ

"ไม่หลับไม่นอนหรือไงดึกแล้วนะ"

หงิง หงิง

"อะไรไม่บอกหรอเนี่ย งั้นก็นอนกันเถอะดึกแล้ว"ผมจัดที่นอนบนโซฟาให้เข้าที่ก่อนจะนอนลงไป

"ฝันดีนะ"

โฮ่ง

ฝันดีนะยัยหนูของแม่..

.

.

เช้า

วันนี้ผมตื่นนอนเร็วกว่าปกติเพราะนอนไม่ค่อยจะหลับกับที่นอนมันไม่ได้สบายนัก ผมเก็บหมอนผ้าห่มเข้าที่ให้เรียบร้อยก่อนจะรีบขึ้นห้องไปเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนอยู่ด้านล่าง แล้วรีบไปที่บริษัททันที

.

ผมมาถึงบริษัทก่อนเวลานานเลยครับตอนนี้พึ่งจะหกโมงเช้า ผมไปนั่งกินโจ๊กข้างบริษัทก่อนจะเข้าไปที่ห้องทำงาน ผมยังไม่หิวแต่ยัยหนูของผมคงจะหิว ผมไม่กล้าปล่อยลูกให้หิวหรอก

วันนี้ผมย้ายที่ทำงานครับผมไม่กล้าแม้แต่จะอยู่ในห้องนั้น..ผมย้ายมานั่งที่เดิมที่ผมเคยอยู่ขนเอกสารทุกอย่างมานั่งเคลียร์ให้เสร็จ โชคดีที่วันนี้งานผมไม่เยอะเท่าไหร่นัก เนมก็ยังไม่มาผมนั่งเหงาหงอยอยู่คนเดียวด้วย

ผมนั่งดูสารคดีในโทรศัพท์เพื่อฆ่าเวลา อีกอย่างผมจะได้ไม่ต้องไปคิดอะไรมากผ่อนคลายไปอีกแบบ สักพักเนมก็มาทำงานแล้วเดินมากับพี่โจ้ด้วยแหละ

"อ้าวตินทำไมถึงได้มาอยู่ที่นี่"เนมเดินมายังโต๊ะทำงานตัวเองแล้วก็เอ่ยถามผม

"แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศน่ะ"

"อ้าวหรอ กินข้าวมายัง"

"เรียบร้อย เนมล่ะ"

"อิ่มแปล้เลยล่ะ"

"เดี๋ยววันนี้จะออกไปส่งงานลูกค้าด้วยนะ"

"ห้ะ จริงหรอ"เนมทำหน้าเหมือนไม่เชื่อแต่ก็มองผมด้วยสายตาวิบวับนั่น

"ไปสิ"

"ดีเลยเราจะได้มีเพื่อน"

ผมนั่งทำงานช่วยเนมต่อไปอีกชั่วโมงกว่า ๆ ก็เตรียมตัวที่จะไปส่งงานให้ลูกค้า คิดถึงบรรยากาศตอนที่ทำงานเลยครับ เนมนี่ตื่นเต้นสุด ๆ เลยครับ อารมณ์ดีไปอีก

ผมกับเนมช่วยกันขนงานไปยังรถของเนม ผมก็เดินตามหลังเนมไปตามปกติ ผมนี่ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อหันไปเจอหน้าคุณภพที่กำลังเดินสวนกันมา

ผมรีบหันหน้าหนีแล้วรีบเดินตามเนมไปให้ทัน ผมไม่รู้หรอกว่าเขาจะยังโกรธผมอยู่หรือเปล่า แต่ตอนนี้ผมไม่พร้อมเจอหน้าเขาเลยจริง ๆ โชคดีที่ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น

.

ผมกับเนมมุ่งหน้าไปยังสถานที่ส่งงานให้กับลูกค้าซึ่งก็มีตั้งห้า หกงานที่ต้องไป ถือว่าผมไปผ่อนคลายด้วยเลย

"ติน"

"หือมีอะไรหรอ"เนมเรียกผมแบบนี้ผมว่าต้องมีเรื่องแน่ ๆ

"วันนี้ตินเป็นอะไรหรือเปล่า"

"ตินก็ปกตินะ"

"ไม่เชื่อหรอก เห็นนะว่าหลบหน้าเขาน่ะ"ผมว่าแล้วไง ไม่รอดอยู่ดี

"ก็..."

"ทะเลาะกันมาล่ะสิ"

"ก็นิดหน่อย"จะบอกยังไงดีล่ะ...

"ทำไมไม่คุยกันไปเลย"

"ไว้ค่อยคุยนะไม่มีอะไรมากหรอก"ผมบอกเนมไม่อยากให้มากังวลเรื่องของผมด้วย อีกอย่างผมกลัวคุณภพเขาจะยังรำคาญผมอยู่...

"แน่ใจนะ"

"แน่ใจสิ รีบไปส่งงานลูกค้าได้แล้วเดี๋ยวลูกค้ารอนานนะ"ผมรีบตัดบทลากเนมไปส่งงานลูกค้าต่อ

ผมมาส่งงานกับเนมด้วยสภาพที่ไม่เต็มร้อยนัก ในหัวผมมันคิดแต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำไมผมต้องมาคิดมากด้วยล่ะ ไม่ได้นะผมต้องไม่เครียดเดี๋ยวยัยหนูของผมจะเครียดไปด้วย

"เหนื่อยจังเลย"เนมที่เดินกลับมาจากการส่งงานให้ลูกค้าและแน่นอนครับผมไม่ได้เข้าไปด้วยแอบบสงสารนิด ๆ เลยครับ

"เอาเถอะงานก็เสร็จพอดีไม่ใช่หรือไง"

"แน่นอนสิ กว่าจะหลุดออกมาได้ลูกค้านี่เรื่องมากอ่ะ ยิ่งคนสุดท้ายนะ"ไปเจออะไรมาล่ะเนี่ย

"เขาทำไมหรอ"

"ตื้อน่ะสิ นี่มีถ่วงเวลา ขอเบอร์ ขอไลน์ ชวนไปกินข้าวอีก อะไรเยอะแยะน่ารำคาญจริง ๆ "เนมบ่นออกมาพร้อมกับสีหน้าที่บ่งบอกว่าทนไม่ไหวแล้วนะ

"ใจเย็น ๆ หน่อยนะเดี๋ยวจะส่งผลเสียต่อบริษัท"

"พยายามอยู่.."

"ใกล้เวลาเลิกงานแล้วเนมจะกลับเลยไหมหรือจะเข้าบริษัทก่อน"

"ไปส่งตินที่บริษัทก่อนก็แล้วกัน"

"แบบนั้นก็ได้"

เนมขับรถไปส่งที่บริษัทก่อนจะแยกย้ายกัน ส่วนผมก็กลับบ้านด้วยรถของตัวเองที่ขับมาตอนเช้า ผมจะกลับบ้านที่ไหนดีนะบ้านของผมเองหรือบ้านของคุณภพ..

ผมเดินไปยังที่จอดรถของผมที่จอดไว้ตรงที่จอดสำหรับมอเตอร์ไซด์ วันนี้เลิกงานก่อนเวลาด้วย

ตึก ตึก

ผมเดินผ่านโซนจอดรถยนต์ผ่านรถของคุณภพ.. หวังว่าเขาคงจะยังไม่อยู่ที่นี่นะผมยังคงเดินก้มหน้าหน้าต่อไปอย่างเงียบที่สุด ความรู้สึกผมมันตีกันไปหมดแล้ว

ตุ้บ!

"!! "

ผมเดินไปชนหลังกับคนๆ หนึ่งซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเป็นใครแต่เป็นกลิ่นตัวผมรู้สึกคุ้นมาก..จนเขาหันหน้ามา

คุณภพ...

"ขอโทษที่เดินไม่ดูทางครับ"

"คราวหน้าก็ระวังด้วย"

ผมพยักหน้าแล้วก็รีบเดินไปยังรถของตัวเองให้เร็วและปกติที่สุด ผมยังไม่พร้อมจะพูดอะไรกับเขามากกว่านี้..

ผมขับรถไปเรื่อย ๆ สุดท้ายแล้วผมก็ขับมาที่บ้านของผมเอง งั้นผมก็อยู่ไปก่อนก็แล้วกันคุณภพเขาคงไม่ว่าอะไรผมหรอก

ผมแวะซื้ออาหารสำเร็จรูปที่ตลาดมาแล้วเรียบร้อย ผมรู้สึกเหนื่อย ๆ ด้วยไม่อยากจะไปยืนเสียเวลาทำ

ผมไม่ได้มาบ้านนี้นานพอสมควรเลยครับฝุ่นเยอะนิดหน่อย แต่ผมเอาผ้ามาคลุมเฟอร์นิเจอร์ไว้ก็ไม่หนักเท่าไหร่ปัดกวาดเล็กน้อย

ผมนั่งกินข้าวเย็นกินยาให้เสร็จก่อนแล้วค่อยขึ้นไปทำความสะอาดห้องเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนที่จะอาบน้ำยังดีที่ยังมีเสื้อผ้าผมอยู่บ้างไม่ได้เอาไปหมด

ผมนั่งเล่นอยู่บนที่นอนพร้อมกับสมุดเล่มหนึ่งของผมที่ซื้อมาไว้จดบันทึก และผมก็เริ่มเขียนหน้าแรก

ผมเขียนบันทึกของผมเพลินเลยครับ ตอนนี้ก็จะเที่ยงคืนแล้วด้วยผมควรนอนได้แล้วไม่รู้ว่ายัยหนูของผมจะง่วงแล้วหรือยัง หรือจะรอนอนพร้อมกับผม ผมเก็บสมุดแล้วก็ล้มตัวลงนอน

ฝันดีนะยัยหนู..

.

2BC. 

ความคิดเห็น