AU

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ฮอป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 116

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ส.ค. 2561 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ฮอป
แบบอักษร

ตอนที่ 2 ฮอป

เสียงจอบขุดดินเตรียมพร้อมสำหรับการหว่านเมล็ดครั้งใหม่หลังสิ้นฤดูเก็บเกี่ยวพืชพันธุ์ฝัก เพื่อนำไปทำแป้งขนมปัง หลังจากเหนื่อยหอบกับการเก็บเกี่ยวฝักข้าวโพดพันธุ์พิเศษที่มีเมล็ดใหญ่ขนาดเท่ากำปั้น ไม่ต้องพูดถึงฝักที่ขนาดของมันใหญ่ประมาณโอ่งมังกรสองใบซ้อนกัน

การตัดด้วยดาบยาวเมตรครึ่งแล้วลากฝักไปกองไว้อีกมุมหนึ่งของบ้าน แล้วเลาะด้วยเเท่งเหล็กปลายแหลม จากนั้นก็นำเมล็ดมันไปกรอกลงเครื่องบดขนาดใหญ่ที่ทำด้วยโลหะพร้อมกับลงระบบกลไกที่ทำงานโดยใช้พลังจากผลึกเวท เสร็จจากเครื่องบด แล้วก็ถูกส่งต่อไปยังเครื่องอัดแท่งที่มีระบบกลไกและใช้พลังงานจากผลึกเวทแทนพลังงานไฟฟ้า อีกอย่างระบบอัดแท่งนี้มีกลไกพิเศษที่จะอบแห้งแท่งแป้งอย่างเสร็จสรรพพร้อมใช้งานเลยทีเดียว

ส่วนคนออกแบบระบบนี้ก็คงไม่พ้นชายที่กำลังทำงานดุจขี้ข้าเกรดA อย่างตั้งอกตั้งใจมาเเรมปี ชายที่สวมชุดดำซึ่งออกแบบพิเศษโดยตัวเขาเอง หาวัตถุดิบก็ตัวเขาเอง แต่ผู้จัดระเบียบคือหญิงสาวจอมซาดิสโนบุ และผู้สร้างคือชายที่เขาเคารพรักที่สุด

"อ๊าก!!! เมื่อไหร่จะเสร็จฟร๊ะเนี่ย พรวนดินมาจะสองอาทิตย์แล้ว ยังไม่มีวี่แววว่าจะเห็นขอบไร่เล๊ย!! อีกอย่าง ทำไมเฮียถึงให้ผมทำคนเดี๊ยว!!! " เสียงตะโกนของฮอปที่พูดคนเดียวท่ามกลางการพรวนดินที่ไร่ด้วยจอบอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางแดดที่ร้อนระอุ

เพล๊ง!!!

เสียงโลหะปลิวกระทบศีรษะของฮอปเต็มประดา เจ้าตัวที่กำลังบ่นอยู่ปลิวกระเด็นไปจนหน้าจูบพื้น จอบที่ถืออยู่ถึงกับปลิวว่อนกระดอนไปไกล

"จะโวยวายอะไรนักหนาฮะเจ้าฮอป เอ็งโชคดีขนาดไหนที่ได้พรวนดิน ขนพืชผลไม้ในไร่ในสวน งานสบายๆ ก็เอาแต่บ่นอยู่ได้ ดูฉันนี่สิที่ต้องเดินทางไปฆ่ามอนสเตอร์ตามรายการที่ฮันนี่เขียนไว้เป็นพันรายการต่อวัน หนำซ้ำยังต้องบุกน้ำลุยไฟเพื่อหาสมุนไพรบ้าบออะไรไม่รู้ ซ้ำยังต้องยัดใส่แหวนมิติตั้งสิบวง อีกอย่างนะไอ้ฮอป ทำไมเอ็งไม่ออกแบบระบบวงจรแหวนให้มันลดน้ำหนักของที่ใส่ อย่างน้อยก็น่าจะลดสัก 80 % ก็ได้ นี่อะไร ลดน้ำหนักแค่ 20% บ้าหรือเปล่า ลำบากฉันต้องนิ้วเคล็ดทุกวัน" เสียงบ่นยาวเหยียดของหญิงสาวที่พึ่งกลับมาจากการล่าวัตถุดิบประจำวัน เธอโยนพลั่วเหล็กสำหรับขุดสมุนไพรใส่ศีรษะฮอปเต็มเปาเล่นเอาคนโดนกระทำลูกปัดฝุ่นด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"บ่นอะไรของเจ๊กัน ก็บอกแล้วไงว่าวัสดุมันไม่พอทำแหวนมิติลดน้ำหนัก 80% วัสดุมันทำได้แค่ 20% เจ้จะบ่นอะไรอีก นี่ขนาดออกแบบให้เฮียทำกระเป๋ามิติลดน้ำหนักวัตถุ 80% ให้เเล้วก็ไม่ยอมใช้ สมน้ำหน้าเลยไหมล่ะ เฮียแกเลยมอบให้น้องแพตตี้กับหนูนานะแทน จะมาขอให้เฮียทำให้อีกก็โดนปฏิเสธ เจ้ก็เลยต้องใช้แหวนนั่นไง โด่ว" ฮอปปัดฝุ่นบ่นคืน แล้วเดินไปหยิบจอบมาพรวนดินต่อ

"ไอ้ฮอป นี่เอ็งยังจะทำต่ออยู่อีกเหรอ ไม่ไปทำอาหารล่ะ เพราะตอนนี้ก็ได้เวลาแล้วนี่ ฉันก็เตรียมวัตถุดิบมาพร้อมในเเหวนแล้ว" โนบุพูดด้วยน้ำเสียงที่เฉยเหมื่อย แต่แฝงความรำคาญไว้ในน้ำเสียง

"โหเจ๊ ขอเวลาอีกสักชั่วโมงนึงน่า ตอนนี้น้องแพตตี้ก็ยังไม่เลิกงานเลย เธอยังคงเเพคน้ำตาล แป้งก้อน และขนมอะไรหลาย ๆ อย่างเข้ากล่องอยู่เลย อีกอย่างเฮียก็ยังคงอยู่ในห้องหลอมไม่ออกมา นั่นเป็นเพราะเจ๊นะแหละที่โยนงานให้เฮียทำ กว่าจะออกมาก็อีกราว ๆ สองถึงสามชั่วโมงนู่น" ฮอปปฏิเสธโนบุทันควันพร้อมกับให้เหตุผลที่ยอกย้อน ทำเอาโนบุถึงกับคิ้วขมวด

"อย่ามาใส่ร้ายกันหน้าด้าน ๆ ไอ้ฮอป จะทำก็รีบ ๆ ทำเดี๋ยวฉันไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน เอ งั้นเดี๋ยววันนี้เป็นเวรฉันทำอาหารดีกว่า" โนบุพูดด้วยสีหน้าที่เคือง ๆ ในทีเเรก และเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มเมื่อพูดถึงเรื่องอาหาร

แต่เมื่อเจ้าฮอปได้ยินว่าโนบุจะทำเท่านั้นเเหละ จอบทั้งสองด้ามถูกโยนลงพื้นทันทีพร้อมกับวิ่งไปยังห้องครัวที่อยู่ไกลมากกว่า 3-4 กิโลเมตรด้วยความเร็วสูง

"ไม่เป็นไรเจ๊ เดี๋ยวเค้าไปทำเอง" เสียงที่ตะโกนออกมาแว่ว ๆ หลังจากฮอปวิ่งตามทางเดินเล็ก ๆ ที่มุ่งไปยังห้องครัวซึ่งอยู่ไกลเเสนไกลด้วยความเร็วสูง

"อะไรกันเจ้าฮอป แค่บอกว่าฉันจะทำอาหารแค่นี้ทำไมไม่ยอมให้กันทำสักที เฮ้อ! " เสียงบ่นตามหลังของโนบุพลันเธอก็พุ่งไปยังที่พักซึ่งอยู่ห่างจากห้องครัวอีกครึ่งกิโลเมตร

.............................................

เก้ง!!! เก้ง!!! เก้ง!!!!

เสียงตีโลหะอย่างแช่มช้าแต่หนักหน่วง การลงค้อนแต่ละทีเท่ากับการกระแทกน้ำหนักนับ 1 หมื่นกิโลกรัม ส่วนโลหะที่โดนตีเข้ารูปอยู่นั้นมีความเเข็งแกร่งกว่าจินตนาการของช่างตีเหล็ก แม้จะเป็นเพียงแร่ระดับกลางก็ไม่อาจจะจินตนาการได้ว่าเเร่ที่ไผ่ใช้นั้นมีความเเข็งแกร่งเพียงใด และสิ่งนี้เองที่มาของมันนั้นคือเหมืองส่วนตัวในมิติอากาศธาตุ ซึ่งไผ่เดินทางไปเอามาด้วยตัวเอง

ส่วนแร่ระดับสูงนั้นใช้สร้างอุปกรณ์ที่ทำได้ยากที่สุด ใช้เวลานานที่สุด และมีความแข็งแกร่งที่สุดแล้วที่สามารถทำได้ในตอนนี้ ซึ่งของเหล่านั้นใช้ผลึกระดับสูงเป็นจำนวนมาก เรียกได้ว่าใช้เป็นภูเขาขนาดย่อม ๆ เลยทีเดียว

สิ่งที่ทำออกมาจากแร่ระดับสูงมีเพียงไม่กี่อย่าง แต่ละอย่างก็ใช้เเร่จำนวนมหาศาล ไม่ต้องพูดถึงระดับของมันว่ามีระดับเท่าไหร่ ให้รู้แต่เพียงว่าผลึกตรวจสอบไม่สามารถใช้กับมันได้ก็เป็นพอ

เสียงกระทบของโลหะดังไปอีกชั่วโมงครึ่งก็หยุดลง อันบ่งบอกว่าการขึ้นรูปเสร็จสิ้นเเล้ว ไผ่ทิ้งใช้ของสิ่งนั้นเย็นตัวโดยธรรมชาติ เจ้าทองกับเจ้าขาวก็กลายเป็นกำไลเข้าสวมเเขนไผ่ทันที

พวกมันทั้งสองต่างต้องการเวลาในการพักผ่อนเป็นอย่างมาก เพราะ2 ปีมานี้มันแทบไม่ได้พักเลย เวลาที่พักได้นานที่สุดของพวกมันคือ 1 อาทิตย์ กล่าคือระยะเวลาที่ไผ่ไปเอาแร่จากมิติอากาศธาตุ เพราะก่อนหน้านั้นไผ่ใช้แร่ที่มีอยู่สร้างสิ่งต่างๆ นานา มากมาย ทั้งนี้ยั้งใช้ชิ้นส่วนของมอนสเตอร์ที่ยังถูกเก็บไม่หมดมาใช้ทำอาวุธระดับต่ำด้วย (ระดับต่ำที่ว่าคือ 4 ดาวขึ้นไป สำหรับเจ้าไผ่อ่ะนะ)

2 เดือนหลังจากสิ้นสงคราม โนบุเดินทางมาถึงและทำการทักทายไผ่ด้วยการกอดและหอมแก้มฟอดใหญ่ จากนั้นก็ช่วยจัดแผนโครงสร้างของที่อยู่ให้ วางแผนวางแนว ทั้งบ้านพัก ห้องครัว อาคารอื่น ๆ และจัดรูปแบบไร่นาให้สมดุล ซึ่งความสามารถของเธอนั้นเรียกได้ว่าโคตรสุดยอด

อาคารสถานที่ต่าง ๆ ส่วนใหญ่แล้วใช้ดินและหินบด สร้างโดยมีสารทำปฏิกิริยาเล็กน้อยจากความรู้ของโนบุ ไผ่และพรรคพวกช่วยกันบดหิน ขนของและสร้างจนแล้วเสร็จทั้งหมดในระยะเวลา 1 อาทิตย์

หลังจากนั้นก็ช่วยกันทำไร่ทำสวนปลูกพืชผักจากเมล็ดที่อยู่ในแหวนมิติของไผ่ 5 ชนิด เวลาผ่านไป 2 เดือนผลไม้บางส่วนก็ให้ผล ข้าวลึกลับก็ให้ผลผลิตอย่างรวดเร็ว พวกเขาจึงจัดการเก็บเกี่ยว แต่ด้วยที่ว่าปริมาณของผลไม้ และข้าวมีมากเกินไป ไผ่จึงสร้างโกดังขนาดใหญ่ไว้เก็บผลผลิตเหล่านี้ เก็บแบบเเยก และสร้างโกดังเพิ่มอีกหลายโกดังเมื่อมีเวลาว่าง

**......................................

**ผ่านไป 1 ปี หลังจากต่อสู้กับเหล่าปีศาจ ฮอปเดินทางมาถึงด้วยอาการเหนื่อยหอบ เมื่อเจอไผ่ก็โผเข้ากอด แต่เมื่อจมูกได้กลิ่นผลไม้ก็กรูพังประตูโกดังเข้าไปกินอย่างหิวโหยจนมันอิ่ม ฮอปใช้เวลาเดินทางจากเขตยักษ์มาถึงเขตเทพเป็นเวลา 1 ปี ไม่สิ ต้องเรียกว่าวิ่งด้วยความเร็วสูง 1 อาทิตย์พัก 2 ชั่วโมงแล้ววิ่งต่อ 1 เดือนก็พัก 1 วัน เเล้ววิ่งต่อ ความเร็วของฮอปนั้นเร็วยิ่งกว่า 200 กิโลเมตร/ชั่วโมง

เมื่อมาถึงแล้วไผ่ก็ให้ฮอปสร้างระบบต่างๆ นานา โดยเขียนลงในกระดาษ ซึ่งสิ่งที่มันเขียนนั้นสลับซับซ้อนเป็นอย่างมาก และไม่เป็นระเบียบ เพราะฮอปนั้นหัวออกแบบเพียว ๆ ต่อไปก็โนบุทำการจัดระเบียบระบบโครงสร้างอันสลับซับซ้อนที่ฮอปออกแบบ จัดจนมันเป็นระเบียบด้วยเวลาอันรวดเร็ว แล้วก็ส่งต่อไปยังผู้สร้าง

เมื่อไผ่ดูระบบนั้นเสร็จสิ้นแล้วก็คำนวณสิ่งที่ต้องใช้ออกมาโดยให้ฮอปกับโนบุจัดการหาวัตถุดิบเหล่านั้น แรก ๆ ก็วาดรูปและข้อสังเกตของวัตถุดิบเหล่านั้นให้ แต่หลัง ๆ ก็ไม่วาดเพราะพวกเขาต่างจดจำได้อย่างขึ้นใจแล้ว

เริ่มแรกก็สร้างอาวุธสำหรับตัวเอง ฮอป โนบุ แพตตี้ นานะ ซึ่องของเหล่านี้ต้องใช้เวลาในการสร้างนาน แต่ละขั้นตอนต่างซับซ้อนยิ่งกว่าเส้นเลือดฝอย เพราะถูกออกแบบโดยเจ้าฮอป และจัดระเบียบโดยโนบุ

ระหว่างที่รอเริ่มขั้นตอนต่อไปของอาวุธพิเศษ ไผ่ก็สร้างอย่างอื่นเรื่อยเปื่อย บางครั้งฮอปก็ออกแบบระบบกลไกของพาหนะเดินทางบ้าง บางครั้งโนบุก็ขอให้ส้รางนู่นนี่นั่น และความต้องการของไผ่ที่สั่งฮอปให้ออกแบบระบบกลไกของเครื่องแปรรูปหลายอย่าง ทั้งเเปรรูปข้าวโพดฝักใหญ่ให้เป็นแป้งก้อน แล้วส่งต่อไปยังเครื่องแพ็คใส่ห่อพลาสติก

โดยเครื่องผลิตพลาสติกนั้นให้ฮอปส้รางพร้อมกัน ส่วนวัตถุดิบเป็นดินบางอย่างซึ่งเมื่อทำการละลายด้วยสารเคมีบางอย่างมันจะมีลักษณะคล้ายพลาสติก แล้วก็ให้ฮอปออกแบบเครื่องผลิตถุง / เครื่องชนิดต่าง ๆ อีกมากมาย ซึ่งคนสร้างก็คือไผ่ ส่วนคนหาวัตถุดิบก็คือฮอปกับโนบุ

อันว่าตัวโนบุ ภารกิจที่ไผ่มอบให้เธอส่วนใหญ่แล้วจะเกี่ยวกับการไปสังหารมอนสเตอร์ชนิดต่าง ๆ แล้วนำมาให้ไผ่ ซึ่งคราแรกก็เอาใส่ถุงใหญ่มาเลย แต่หลัง ๆ ไผ่ให้ฮอปดูแหวนมิติของตัวเอง แล้วแปลบันทึกมังกรในเรื่องของการสร้างเเหวนเป็นภาษาที่ทั้งสามคนเข้าใจให้ฮอปดู แล้วช่วยกันส้ราง ซึ่งแหวนมิติเป็นที่ที่สร้างยากมาก กว่าจะทำได้ก็ลองผิดลองถูก สูญเสียทรัพยากรไปมากมาย แหวนระดับแรก ๆ ที่สร้างได้เก็บวัตถุไร้ชีวิต มิติของมันกว้าง 1*1 เมตร ลดน้ำหนัก 0% วงต่อ ๆ มาก็ค่อย ๆ เพิ่มระดับขึ้นมาตามความเข้าใจของฮอป โนบุ ไผ่ และประสบการณ์ในการทดลองของทั้งสาม จนในที่สุดก็สามารถสร้างแหวนที่มีพื้นที่มิติ 20*20 เมตร ลดน้ำหนักได้ 30% โนบุได้ใช้ทั้งหมด 10 วง

ซึ่งเธอต้องทำภารกิจสังหารและเก็บชิ้นส่วนมอนสเตอร์มากมายจ วันหนึ่งมากกว่า 1000 ตัว สาเหตุหลัก ๆ ก็เพราะไผ่ต้องการให้เธอเลื่อนระดับโดยไว ซึ่งระดับของเธอตอนนั้นอยู่ที่ 5 ดาว เลเวล 50 กว่า ๆ เมื่อถึงขีดจำกัดก็ทำน้ำยาทลายขีดจำกัดให้ ทั้งนี้ยังสร้างน้ำยาชนิดต่าง ๆ ที่ช่วยให้เธอสามารถเพิ่มระดับได้ไวขึ้น จนวันนี้ระดับของโนบุอยู่ที่ 15 ดาวเลเวล 40 แล้ว

แพตตี้เธอมีหน้าที่อันยิ่งใหญ่มาก เธอมีหน้าที่แพ๊คของใส่กล่อง ใส่ถุง และใส่อะไรหลาย ๆ อย่าง ทุก ๆ วันของที่เธอแพ๊คนั้นมีมากกว่า 10 ชนิด และจำนวนที่เธอขยับมือปิดเปิดถุง แพ็คใส่กล่องรวมกันแต่ละวันมากกว่า 10000 ชิ้น เธอทำอย่างนี้ทุก ๆ วันจะมีเวลาพักก็ตอนของหมดสต๊อก

ส่วนนานะเธอเก็บตัวฝึกกับคิวบิลัส ซึ่งทั้งสองไปฝึกที่ไหนก็ไม่อาจรู้ได้ แต่จะเดินทางมาติดต่อพูดคุยและหอมแก้มไผ่ทุก ๆ 1 เดือน และนอนค้างคืนกับเจ้าไผ่อย่างน้อย 1 คืนเพื่อกอดให้ายคิดถึงแล้วเธอก็เดินทางไปฝึกกับคิวบิต่อ

เจ้าทองกับเจ้าขาวก็กลายเป็นแท่นอาวุธและค้อนตีอาวุธส่วนตัวของไผ่ไปโดยปริยาย

..............................****

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น